Kwanyin schreef:maura schreef:Hihi, wat heten opeens veel mensen Sees.
Wat mij verbaasd is dat mensen van een aantal reacties vinden dat die kwetsend zijn voor mensen die IVF overwegen/gebruiken. Maar uitspraken die in mijn ogen net zo goed kwetsend zijn, alleen dan voor adoptieouders/-kinderen, zijn dan weer normaal? Ik snap best dat er verschil is tussen adopteren en de natuurlijke weg, net zoals er verschil zit tussen de natuurlijke weg en wat hulp uit medische hoek. Maar ouders zijn ouders en kinderen zijn eigen kinderen zodra ze in het bevolkingsregister zijn opgenomen als behorende bij de personen die de ouders zijn. Ongeacht door wie die kinderen zijn verwekt en gebaard.
Een IVF-kind is geen nep-kind, een adoptiekind ook niet.
Ik denk dat je die gewoon verkeerd leest
Nope. Zie de reactie van Coldsummers op exact dezelfde tekst als waar mijn vraag een Sees over ging. En laat Coldsummers nou geadopteerd zijn.
Kijk nou eens goed naar wat je zelf schrijft:
Kwanyin schreef:Het écht houden van een adoptiekind is niet voor iedereen weggelegd. Het moedergevoel ontwikkelen voor een kind dat geen bloedband met je heeft, dat je niet zelf hebt gedragen en eruit geperst.
Dat wil absoluut niet zeggen dat er geen mensen zijn die dit wel kunnen, zich zo openstellen en die een kind van iemand anders even graag kunnen zien als hun eigen.
Een kind van iemand anders? Een adoptiekind is een eigen kind.

Vind het dus vrij makkelijk geoordeeld over ivf en vergelijkbare zaken.

Dat is ook iets waar mijn vriendin vreselijk tegen aanloopt, mensen die zeggen dat ze vast heel dankbaar is. Voor wat? Dat haar eigen moeder haar heeft afgestaan? Dat ze geen biologische familie heeft in de buurt? Zij heeft er niet voor gekozen, dankbaarheid is een beetje ongelukkig gekozen. Ja ze houdt van haar ouders, dat staat er los van. Maar je gaat toch ook niet aan een kind vragen op de verjaardag; nou wat zul jij dankbaar zijn met je geboorte. Dankbaar zijn de ouders ervoor