Bokt.nl

purny schreef:

Omdat je tegenwoordig heel raar aangekeken word als je ze niet hebt Laatst vroeg ook iemand op mijn werk of ik kinderen wilde, toen ik vertelde dat ik niet aan kinderen wilde beginnen werd ik raar aangekeken...

ThinkAgain schreef:

Super bedankt voor je reactie StefenYnia Ik zat zelf ook al te denken aan een stickersysteem of iets in die richting, maar het probleem blijven de ouders. Ik kan wel leuke systemen gaan bedenken, maar als ouders het niet doorzetten blijft hij een blaag. Het probleem nu is dat ouders het makkelijker vinden om 't gewoon maar te laten of 'm gewoon maar z'n zin te geven als ze laat thuis zijn.. geeft natuurlijk op den duur alleen maar meer problemen als ze een keer nee willen zeggen..

ThinkAgain schreef:

Hallo Bokkers,

Ik ben niet zeker of dit hier goed staat, en ik ben me ervan bewust dat er waarschijnlijk meer topics over hetzelfde onderwerp zijn, maar omdat dit een specifiek geval is (zoals elk kind) maak ik een eigen topic aan, met uitleg over de situatie. Om te beginnen wil ik geen discussie over "de juiste manier van opvoeden", maar ik ben op zoek naar methodes en positieve / negatieve ervaringen.

Het kind in kwestie is een 2,5 jarig jongetje, en ja, dat is net díe leeftijd. Ik ben zijn au pair, mama is fulltime eventer dus altijd bezig met de paarden, papa is overdag weg omdat hij z'n eigen bedrijf heeft (electricien). Het is een schat van een kind, maar we hebben nogal wat kleine problemen. Allereerst het grootste ding is het eten: de ene dag eet hij prima, de volgende dag eet hij niks. Papa en mama lossen dit op door hem andere dingen te geven dan het eten wat hij zou moeten eten, zoals noten en yoghurts. Noten zijn niet heel goed voor een menselijk lichaam blijkt uit onderzoek. Een menselijk lichaam is niet gebouwd om vezels te verwerken, je krijgt er alleen een mooie stevige stoelgang van XD.
Ikzelf verzorg zijn ontbijt en lunch, en ik pak het op het moment aan door het gewoon voor hem neer te zetten en zien tot hoever hij eet. Echter met lunch komen onze andere collega's ook binnen om te eten, en door alle afleiding wil hij dan helemaal niets meer eten, gaat hij met z'n eten lopen gooien en wordt het een grote show.Je geeft het zelf al aan: als hij bij hun is, of hun erbij zijn wordt het een grote show, dus haal je de trigger weg. Ga ergens anders zitten met hem, waar hij geen direct contact heeft met hen. Als hij zn eten op heeft mag hij naar hun toe. Als zij weer weg zijn, doet hij alles om niet te hoeven eten, achterstevoren op z'n stoel zitten, in zichzelf zitten praten, liggen op z'n stoel, met z'n eten gooien etcetera. Ik geef hem over het algemeen geen aandacht, maar waar leg je de grens? Laat ik hem de hele dag op z'n stoel zitten totdat hij (tenminste) de helft op heeft, of haal ik het weg, zeg er niks meer over en gaan we weer leuke dingen doen?Ik persoonlijk zou er een soort grapje van maken met een serieuze ondertoon, mijn oppaskindje haat spruiten maar zijn zusje(ook mijn oppaskindje) vind het heerlijk dus moet hij er soms ook aan geloven.. Hij vind het erg grappig als ik een liedje maak van zijn kauwritme.. *kauw kauw kauwkauw kaaaauww, slik* - wel iets langer hoor.. Op die manier eet ie toch zn spuiten op.Ik zou absoluut het eten niet weghalen, of daarna leuke dingen gaan doen.Ik zou een grens stellen: als je je bord niet (voor de helft) leeg hebt voordat de grote wijzer bovenaan staat, gooi ik het weg en krijg je de rest van de middag niks lekkers meer(en we gaan ook niet samen spelen). Moet ik hem als hij zijn lunch niet eet, een yoghurt geven zodat hij tenminste íets eet, of geen yoghurt geven omdat hij zijn lunch moet eten als hij honger heeft, en niet iets vervangends?nee, want dan heeft ie zn zin. Gewoon zn lunch laten staan, hij krijgt toch lekkere dingen als ie honger heeft. Jammer dan. had ie maar moeten eten.

Dan hebben we ook een aantal huisdieren, die hij blijft slaan, schoppen, bijten, er kan geen fatsoenlijke aai vanaf. Nu is hij daar natuurlijk een jongetje voor PARDON?! Dus jongens horen zo uit te halen naar dieren en ze t slaan, schoppen bijten en erop stampen?! :| shocking. Als iemand 1 haar van een dier krenkt(dus echt met opzet kwaad willen doen) dan pak ik hem eens flink beet. Daarna zou ik zeggen: zal ik dat eens bij jou doen? Kijken hoe jij het vindt? ben je gek geworden? Respect voor dieren is het eerste wat ik een kind leer.. Als ik t nog een keer zie wordt ik echt woest en doe ik hem hetzelfde aan als het dier.. dus trekt ie aan zn vacht, dan trek ik aan zijn haar. etc., maar mijn kitten heeft al een keer klemgezeten onder zijn tractor omdat hij over haar heen wilde rijden, en hij heeft al een keer op haar hoofd staan stampen, en dat gaat me toch net wat te ver om het te negeren. Dit gedrag komt ook tot uiting naar mensen toe, en het lijkt niet echt tot hem door te dringen dat dat écht niet kan, en dat dat pijn doet als je iemand bijt of slaat. Ik pak het nu als volgt aan: hij krijgt 3 waarschuwingen,3?! wat ben jij ontzettend vriendelijk zeg. 1 waarschuwing is meer genoeg.. serieus, hij weet dus dat ie gewoon 3 kansen heeft om ongein uit te halen voordat jij ook maar 1 stap zet. eerst zeg ik dat hij het niet mag doen, dan een reminder en dan een laatste waarschuwing, waarbij ik zeg wat de volgende stap gaat zijn: namelijk de naughty step. Als hij het nogmaals doet, gaat hij op de naughty step. 2 minuten daar, en dan ga ik op mijn hurken voor hem zitten en vraag hem of hij weet, waarom ik hem daar neer heb gezet. Als hij dan antwoord geef vraag ik of hij dat niet meer zal doen, en dan mag hij opstaan als hij sorry gaat zeggen tegen het 'slachtoffer' (kat, hond, collega of mij). Als hij nog steeds vervelend is op de naughty step (slaan, bijten, krijsen) gaat een van zijn toys weg in een plastic zak op de kast. Als hij na de naughty step nog een keer hetzelfde doet tegen hond/kat/mens, zelfde verhaal. Dit laatste hebben we toegevoegd omdat de naughty step zelf niet meer werkte,omdat je niet consequent bent, 1 x waarschuwen.. nog een keer? dan klaar. werkt die step niet, dan naar zn kamer.. en WAAG het niet om eruit te komen voordat ik m kom halen. omdat het een vorm van aandacht was en hij daarna alleen maar sorry hoefde te zeggen om hetzelfde weer te kunnen doen. Nu lijkt het alleen niet tot hem door te dringen, dat zijn speelgoed weg is, omdat hij vervelend is, hoewel ik hem dat echt (rustig) uit probeer te leggen: als jij braaf bent heb je al je speelgoed om mee te spelen, als je stout bent en stout blijft doen, gaat je speelgoed weg.
Dan als papa of mama thuiskomt is weer het enige wat hij hoeft te doen, sorry zeggen en hij krijgt z'n speelgoed weer terug.Overleggen met hun. In mijn ogen is dan de hele functie van het wegnemen van het speelgoed kwijt, plus dat hij alleen maar naar papa of mama hoeft om het weer terug te krijgen. Wat is een goede manier om dit aan papa en mama uit te leggen, en om hem wat discipline / respect bij te brengen zonder dat het een trauma wordt voor hem (hij is pas 2,5 dus hij mag best af en toe eens stout zijn) eerlijk zeggen dat hij slecht luisterd en geen respect heeft voor dieren. Dat dit normen en waarden van jou zijn en jij hier graag aan wilt werken maar dit niet werkt als zijn ouders savonds alles weer terug geven..dat je t fijn zou vinden om savonds even een update te hebben met de ouders.

Dan het laatste wat hij regelmatig doet, is met ontzettend vuile woorden gooien (ik word letterlijk elke ochtend begroet met "you're a f*cking egit"). Een poos terug hebben we hetzelfde verhaal gehad met iets anders, ik weet niet meer wat toen het woord was, maar dat is er uiteindelijk uitgegaan toen ik heb besloten het maar te negeren, maar hier is hetzelfde verhaal: papa en mama gaan er elke keer op in, zeggen dat het niet mag, en blijven er heel veel energie in steken, wat goedbedoeld is, maar in mijn ogen alleen maar averechts werkt. Maar ikzelf vind het ook lastig, of ik het hier nu maar moet negeren (wat als hij het in het winkelcentrum tegen een wildvreemde doet, en je negeert het?) of om het hetzelfde aan te pakken als het fysieke wangedrag.Uiteraard. Dat is respectloosheid. Dat moet je zeker aanpakken, en vooral voor n kind van 2.. Mijn god. Als mijn oppaskind mij zo zou noemen zou ik omdraaien en zeggen: 'wat zei jij daar?' 'nog 1 keer en je vliegt naar je kamer want zoiets accepteer ik niet' en als t nog een keer gebeurt gewoon direct woord bij daad.

Op het moment vind ik het nog wel best, want ik heb tonnen geduldJa misschien iets te veel.. Maar papa en mama zijn na een lange dag werken niet zo blij met het wangedrag en hebben een heel wat korter lontje, wat in veel gevallen weer resulteert in dat ik de volgende dag opnieuw kan beginnen omdat ze hem maar geven wat hij wil, zodat hij stil is.

Wat ik dus van jullie graag wil weten is of jullie een soortgelijk geval hebben / kennen, en hoe jullie dat hebben aangepakt of zouden aanpakken. Ik krijg ook graag feedback op mijn manier van aanpakken nu, maar zoals ik al aangegeven heb ben ik hier niet uit op een discussie van de juiste manier van opvoeden, want elk kind is anders dus je zult toch altijd moeten zoeken naar wat werkt, en wat niet.

petraaken schreef:

met andere woorden de ouders zijn eigenlijk het grootste struikelblok omtrent de jongen en dat hij heel goed door heeft hoe hij zijn zin krijgt. Ik wil niet in dat gezin zijn als hij begint te puberen.