Bokt.nl

**Geplaatst**: 15-01-26 11:11

Re: Burnies verzamelen

Geplaatst: 15-01-26 11:11

Ja op termijn wel, maar ik zit letterlijk net ziek thuis. Heb net geaccepteerd dat ik dit heb.
Ik wil mezelf niet met anderen vergelijken maar als ik dan lees dat sommige maanden thuis zitten...

**Geplaatst**: 15-01-26 13:27

Geplaatst: 15-01-26 13:27

Hoe slapen jullie momenteel? Dromen jullie ook raar?
Ik heb hier altijd al last van gehad maar vannacht was weer heel heftig...
Ik droomde over een auto-ongeluk, de auto waar in ik reed, ging harder en harder, tot we in een bocht kwamen en kantelden...

Betekenis opgezocht:

Citaat:
Dromen over een auto die niet remt symboliseert vaak verlies van controle, angst, het gevoel overbelast te zijn (burn-out) of een onvermijdelijk conflict in je leven, waarbij de auto staat voor jouw vermogen om je leven te sturen en de remmen voor controle. Het kan een signaal zijn dat je rustiger aan moet doen, een beslissing wilt terugdraaien, of vastzit in een situatie waar je moeilijk uit kunt komen

Het past wel weer helemaal bij mij momenteel...

**Geplaatst**: 15-01-26 13:50

Re: Burnies verzamelen

Geplaatst: 15-01-26 13:50

Die droom heb ik ook vaak gehad. En ik droom veel over water en zwembaden etc.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-01-26 15:04

Geplaatst door de TopicStarter : 15-01-26 15:04

De koortsdromen noem ik ze ook wel. Ik droomde in het begin heel vaak dat ik vermoord ging worden door iets van een kwade geest, echt van die horror dromen. Werd daar ook heel naar wakker van dat ik niet verder durfde te slapen. Dit soort dromen heb ik normaal gesproken zelden. Nu had ik ze heel vaak achter elkaar. En ik vond het ook zeer realistisch lijken.

Nu heb ik de laatste tijd dat ik droom ( hier kan ik oprecht wel om lachen gaat nergens over) dat ik een relatie heb met alles en iedereen :')

het gaat dan ook echt per persoon af. Ik ken nogal wat mensen dan heb ik nog even te gaan :')

hier kan ik dan de hele dag nog wel om lachen wat er allemaal door dat koppie gaat in de nacht. En toch maar liever dat dan dromen over vermoord worden of achter nagezeten en auto ongelukken.

Ik voel mij wel goed vandaag! Gisteren de borstspieren los laten masseren, erg pijnlijk en nu ook volop spierpijn maar ik voel mij wat rustiger. Net een tijd lekker buiten bewogen en paarden verzorgd. Vaak komt de klap pas in de avond. Afijn ik wil mijzelf nog even belonen door wat lekkers van de winkel te halen, daarna een pauze en dan de badkamer nog even schoon. Bewegen helpt tegen de spierpijn, anders ga ik het weer vastzetten. Ook vandaag eindelijk niet meer misselijk.

**Geplaatst**: 15-01-26 16:10

Geplaatst: 15-01-26 16:10

CarinaR schreef:
Mag ik me hier ook aansluiten.
Ik heb in okt/nov van mn huisarts te horen gekregen dat ik een burnout heb, heb doorgewerkt en uiteindelijk begin dec na een ziekenhuis opname me toch maar ziek gemeld.
Van bedrijfsarts moet ik volgende week weer starten met opbouwen met werk.

In welke zin bedoelt de BA opbouwen? Is het eerst op de koffie komen? Taakje oppakken of idd. met een collega mee?
De zin opbouwen is heel breed, stond er niet bij in je verslag met waar de BA mee wilde beginnen?
Soms kan het helpen als jij de HA toestemming geeft om bepaalde informatie (die relevant is voor de re integratie) door de HA een soort van verslagje aan de BA te laten mailen.

Zebrastreep wat fijn de kleine stapjes voorruit!

**Geplaatst**: 15-01-26 16:14

Re: Burnies verzamelen

Geplaatst: 15-01-26 16:14

Ohh pff dat dromen, verschrikkelijk.

Bij de huisarts niets wijzer geworden en inmiddels mn leidinggevende gesproken.
Eerst met een collega mee en daarna kijken of ik weer alleen kan.

Maar goed, ik ben vandaag verschrikkelijk boos, boos op alles en iedereen en ben haast geneigd om te zeggen, meld me maar weer beter ik ga wel weer volle bak aan de gang

**Geplaatst**: 15-01-26 16:34

Re: Burnies verzamelen

Geplaatst: 15-01-26 16:34

CarinaR: maar je doet dat toch samen met de BA een re integratie plan? Hoe lang moet je met je collega mee, halve dag of uurtje?
Wat zei je HA of POH wat verstandig is?

**Geplaatst**: 15-01-26 17:01

Geplaatst: 15-01-26 17:01

CarinaR schreef:
Ohh pff dat dromen, verschrikkelijk.

Bij de huisarts niets wijzer geworden en inmiddels mn leidinggevende gesproken.
Eerst met een collega mee en daarna kijken of ik weer alleen kan.

Maar goed, ik ben vandaag verschrikkelijk boos, boos op alles en iedereen en ben haast geneigd om te zeggen, meld me maar weer beter ik ga wel weer volle bak aan de gang

Klinkt alsof ze veel te snel willen. Zou echt bij je POH vragen of zij iets van een rapportage willen opstellen om die naar de bedrijfsarts te sturen.

Mijn hulpverlener heeft een BAG score opgestuurd naar de bedrijfsarts. Dat geeft je belastbaarheid weer.

Alleen heb ik niet enkel een burn out. Die is tgv iets anders.

Wbt de lengte van thuis zitten zou ik me niet zo aan vasthouden. Alleen onderliggend als je dat zo zegt geeft dus wel een beetje aan dat je voor jou gevoel niet de rust hebt gekregen die je nodig hebt en druk voelt (?) En dat je die druk niet aan kan wat dus wel aangeeft dat je nog niet toe bent aan reïntegratie.

Wat fijn Zebrastreep dat je een goede dag had!

Ik slaap ook slecht, sinds de verzwaringsdeken gelukkig wel iets beter inslapen.

Nachtmerries ook aanwezig. Maar die hebben bij mij meer betrekking op echte gebeurtenissen.

**Geplaatst**: 15-01-26 19:31

Re: Burnies verzamelen

Geplaatst: 15-01-26 19:31

Ik vind wel dat ze heel snel gaan Carina, als ik zo jouw berichten lees ben je nog helemaal niet tot rust gekomen.
Hier sinds halverwege juni thuis en nu sinds een paar weken 2x 2 uren per week aan de slag, en dat is meer dan genoeg.

**Geplaatst**: 15-01-26 19:34

Re: Burnies verzamelen

Geplaatst: 15-01-26 19:34

Ik zit sinds eind september thuis en zou deze week 2 x 2 uur in ondersteunende administratieve taken moeten doen, niet eens mijn eigen taken.

Je mag best voor jezelf opkomen. Als je het al probeert voel dan goed aan wat het met je doet, je kan je dan alsnog ziek melden als het te veel is. Maar het zou mooi zijn als je werkgever het niet zo ver laat komen.

Kan je buiten je eigen werk geen ondersteunende taken doen?

**Geplaatst**: 16-01-26 15:01

Re: Burnies verzamelen

Geplaatst: 16-01-26 15:01

Ik heb bewust gister alles maar even gelaten.
Huisarts en gesprek met mn TC heeft me weinig gebracht behalve, ga t maar proberen dus dat gaan we maar doen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-01-26 17:56

Geplaatst door de TopicStarter : 16-01-26 17:56

Wat vervelend! Alleen maar doorgaan gaat je ben ik bang wel vervelende consequenties voor jezelf opleveren met kans op hele langdurige uitval.... de gevolgen kunnen niet niks zijn.

Een bedrijfsarts is er om jou zo snel mogelijk aan het werk te krijgen. Maar wat ze zeggen is enkel een advies, als je het niet eens bent met het advies hoef je het NIET direct op te volgen.

Ga je ook naar een psycholoog? Zorg dat je de burnout vast kunt laten stellen op papier.

**Geplaatst**: 16-01-26 18:01

Re: Burnies verzamelen

Geplaatst: 16-01-26 18:01

Een burnout is alleen niet vast te stellen. De diagnose bestaat officieel niet medisch gezien.. Daarom worden veel mensen ook vaak van het kastje naar de muur gestuurd in de GGZ. :knuffel:

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-01-26 18:15

Geplaatst door de TopicStarter : 16-01-26 18:15

De assistente van de bedrijfsarts die ik afgelopen week sprak vroeg of het bij mij was vastgesteld door een psycholoog. Het zal ook nog wel per bedrijfsarts verschillen.

**Geplaatst**: 16-01-26 18:26

Re: Burnies verzamelen

Geplaatst: 16-01-26 18:26

Zover ik weet kunnen ze het alleen wegschrijven onder overspannenheid, langdurige/chronische stress of een aanpassingsstoornis. En psychologen gooien het vaak onder een hele andere noemer zoals angststoornis of somatische stoornis met 'bijzaken' Je zult bijna nooit de term burnout zo in je verslag teruglezen omdat dat medisch niet bestaat en bovenal niet vergoed kan worden. Er is ook geen officieel behandelplan voor. Dus dat de bedrijfsarts het vraagt is in mijn oren eigenlijk al een beetje apart.

**Geplaatst**: 16-01-26 20:35

Re: Burnies verzamelen

Geplaatst: 16-01-26 20:35

Ik heb echt geen keuze, ik heb t echt zwart op wit dat ze dit traject zo willen doen, moet t ook ondertekenen.
En heb daar vanuit de werkgever zelfs al een mail over gehad, dat als ik dat niet doe er consequenties zijn voor mn loon.
Nou... echt, moet niet gekker worden allemaal hoor.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-01-26 20:59

Geplaatst door de TopicStarter : 16-01-26 20:59

Consequenties klopt wel hoe vervelend ook. Ik krijg nu okk geen onregelmatigheidstoeslag meer ( als dat zo heet). Ik krijg nu de 30 uur wat ik werk uitbetaald. Na een jaar ga ik naar 70% en na 2 jaar wordt je eruit gezet. Maar dit kan bedrijf verschillen lees het cao betreft dit goed door en wees voorbereid!

Aan de andere kant heb je wel een beroep waarin je zo werk weer hebt. Het is alleen niet fijn als je met ziekte een baan moet zoeken. Maar in het ergste geval kun je een uitkering krijgen via het uwv, heb je een partner waar je op terug kunt vallen? Of moet je alle kosten alleen dragen?

**Geplaatst**: 16-01-26 22:45

Geplaatst: 16-01-26 22:45

Ik weet niet welke cao je hebt, maar afhankelijk van de cao moeten ze je ORT wel blijven betalen, op basis van hetgeen je ontving gemiddeld in de afgelopen 3/6 maanden als ik me niet vergis. Zelfde geldt voor overuren.
Als het de cao vvt is zoek ik het graag voor je uit!

En ze mogen je na 2 jaar niet ontslaan als ze de WVP niet goed hebben doorlopen, dan krijgen ze een jaar loonsanctie (of iig tot de reparatie van het dossier) en tot die tijd moeten ze je salaris blijven betalen.

Hier helaas nog weinig verandering. Het gaat echt met ups en downs. In de downs kan ik echt niet functioneren, dan kan ik alleen maar ongecontroleerd huilen, echt irritant ook gewoon. In de ups geef ik mezelf een 4 op 10 qua functioneren, maar na zo'n werkdag ben ik zo gesloopt dat ik gelijk thuis in slaap val, rond 9 uur wakker word en de paarden ga voeren om daarna de hele nacht geen oog meer dicht doen en weer helemaal gebroken te zijn.

Bij de huisarts krijg ik geen doorverwijzing. Ik kom niet verder dan de praktijkondersteuner. Ze verwees me door naar de arbo arts want die zou vermoedelijk zeggen dat ik ziek thuis moet blijven, maar aangezien ik dat niet als oplossing zie en toch gewoon concreet aan de slag wil met mezelf is mijn werkgever hierop ingesprongen en hebben ze een coachingstraject voor mij geregeld waar ik aan mag deelnemen. A.s. maandag kan ik al terecht, dus ik ben blij. Ik kijk er naar uit en ik hoop echt dat ze daar iets voor me kunnen betekenen.

**Geplaatst**: 17-01-26 08:14

Re: Burnies verzamelen

Geplaatst: 17-01-26 08:14

Ik ben alleen en heb 2 dochters.
Kan mn loon dus niet missen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-01-26 18:51

Geplaatst door de TopicStarter : 18-01-26 18:51

Wat enorm lastig! Ik snap je keuze dan om weer te gaan werken. Er wordt soms vanuit de werkgevers ook wel makkelijk gedacht over een burnout en of mentale aandoeningen. Het is natuurlijk hartstikke vervelend dat het van buiten niet te zien is. Soms denk ik ook had ik maar een gebroken been dan was het zichtbaar.

Mensen die mij zien lopen, denken daar mankeert niks aan. Maar als ze eens in mijn hoofd konden kijken....

**Geplaatst**: 18-01-26 19:01

Re: Burnies verzamelen

Geplaatst: 18-01-26 19:01

Die herken ik ook wel. Gisteren 2 uur gewandeld in het zonnetje en vandaag met mijn dochter naar een spellencafé geweest. Ben nu wel heel erg moe en kan mezelf niet meer warm houden, dus eigenlijk weer te veel gedaan.

Maar naast medewerker ben ik ook moeder en vrouw en kan ik niet alles laten om mijn werk te kunnen doen. Gelukkig denkt onze arbodienst daar ook zo over.

Ik ben qua uren ook vrij ambitieus begonnen, 2 keer 6 uur, ik dacht dat dat wel kon. Dat viel tegen en toen heb ik me weer voor 100% ziek gemeld. Soms is het advies niet passend, dus als het niet wil meld je dan weer 100% ziek.

**Geplaatst**: 18-01-26 19:15

Re: Burnies verzamelen

Geplaatst: 18-01-26 19:15

Het is vaak ook standaard het advies om meteen weer alle dagen te werken maar dan halve uren.. Of 2x een halve dag bijvoorbeeld. Maar vaak is dat echt al veel te veel en dat komt dan pas later in het traject naar voor. Dat is zo frustrerend want dan blijf je jezelf maar overbelasten en duurt het herstel alleen maar langer. Been there.. Na 2,5 ben ik nog aan het herstellen.. Al gaat het gelukkig eindelijk wel wat de goede kant op.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-01-26 19:21

Geplaatst door de TopicStarter : 18-01-26 19:21

6 uur is inderdaad wel veel! Ik heb denk ik wel geluk dat ik behalve mijn paarden geen kinderen en of partner heb. Ik hoef alleen voor mijzelf te zorgen. Het huishouden lukt als ik het maar op deel. Ik kan nu ook makkelijker denken ach morgen hoor! Mijn paarden zijn echt mijn redding. Ik behoud mijn conditie zo wel beter. Dat kan ik ook goed aan (oke de eerste 3 maanden waren drama). Maar als je nog een heel gezin draaidende moet houden lijkt mij enorm pittig! Je werk valt dan wel weg, maar je gezin kan je niet zo even naast je neer leggen. Ik had in het begin van dit een vervangende arts die letterlijk zei wees maar blij dat je geen kinderen hebt. Ala ik had geweten dat het zo pittig zou worden....

Ik ben echt begonnen met 15-30 min (thuis)werken. En dan op werk ook 30 min. Afgelopen week is op werk niet gelukt. Ik probeer het morgen weer. Ik merk wel dat ik er baat bij heb als mijn favo collega / goede vriendin aan het werk is dus ik ga nu vaak als zij er is. Echt grote steun en toeverlaat dus dat motiveert ook wat meer.

Dinsdag gesprek met nu nog leiddinggevende. Maar zij heeft ook een burnout gehad met oa dezelfde klachten dus is wel fijn om ervaringen te horen van een ander. En ik kan altijd goed met haar praten over dit soort zaken.

Vind wel fijn om iedereen weer te spreken nu ik mij wat beter voel. De clienten hebben mij ook weer gezien en het was wel een warm onthaal.

Morgen ben ik 6 weken paniekaanval vrij. Ik merk ook dat ik nu ruimte heb om te accepteren. De burnout kan ik mee leven , de angstklachten die ik zo hevig had waren vooral de boosdoener. Nu zijn de klachten wel wat veranderd. Nog weinig hartoverslagen op een dag. Maar mijn spijsvertering is wel echt een vervelende bijkomstigheid. Ik krijg daardoor oa steken ter hoogte van het middenrif met name links. Voelt als een zijsteek maar dan hoger.

Maar veel oude klachten zijn ook verdwenen zoals pijn in de kaken en in de arm is al een tijdje weg. Maar nog wel gespannen spieren. Mijn schouders hou ik toch weer meer omhoog.

En een vervelende klacht is dat ik met staan en lopen snel onstabiel wordt. Het is niet echt duizelig maar licht gevoel. Dat is nu ook de grootste uitdaging. Ik kan niet meer lang staan en lopen. Dat is wel echt een punt wat rustiger moet zijn wil ik weer echt diensten kunnen draaien. Maar ik lees deze klacht vaker.

En inderdaad met kou merk ik ook dat de klachten erger worden. Ik had het altijd al snel koud maar warm blijven is echt lastiger.

**Geplaatst**: 18-01-26 20:00

Geplaatst: 18-01-26 20:00

Zebrastreep schreef:
6 uur is inderdaad wel veel! Ik heb denk ik wel geluk dat ik behalve mijn paarden geen kinderen en of partner heb. Ik hoef alleen voor mijzelf te zorgen. Het huishouden lukt als ik het maar op deel. Ik kan nu ook makkelijker denken ach morgen hoor! Mijn paarden zijn echt mijn redding. Ik behoud mijn conditie zo wel beter. Dat kan ik ook goed aan (oke de eerste 3 maanden waren drama). Maar als je nog een heel gezin draaidende moet houden lijkt mij enorm pittig! Je werk valt dan wel weg, maar je gezin kan je niet zo even naast je neer leggen. Ik had in het begin van dit een vervangende arts die letterlijk zei wees maar blij dat je geen kinderen hebt. Ala ik had geweten dat het zo pittig zou worden....

Ik ben echt begonnen met 15-30 min (thuis)werken. En dan op werk ook 30 min. Afgelopen week is op werk niet gelukt. Ik probeer het morgen weer. Ik merk wel dat ik er baat bij heb als mijn favo collega / goede vriendin aan het werk is dus ik ga nu vaak als zij er is. Echt grote steun en toeverlaat dus dat motiveert ook wat meer.

Dinsdag gesprek met nu nog leiddinggevende. Maar zij heeft ook een burnout gehad met oa dezelfde klachten dus is wel fijn om ervaringen te horen van een ander. En ik kan altijd goed met haar praten over dit soort zaken.

Vind wel fijn om iedereen weer te spreken nu ik mij wat beter voel. De clienten hebben mij ook weer gezien en het was wel een warm onthaal.

Morgen ben ik 6 weken paniekaanval vrij. Ik merk ook dat ik nu ruimte heb om te accepteren. De burnout kan ik mee leven , de angstklachten die ik zo hevig had waren vooral de boosdoener. Nu zijn de klachten wel wat veranderd. Nog weinig hartoverslagen op een dag. Maar mijn spijsvertering is wel echt een vervelende bijkomstigheid. Ik krijg daardoor oa steken ter hoogte van het middenrif met name links. Voelt als een zijsteek maar dan hoger.

Maar veel oude klachten zijn ook verdwenen zoals pijn in de kaken en in de arm is al een tijdje weg. Maar nog wel gespannen spieren. Mijn schouders hou ik toch weer meer omhoog.

En een vervelende klacht is dat ik met staan en lopen snel onstabiel wordt. Het is niet echt duizelig maar licht gevoel. Dat is nu ook de grootste uitdaging. Ik kan niet meer lang staan en lopen. Dat is wel echt een punt wat rustiger moet zijn wil ik weer echt diensten kunnen draaien. Maar ik lees deze klacht vaker.

En inderdaad met kou merk ik ook dat de klachten erger worden. Ik had het altijd al snel koud maar warm blijven is echt lastiger.

Zo herkenbaar allemaal.

**Geplaatst**: 19-01-26 19:17

Geplaatst: 19-01-26 19:17

Ik kom hier ook een berichtje doen. Ik vind het lastig om in te schatten hoe slecht het nou precies gaat; ik heb momenten waarvan ik duidelijk denk ja, en momenten waar ik denk dat het nog wel prima gaat. Ik kan dieper zinken, dat weet ik. Het kan ook een stuk beter gaan, dat weet ik ook… Dat maakt het zo lastig inschatten wat nou wel kan en niet. Merk dat het vertrouwen in mezelf wat dat betreft ook ontbreekt; te vaak heb ik even rust genomen om dan weer hetzelfde verder te gaan.
Ik kan nog wel dingen, ik kan nog wel genieten, maar ik kan mezelf ook de paniek in piekeren, nauwelijks slapen en het gevoel hebben tot op het bot te zijn uitgeput, niets meer te geven te hebben en een schim van mezelf te zijn.
Hoe hebben jullie (zelf) leren inschatten wat je belastbaarheid is? Ik vind het zó lastig. Ben bang om te weinig te doen, maar ook om te veel te doen…

Nomineer dit bericht ×