Ik had achteraf gezien al vanaf de pubertijd trage schildklier symptomen. Altijd wallen (vocht) onder mijn ogen en als puber al putjes in de achterkant van mijn bovenbenen (vocht), rustelozen benen , hevige menstruaties, altijd bloedarmoede en ijzertekort, enorme koukleum, futloos en ja, ook haaruitval maar dacht dat dat normaal was.
Maar ook... superslank, om de dag diarree en vaak stevige hoofdpijn.
Ik heb zeker 15 jaar af en toe mijn schildklierwaardes laten prikken, omdat ik steeds stijver en kouwelijker werd en omdat het in de familie veel voorkomt.
Ik dacht aan trage schildklier (koukleum, stijf, moe), mijn huisarts dacht aan te snelle schildklier (chronisch diarree, slank, moe). Maar de waardes waren steeds oké.
Misschien was het wel allebei: nu achteraf denk ik dat ik een omzettingsprobleem had/heb en daardoor teveel T4 (kwam daar de diarree vandaan?) en te weinig T3 (stijve koukleum), want T4 moet je zelf omzetten naar T3.
Ik verdraag ook nu niet veel T4 en gebruik daarom een combinatie van T4 (Levothyroxine) en T3 (Cytomel). En dan gaat het best goed.
Ik mocht van mijn huisarts niet met schildkliermedicate beginnen, ook niet toen mijn TSH eindelijk omhoog ging, ook niet als proef om te kijken hoe ik daarop zou reageren. Met 4,8 was die veel hoger dan de vele jaren daarvoor. Ik functioneerde op dat moment echt niet meer, maar toch moest ik van hem wachten tot het nog hoger was

.
Ik ben toen teruggegaan naar een natuurarts die me een paar jaar daarvoor behandeld had. Hij liet mijn waardes ook testen en intussen was mijn TSH 8 ofzo.
Hij heeft me toen medicijnen voorgeschreven. Meteen al een combinatie, omdat zijn patiënten daar heel goed op reageren. Ik had in het begin bizar veel medicijnen nodig, maar voelde me zoveel beter dan daarvoor. Ik begon echt aan mijn 2e jeugd

(sorry voor de lange post!)