Bokt.nl

**Geplaatst**: 17-01-13 11:26

Re: Mijn verhaal… (ongewenst zwanger)

Geplaatst: 17-01-13 11:26

Fijn dat de echo je heeft geholpen bij het maken van wellicht je keuze!

**Geplaatst**: 17-01-13 11:26

Geplaatst: 17-01-13 11:26

Wat fijn dat je je keuze gemaakt hebt! Dat zal voor jou vast wel wat rust geven!
En wat is die keuze geworden, als ik vragen mag?

**Geplaatst**: 17-01-13 11:28

Geplaatst: 17-01-13 11:28

Er onstaat dus duidelijkheid bij jou? Dat gun ik je zeker. Was het nog emotioneel of viel het mee?

**Geplaatst**: 17-01-13 11:29

Geplaatst: 17-01-13 11:29

hier een stille meelezer, ik ben erg benieuwd naar je keuze, ik ben moeder van 2 kids, ik zou ze niet meer kunnen missen.
ze gingen en gaan overal mee naar toe, stonden in de wandelwagen langs de bak als ik aan het rijden was.nu zitten ze op school. kan ik alleen de paardjes doen. heel veel succes!!!

**Geplaatst**: 17-01-13 11:29

Geplaatst: 17-01-13 11:29

Ik ben ook erg benieuwd naar je keuze Ts.

**Geplaatst**: 17-01-13 11:33

Re: Mijn verhaal… (ongewenst zwanger)

Geplaatst: 17-01-13 11:33

Wat fijn dat je keus zo goed als gemaakt is ( ivm je woordje geloof?).

**Geplaatst**: 17-01-13 11:33

Geplaatst: 17-01-13 11:33

Ik begrijp dat het dus niet zo heftig was als je had voorgesteld, dan dus ook niet erg emotioneel denk ik?
4 weken is ook nog maar heel erg pril, hoe kan het dat je er al zo snel achter bent gekomen? Normaal gesproken zou je nu ongesteld gaan worden en dus evt een test gaan halen.

**Geplaatst**: 17-01-13 11:34

Geplaatst: 17-01-13 11:34

Ik heb alleen jouw posts gelezen, anders is het wel heel veel.

Heb je je keuze gemaakt? Heel veel sterkte bij de keuze die je gemaakt hebt! Hoe dan ook is het een moeilijke keuze waarbij aan allebei de kanten er veel consequenties zijn.

Sterkte meid!

**Geplaatst**: 17-01-13 11:35

Geplaatst: 17-01-13 11:35

TS, fijn dat je duidelijkheid voor jezelf hebt gekregen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 17-01-13 11:41

Re: Mijn verhaal… (ongewenst zwanger)

Geplaatst door de TopicStarter : 17-01-13 11:41

Mijn ouders hebben door laten schemeren er niet achter te staan inmiddels.
(een meer dan de ander)

Ik had 2 weken geleden ongesteld moeten worden, inderdaad ben ik er erg snel bij.

De echo vond ik absoluut niet heftig of emotioneel, het is echt zo enorm zoeken naar een stipje.

De keuze is nog niet definitief, vandaar dat ik het ook nog niet noem(moeder leest mee). Maar ik denk dat ik het voor mezelf al wel een stukje duidelijker heb, nu even afwachten of de twijfel nogmaals toeslaat.

**Geplaatst**: 17-01-13 11:43

Re: Mijn verhaal… (ongewenst zwanger)

Geplaatst: 17-01-13 11:43

Je ouders hoeven zich hier niet mee te bemoeien...he is JOUW keus meid!!

**Geplaatst**: 17-01-13 11:43

Geplaatst: 17-01-13 11:43

Ts heel veel sterkte met je keuze.

**Geplaatst**: 17-01-13 11:45

Geplaatst: 17-01-13 11:45

Helemaal eens met jolliegirl. Het is jouw leven, jouw 'beestje' en zij hebben maar te accepteren wat jij besluit (bovendien, ze zullen dan de eerste grootouders zijn die niet smelten als ze een beebje van hun kind in de armen krijgen, dat maak je me echt niet wijs).

**Geplaatst**: 17-01-13 11:46

Geplaatst: 17-01-13 11:46

Vreemd dat er nog niets te zien was, ik ben zelf 6 weken en 5 dagen.
Gister een echo gezien en er was toch duidelijk wat te zien, klein boontje met een hartje.
Wellicht heeft ze bewust niet ingezoomd om het je niet moeilijker te maken?

**Geplaatst**: 17-01-13 11:47

Geplaatst: 17-01-13 11:47

Ik wens je veel sterkte met het laatste stukje beslissen.

Voor mij was vooral het horen van een hartslag altijd emotioneel. Misschien ook wel beter dat het niet heel gedetailleerd was, juist ook om een beslissing voor een eventuele abortus makkelijker te maken.

Wat je ook besluit, zolang jij erachter staat is het goed.

Overigens, toen ik zwanger was van mijn oudste wilde mijn moeder eigenlijk ook dat ik het weg zou laten halen. Nu is ze de leukste oma die je je kan voorstellen. Dat kan dus wel degelijk veranderen, mocht je toch besluiten het te houden.

Nogmaals, sterkte :(:)

**Geplaatst**: 17-01-13 11:48

Geplaatst: 17-01-13 11:48

TS, ik heb er respect voor zoals je er mee om gaat!
Fijn dat je voor jezelf enigszins meer duidelijkheid hebt gekregen, hoop dat je zelf de keuze maakt en je niet door anderen laat leiden. Jouw leven, jouw lijf, jouw beslissing.

Veel sterkte!

**Geplaatst**: 17-01-13 11:48

Geplaatst: 17-01-13 11:48

Laat je door de mening van je omgeving niet beinvloeden, jij bent de enige die de juiste keuze kunt maken.
En wees gerust, de meeste ouders zullen snel genoeg bijtrekken bij het idee van een kleinkind

Als je 2 weken geleden ongesteld moest worden ben je technisch 6 weken zwanger. (er wordt gerekend vanaf de laatste dag van je vorige menstruatie, vandaar ook 40 weken, feitelijk ben je 38 weken zwanger)
Maar goed, futiliteiten.

**Geplaatst**: 17-01-13 11:49

Geplaatst: 17-01-13 11:49

Moeilijk meid,maar onthoudt dat NIEMAND jouw keuze mag beslissen! Het is jouw leven en dus jouw keuze.
Geef jezelf even tijd om erachter te komen wat jij nu echt wil,ik heb namelijk het idee dat je jouw keuze toch een beetje door andere laat beïnvloeden..

**Geplaatst**: 17-01-13 11:49

Geplaatst: 17-01-13 11:49

Als ik je post lees, den kik dat ik wel weet welke beslissing je gemaakt hebt. Ook ik vind het trouwens vreemd dat het nog zo klein was en er geen hartje te zien was - bij de eerste echo van mijn tweede kindje was ik 5+5, dus 3 weken en 5 dagen vanaf bevruchting, en was er heel duidelijk een klein knipperlichtje te zien, in -zoals anderen al zeggen - een klein boontje.

Maar ook sluit ik me aan bij anderen - jij moet het zelf beslissen en niet je ouders. Je bent 28!!

**Geplaatst**: 17-01-13 11:50

Geplaatst: 17-01-13 11:50

Ik wilde net zeggen... Mijn moeder riep altijd als hardst dat ze absoluut geen oma genoemd wilde worden.. En nu de kleinkindjes er zijn..Die is 180 graden omgedraaid..

Maar toch... Het is jouw beslissing, wat wil jij?? Al is niemand ermee eens maar voel jij dat je dit graag wilt, doen. Je niet laten tegenhouden door wat andere ervan vinden. Tuurlijk zul je dan wel moeten bedenken hoe je het gaat regelen zonder de hulp van je ouders, krijg je dat voor elkaar? Want je kunt er niet zomaar vanuit gaan dat zij je wel helpen. Doen ze dat uiteindelijk wel, mooi mee genomen. Maar je zult zelf de zorg op je moeten nemen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 17-01-13 11:53

Geplaatst door de TopicStarter : 17-01-13 11:53

Daar ben ik ook heel duidelijk in, dat het mijn beslissing is. Maar zal als ik het houd veel op ouders terug moeten vallen, daar hebben ze nu al moeite mee lijkt wel (althans de ene niet de ander wel, daar ligt het probleem volgens mij). Wat ik begreep zou mijn vader me het liefst onterfen (die heb ik er zelf NIET over gesproken).

Klopt in dokterstermen ben ik 6 weken en 1 dag. Qua bevruchting 3 weken en 6 dagen.

Ik ben in een abortuskliniek geweest, hier kunnen ze niet inzoomen zoals ze dat bij een verloskundige doen. Daarbij is daar de minimale termijn 6/7 weken en zou ik dus nog niet echt terecht kunnen. Op deze termijn is het logisch dat er nog geen kloppend hartje te zien is. Ik neem aan dat deze apparatuur dat wel zou zien.

**Geplaatst**: 17-01-13 11:55

Re: Mijn verhaal… (ongewenst zwanger)

Geplaatst: 17-01-13 11:55

En toch kan je vaak meer dan je denkt. Ik hoop echt dat je het niet laat afhangen van de steun van je ouders.

Als je het niet wil, dan moet je absoluut voor een abortus gaan.

Maar als je wel wil en je vooral druk maakt om het 'hoe' dan kan ik zeggen; alles komt op een of andere manier altijd op zijn pootjes terecht.

**Geplaatst**: 17-01-13 11:56

Geplaatst: 17-01-13 11:56

Weet je wat het is meis, jouw ouders kunnen zoveel willen, maar dat is makkelijk praten want zij zijn niet degene die er 24 uur per dag aan vast zitten, die er voor moeten zorgen en dus hun leven moeten omgooien. Dat is allemaal jouw taak en daarmee dus ook de beslissing of je dat wel of niet wil/kunt. Zo simpel ligt dat.
Waar je dus ook voor kiest, laat het 100% jouw eigen keuze zijn!

**Geplaatst**: 17-01-13 12:02

Geplaatst: 17-01-13 12:02

ano28 schreef:
Ik ben in een abortuskliniek geweest, hier kunnen ze niet inzoomen zoals ze dat bij een verloskundige doen. Daarbij is daar de minimale termijn 6/7 weken en zou ik dus nog niet echt terecht kunnen. Op deze termijn is het logisch dat er nog geen kloppend hartje te zien is. Ik neem aan dat deze apparatuur dat wel zou zien.

Waar woon je?
Je kunt zsm bij een verloskundige terecht hoor, hoe eerder hoe liever want hoe sneller die echo gemaakt wordt hoe nauwkeuriger ze kunnen bepalen hoe 'oud' de baby is.
En het is niet logisch op deze termijn, het hartje begint met kloppen in de 5e week.
Ik vraag me af hoe neutraal je bent voorgelicht in de kliniek.

**Geplaatst**: 17-01-13 12:03

Geplaatst: 17-01-13 12:03

Ik was wel niet zwanger maar ik had ook iets beslist in mijn leven waar mijn ouders het helemaal niet over eens waren. Zo erg zelf dat ze me ook wilden chanteren, zeggen dat ik nooit meer op hun hoefde rekenen als ik het wel deed etc...maar ik heb gewoon gedaan wat IK wilde, niet lang nadat ik mijn beslissing officieel had gemaakt, zijn mijn ouders ook helemaal bijgedraaid en ookal voel ik nog steeds dat ze denken "die komt nog wel ooit op haar knietjes terug", zijn ze er altijd voor mij en steunen ze me toch, ondanks ze met zo veel tralala hadden verkondigd dat ik het zelf kon bekijken.

En als jouw ouders niet achter de beslissingen in jouw leven kunnen staan en voor jou (op je 28ste!) nog steeds gaan beslissen wat jij moet doen, dan is dat dieptriest van hun. Het is niet omdat zijzelf niet graag alleenstaand een kind zouden willen opvoeden dat zij dit ook aan jou kunnen opdringen! Er zullen legio andere oplossingen zijn als ouders niet willen bijspringen, persoonlijk zou ik als ik vanbinnen wel het kind zou willen houden, nog liever leven op water en droog brood(ja, ik weet dat misschien niet zo goed is als je een klein kind hebt

) dan mijn ouders zo'n belangrijke beslissing in mijn leven te laten beïnvloeden

. Ik wil nooit in mijn leven wakker worden met idee "ik had dit zoooo graag, maar door mijn ouders..". Vandaar ook mijn beslissing in mijn eerste alinea. Ik ben nu heel gelukkig, ondanks de zorgen die zij zich gemaakt hebben, en ik ben er zeker van dat ik anders nu elke dag was wakker geworden met de gedachten "waarom heb ik niet...!"

Nomineer dit bericht ×