Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 14-11-25 19:37

Geplaatst door de TopicStarter : 14-11-25 19:37

leintje_ schreef:
Kans is dat je vandaag een AIOS hebt getroffen. Dat hoeft niet slecht te zijn, ik heb in het AMC ook altijd fijner contact gehad met de AIOS (die nu mijn orthopeed en hoofdbehandelaar is) dan met de prof die eerst mijn hoofdbehandelaar was. In dit geval is het niet zo handig, want hier moet gewoon een ervaren arts of wondverpleegkundige naar kijken, maar hij zal de dienstdoende zijn geweest. Ik hoop dat het dinsdag beter gaat en als je er dan geen goed gevoel bij hebt, vraag dan of er een specialist naar kan kijken en/of de wondverpleegkundige. Die hebben daar toch gewoon meer ervaring mee en dat recht heb je ook

Ik was toch even nieuwsgierig, dus ben even aan het zoeken gegaan op basis van big. Toch orthopedisch chirurg. Wel pas sinds 2025 bij dit ziekenhuis

We gaan het dinsdag gewoon even afwachten wat er gaat gebeuren! De wondverpleegkundige waar ik nu steeds was zit tegenover de poli, dus als ik nou gewoon heel hard haar naam schreeuw? :')

**Geplaatst**: 14-11-25 19:41

Geplaatst: 14-11-25 19:41

DideH schreef:
leintje_ schreef:
Kans is dat je vandaag een AIOS hebt getroffen. Dat hoeft niet slecht te zijn, ik heb in het AMC ook altijd fijner contact gehad met de AIOS (die nu mijn orthopeed en hoofdbehandelaar is) dan met de prof die eerst mijn hoofdbehandelaar was. In dit geval is het niet zo handig, want hier moet gewoon een ervaren arts of wondverpleegkundige naar kijken, maar hij zal de dienstdoende zijn geweest. Ik hoop dat het dinsdag beter gaat en als je er dan geen goed gevoel bij hebt, vraag dan of er een specialist naar kan kijken en/of de wondverpleegkundige. Die hebben daar toch gewoon meer ervaring mee en dat recht heb je ook

Ik was toch even nieuwsgierig, dus ben even aan het zoeken gegaan op basis van big. Toch orthopedisch chirurg. Wel pas sinds 2025 bij dit ziekenhuis

We gaan het dinsdag gewoon even afwachten wat er gaat gebeuren! De wondverpleegkundige waar ik nu steeds was zit tegenover de poli, dus als ik nou gewoon heel hard haar naam schreeuw?

Ik zou het gewoon proberen :')

. Had ik twee weken geleden misschien ook moeten doen

**Geplaatst**: 14-11-25 19:48

Re: Achillespeesruptuur lotgenootjes of ervaringen?

Geplaatst: 14-11-25 19:48

Hij is vrij nieuw en nog heel jong.

Ik zit nu bij een basis arts en deze is net afgestuurd. Vorig jaar ofzo. En ik merk dat zij heel nieuwsierig is en echt dingen wil uitzoeken wt het kan zijn.

Misschien is er wel een kans als je hem dinsdag treft dat hij zelf op onderzoek is gegaan en dan hij je dinsdag verrast.

Artsen kunnnen nog wel eens verrassend uit de hoek komen.

**Geplaatst**: 14-11-25 21:25

Geplaatst: 14-11-25 21:25

Soms kan een jonge arts ook voordelen heb. Die kijken net met een wat andere blik naar dan de oude rotten in het vak.

Maar wel jammer van vandaag.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 14-11-25 21:27

Re: Achillespeesruptuur lotgenootjes of ervaringen?

Geplaatst door de TopicStarter : 14-11-25 21:27

We geven hem dinsdag gewoon een nieuwe kans en anders kan ik altijd nog naar de wondverpleegkundige vragen als het er niet goed uit ziet en ik het idee heb dat hij niet goed kijkt

Misschien valt het dinsdag wel weer mee hoe het eruit ziet. Mag ook een keer meezitten toch?

**Geplaatst**: 14-11-25 22:13

Geplaatst: 14-11-25 22:13

Dinsdag weer een kans en misschien heeft hij dan een betere dag. Kan me ook voorstellen dat het voor hem een moeilijke casus is, omdat hij jou niet kent en er geen overdracht is geweest. Hij zal nu met name hebben gekeken naar de kompressen, of daar geen geel beslag op heeft gezeten, en daar zijn conclusie uit hebben getrokken. Tenminste, dat hoop ik dan.
Als het in het weekend verslechtert, gewoon de SEH bellen. Meer kan je nu niet doen.

En het mag zeker een keer meezitten. Sterker nog, het moet gewoon meezitten!

**Geplaatst**: 14-11-25 22:43

Geplaatst: 14-11-25 22:43

Het moet mee zitten.

Morgen is er geen tijd om ziek te zijn.

Sinterklaas komt in het land.

Sorry even gemene grap.

Maar ziek worden vanwege die wond dat gun ik je niet.

Ik gun je dan je beetje weer op de been bent rond feestdagen.

Kun je zorgeloos kerst vieren en het jaar 2026 in.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-11-25 07:36

Re: Achillespeesruptuur lotgenootjes of ervaringen?

Geplaatst door de TopicStarter : 15-11-25 07:36

Ik vind dat een mooi streven, rond de kerst weer beetje "normaal" rond kunnen hobbelen

**Geplaatst**: 15-11-25 08:50

Re: Achillespeesruptuur lotgenootjes of ervaringen?

Geplaatst: 15-11-25 08:50

En dat er nog rotzooi uit kwam kan ook zijn dat je lichaam aan het opruimen is en daar kan ook lichte verhoging van komen.

**Geplaatst**: 15-11-25 08:52

Geplaatst: 15-11-25 08:52

Probeer of je dinsdag eea op papier kan zetten met dingen die je echt wilt vragen/naar laten bekijken. Misschien helpt dat ook in het niet overrompeld worden.
Zou sowieso wel fijn zijn om te weten hoe diep het onderhuids nog steeds open is.
Probeer niet teveel vast te houden aan een datum, ik denk dat je daarmee nog meer teleurstelling kan krijgen als het tegenzit :(:)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-11-25 09:32

Geplaatst door de TopicStarter : 15-11-25 09:32

Mondy schreef:
Probeer of je dinsdag eea op papier kan zetten met dingen die je echt wilt vragen/naar laten bekijken. Misschien helpt dat ook in het niet overrompeld worden.
Zou sowieso wel fijn zijn om te weten hoe diep het onderhuids nog steeds open is.
Probeer niet teveel vast te houden aan een datum, ik denk dat je daarmee nog meer teleurstelling kan krijgen als het tegenzit

Ja weet dat ik de ene kant steeds maar weer een aantal dagen teleurgesteld ben als ik een datum die ik in mn hoofd had niet haal, maar van geen datum of streven hebben word ik al helemaal depri.. Beetje kiezen tussen 2 kwaden op het moment. Hoop toch echt zo dat het een keer wel gewoon de goede kant op gaat en er in ieder geval qua wond geen dipjes meer komen. In de revalidatie zelf zullen die er vermoed ik nog vaak genoeg komen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-11-25 10:22

Re: Achillespeesruptuur lotgenootjes of ervaringen?

Geplaatst door de TopicStarter : 15-11-25 10:22

Net weer even gespoeld. Gelukkig niet onrustiger dan dat het er gister uit zag m.i.

Kwam weer wat van dat afgestorven weefsel af met spoelen. Wel beetje jammer dat er nu alsnog bij die bovenste nu wat weefsel naar buiten steekt t.o.v. het "maaiveld" na dat aanstippen van dat wilde vlees vorige week. Maar goed, we doen het er maar mee!

Zat wel een mooi kleurverschil in been tussen links en rechts als het zichtbaar is op de foto. Duo penotti

Spoiler:

**Geplaatst**: 15-11-25 10:36

Re: Achillespeesruptuur lotgenootjes of ervaringen?

Geplaatst: 15-11-25 10:36

Is die ene been die zo licht is de goede of slechte been?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-11-25 10:40

Geplaatst door de TopicStarter : 15-11-25 10:40

Ezellover25 schreef:
Is die ene been die zo licht is de goede of slechte been?

Mijn goede

**Geplaatst**: 15-11-25 12:46

Geplaatst: 15-11-25 12:46

DideH schreef:
Mondy schreef:
Probeer of je dinsdag eea op papier kan zetten met dingen die je echt wilt vragen/naar laten bekijken. Misschien helpt dat ook in het niet overrompeld worden.
Zou sowieso wel fijn zijn om te weten hoe diep het onderhuids nog steeds open is.
Probeer niet teveel vast te houden aan een datum, ik denk dat je daarmee nog meer teleurstelling kan krijgen als het tegenzit

Ja weet dat ik de ene kant steeds maar weer een aantal dagen teleurgesteld ben als ik een datum die ik in mn hoofd had niet haal, maar van geen datum of streven hebben word ik al helemaal depri.. Beetje kiezen tussen 2 kwaden op het moment. Hoop toch echt zo dat het een keer wel gewoon de goede kant op gaat en er in ieder geval qua wond geen dipjes meer komen. In de revalidatie zelf zullen die er vermoed ik nog vaak genoeg komen.

Ik zou die doelen ook vooral blijven stellen, dat heeft mij in 2023 ook op de been gehouden (pun intended). Dat de gestelde doelen niet bereikt worden, dat doet zeer, echt enorm veel zeer. Ik heb zelf echt heel hard gehuild toen mij werd verteld dat een mogelijke uitslag na een CT was dat ik nog 6 weken zou moeten wachten voor ik weer mocht gaan revalideren en zo zijn er echt nog meer momenten geweest dat ik mijn vechtlust even verloor. Dat is normaal en daar mag, of nee, moet ruimte voor zijn, anders houd je het ook niet vol. Ik heb destijds 2 jaar geen ruimte gegeven aan het verdriet en de pijn die ik voelde. Ga maar gewoon door, dan komt het wel goed. Op een gegeven moment haalt het verdriet je in en dan komt het ineens zo hard aan.
Er komt een dag dat je het doel dat je voor jezelf hebt gesteld wél wordt behaald en dat geeft zo'n enorme boost.
Het is een proces van lange adem, maar het komt goed, echt waar!

**Geplaatst**: 15-11-25 13:00

Geplaatst: 15-11-25 13:00

DideH schreef:
Ezellover25 schreef:
Is die ene been die zo licht is de goede of slechte been?

Mijn goede

Ben ik nu gek.

Maar dat slecht been zou dan niet zo rood of donkerder van kleur moeten zijn?

**Geplaatst**: 15-11-25 13:22

Geplaatst: 15-11-25 13:22

Ezellover25 schreef:
DideH schreef:

Mijn goede

Ben ik nu gek.

Maar dat slecht been zou dan niet zo rood of donkerder van kleur moeten zijn?

Het is een been dat niet in beweging is, denk niet dat het heel raar is dat het been wat donkerder kleurt door stase van bloed in de voet en het onderbeen.

**Geplaatst**: 15-11-25 16:17

Re: Achillespeesruptuur lotgenootjes of ervaringen?

Geplaatst: 15-11-25 16:17

Dat moet ik googlen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-11-25 17:48

Geplaatst door de TopicStarter : 15-11-25 17:48

leintje_ schreef:
DideH schreef:

Ja weet dat ik de ene kant steeds maar weer een aantal dagen teleurgesteld ben als ik een datum die ik in mn hoofd had niet haal, maar van geen datum of streven hebben word ik al helemaal depri.. Beetje kiezen tussen 2 kwaden op het moment. Hoop toch echt zo dat het een keer wel gewoon de goede kant op gaat en er in ieder geval qua wond geen dipjes meer komen. In de revalidatie zelf zullen die er vermoed ik nog vaak genoeg komen.

Ik zou die doelen ook vooral blijven stellen, dat heeft mij in 2023 ook op de been gehouden (pun intended). Dat de gestelde doelen niet bereikt worden, dat doet zeer, echt enorm veel zeer. Ik heb zelf echt heel hard gehuild toen mij werd verteld dat een mogelijke uitslag na een CT was dat ik nog 6 weken zou moeten wachten voor ik weer mocht gaan revalideren en zo zijn er echt nog meer momenten geweest dat ik mijn vechtlust even verloor. Dat is normaal en daar mag, of nee, moet ruimte voor zijn, anders houd je het ook niet vol. Ik heb destijds 2 jaar geen ruimte gegeven aan het verdriet en de pijn die ik voelde. Ga maar gewoon door, dan komt het wel goed. Op een gegeven moment haalt het verdriet je in en dan komt het ineens zo hard aan.
Er komt een dag dat je het doel dat je voor jezelf hebt gesteld wél wordt behaald en dat geeft zo'n enorme boost.
Het is een proces van lange adem, maar het komt goed, echt waar!

Ja wat jou allemaal overkomen is zal je ook echt wel niet in de koude kleren zijn gaan zitten!

Die uitzichtloosheid is inderdaad killing, dus dan stel ik liever doelen en dan ben ik idd maar even een dag of 2 depri als het dan weer tegen zit, maar helemaal geen doel stellen dan blijf ik helemaal in de sleur hangen denk ik.. Ik hoop gewoon op dat moment dat een doel op gegeven moment gewoon wel lukt!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-11-25 11:01

Re: Achillespeesruptuur lotgenootjes of ervaringen?

Geplaatst door de TopicStarter : 16-11-25 11:01

Jullie dagelijkse update :Y)

Spoiler:

**Geplaatst**: 16-11-25 11:24

Geplaatst: 16-11-25 11:24

DideH schreef:
leintje_ schreef:
Ik zou die doelen ook vooral blijven stellen, dat heeft mij in 2023 ook op de been gehouden (pun intended). Dat de gestelde doelen niet bereikt worden, dat doet zeer, echt enorm veel zeer. Ik heb zelf echt heel hard gehuild toen mij werd verteld dat een mogelijke uitslag na een CT was dat ik nog 6 weken zou moeten wachten voor ik weer mocht gaan revalideren en zo zijn er echt nog meer momenten geweest dat ik mijn vechtlust even verloor. Dat is normaal en daar mag, of nee, moet ruimte voor zijn, anders houd je het ook niet vol. Ik heb destijds 2 jaar geen ruimte gegeven aan het verdriet en de pijn die ik voelde. Ga maar gewoon door, dan komt het wel goed. Op een gegeven moment haalt het verdriet je in en dan komt het ineens zo hard aan.
Er komt een dag dat je het doel dat je voor jezelf hebt gesteld wél wordt behaald en dat geeft zo'n enorme boost.
Het is een proces van lange adem, maar het komt goed, echt waar!

Ja wat jou allemaal overkomen is zal je ook echt wel niet in de koude kleren zijn gaan zitten!

Die uitzichtloosheid is inderdaad killing, dus dan stel ik liever doelen en dan ben ik idd maar even een dag of 2 depri als het dan weer tegen zit, maar helemaal geen doel stellen dan blijf ik helemaal in de sleur hangen denk ik.. Ik hoop gewoon op dat moment dat een doel op gegeven moment gewoon wel lukt!

Mijn ongeluk heeft me op een manier wel gevormd en restschade achtergelaten. Dat begon al bij de onmacht tijdens het eerste jaar na het ongeluk. Ik heb altijd slecht gelopen toen ik weer begon met lopen. Dat was heel logisch, want mijn bovenbeenspieren hadden niet genoeg kracht om me te kunnen dragen. Naarmate het jaar vorderde, bleef dat slechte lopen, terwijl mijn spieren wel toenamen in kracht. Geen pijn en verder geen reden om de poli te bellen, dus gewoon maar doorgegaan. Mijn gevoel zei me dat er meer aan de hand is, al werd dat door vrienden ook wel tegengesproken: "Ja maar het was wel echt een heftige (spiraal)fractuur." Heb zelfs nog voor de grap tegen een vriend gezegd: "Haha, stel je nou toch voor dat de breuk niet goed geheeld is." Dat had ik misschien beter niet kunnen zeggen :')

.
Ja en toen de rest.. na de 2e operatie de onzekerheid of ik niet nog een keer geopereerd moest gaan worden, om het gat verder op te vullen met bot. Dat bleek uiteindelijk niet nodig te zijn, hoera!
2023 is een jaar dat ik het liefst zou vergeten. Toen heb ik echt mijn absolute dieptepunt bereikt. Het ging goed, écht goed en ineens was ik weer terug bij af door die stomme schroeven die braken. 2 maanden op krukken, 50% belast en mijn orthopeed had echt hoop dat alles gewoon vast zou groeien. 2 maanden later was ineens meer dan de helft van de schroeven kapot (één van de platen zat niet eens meer vast, omdat alles kapot was) en was het bot aan het inzakken. Heb later een 3D beeld gezien van het osteosynthesemateriaal en daar schrok ik toch weer van. Ik wist welke kant het op gaan het gaan was, dat het wrs weer een operatie zou gaan worden en kwam ondanks dat grappend de spreekkamer binnen, want zo ben ik. Denk dat mijn orthopeed daardoor wel een soort angstaanval kreeg, want hij moest op dat moment mijn leven weer stilzetten, terwijl hij 2 maanden daarvoor nog zei dat de kans heel groot was (lees: 80%) dat ik niet nog een keer geopereerd moest worden. Ik kreeg de rillingen toen ik de CT-beelden zag. Mijn orthopeed verzekerde me dat ik niks verkeerd had gedaan en ik het niet had kunnen voorkomen, maar ik voelde me zó verslagen.
Kan me nog wel herinneren dat ik een update schreef voor mijn topic en ik weer zo'n slag in mijn gezicht kreeg, dat ik voor ik op plaatsen klikte, ik eerst een half uur heb gehuild (en dat is voor mij heel veel, want ik ben normaal geen doorhuiler). Ik vond het zó oneerlijk.
Nu is alles wat het bot betreft goed en geheeld, maar loop ik dagelijks met pijn rond, waarvan niemand mij kan vertellen of dat verholpen kan worden. Goed, soms klagen tegen m'n vrienden, die gelukkig veel begrip hebben voor mijn situatie, een grapje en weer door. Ik kan in principe alles, dus probeer me niet tegen te laten houden door de pijn, maar soms voel ik me wel verslagen door een paar skeelers dat ik slechts 6 keer heb gebruikt

Ondanks alles heb ik altijd vooruit gekeken. "Over 6 weken mag ik weer lopen."
"Over 12 weken is de belangrijke CT."
"Operatie en dan weer opnieuw gaan opbouwen."
"In 6 weken weer leren lopen (met hulp van de fysio) en dan kan ik er weer volledig voor gaan."

Wat ik met heel veel woorden probeer te zeggen (want ADHD, short story long), ja mijn ongeluk en traject heeft veel schade aangericht en die krassen draag ik met me mee. Ik heb er ook heel veel verdriet om gehad en dat heb ik lang weg proberen te stoppen. Werkte niet, maar daar kwam ik later pas achter :')

.
Ik heb mezelf staande gehouden door vooruit te blijven kijken. Dat was de enige houvast die ik op dat moment had. Wat ik eerder zei meende ik ook echt, blijf doelen voor jezelf stellen, blijf vooruit kijken. Je gaat dit halen en het zou heel fijn zijn als je met kerst een beetje op de been bent. Dat is echt een mooi doel! Lukt het niet, dan is het poedersuiker, echt poedersuiker. Als je zoals ik bent, dan huil je om de situatie, maak je daarna een grap en ga je weer door daar het volgende doel. Je orthopeed neemt geen risico's met je en dat is ook heel veel waard.

Wacht niet tot de storm overwaait, je moet leren dansen in de regen.

DideH schreef:
Jullie dagelijkse update

Spoiler:
[ Afbeelding ]
[ Afbeelding ]

Het blijft er een beetje hetzelfde uitzien als vrijdag, of lijkt dat maar zo? Hoe voel je je verder?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-11-25 11:46

Geplaatst door de TopicStarter : 16-11-25 11:46

Ja jouw verhaal was/is er zo eentje die je 1x in je leven hoort en je echt niemand gunt! Dat was ook echt tegenslag op tegenslag en dan jaren lang.. Hoop dat die tegenslagen bij mij beperkt blijven binnen dit jaar. Hoop echt voor je dat de verwijdering van je metaalwinkel gaat zorgen voor minder pijn. Is je gegund! Moet wel zeggen dat ik in diezelfde zomer skeelers aangeschaft had, maar ze sindsdien op de zolder staan :o?

Ik zie mezelf namelijk ook dat soort capriolen uithalen

Herken mezelf wel in jou qua ermee dealen. Ik reageerde op het afscheuren alleen met: "oh f*ck". Teamgenootjes zeiden toen ook van: "waarom huil en schreeuw je niet? Ga je nog wel een keer hierom huilen, want dat mag hoor"

Ik huil idd ook niet met anderen erbij en ben een kei in doen alsof het allemaal goed met me gaat voor de buitenwereld }:0

Geef mezelf nog niet echt de mentale verwerkingstijd, dus vermoed dat die tik nog wel een keer echt komt.

Ben gistermiddag even wedstrijdje bij mijn team wezen kijken, maar dat viel nog wel echt heel intens (wel fijn er even uit te zijn!). Kwam met knallende koppijn thuis (al heb ik dat nu bijna dagelijks iedere middag, weet niet waarom). Om half 9 naar bed gegaan

Vanochtend 37,7 en lig met warme wangetjes op de bank. Maar even heel rustig aan doen vandaag.
Hij lijkt idd beetje hetzelfde als vrijdag. Blijft ook wat zwelling in hangen (zie ook afdruk van het gaasje vsn de eilandpleister). Heb niet echt het idee dat die bovenste nu smaller is geworden na dat aanstippen met zilver, juist breder. Mama (helpt nog steeds met de verzorging) heeft ook het idee dat er gewoon weer nieuw weefsel uit steekt nu en idd breder.

Die onderste is gelukkig niet groter geworden, maar hebben wel het idee dat de huid daaronder steeds donkerder kleurt, alsof er nog meer rommel uit moet, maar hoop dat dat dan via dat wondje kan.

**Geplaatst**: 16-11-25 11:51

Re: Achillespeesruptuur lotgenootjes of ervaringen?

Geplaatst: 16-11-25 11:51

Maar is het wel genoeg open, nu, op dit moment? Ik vind het er zo akelig dicht uit zien op de foto's, of ligt dat aan mij?

Je moet voor jezelf zien een manier te vinden hiermee om te gaan. Voor mij zou het niet werken steeds doelen te stellen om vervolgens weer onderuit gehaald te worden, maar als dat voor jou wel werkt, is dat helemaal prima. Maar misschien is het bij mij ook meer een soort gelatenheid door heel veel stom medisch gedoe, dat ik inmiddels denk 'ik ga wel gewoon braaf zitten en wacht wel af en laat het wel over me heen komen', dan dat ik echt nog naar controle momenten toe leef. Mijn lijf volgt toch niet de planning van de medische wereld

. Dus je moet echt kijken wat jou het meeste stabiliteit geeft en waar jij behoefte aan hebt.

In elk geval voor jullie allebei een dikke knuffel :knuffel:

Stom gedoe, lijven die niet doen wat ze moeten doen

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-11-25 11:59

Re: Achillespeesruptuur lotgenootjes of ervaringen?

Geplaatst door de TopicStarter : 16-11-25 11:59

Zie nu dat het inderdaad op de eerste lijkt alsof het dicht is, maar dat is het niet. Die paarse omcirkelingen zijn echt open open zeg maar. Heb nu 2 uurtjes geleden gespoeld, maar die bovenste begint nu weer door het gaasje van de eilandpleister heen te lekken (dus nog wel echt open). Heb alleen het idee dat de meeste troep die er nog uit wil beneden zit bij die kleine en dat is idd wel maar een beperkte opening.

Spoiler:

**Geplaatst**: 16-11-25 13:21

Geplaatst: 16-11-25 13:21

Lalidan schreef:
Maar is het wel genoeg open, nu, op dit moment? Ik vind het er zo akelig dicht uit zien op de foto's, of ligt dat aan mij?

Je moet voor jezelf zien een manier te vinden hiermee om te gaan. Voor mij zou het niet werken steeds doelen te stellen om vervolgens weer onderuit gehaald te worden, maar als dat voor jou wel werkt, is dat helemaal prima. Maar misschien is het bij mij ook meer een soort gelatenheid door heel veel stom medisch gedoe, dat ik inmiddels denk 'ik ga wel gewoon braaf zitten en wacht wel af en laat het wel over me heen komen', dan dat ik echt nog naar controle momenten toe leef. Mijn lijf volgt toch niet de planning van de medische wereld . Dus je moet echt kijken wat jou het meeste stabiliteit geeft en waar jij behoefte aan hebt.

In elk geval voor jullie allebei een dikke knuffel Stom gedoe, lijven die niet doen wat ze moeten doen

Is misschien ook wel een beetje het verschil tussen acuut en chronisch en een stukje ervaring. Merk aan mezelf dat ik wat mijn pijnklachten betreft, ik me ook steeds meer neer begin te leggen bij de situatie zoals het is. Ik grijp alles aan om het te verhelpen, maar heb me er ergens ook al wel bij neergelegd dat dit de situatie is zoals hij is. Het is dubbel in mijn geval.

DideH schreef:
Zie nu dat het inderdaad op de eerste lijkt alsof het dicht is, maar dat is het niet. Die paarse omcirkelingen zijn echt open open zeg maar. Heb nu 2 uurtjes geleden gespoeld, maar die bovenste begint nu weer door het gaasje van de eilandpleister heen te lekken (dus nog wel echt open). Heb alleen het idee dat de meeste troep die er nog uit wil beneden zit bij die kleine en dat is idd wel maar een beperkte opening.

Spoiler:
[ Afbeelding ]

Misschien toch vragen of het mogelijk is dat de wondvpk dinsdag er even naar kijkt? Gewoon om zeker te zijn dat het goed verloopt en de wond open genoeg is om de zooi eruit te laten.

Nomineer dit bericht ×