Bokt.nl

**Geplaatst**: 19-01-26 19:26

Re: Burnies verzamelen

Geplaatst: 19-01-26 19:26

Ik zit nu bijna 4 maanden thuis en pas de afgelopen 4 dagen zijn pas echt goed gegaan qua energie.

Toegeven aan rust was het moeilijkste, maar ik heb veel geslapen, op bed Netflix gekeken en later op de bank voor de TV gehangen.

En ik heb niet de illusie dat het volgende week ook allemaal nog perfect is. De stijgende lijn is meer een kronkelpaadje door de duinen.

**Geplaatst**: 19-01-26 19:56

Geplaatst: 19-01-26 19:56

Anoniemmn schreef:
Ik kom hier ook een berichtje doen. Ik vind het lastig om in te schatten hoe slecht het nou precies gaat; ik heb momenten waarvan ik duidelijk denk ja, en momenten waar ik denk dat het nog wel prima gaat. Ik kan dieper zinken, dat weet ik. Het kan ook een stuk beter gaan, dat weet ik ook… Dat maakt het zo lastig inschatten wat nou wel kan en niet. Merk dat het vertrouwen in mezelf wat dat betreft ook ontbreekt; te vaak heb ik even rust genomen om dan weer hetzelfde verder te gaan.
Ik kan nog wel dingen, ik kan nog wel genieten, maar ik kan mezelf ook de paniek in piekeren, nauwelijks slapen en het gevoel hebben tot op het bot te zijn uitgeput, niets meer te geven te hebben en een schim van mezelf te zijn.
Hoe hebben jullie (zelf) leren inschatten wat je belastbaarheid is? Ik vind het zó lastig. Ben bang om te weinig te doen, maar ook om te veel te doen…

Mij helpt ergo therapie heel goed om belastbaarheid op te bouwen. Elke dag 4 x plat. En dat heel lang vol houden, ik merk dat ik sindsdien echt duurzaam herstel en steeds minder over mijn grenzen ga.

**Geplaatst**: 19-01-26 20:00

Geplaatst: 19-01-26 20:00

Anoniemmn schreef:
Ik kom hier ook een berichtje doen. Ik vind het lastig om in te schatten hoe slecht het nou precies gaat; ik heb momenten waarvan ik duidelijk denk ja, en momenten waar ik denk dat het nog wel prima gaat. Ik kan dieper zinken, dat weet ik. Het kan ook een stuk beter gaan, dat weet ik ook… Dat maakt het zo lastig inschatten wat nou wel kan en niet. Merk dat het vertrouwen in mezelf wat dat betreft ook ontbreekt; te vaak heb ik even rust genomen om dan weer hetzelfde verder te gaan.
Ik kan nog wel dingen, ik kan nog wel genieten, maar ik kan mezelf ook de paniek in piekeren, nauwelijks slapen en het gevoel hebben tot op het bot te zijn uitgeput, niets meer te geven te hebben en een schim van mezelf te zijn.
Hoe hebben jullie (zelf) leren inschatten wat je belastbaarheid is? Ik vind het zó lastig. Ben bang om te weinig te doen, maar ook om te veel te doen…

Lastig, ik "moet" ook teveel van mezelf.
Maar laat ook nog teveel gebeuren. Mijn man begrijpt me niet altijd en ik heb nog een 2 jarige rond lopen.

Mijn belastbaarheid is laag maar sommige dingen gaan door.
Op mijn tandvlees...

Ik kan me moeilijk ontspannen.
Maar ik ga aan de medicatie. Ik wil het "zelf" doen maar het gaat me niet lukken.

Ik weet pas de grens als ik er al overheen ben gegaan. Maar er is nog zoveel om aan te sleutelen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 19-01-26 21:12

Geplaatst door de TopicStarter : 19-01-26 21:12

Lastig he met grenzen stellen. Ik ga er ook vaak nog over. Omdat ik mij mentaal wel vrolijk voel vind ik het lastig om momenten met mensen die dichtbij staan en waarmee ik het altijd gezellig heb kort te houden.

Eigenlijk is de key stoppen als je denkt het kan nog wel even. Ik kan dit ook nog niet zo goed. Om het positief te houden ik kan het wel maar ben er nog niet zo goed in. Ik moet nog oefenen.

De 4x op een dag plat methode vind ik wel interessant! Is het dan echt slapen of gewoon liggen? En hoelang per keer doe je dat?

--
Mijn al overspannen middenrif begint nu wel meer klachten te geven. Steken en ook de overslagen lijken weer wat erger in de avonden. Overdag is het rustig. Ik denk dat ik teveel doe overdag en dat in de avond met het rusten eruit komt. De steken zitten schuin onder mijn borst voelt vanuit de zij. Af en toe op de borst ( niet in de midden maar links en rechts). Ik ben eigenwijs en moet mijn ademhalingsoefeningen gewoon weer actief gaan oppakken.

In de ochtend neem ik uitgebreid de tijd. Dat ben ik ook wel nodig.

Vanavond had ik een momentje dat ik dacht oei is dit weer een paniekaanval? Maar toen appte net een vriendin en kwam ik daar weer uitm

**Geplaatst**: 19-01-26 21:32

Geplaatst: 19-01-26 21:32

Ja vaste tijden per dag 20 minuten plat. En dan ook echt niks, geen muziek, telefoon of iets anders. Liefst ook ogen afdekken.
Ik zet een wekker in mijn telefoon ervoor.
Het is ook meteen een mooi moment om even in te checken met jezelf waar je zit.

Zo denk ik vaak nog wel even door te kunnen maar als ik dan ga liggen merk ik hoe moe ik eigenlijk alweer ben.

Op een gegeven moment wist mijn lichaam zelf deze cues te geven, en kan ik steeds beter voelen ik het moment.

Het is de ‘ OR ‘ methode, wat gebruikt wordt bij herstel van chronische ziektes en long COVID etc.

Ik ben al 15 jaar chronisch vermoeidheidssyndroom en heb nu eindelijk de juiste tools te pakken en heb veel meer kwaliteit van leven nu én vooruitgang.

Ik herken bijna alles van wat je schrijft zebra streep, dus misschien werkt het voor jou ook.

Ook de zgn ‘ polyvagaal theorie’ ( Google eens op afbeeldingen) hielp mij enorm. https://www.google.nl/search?q=polybaga ... ACGAIgAigC

En de oefeningen van ‘ the workout witch’ voor het resetten van het zenuwstelsel. https://m.youtube.com/watch?v=IO-5abKQao8
Deze helpen mij met paniek.

Ook kijk ik veel naar Sam Miller op YouTube doe veel weet over heling van langdurige vermoeidheid etc. In haar video’s over ‘ the twelve gates’ verteld ze over de verschillende fases van herstel, dat gaf me veel info. Bijvoorbeeld dat je een crash hebt, dan vaak een fase met veel paniek, dan meer inzicht, meer tot rust komen, veel oud zeer wat loskomt, blijven voelen en verwerken en uiteindelijk herstellen. https://m.youtube.com/watch?v=mEMy7CZL0 ... p=2AElkAIB

Maar als die 4x 20 minuten je een week zouden lukken kun je al vooruitgang voelen en dat is heel motiverend om het vol te houden.

Ik doe 10:30, 12:30, 14,30 en 16,30 savonds niet meer want je wil wel ‘ moe ‘ naar bed.

**Geplaatst**: 20-01-26 15:07

Geplaatst: 20-01-26 15:07

Ik weet dus niet of ik burnout ben, maar wel een soort overspannen en oververmoeidheid door aanhoudende pijnklachten en slapeloze nachten, mantelzorg en fulltime werken in het afgelopen jaar.
Ik ben een week of 5 volledig thuisgeweest, nu sinds kort weer wat aan het werk, vanuit huis.(4x 2 uur pw)
Ik ben na die 2 uurtjes werken echt op. Ga dan ook smiddags naar bed voor 2 uurtjes, vaak even kort slapen, en anders even tv kijken.
Het lijf heeft rust nodig, maar het hoofd ook. De accu is stuk.

Ik ben niet zo emotioneel labiel meer, maar mn hoofd voelt vol, zonder te piekeren ofzo, dat is het gekke. ik voel mij als een telefoon met 1 batterij streepje. Altijd bijna leeg.
De drukte rondom de mantelzorg is na de laatste regelzaken bijna klaar, dan wordt dat rustiger.
Maar de 4x 2 uur werken is veel,
kost al mijn energie en ik weet niet goed of dat door mijn medische beperking en pijn komt, door de heftige pijnstilling die ik daarvoor krijg, of dat het toch allemaal nog wat teveel is.

Ik loop eigenlijk vast in het "hoe verder".
Opbouwen van uren heb ik iom werkgever voor nu even gepauzeerd.

Lastige is dat ik door mijn medische klachten beperkt ben in het doen van dingen die mij kunnen opladen, zoals een lekkere lange wandeling, of gewoon even ergens heengaan.
Vrijwel alles verergerd mijn pijnklachten.

Ik heb deze week weer tel overleg met de huisarts.

Ik vraag mij af of de praktijkonderateuner hiermee kan helpen, maar ik wil dat eigenlijk allemaal niet. Heb er zo'n weerstand tegen.

**Geplaatst**: 20-01-26 15:13

Geplaatst: 20-01-26 15:13

Weerstand tegen de praktijkondersteuner?
Je kunt er gaan zitten maar ik weet niet of dat gaat helpen als je het eigenlijk niet wil.
Wat houd je tegen?

Die 4 x 2 uren werken klinkt als teveel als het ten kostte gaat van al het andere.

Vandaag slaapt onze zoon eindelijk weer eens even in de middag, lukt eigenlijk maar 1/2 keer in de week. Dus ik pak nu ook even mijn rust.
Morgen maar weer wat meer actie.

**Geplaatst**: 20-01-26 15:21

Geplaatst: 20-01-26 15:21

Ik weet niet goed wat de weerstand is.
Ja, het idee dat alles vanzelf wel weer overgaat. Dat ik weet waardoor mijn vermoeidheid en volle hoofd is ontstaan, en dat het wel gaat verbeteren als alles weer rustiger is en mijn medische beperking minder wordt.
Ik heb zo geen zin om daar jankend mn verhaal te moeten gaan doen (want als er gevraagd wordt hoe het met me gaat, dan kan ik alleen maar janken,net als bij de huisarts en bedrijfsarts) want wat kan de praktijkondersteuner tenslotte veranderen aan mijn klachten? Het is oorzaak en gevolg. Oorzaak weg, dan gaat gevolg (vol hoofd, vermoeidheid, energiegebrek) ook vanzelf weer is mijn idee.
Ik wil het ook allemaal niet zwaarder maken dan het is. Ben bang mezelf de put in te gaan praten als ik er te diep op in ga.
Is dat gek?

**Geplaatst**: 20-01-26 15:35

Re: Burnies verzamelen

Geplaatst: 20-01-26 15:35

Totaal niet gek. Als je zo overbelast bent is alles erbij te veel en kan ieder gesprek met een specialist zwaar voelen. Been there.. Toch kan het je echt helpen. De POH is niet voor iedereen een oplossing, maar het kan juist wel even een fijne controle zijn van een paar extra ogen die je situatie iets objectiever in kunnen schatten. Je bent nergens toe verplicht natuurlijk, maar juist als ik je hoor zeggen hoe beladen de situatie is, dan is het misschien wel een goed idee om die hulp aan te grijpen. :knuffel:

**Geplaatst**: 20-01-26 16:19

Geplaatst: 20-01-26 16:19

veneri schreef:
Ik weet niet goed wat de weerstand is.
Ja, het idee dat alles vanzelf wel weer overgaat. Dat ik weet waardoor mijn vermoeidheid en volle hoofd is ontstaan, en dat het wel gaat verbeteren als alles weer rustiger is en mijn medische beperking minder wordt.
Ik heb zo geen zin om daar jankend mn verhaal te moeten gaan doen (want als er gevraagd wordt hoe het met me gaat, dan kan ik alleen maar janken,net als bij de huisarts en bedrijfsarts) want wat kan de praktijkondersteuner tenslotte veranderen aan mijn klachten? Het is oorzaak en gevolg. Oorzaak weg, dan gaat gevolg (vol hoofd, vermoeidheid, energiegebrek) ook vanzelf weer is mijn idee.
Ik wil het ook allemaal niet zwaarder maken dan het is. Ben bang mezelf de put in te gaan praten als ik er te diep op in ga.
Is dat gek?

Nee joh! Ik snap het helemaal!
Geloof me, zodra ik de drempel bij de psycholoog over loop jank ik zowat al. En ik denk dan ben wel eens uitgejankt. Maar dat is ook loslaten.
Zoals ik het nu lees heb je het wel erg nodig.

Ik snap je wel met jezelf de put in praten. En alles weg stoppen. En "gewoon" doorgaan.

Dat heb ik zelf jarenlang gedaan en dat heeft het alleen maar erger gemaakt helaas.
Nu heb ik alleen niet alleen een burn out en ben nog niet zover in het proces dat ik onderscheid kam maken wat waarbij hoort.

Je zou het altijd een keer kunnen proberen. En wil het niet dan kun je er ook zo weer mee stoppen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 21-01-26 20:36

Geplaatst door de TopicStarter : 21-01-26 20:36

Freya6 schreef:
Ja vaste tijden per dag 20 minuten plat. En dan ook echt niks, geen muziek, telefoon of iets anders. Liefst ook ogen afdekken.
Ik zet een wekker in mijn telefoon ervoor.
Het is ook meteen een mooi moment om even in te checken met jezelf waar je zit.

Zo denk ik vaak nog wel even door te kunnen maar als ik dan ga liggen merk ik hoe moe ik eigenlijk alweer ben.

Op een gegeven moment wist mijn lichaam zelf deze cues te geven, en kan ik steeds beter voelen ik het moment.

Het is de ‘ OR ‘ methode, wat gebruikt wordt bij herstel van chronische ziektes en long COVID etc.

Ik ben al 15 jaar chronisch vermoeidheidssyndroom en heb nu eindelijk de juiste tools te pakken en heb veel meer kwaliteit van leven nu én vooruitgang.

Ik herken bijna alles van wat je schrijft zebra streep, dus misschien werkt het voor jou ook.

Ook de zgn ‘ polyvagaal theorie’ ( Google eens op afbeeldingen) hielp mij enorm. https://www.google.nl/search?q=polybaga ... ACGAIgAigC

En de oefeningen van ‘ the workout witch’ voor het resetten van het zenuwstelsel. https://m.youtube.com/watch?v=IO-5abKQao8
Deze helpen mij met paniek.

Ook kijk ik veel naar Sam Miller op YouTube doe veel weet over heling van langdurige vermoeidheid etc. In haar video’s over ‘ the twelve gates’ verteld ze over de verschillende fases van herstel, dat gaf me veel info. Bijvoorbeeld dat je een crash hebt, dan vaak een fase met veel paniek, dan meer inzicht, meer tot rust komen, veel oud zeer wat loskomt, blijven voelen en verwerken en uiteindelijk herstellen. https://m.youtube.com/watch?v=mEMy7CZL0 ... p=2AElkAIB

Maar als die 4x 20 minuten je een week zouden lukken kun je al vooruitgang voelen en dat is heel motiverend om het vol te houden.

Ik doe 10:30, 12:30, 14,30 en 16,30 savonds niet meer want je wil wel ‘ moe ‘ naar bed.

Dankjewel!

Ik heb een zelfde soort rust momenten ( zet ze alleen niet in omdat het nu beter gaat dat is mijn valkuil) dat ik elk uur eigenlijk 5 min. moet rusten. En dan inderdaad mijzelf moet afvragen hoe voel ik mij nu? En hoe zit ik er nu bij?

Ik zal alle linkjes even door gaan, vind het wel zeer interessant allemaal! Hoe vervelend dit ook is, ik merk wel dat ik grote interesse heb in alles.

--

Ik heb vandaag mijn eerste ademhalingstherapie gehad. Ik ben nu helemaal gaar maar heb er echt veel aan gehad.

Wat ik vooral heel helpend vond wat het uitleg over het middenrif en de darmen. Als je middenrif gespannen is heeft dat behoorlijk veel invloed op je darmen. Al mijn klachten waren ook te herleiden naar hyperventilatie en verkeerd ademen, en een overbelast zenuwstelsel. Alles heeft met elkaar te maken merk ik nu steeds meer.

Het ademhalen zelf was wel een behoorlijke inspanning. Ook het nabootsen van een paniek/ hyperventilatie aanval vond ik wel heftig, maar ook waardevol omdat ik nu weet als ik hoog zit kan ik ook weer terug naar rust.

Volgende week de eerste EMDR, ik heb nu in ieder geval een beetje een voorproefje gehad met opwekken van. Ik kan het over mij heen laten komen, maar vind het wel heel spannend allemaal.

**Geplaatst**: 22-01-26 09:47

Geplaatst: 22-01-26 09:47

Ik denk dat je goed op weg bent Zebrastreep.
Lijkt mij erg intensief al die therapieen, petje af hoor!

Ik heb onlangs bloed laten prikken, B12waarde 223, "grijs gebied" en ga dus opnieuw bloed laten prikken voor aanvullend onderzoek.
Het zou mijn klachten deels kunnen verklaren, dus wie weet....

Ik heb vooral veel last van verdriet en frustratie om de langdurige beperking en pijn die ik heb, en dat is iets waar ik mee om moet leren gaan. Dit zorgt m.i. voor mijn korte lontje en gevoel van overspannenheid en oververmoeidheid.

Iom huisarts dus eerst B12 verder onderzoeken en ophogen van de pijnstilling.
Ook de HA heeft het idee dat wanneer ik minder pijn en beperkingen heb, ik daar waarschijnlijk al enorm van ga opknappen qua energie en gevoel.
Mocht dat niet zo zijn, dan alsnog naar de POH.

**Geplaatst**: Gisteren, 09:50

Geplaatst: Gisteren, 09:50

Heej dames, wat lees ik goede (en herkenbare) berichten van jullie!!

Veneri, wat goed dat je hebt laten bloedprikken en dat je verder wilt gaan kijken!
Zou je het niet fijn vinden om te praten met de POH? Al is het alleen om je gevoel te kunnen verwoorden?

Zebrastreep, jeetje jij maakt goede stappen zeg!!! Wat knap!
Hoe gaat het vandaag met je?

Melllow, hoe gaat met met jou? En hoe is je week verlopen? Heeft je zoontje je meer rust/slaapmomenten gegeven?

Freya6,bedankt voor je bericht!! Door dit te lezen probeer ik ook zeker 1x per dag even "uit" te staan en te voelen waar ik sta, hoe ik voel etc. Je berichtje is mij zo waardevol geweest deze week!

Zonnebloem, oh ook zo'n mooi bericht. 4 goeie dagen gehad dus. Hoe is de rest vd week bij je verlopen? En het pad door de duinen herken ik inmiddels ook heel erg. Mooi hoe je het verwoord.

Hier is het een week waarbij ik iets helderder voel ik mijn hoofd. Relativeren lijkt iets makkelijker te gaan. En ik speel nu veel meer in op mijn lichamelijke klachten die soms "spontaan" optreden. Dit zijn mijn uitroeptekens waardoor ik weet dat ik weer moet minderen.
Ik heb gister een goed gesprek gehad met de POH en ben tevreden net waar ik nu ben. Het einde is nog niet in zicht (er staan flinke bergen op mijn pad heb ik het idee) maar ik heb nu wel vrede met het punt waar ik ben.

Een mooie quote even tussendoor:
Afbeelding

**Geplaatst**: Gisteren, 11:17

Geplaatst: Gisteren, 11:17

Wat fijn engeltjeS!
Hopelijk heb je baat bij de EMDR zebrastreep, ga wel kijken welke manier je prettig vind. Er zijn namelijk meer methodes dan alleen een lamp. Piepjes, stokje en jaja trileieren, maar die houd je gewoon in je hand hoor :')

.
Zo had ik vorige week met het stokje volgen, ik irriteerde me alleen maar aan het stokje volgen. Harry Potter was er niks bij.

Ik ben sinds 2 dagen begonnen met de medicatie. Voel me een beetje vreemd dus probeer niet teveel te doen.
Gisteren bij de bedrijfsarts geweest en hoewel ik er tegenop keek was hij dit keer wel oké. Mijn psycholoog heeft hem een brief geschreven en nav die brief leek hij wel te begrijpen dat ik er nog lang niet ben.

Mijn zoon is nu lief aan het spelen vanmiddag hopelijk dat hij even gaat slapen!

Nomineer dit bericht ×