Bokt.nl

**Geplaatst**: 30-08-13 08:43

Geplaatst: 30-08-13 08:43

onley schreef:
Het gaat inmiddels weer heb ik de tuin gezeten en alles eruit gehuild en daar zeker een uur
Op de ligstoel gehangen en net even rustig op de bank gehangen.
Zometeen ga ik lekker eten en erna me paarden verzorgen

Dat zijn idd de dingen die echt helpen: huilen en paarden...!
Ik zou zeggen: houd dit er in...!

**Geplaatst**: 30-08-13 11:03

Re: ik ben zo bang!!

Geplaatst: 30-08-13 11:03

Huilen doe ik met regelmaat het lucht goed op me paarden kan ik me maar heel weinig naartoe zetten
omdat ik zo in het gedrag/denken blijf hangen..
maar vandaag heb ik veel te doen dus hopelijk vandaag wat minder last ervan.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-09-13 10:18

Geplaatst door de TopicStarter : 02-09-13 10:18

onley schreef:
Huilen doe ik met regelmaat het lucht goed op me paarden kan ik me maar heel weinig naartoe zetten
omdat ik zo in het gedrag/denken blijf hangen..
maar vandaag heb ik veel te doen dus hopelijk vandaag wat minder last ervan.

heb ik ook hoor, nu twee wekem vakantie en weet niet wwar ik moet beginnen..
wil het liefst gewoon gaan werken..

**Geplaatst**: 02-09-13 11:18

Re: ik ben zo bang!!

Geplaatst: 02-09-13 11:18

ik weet niet waar ik het vandaag zoeken moet
steken in me borst nerveus gevoel trillen
gevoel hebben geen lucht te krijgen en bijna verkrampte handen gezicht ect
geen goeie dag dus

**Geplaatst**: 03-09-13 12:52

Geplaatst: 03-09-13 12:52

Hoi Onley,
rot hoor...! Zou het misscie kunnen, dat je hyperventileert (of "daar tegen aan zit") ...?

Er zijn 2 oefeningen, die je zou kunnen uitproberen...
De ene oefening gaat in een meditatief tempo - de andere heeft meer een sportieve invalshoek.

Waar beide oefeningen over gaan is dat wie dit soort gedoe heeft, wellicht een "hypertoon middenrif" heeft.
Hypertoon is potjeslatijn voor te hoge spanning in de spieren. Daar kun je heel goed zonder therapeut iets aan doen.
Nou is je middenrif een peesplaat (staat in alle boekjes) maar die peesplaat beweeg je met behulp van je spieren. En die spieren zijn regelmatig (ook bij atleten en zangers, lui die normaliter veel van hun lichaam weten en er veel van vragen) hypertoon. Dus wellicht ook bij jou...?

Oefening 1 (meditatief tempo)
Stap 1: zet je 2 handen in je zij, ter hoogte van je onderste ribben, zodat je je adembeweging voelt. Voel gewoon of je handen bewegen. (Idealiter gaan ze ietsje naar buiten en naar binnen. et kan zijn, dat iemand iets heel anders voelt. "Just notice!")
Het kan zittend, het mag staand en je kunt het eventueel (als je er handig in bent) ook liggend.
In feite doe je nog niets, je voelt alleen, zodat je een benul hebt van je adembeweging.

Stap 2: tijdens het inademen,
als je handen uit elkaar gaan,
houd je je ribben een KLEIN beetje tegen.
Een of 2 gram kan genoeg zijn...
Er zijn lui die deze oefening 'het wedstrijdje' noemen: je ribben winnen de wedstrijd!!! Je handen gaan ietsje uiteen. (Hoeveel precies is NIET belangrijk en het kan verschillen van wat je tijdens stap 1 voelde.)

Stap 3 is het moeilijkste: als je inademing stopt, stop je.
Dwz.: ga niet door met lucht innemen "Het is gewoon goed".
EN: je handen stoppen ook.

Stap 4: tijdens de uitademing doe je niets met je handen.
(Nu ja, ze liggen gewoon op je ribben, net als in stap 1, maar er wordt niet geduwd, "die wedstrijd" is alleen tijdens het inademen.)

...en als je uitademing klaar is, is de uitademing gewoon klaar, je doet niets en je WACHT (...dit is een moeilijk punt...) op de inademing.

Zodra je inademing VANZELF begint, ga je weer een heel klein beetje tegenhouden.

Doe in het begin zo 2 of 3 keer "in en uit". En daarna ga je iets anders doen en evt. een paar uur later doe je het nog weer eens, als je zin hebt.
Yoga oefeningen werken het beste "als je zin hebt", spieren trainen werkt het beste als je het met regelmaat doet - probeer daar een tussenweg in te vinden...!
Gaat het goed, dwz. voelt het prettig (en ALLEEN dan!!) dan kun je de oefening steeds langer achter elkaar doen en steeds vaker - maar de optimist zegt, dat je soms na twee keer al geen hypertoon middenrif meer hebt. (Dat geldt voor de boffers, voor wanboffers kan het iets langer duren.)

Denkbaar merk je, dat je dieper of langzamer gaat ademen - dat is prima.
Soms merk je in feite niets - ook niet erg. (= Soms werkt de oefening wel degelijk, maar merk je simpelweg geen resultaat.)

Gaat dit goed, is er de 2e oefening

"sportieve invalshoek":
koop ballonnen - en ga die opblazen.
Het belangrijkste is, ze net voorbij dat eerste punt te krijgen. Ben je niet in feeststemming, laat je het ding daarna weer leeg lopen. - (En persoonlijk houd ik NIET van knappende ballonnen!!)

Waar je dus in oefening 1 "vanuit rust" de hypertonie wegwerkt, ga je hier daadwerkelijk de middenrifspieren trainen.

Sucses!!!

**Geplaatst**: 03-09-13 12:58

Re: ik ben zo bang!!

Geplaatst: 03-09-13 12:58

Wat je daar dan ook even bij moet vermelden is dat beide oefeningen er ook voor kunnen zorgen dat je duizelig wordt en tintelingen krijgt, zeker het ballonnen opblazen; en dat de eerste oefening voor pijn op de ribben kan zorgen als je daar gevoelig voor bent (ik ben dat bijvoorbeeld, en zo'n oefening 2 keer doen met lichte druk zorgt al voor een irritant gevoel erna).

En dat hyperventilatie regelmatig ook gewoon spanningsgerelateerd is en niet ontstaat door een fysiologische afwijking; iets wat ik zeker in dit topic toch even extra zou benadrukken.

**Geplaatst**: 03-09-13 20:37

Geplaatst: 03-09-13 20:37

Dani schreef:
Wat je daar dan ook even bij moet vermelden is dat beide oefeningen er ook voor kunnen zorgen dat je duizelig wordt en tintelingen krijgt, zeker het ballonnen opblazen

...eh: op zich heb je groot gelijk: van hyperventilatie kun je duizelig en "dronken" worden en dat geldt dus ook voor iedere oefening, die je "op de foute manier" doet om de hyperventilatie aan te pakken.
Het opblazen van ballonnen is ook niet voor niets de 2e oefening, voor als het goed gaat met oefening 1.

Dani schreef:
en dat de eerste oefening voor pijn op de ribben kan zorgen als je daar gevoelig voor bent (ik ben dat bijvoorbeeld, en zo'n oefening 2 keer doen met lichte druk zorgt al voor een irritant gevoel erna).

Hoei.. heb jij het syndroom van Tietze...?

Dani schreef:
En dat hyperventilatie regelmatig ook gewoon spanningsgerelateerd is en niet ontstaat door een fysiologische afwijking; iets wat ik zeker in dit topic toch even extra zou benadrukken.

Ik heb het totaal niet over een fysiologische afwijking: je kunt door spanning je lichaam overbelasten, dat doen zangers en atleten en noem maar op ook met grote regelmaat - en het is (als je weet hoe en wat) makkelijk te verhelpen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-09-13 21:13

Geplaatst door de TopicStarter : 03-09-13 21:13

Ik ga weer fantastisch...in een week tijd tien soorten kanker gehad enblablabla.

Ben er wel achter dat bijna alles psychisch is, maar dat de gewrichtspijn blijft..en daar baal ik van.
Vooral vingers, polsen, knieen en benen doen soms flink zeer.

**Geplaatst**: 03-09-13 21:56

Geplaatst: 03-09-13 21:56

Janneke2 schreef:
...eh: op zich heb je groot gelijk: van hyperventilatie kun je duizelig en "dronken" worden en dat geldt dus ook voor iedere oefening, die je "op de foute manier" doet om de hyperventilatie aan te pakken.
Het opblazen van ballonnen is ook niet voor niets de 2e oefening, voor als het goed gaat met oefening 1.

Ik word sowieso duizelig van ballonnen opblazen.

Ook van 'heel rustig en diep ademhalen', wat nogal eens zo als tip gegeven word, ik kan daar slecht tegen. Ben ik misschien een uitzondering in, maar in een topic als dit vind ik het wel belangrijk om te noemen. Niet dat iemand straks denkt dat ze vast een longaandoening heeft omdat ballonnen opblazen juist voor klachten zorgt, zeg maar.

Fleur: wat vervelend van die pijn! Dat kan overigens ook heel goed door stress komen, door verzuring als je niet goed ademhaalt, of zelfs doordat je (onbewust) je spieren veel aanspant en daar pijn van krijgt. Hoe ziet dat proces er eigenlijk uit in jouw hoofd? Die tien soorten kanker, waarom dacht je dat? Wat gebeurde er waardoor je daaraan ging denken?

**Geplaatst**: 03-09-13 22:07

Geplaatst: 03-09-13 22:07

Dani schreef:
Ik word sowieso duizelig van ballonnen opblazen. Ook van 'heel rustig en diep ademhalen', wat nogal eens zo als tip gegeven word, ik kan daar slecht tegen. Ben ik misschien een uitzondering in

Ik kan daar ook slecht tegen. Ik ben sowieso geen ster in ademhalingsoefeningen.
Doorgaans weet je lichaam zelf prima hoe ze moet ademen (je doet het ook uitstekend als je slaapt, zelfs als je godbeterehet in coma bent) en als je dat gaat verstoren maak je eerder problemen, dan dat je die problemen gaat oplossen.

En als gezegd: het moeilijkste in oefening 1 is nou juist stap 3: stoppen met lucht innemen.
Het gaat dus ook niet om dieper ademen (maar om makkelijker ademen, omdat je je adem"haling"spieren hebt losemaakt uit hun enigzins verkrampte toestand).
En "langzamer ademen dan je eigen lichaam aangeeft" is ook niet aan de orde.

(Idealiter: je haalt geen adem - je krijg adem, omdat je uitademt, ontspant en het gewoon aan je lijf zelf overlaat.
"Wu wei", zeggen ze in het oosten: laat het gebeuren, ipv. "ik moet het doen".)

**Geplaatst**: 03-09-13 22:12

Geplaatst: 03-09-13 22:12

gekvanfleur schreef:
Ik ga weer fantastisch...in een week tijd tien soorten kanker gehad enblablabla.
Ben er wel achter dat bijna alles psychisch is, maar dat de gewrichtspijn blijft.

Huuu, naar hoor! Klinkt, alsof je hoofd als het ware op zoek is naar nare berichten (wellicht omdat je je ook gewoon naar voelt). :(:)

En afdeling paradoxen: je kunt via je psyche idd lichamelijk beroerd worden.

gekvanfleur schreef:
Vooral vingers, polsen, knieen en benen doen soms flink zeer.

Ja, dat IS ook balen...!
Kun je er iets meer over vertellen: wordt het erger bij bewegen, helpt warmte, of juist kou, is het 'smorgens of juist 'savonds...?

**Geplaatst**: 03-09-13 22:21

Geplaatst: 03-09-13 22:21

het enige wat ik blijf houden is die pijn in me borst
ook me borsten zelf doen pijn ( nee ik ben niet zwanger

) ik voel zelfs niks van knobbels of dergelijke.

Wat ik wel heb is steeds dat hypernerveuze gevoel
die spanning dat ik elk moment samen klap en weg ben dat maakt me helemaal gek
dat mes op de keel wat niet eraf wil..
en het vooral slecht slapen niet kunnen inslapen sinds dikke 10 dagen en dat is not funny

veel te veel spanningen en angst samen
die me ook belemeren bij me dagelijkse dingen.

dit slaapprobleem heb ik trouwens al sind ik me dat kan herineren
altijd al moest ik iets hebben in me handen om mijn energie? nerveuze gevoel kwijt te komen
of juist door middel van het bewegen van me teen of voet tot ik dan ook slaap

Janneke die oefeningen ga ik morgen eens proberen teminste oefening 1 dan
ballonen opblazen laat ik als 2 staan

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-09-13 09:57

Geplaatst door de TopicStarter : 04-09-13 09:57

Janneke2: Ik wordt er gek van..maak me om elk pijntje, bobbeltje zorgen. Zou het dit, zou het dat....
Pijn is heel wisselend, soms op een plek en soms door mijn hele been bijvoorbeeld..

**Geplaatst**: 04-09-13 10:15

Geplaatst: 04-09-13 10:15

Maar probeer je dat ook te relativeren, of laat je jezelf helemaal meegaan in die angsten? Je kunt ook bij jezelf denken: ik heb géén kanker omdat ...(ik het de vorige 100 keer dat ik dat dacht ook niet had/ik geen andere klachten heb die daarbij horen/af en toe ergens pijn hebben best normaal is/de kans op kanker sowieso erg klein is en ik geen verhoogd risico heb/deze vorm van kanker nauwelijks voorkomt op mijn leeftijd). Jezelf tegenspreken is de eerste stap om iets rustiger te worden. Da's moeilijk hoor, en het is nog veel lastiger om het dan ook echt te geloven - maar het begint bij rationeel denken.

**Geplaatst**: 04-09-13 12:07

Geplaatst: 04-09-13 12:07

Hoi Gek van Fleur,
ik ben persoonlijk totaal niet van het relativeren. Mij heeft dat nog werkelijk nooit gekalmeerd.
Het is rot en daarmee basta!!
En er is ""vast wel ergens een of andere reden"" dat je je nu zo voelt.

Let wel: tien tegen een ben je fysiek honderd procent gezond, maar dat is de kern niet.

Om een of andere reden, heeft je psyche zich deze ""gewoonte"" of hoe zeg je dat aangewend.
Dat doet ze vast niet voor de lol (om jou eens lekker te sarren) daar zal vast wel een reden voor zijn - alleen de grote vraag is uiteraard, welke reden dat dan is en hoe je jezelf daarin zou kunnen helpen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-09-13 21:59

Geplaatst door de TopicStarter : 04-09-13 21:59

Janneke2 schreef:
Hoi Gek van Fleur,
ik ben persoonlijk totaal niet van het relativeren. Mij heeft dat nog werkelijk nooit gekalmeerd.
Het is rot en daarmee basta!!
En er is ""vast wel ergens een of andere reden"" dat je je nu zo voelt.

Let wel: tien tegen een ben je fysiek honderd procent gezond, maar dat is de kern niet.

Om een of andere reden, heeft je psyche zich deze ""gewoonte"" of hoe zeg je dat aangewend.
Dat doet ze vast niet voor de lol (om jou eens lekker te sarren) daar zal vast wel een reden voor zijn - alleen de grote vraag is uiteraard, welke reden dat dan is en hoe je jezelf daarin zou kunnen helpen.

ik vind relativeren erg moeilijk, ik weet diep van binnen ook wel dat het onzin is , maar daar heb ik gewoon op het moment niet zoveel aan.
Het lijkt idd een gewoonte om zo te zijn gaan denken en ik weet denk wel wat het in ieder geval getriggerd heeft, en daar moet ik hard aan werken, maar soms is gewoon al het vertrouwen weg.

Nu was ik ook weer best positief en dan zit ik met mijn telefoon, en als ik met die telefoon zit heb ik altijd en raar gevoel in de toppen van mijn vingers, of het een beetje stroom geleid zeg maar, en dan ga ik weer piekeren en dan ga ik die cirkel weer in..
En dan voel ik me zo'n eikel, ik wil gewoon niet dat het gebeurt en het gebeurt steeds weer,

**Geplaatst**: 05-09-13 11:29

Geplaatst: 05-09-13 11:29

gekvanfleur schreef:
ik vind relativeren erg moeilijk, ik weet diep van binnen ook wel dat het onzin is , maar daar heb ik gewoon op het moment niet zoveel aan.

Ja, er lopen 2 dingen door elkaar.
Vergelijk het even, voor alle duidelijkheid, met een trauma.

Iemand heeft een bombardement meegemaakt. (Ik ben geboren Rotterdamse.)
Stel: dat liet een trauma achter: iedere eerste maandan in de maand, ook al weet je rationeel heus, dat ze die sirenes vandaag alleen maar testen - je voelt je er toch akelig onder.
Het punt is: de akelige angstgevoelens komen uit je emotionele hersenen, je amygdala constateert, dat wat je NU hoort (de sirene) duidt op een situatie, die gevaarlijk kan zijn (...want vlak voor het bombardement gingen die dingen ook af).
Dus, wat je verder ook zegt met je ratio: je amygdala blijft "doordrammen" (= zo gaat dat bij wat men trauma en angststoornissen noemt) "je betn in gevaar, DOE IETS!!!"
En de manier om je amygdala te kalmerne, is bewegen: "doen alsof" je vecht of vlucht.
DAN pas kan de alarmbel van de amygdala uit, als je amygdala weet, datje de boodschap hebt 'gesnopen' (op zijn Rotterdams) en jezelf in veiligheid brengt.
Dat je ondertussen jezelf toespreekt:"mijn amygdala is weer eens overijverig, we krijgen echt geen vijandelijke vliegtuigen vandaag" kan geen kwaad (je kunt

stommere dingen tegen jezelf zeggen), maar het zal de amygdala worst wezen. De amygdala reageert alleen op dingen zoals "aha, ze snapt het: ze rent weg". En de amygdala reageert op technieken zoals emdr, somatic experiencing en gespecialiseerde kinesiologie.

gekvanfleur schreef:
Het lijkt idd een gewoonte om zo te zijn gaan denken en ik weet denk wel wat het in ieder geval getriggerd heeft, en daar moet ik hard aan werken, maar soms is gewoon al het vertrouwen weg.

Weet hebben van de triggers kan zin hebben.
...en dan idd 100 keer per dag je amygdala zien te kalmeren, het is de moeite waard, maar het is wel werk.

gekvanfleur schreef:
Nu was ik ook weer best positief en dan zit ik met mijn telefoon, en als ik met die telefoon zit heb ik altijd en raar gevoel in de toppen van mijn vingers, of het een beetje stroom geleid zeg maar, en dan ga ik weer piekeren en dan ga ik die cirkel weer in..
En dan voel ik me zo'n eikel, ik wil gewoon niet dat het gebeurt en het gebeurt steeds weer,

Ja - in dit soort periodes waarin je nu zit, word je op gegeven moment steeds gevoeliger voor allerlei prikkels. Trouwens: als ik mijn telefoon heeel lichtjes aanraak, is het net, alsof ik het ding voel trillen. Misschien trilt zo'n ding ook wel in het echchies - en niet alleen in jouw voorstelling.
Maar wel balen, dat je ook dan die cirkel/ spiraal weer in gaat!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-09-13 10:26

Geplaatst door de TopicStarter : 07-09-13 10:26

Ik ga elke keer gewoon weer iets beter en dan floep..zo weer naar beneden.
Nu trillen de spieren in mijn benen weer onwijs overal en dan denk ik..oehh..wat kan dat zijn..
Wordt gek van mezelf, gelukkig volgende week weer naar de psycho..

**Geplaatst**: 09-09-13 07:36

Geplaatst: 09-09-13 07:36

Hoi Gek van Fleur,
Het enige dat dan helpt, is voor de 10001ste keer herbeginnen. ...

Dat kan irritant zijn, maar het is wel wat helpt.

Sucses -ook bij de psycholoog!

**Geplaatst**: 09-09-13 08:26

Re: ik ben zo bang!!

Geplaatst: 09-09-13 08:26

Ik heb ook een keer zo'n periode gehad, knobbeltje in de borst en 6 weken moeten wachten op uitslag, aardig wat kanker in de familie, ook al last van allerlei spanningen door een vervelende werksituatie waardoor ik slecht sliep en de spoeling toch al dun was

Ik ben van nature juist een enorme boerentrien van relativeren, het is niet anders, niet zeuren maar doorzetten en druk maken heeft toch geen zin. Maar toen heb ik me echt een poos zo enorm waardeloos gevoeld dat ik zelfs het idee had dat ik eigenlijk zelf niet oud wilde worden als ik me altijd zo zou blijven voelen

Proberen te relativeren hielp niet goed want ik was gewoon extreem onrustig. Te hoge hartslag constant en dat trekt je zowel lichamelijk als psychisch helemaal leeg -O-

Wat mij wel hielp was "gewoon" even accepteren hoe de zaken ervoor lagen:

Het kan zijn dat je enorm ziek bent of wordt en niet oud wordt of zelfs binnen een paar maanden dood gaat

De kans is klein dat het zo is...maar ook al kunnen ze nu niks vinden het KAN nog steeds zo zijn -O-

Stel nu eens even dat het zo is. Er zit iets heel erg fout in je lichaam. Je gaat snel dood. Over een jaar ben je er niet meer.

Is het dan niet ENORM zonde dat je nu zo enorm zit te stressen dat je leven totaal vergald wordt?
Nu, nu je nog wel "goed" bent...die tijd zou je moeten koesteren en ervan moeten genieten, want straks kan dat niet meer.

Die kostbare tijd die je nu hebt die ben je aan het verspelen door jezelf nu al ziek te maken door angst.

Of je nu bang bent of niet, het moment dat je dood gaat, gaat komen

Angst houdt dat moment niet tegen. Sterker nog: je haalt het moment wellicht wel dichterbij :)*

En nu is je leven door de angst ook al "niks" waard dus hoe erg is het als je eenmaal de diagnose krijgt dat het foute boel is? Zou het eigenlijk ergens geen opluchting zijn omdat je dan van de onzekerheid af bent...?

En zou je geen ongelofelijke spijt hebben dat je de tijd voor die diagnose zo verspild heb aan angst?

Conclusie: je angst heeft geen enkel nut, maakt alles alleen maar erger. Gebeuren gaat het toch (nu of later) en geniet tot die tijd nu het nog kan, dan hoef je daar i.i.g. geen spijt van te hebben

Echt het klopt helemaal: men lijdt het meest van het lijden dat men vreest

Het GAAT gebeuren. Accepteer het, dan hoef je er niet meer bang voor te zijn. Angst helpt niks, haalt je lijden alleen naar het nu i.p.v. in de toekomst. Vandaag ga je niet dood toch, geniet dan op zijn minst van vandaag

**Geplaatst**: 09-09-13 11:36

Geplaatst: 09-09-13 11:36

pmarena schreef:
(...)
Stel nu eens even dat (...)
Is het dan niet ENORM zonde dat je nu zo enorm zit te stressen dat je leven totaal vergald wordt?
Nu, nu je nog wel "goed" bent...die tijd zou je moeten koesteren en ervan moeten genieten, want straks kan dat niet meer.

Eh, niet om het een of ander, maar "dat je zit te stressen" is geen bewuste beslissing, die je zelfstandig even neemt.
Natuurlijk is het veel en veel leuker, om te genieten van je leven, maar ik vind dat "moeten" uit den boze. Waar je geen vrije wil hebt, geen keuze hebt (dat je de stress inschiet, gebeurt je - helaas)
hoor je ook geen geboden opgelegd te krijgen:"Nee, je zou juist zo en zo moeten doen...!".
(Drie tegen een WIL iemand werkelijk niets liever, maar ontglipt het iemand botweg.)

**Geplaatst**: 09-09-13 11:42

Re: ik ben zo bang!!

Geplaatst: 09-09-13 11:42

zometeen moet ik ook naar de psycholoog

ben benieuwd al gaat het best lekker op dit moment

**Geplaatst**: 09-09-13 11:52

Re: ik ben zo bang!!

Geplaatst: 09-09-13 11:52

Janneke, met een beetje goede wil snap je best wel de strekking van mijn post denk ik

Onley: succes

**Geplaatst door de TopicStarter** : 09-09-13 13:43

Geplaatst door de TopicStarter : 09-09-13 13:43

Denken jullie dat het zin heeft om naar mijn huisarts te gaan voor een onderzoek naar mijn darmen?
Heb al tijden last van verstopping en ga soms maar een keer per week. Dan ga ik opeens weer dagelijks en heb ik diarree.
Ik wil niet omdat ik me al zo`n zeur voel...

**Geplaatst**: 09-09-13 14:54

Re: ik ben zo bang!!

Geplaatst: 09-09-13 14:54

Last van je darmen is wel een typisch gevolg van overmatige stress natuurlijk.

Maargoed, hoe groot de kans ook is dat het van de spanningen komt, je hebt kans dat het iets vreselijks is

Je hebt in feite 3 meest voor de hand liggende opties:

- er over blijven stressen totdat je daar helemaal aan onderdoor gaat
- accepteren dat je gezondheid is zoals hij is, en zo lang je niet in het ziekenhuis ligt die dag dus een goede dag is
- jezelf helemaal laten onderzoeken

Je kan allicht aan je huisarts vragen of je een keer helemaal doorgelicht kan worden, desnoods op je eigen kosten?

Als dat het enige is dat je rust zal geven

Bedenk dan wel dat ook al word je nu 100% gezond verklaard, dan nog kun je over een half jaar het loodje leggen aan een ernstige ziekte....

Hoeveel "gezonde" tijd je ook nog hebt, het blijft enorm zonde om die tijd te laten vergallen door angst :)*

Acceptatie van je sterfelijkheid en gebrek aan invloed op je gezondheid is het sleutelwoord.
De enige invloed die je uit kunt oefenen is gezond leven, en constant bang zijn is erg ongezond.

Als je de keuze hebt:

- sluimerend lichamelijk ziek zijn en heel erg bang zijn of
- sluimerend lichamelijk ziek zijn en genieten van het leven zolang het duurt

Dan is de 2e optie toch echt het beste...probeer dat besef er een beetje in te rammen bij jezelf, kan zoveel onnodig lijden schelen :(:)

Nomineer dit bericht ×