Bokt.nl

**Geplaatst**: 03-02-26 11:39

Geplaatst: 03-02-26 11:39

Butterfly schreef:
Hier Strattera voorgeschreven gekregen gisteren (atomoxetine) voor mijn ADHD/ASS. Juist ook omdat ik veel kan piekeren was alleen een focusverbeteraar niet een goede optie zei de psychiater. Hij zei letterlijk: dan kan je daarna nóg veel beter piekeren.
Top, gaan we niet doen
Kan wel eerst een paar weken last krijgen van bijwerkingen en een wat grieperig gevoel, maar dat hoefde niet. Ik zag hem al in de app van de apotheek staan, ben benieuwd wanneer ik het kan ophalen.

Stille meelezer, maar ik ben benieuwd of je effect met op het piekeren met atomoxetine. Ik kan ook behoorlijk goed piekeren, dus als atomoxetine daar een positief effect op heeft, dan is overstappen het overwegen waard

**Geplaatst**: 03-02-26 11:48

Re: Burnies verzamelen

Geplaatst: 03-02-26 11:48

Ik moet wel een bijdrage van ongeveer 18 euro per maand betalen dus de verzekering vergoedt niet alles. Maar 18 euro vind ik het wel waard om te onderzoeken of dit werkt voor mij.

Het kan dus wel zijn dat ik pas over een paar weken kan vertellen of en wat het doet, maar ben erg benieuwd!

**Geplaatst**: 03-02-26 11:48

Geplaatst: 03-02-26 11:48

Ik hoor goede dingen over Strattera, dochter van mijn beste vriendin doet het er heel goed op. Ik ben gestopt met medicatie, maar dat is wel 1 die ik overwogen heb.

Kleine tegenvaller hier. Ik had vandaag mijn eerste afspraak bij de POH GGZ. Bleek het alleen een intake te zijn en zou ze pas vanaf april kunnen starten met gesprekken. Ze heeft me nu doorverwezen naar mijn voormalig psycholoog, hopelijk kan ik daar eerder terecht. Ga mijn werk vragen of zij nog opties hebben ter overbrugging.

Overall gaat het best goed, kan de balans steeds beter vinden, grenzen aangeven lukt beter. Zit nu op 2 x 2 uur werken per week en dat gaat goed. Klusje is vrij saai, maar voor nu prima.

Rondom de reorganisatie wordt er steeds meer duidelijkheid. Ergens fijn, maar omdat ik in het verzuim zit verloopt het traject bij mij natuurlijk anders. Ik zou zo graag willen weten waar ik aan toe ben.

**Geplaatst**: 03-02-26 12:53

Re: Burnies verzamelen

Geplaatst: 03-02-26 12:53

Lastig al die wachttijden.. Zeker als je het niet verwacht bij je eerste gesprek. Je zou eventueel naar coaching kunnen kijken als overbrugging. Ik doe dat bijvoorbeeld ook en in sommige gevallen willen werkgevers zo'n traject ook vergoeden.

**Geplaatst**: 04-02-26 19:23

Geplaatst: 04-02-26 19:23

Love_myhorse schreef:
Veneri dat zou idd uit stress en van vermoeidheid kunnen komen..poh even vragen idd. Hoe was je gesprek bij de BA? Of was het uitgesteld.

Zoals verwacht gaat mijn behandelaar situatie bespreken in mdo en zal idd weer naar psychiater moeten...

Heb een goed gesprek gehad met de BA, er was gelukkig veel begrip.
Behandeling gaat nu even voor werk.komende 2 weken rust, en daarna 2x 2uur per week, dagen en tijden zelf te bepalen i.c.m. behandeling en rust nemen.

**Geplaatst**: 04-02-26 21:02

Geplaatst: 04-02-26 21:02

Celebi schreef:
Lastig al die wachttijden.. Zeker als je het niet verwacht bij je eerste gesprek. Je zou eventueel naar coaching kunnen kijken als overbrugging. Ik doe dat bijvoorbeeld ook en in sommige gevallen willen werkgevers zo'n traject ook vergoeden.

Zelf ben ik net gestart met een traject met vergoeding door de werkgever omdat ik nergens terecht kan, maar ik heb pas net de intake gehad en ik loop er nu wel al tegenaan dat de werkgever een belang heeft (logisch, ze betalen ook), maar het daarmee ook wel beïnvloeden en lastiger voor mij maken.

Ohja, en dat mijn vertrouwelijke intake documenten geprint en opzichtig op een bureau lagen, daar was ik ook echt niet van gecharmeerd. Coach had alles netjes beveiligd verzonden, maar als ze op het werk er dan zo mee omgaan verlies ik wel het vertrouwen.

A.s. vrijdag heb ik mijn 1e gesprek en ga ik dit uiteraard wel bespreken.

Als jan en alleman bij de printer op het werk mijn intake in handen kan krijgen voelt dat echt niet goed.

**Geplaatst**: 04-02-26 21:05

Geplaatst: 04-02-26 21:05

veneri schreef:
Heb een goed gesprek gehad met de BA, er was gelukkig veel begrip.
Behandeling gaat nu even voor werk.komende 2 weken rust, en daarna 2x 2uur per week, dagen en tijden zelf te bepalen i.c.m. behandeling en rust nemen.

Fijn!

**Geplaatst**: 04-02-26 21:56

Re: Burnies verzamelen

Geplaatst: 04-02-26 21:56

Maar alle vertrouwelijke informatie mag toch helemaal niet bij je werkgever eindigen? Hooguit een korte samenvatting met de verwachting over de werkhervatting of globale afspraken voor de toekomst.

Vind dit erg vreemd klinken..

Bedoel me met belang en beïnvloeding dat je het gevoel hebt dat de coach doet wat de werkgever wil? Of iets anders?

**Geplaatst**: 04-02-26 23:26

Geplaatst: 04-02-26 23:26

Klopt, er zit toch een bepaalde sturing en verwachting in vanuit de werkgever. Zo is 1 van de oorzaken van mijn overspannenheid dat ik te veel werkzaamheden heb, maar in het stuk vanuit de werkgever in het plan van aanpak aan de coach staan 2 afdelingen niet vermeld die ik wel aanstuur. Als ik dit aankaart dan geeft coach aan dit niet aan te passen want deze info komt van de werkgever.

Maar ik ben toch niet gek? Ik stuur 4 afdelingen aan. Geen 2.

Het plan van aanpak is in twee verschillende versies verstrekt. De volledige versie aan mij persoonlijk en een ingekorte versie aan de werkgever, maar ook die was gewoon vertrouwelijk van aard. Ik heb daar wel toestemming voor gegeven om te delen, maar niet bij stil gestaan dat hij dan zo op een bureau in het zicht zou komen te liggen.

**Geplaatst**: 04-02-26 23:51

Re: Burnies verzamelen

Geplaatst: 04-02-26 23:51

Het klinkt niet heel prettig voor je op deze manier. Coaching kan echt heel fijn zijn, maar zowel de methode als de persoon moeten bij je passen. Is het een soort reïntegratie coach? Omdat het erg gericht is op je werkzaamheden.

**Geplaatst**: 05-02-26 00:01

Geplaatst: 05-02-26 00:01

Klopt inderdaad, al ben ik nog wel volledig werkzaam dus het is vooral ook gericht op voorkomen van uitval.

Maar de opstart van dit traject duurt al best lang en fysiek trek ik het niet goed meer.

Vrijdag staat mijn 1e afspraak gepland. Ik ben heel benieuwd!

**Geplaatst**: 05-02-26 00:11

Geplaatst: 05-02-26 00:11

Hopelijk is het vanaf het eerste gesprek fijner! Zo'n intake en de wachttijd er omheen kan soms heel lastig zijn, maar dan zijn de gesprekken daarna heel fijn.

En wanneer het niet goed voelt, vooral aangeven.

**Geplaatst**: 06-02-26 10:14

Geplaatst: 06-02-26 10:14

Ik lees nog steeds stilletjes mee en wil iedereen die het nodig heeft, een dikke knuffel geven.
Want wat is het toch k.u.t. om een B.O. te hebben... het onbegrip van mensen om je heen, de "goed bedoelde adviezen", (voor)oordelen en vooral je eigen gedachtes...
Maar hé, er is echt licht aan de andere kant van de tunnel!

Inmiddels tik ik de 4 maanden alweer aan en hebben we van de week besproken dat ik binnenkort weer rustig ga opbouwen met het werk.
Extra hulp komt er ook aan, de wachtlijst schiet al op en ik ben er aan toe.

Niet dat ik van alle klachten af ben, nog lange niet... maar ik kan nu wel weer iets "helderder" nadenken en leren van situaties. Daar ben ik zo trots op! Prikkels, schakelen in situaties, ontladen, opladen etc. Daar ben ik nog iedere dag mee bezig maar ik voel vooruitgang.

Afbeelding

En inmiddels geniet ik weer van mijn fantastische gouden vriend Athos. We poetsen en knuffelen weer heel wat af samen. Oh wat heb ik dat gemist!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 10-02-26 17:48

Geplaatst door de TopicStarter : 10-02-26 17:48

Heerlijk dat je weer kunt poetsen, dat vind ik toch het mooie aan een burn-out je wordt je wel veel meer bewust van het genieten van de kleine momentjes wat goed gaat. Ik leef daardoor al iets meer in het moment.

Hier gaat het helaas minder goed sinds ik weer begonnen ben met werken. Ik had het wel echt naar mijn zin maar het was wel veel. Ik twijfel nog wel of dat lag aan mijn onhandige planning het volgende elkaar best wel snel op.

Helaas kwam er ook nog een verdrietige situatie tussendoor. Ik wist dat ik daarvan lichamelijk echt even kapot ging zijn maar ik ben in een week tijd wel in een terugval belandt. Het was wel een situatie wat niet kon wachten en helaas ook bij het leven hoort. Afgelopen weekend resulteerde het toch in een paniekaanval. De dagen daardoor leken wel de hartoverslagen verdwenen, maar inmiddels zijn die in zeer lichte mate weer terug. Ook heb ik in de avond meer onrust en merk ik dat het slapen weer wat spanning oplevert. De verdrietige situatie was vooral heel verdrietig voor één van mijn beste vriendinnen. Ik ben wel blij dat ik haar kon steunen in haar verdriet en op dat moment mijn burn-out even aan de kant kon zetten. Maar daarvoor heb ik wel een prijs moeten betalen. Mijn beste vriendin zei gisteren ook dat ik meer dan genoeg voor haar gedaan heb en nu ook rust moet pakken en daar niet schuldig over moet voelen. Vond ik dan wel heel lief ondanks haar eigen grote verdriet.

Ik heb besloten om weer terug te gaan in uren. Ik heb gisteren wederom het geprobeerd op werk, maar het gaat gewoon op deze manier simpelweg niet. Ik wil even terug naar het halfuur thuis werken, dat ging goed en voelde ook goed. Even een stapje terug.

Probeerde vandaag mijn manager te bereiken maar geen contact. Morgen maar een mail de deur uit naar de bedrijfsarts, vandaag wou ik echt even een dag voor mijzelf. Vanmorgen weer EMDR gehad , en daarna toch gekozen voor eerst naar huis , even op bed , relaxen en wat huishoudelijke taken. Daarna nog lekker naar buiten en mijn paarden verzorgd. Ik pak nu ook wat meer contact momenten met mijn paarden. Daar kwam ik ook niet echt aan toe.

Gisteravond was ik er wel wat verdrietig om. Gelukkig was er een lieve collega die de tijd nam om even uitgebreid wat leuke spraakberichten over en weer te sturen waardoor ik even enorm heb kunnen lachen. Dat zorgde wel voor minder spanning.

Inmiddels lukt het mij wel om mijn telefoon met de wifi uit weg te leggen. Als mensen wat willen kunnen ze bellen, maar geen druk van sociale media en prikkels geeft al veel minder druk op mijn hersenen. Ik wordt er ook wat creatiever van en pak bijv. hobby's zoals gitaar spelen weer op. Het is soms wel moeilijk hoor , ik merk nu pas hoe verslaafd ik eigenlijk ben aan de telefoon. Dit wil ik straks ook doorzetten.

**Geplaatst**: 24-02-26 18:06

Geplaatst: 24-02-26 18:06

Ik schop het topic weer even wakker :')

.

Hoe gaat het met jullie?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 26-02-26 22:39

Geplaatst door de TopicStarter : 26-02-26 22:39

Hoe gaat het met jou EngeltjesS? Lief dat je het zo vaak vraagt hier aan iedereen.

Hier ben ik eindelijk weer wat opgekrabbeld na 2 zware weken. Het was niet leuk, maar toch ook een eye-opener dat ik moet aanpassen en reguleren. Flink in de agenda lopen kijken wat anders kon, en gestopt met werken. De opbouw moet anders. Aankomende week ga ik naar de bedrijfsarts dus dan kan er vast een plan gemaakt worden.

Contact met werkgever verliep erg stroef. Ik ben er nu wel zo zat van dat ik heb aangegeven dat de leidinggevende maar mooi de verslagen gaat lezen en ik niet meer ga updaten. Ik krijg 0 respons en leidinggevende ging weer vissen wat niet de taak is. Dit ga ik uiteraard ook nog met de bedrijfsarts bespreken en ik zit nog te denken om een klacht in te dienen op werk voor de slechte omgang met medewerkers die in verzuim zitten. Ik wil namelijk heel graag, maar als ik alles alleen op moet lossen en regelen dat gaat simpelweg niet. En toch zit er ik er over te denken om wat te gaan oriënteren op wat anders. Ik twijfel tussen zoveel , of ik deze werkplek nog wel leuk vind , en het straks nog wel volhoud. Of dat ik moet kijken naar een rustigere en kleinere instelling in mijn werkveld. Ik zag iets voorbij komen wat mijn nieuwsgierigheid heeft gewerkt. Ik wil in eerste instantie nog niet weg, en ik denk ook niet met hoe ik er nu bij zit een andere werkgever mij aan gaat nemen. Ik ben nog te risicovol voor bedrijven voor een financieel probleem. En daar heb ik alle begrip voor.

Verder ben ik gestopt met de oxazepam sinds een week. De eerste 3 nachten waren even moeilijk, maar ik kan eindelijk weer 'zelf' slapen. Ik ben er zo blij mee! Het geeft goed moed.

Verder rust ik meer en doe ik meer activiteiten die ik leuk vind. Ik heb toch de paarden weer een beetje meer opgepakt. En ik merk dat ik er echt happy van wordt.

**Geplaatst**: 27-02-26 11:04

Re: Burnies verzamelen

Geplaatst: 27-02-26 11:04

Wat een goed verslag Zebrastreep. En super knap dat je voor jezelf opkomt en hoe je het aanpakt. Het kost heel veel energie maar je doet het goed voor jezelf!
En wat knap dat je bent gestopt met oxazepam.

Hoe het hier gaat? Daar kan ik geen antwoord op geven. Ik lijk wel een schip op de zee, soms heb ik gigantische stormen en soms is het heel rustig en "mooi weer".
Ik ben wel begonnen met opbouwen van werk. Was wel leuk. Morgen mag ik weer maar vandaag lijk ik wel weer een "offday" te hebben... onwijze hoofdpijn, zware gedachten etc.
Volgende week begint eindelijk het traject met de psycholoog. Daar kijk ik zonaar uit. Hopelijk kan mij dat enorm helpen. Ik wacht er al 4 maanden op.

**Geplaatst**: 27-02-26 11:53

Re: Burnies verzamelen

Geplaatst: 27-02-26 11:53

Hier ook nog wisselvallig.
Ga best goed maar merk dat werken echt niet meevalt
Halverwege maart willen ze me uit de ziektewet hebben, maar heb er een hard hoofd in. Zullen ze niet blij mee zijn maarja, ik heb hier ook niet echt voor gekozen ofzo

**Geplaatst**: 01-03-26 16:27

Re: Burnies verzamelen

Geplaatst: 01-03-26 16:27

Het gaat heel wisselend hier. Qua werken zit ik nu op 3x 2,5 uur, dat gaat wel prima. Balans privé lukt niet altijd goed, vaak ook door dingen waar ik niet veel invloed op heb. Het hielp ook niet dat het vakantie was en onze dochter daardoor veel thuis was. Ben wel veel makkelijk geworden in het afzeggen of verplaatsen van afspraken of gewoon weg nee zeggen.

Wel wat heftige gebeurtenissen hier, anderhalve week geleden heeft een buurman zelfmoord gepleegd, daardoor allemaal politie enz om de deur waardoor slapen niet echt lukte die nacht. Daarna de overbuurvrouw opgenomen in het ziekenhuis. Ik verzorg nu de katten, maar dat is toch weer iets wat veel extra energie kost. En een paar dagen terug is mijn beste vriendin opgenomen in het ziekenhuis. Daar bleek veel mis en ze wordt sindsdien in een kunstmatig coma gehouden.

Vanaf morgen is mijn man na 2 maanden eindelijk weer aan het werk en gaat mijn dochter weer naar school. Komende week dus even bijkomen en een beetje orde in de chaos scheppen.

Merk ook dat ik door alles veel last van mijn lijf heb, hoofdpijn, veel spanning in mijn rug nek en schouders, last van mijn buik. Hopelijk wordt dat straks ook weer wat beter.

**Geplaatst**: 07-03-26 13:58

Geplaatst: 07-03-26 13:58

"Welkom in de wereld van PTSS"...
Ik dacht dat PTSS alleen bij militairen, politie etc hoorden. Ik ken het alleen van mensen die in oorlogen hebben gestaan enzo.
Maar sinds gister, heb ik geleerd dat een "normaal mens" het ook kan hebben. Zoals ik. Gelukkig ben ik in goede handen en over 2 weken kan ik weer een plan maken van hoe verder. Er vallen ineens zoveel puzzelstukjes... bizar hoe dit ineens zo in mijn leven leeft.

Zo, Zebrastreep, jij hebt ook weer bizarre dagen achter de rug!!! Ik wil je heel veel sterkte en kracht toe wensen. Wees extra lief voor jezelf nu!

CarinaR, nee deze keuze maak je niet vrijwillig... denk om jezelf hé. Heb je ook hulp die je kan helpen hier in?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-03-26 23:25

Geplaatst door de TopicStarter : 07-03-26 23:25

Dankjewel dat is lief van je.

**Geplaatst**: 08-03-26 12:00

Geplaatst: 08-03-26 12:00

EngeltjeS schreef:
"Welkom in de wereld van PTSS"...
Ik dacht dat PTSS alleen bij militairen, politie etc hoorden. Ik ken het alleen van mensen die in oorlogen hebben gestaan enzo.
Maar sinds gister, heb ik geleerd dat een "normaal mens" het ook kan hebben. Zoals ik. Gelukkig ben ik in goede handen en over 2 weken kan ik weer een plan maken van hoe verder. Er vallen ineens zoveel puzzelstukjes... bizar hoe dit ineens zo in mijn leven leeft.

Zo, Zebrastreep, jij hebt ook weer bizarre dagen achter de rug!!! Ik wil je heel veel sterkte en kracht toe wensen. Wees extra lief voor jezelf nu!

CarinaR, nee deze keuze maak je niet vrijwillig... denk om jezelf hé. Heb je ook hulp die je kan helpen hier in?

Zeker niet alleen bij brandweer en politie en ambulance medewerkers.
Ook ik heb dus ptss. En daarbij een burn out. Nu ik wat langer aan de medicatie zit voel ik me gelukkig wel stukken beter en ben ik niet zo "verstijfd" in angst.
Hopelijk hebben jullie snel een goed plan Eline!

CarinaR, als het niet gaat, stapje terug doen hoor! Uiteindelijk willen ze een medewerker die er staat en als het jou herstel belemmert wat zij willen gaat het alleen maar langer duren.

Heel veel sterkte Zebrastreep! Wat naar zo plots. Hier vorig jaar op een nare manier mijn paard verloren en pff dat gaf een behoorlijke klap.

Hier vanmorgen sinds weken een paniekaanval. Maar dat kwam doordat we vanmorgen een heftige gebeurtenis hadden en we de ambulance moesten bellen. Gelukkig knapte de situatie snel op nadat we wisten wat er aan de hand was. Maar het had te maken met 1 trigger waar ik dus erg veel last van heb. Nu wel weer oké, maar ik hoop nu wel even geen gekke dingen meer.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-03-26 21:57

Geplaatst door de TopicStarter : 15-03-26 21:57

Om het topic weer wat leven in te blazen weer even tijd voor een lange update.

Zoals een aantal al wisten , is vorige week toch wel vrij plots mijn lieve oude paardje Udith overleden. Hoe ik al die extra stress en emotie nog aankan , terwijl ik al flink ben uitgeput van de burn-out is mij een raadsel. Het was vooral de schrik. Verder zijn mijn emoties toch behoorlijk afgevlakt. Ik kan er niet om huilen en het begint zelfs soms al uit mijn gedachten te gaan. Ik merk nu pas hoe afgevlakt ik ben en mijn hoofd en lijf geen extra ruimte heeft voor verdriet en emoties. Op internet las ik dat dit tijdens een burn-out normaal kon zijn. De dagen erna was ik wel vermoeid, anders dan normaal zo moe ben ik tijdens de hele burn-out periode eigenlijk nog niet geweest. En ergens heb ik een soort van rust over mij heen gekregen. Ik weet niet wat het was, maar 2 weken voor het overlijden had ik continue nachtmerries over dat dierbaren wat zou overkomen en weg zouden gaan. Dit ging vooral over mensen maar toch had ik veel onrust. Daarnaast werd ik vaak een aantal keer zwetend wakker en had dan ook een onrustig gevoel over mij heen. De dag ervoor voelde ik mij zeer opgejaagd , zonder reden. Ik had wel afgesproken om voor een nieuwe auto te gaan kijken , maar we hadden dan ook alle tijd. Sinds dat mijn pony was verhuist ( afgelopen september) had ik al zo vaak sterk het gevoel dat we niet meer lang samen gingen zijn. Ik ben mijn burn-out toch nu ontzettend dankbaar voor alle extra tijd die ik anders niet had nu met haar gekregen heb. Ook dat ik nu alle tijd had en dus niet het gevoel heb haar tekort te hebben gedaan. Ergens onbewust heb ik het denk ik aan voelen komen. Ik heb daarna nog een paar dagen wat onrust gehad, maar de nachtmerries en vaak wakker worden was daarna over gek genoeg. Ik heb een hele fijne rust over mij heen gekregen. Ik zie het ergens als een cadeautje van mijn pony dat ze nog steeds bij mij is , en mij een vorm van rust geeft.

Ik maakte mij onbewust ook wel vaak zorgen over haar gezondheid. Ik merkte ook dat er iets anders was, maar ik kon er niet mijn vinger op leggen. Maar al was ik er op tijd bij geweest, hier kon niemand wat aan doen of voorkomen. Ze heeft tot op het laatste moment gegeten en eigenlijk zag ze er heel mooi en rustig uit. Ergens komt de klap denk ik ook nog niet binnen. Ik rij nog vaak langs de stal ( ik heb mijn andere twee paarden in de buurt staan) en dan zit ik nog naar de weide te kijken waar ze is. Het is een lastig proces wat ik zelf ook nog niet helemaal begrijp. Wel merk ik dat praten over haar wel een reactie op roept in mijn lijf ( met name steken ).

Maar het stukje extra ruimte wat ik nu heb geeft wel ademruimte. Ik besteed nu wat meer tijd aan de verkoop van mijn andere pony. Die keuze had ik al veel eerder gemaakt, maar het valt nu wel even rot samen als het allemaal doorgaat. Toch als dat ook afgehandeld is heb ik wel alle tijd voor mijzelf. Ik merk dat ik nu al meer rust momenten pak en meer tijd besteed aan ademhalingsoefeningen. Ook kan ik nu wat activiteiten doen waar ik al lang niet aan toe kwam omdat normaal mijn batterij voor die dag al leeg was. Ik hou dan nog een veulen en mag een pony van een vriendin verzorgen als ik daar behoefte aan heb.

Ook ben ik weer begonnen met werken. Dit keer kantoorwerk zonder cliënten en collega's. Al kwamen afgelopen vrijdag wel 3 collega's even langs om een praatje te maken. Toen ik binnenkwam kreeg ik wel een enorme duizeligheid over mij heen. Voor mijn idee is dit dan heel lang maar dit duurt dan nog geen 2 minuten. Toen ik eenmaal zat en een paar keer diep ging ademhalen had ik er geen last meer van. Koptelefoon op en gaan! Tegen het einde kwam nog een collega die ook een goede vriendin van mij is. Nog even enorm veel lol gehad. Bij haar was ook een sterfgeval in de familie dus om even zo samen te kunnen ontladen ook al zijn we beide verdrietig. Maar dan loop ik wel weer tegen het punt aan dat ik te lang blijf hangen. Ik moet echt nog veel leren wat dat betreft.

Afgelopen woensdagavond kreeg ik toch weer een paniekaanval. Ik sla mij er gelukkig nu wel alleen beter door ( met behulp van de cassette bij hyperventilatie, echt een aanrader!) Sindsdien wel weer een terugval. Klachten als duizeligheid , hartoverslagen , steken en pijntjes op de borst en in de spieren zoals arm , kaak en nek nemen dan ook weer toe. Dat geeft toch ook weer onzekerheid en angst. Vanmorgen was ik er wel even klaar mee en heb ik mijzelf toch een beetje streng toegesproken met er gebeurd niks , je duizeligheid komt van de hyperventilatie, angst en nekklachten. Je bent veilig en OK. Dit hielp wel om weer bij zinnen te komen. Bij het paard werd ik na best lang longeren ( langer als normaal) ook wat duizelig en moeite met ademen. Tijdens het uitstappen op aanraden van de hyperventilatie coach ook gaan oefenen met langer in en uitademen. En dat hielp echt heel goed! Zelfs mijn paard ontspande er volledig door en liep met haar hoofdje laag braaf buiten naast mij. Ze kan zichzelf nog wel eens sterk maken door gebrek aan ervaring. Zo durf ik zelfs al een stukje te wandelen wat eerst door angst en onzekerheid niet gedaan werd. Elke dag komt er weer een meter bij en dat voelt goed. Later bedacht ik mij dat ik een thermolegging onder mijn broek had en dat extra op mijn buik drukt en mijn ademhaling beperkt. Niet erg slim , en elke keer bedenk ik het mij te laat.

Al met al gaat het wisselend, natuurlijk merk ik verbetering en kan ik beter nadenken bij klachten. Maar het blijf toch een heel lang en lastig proces. Mijn hersenen zijn echt nog vertraagd. Ik kan soms ineens hebben dat ik niet meer weet wat ik moet doen. Ik moet ook meer gaan vertragen met alles, en dat probeer ik ook echt meer te doen. En overal de tijd voor te nemen. En nu nog echt even doorpakken op niet teveel afspraken inplannen ( max 2 per dag) en meer ritme te vinden in mijn dag.

Nog wat goed nieuws ik ben al een bijna een maand oxazepam vrij. Ik mis het totaal niet

Ik heb ook geen neiging om erop terug te vallen. Ik heb het nog wel in huis, maar ik heb niet bij een paniekaanval het gevoel dat ik het moet nemen. Ook gaat het slapen wat ik maanden niet kon dus weer wat vanzelf. Ik heb dus toch ergens wat meer rust in mijn zenuwstelsel.

Ademhalingstherapie is ook echt wel een aanrader! Ik heb als het ware een andere manier van ademhalen ontwikkeld waardoor ik ademhonger krijg. Dit valt te resetten maar daar moet ik wel wat voor doen. Mijn middenrif zit behoorlijk vast en is gespannen. Hier voel ik ook het meeste ongemak ( band gevoel , steken , zeer pijnlijk bij erop drukken). Eigenlijk is alles heel logisch qua klachten, maar toch knaagt het soms nog of er niet wat anders mis is. Die angst kom toch wel weer snel naar boven en kan ik toch lastig naast mij neerleggen. Al denk ik er nu niet meer de hele dag aan zoals eerst.

Nomineer dit bericht ×