Bokt.nl

**Geplaatst**: 11-01-13 19:35

Re: Mijn verhaal… (ongewenst zwanger)

Geplaatst: 11-01-13 19:35

Wat voegt de echo toe voor jou TS?

**Geplaatst**: 11-01-13 20:15

Re: Mijn verhaal… (ongewenst zwanger)

Geplaatst: 11-01-13 20:15

je krijgt zo wie zo een echo in hoevere ze zwanger zou zijn..

ja een echo je ziet wat er in je buik groeit hoe machtig en onwerkelijk dat eigenlijk is..

misschien voegt het wel waarde voor haar eraan.

kan je er met iemand over praten meid..

**Geplaatst**: 11-01-13 22:39

Geplaatst: 11-01-13 22:39

burl schreef:
Wat voegt de echo toe voor jou TS?

de wetenschap dat als je het niet zou zien, je daar weer spijt van kunt krijgen misschien?
Beter wel kijken en een weloverwogen beslissing maken dan niet kijken en je maar steeds dingen blijven afvragen...

Vind het persoonlijk heel slim om de echo af te wachten en ook om die te bekijken...
Het helpt bij het maken van de 'juiste' beslissing. Alle opties en mogelijkheden nagaan...

**Geplaatst**: 11-01-13 22:45

Geplaatst: 11-01-13 22:45

Ik ben een dochter (van nu 36) van een alleenstaande moeder en ik ben door een hel gegaan...
Daar moet ik nu voor boeten op mijn 36e... En niet te zuinig...
Daarnaast wil ik dan ook wel weer zeggen dat het aan mijn ouders ligt en niet alle ouders hetzelfde zijn.

Wel is het hebben van een vader een heel belangrijk iets in de ontwikkeling van een kind kan ik je vertellen. Mijn vader was er niet voor mij tot mijn 14e, en daarna heb IK het contact verbroken... Daar heb ik geen spijt van, maar wel elke dag pijn van... Het heeft me oa gevormd tot de persoon die ik nu ben, en daar moet ik nu dus voor boeten... en niet alleen ik trouwens, maar iedereen die naast me staat/stond...

Verder vind ik de discussie baby/geen baby hier niet gepast. Het is een 'iets' wat groeit in je buik, maar nog geen gevoel en bewustzijn heeft... Het is niet voor niets dat een abortus tot 12 weken uitgevoerd mag worden.. En in uitzonderlijke gevallen wordt het zelfs na deze periode nog uitgevoerd...

TS heel veel sterkte met het maken van je beslissing, ben er van overtuigd dat je hier heel bewust mee omgaat en dus ook een weloverwogen beslissing gaat maken!!!

**Geplaatst**: 11-01-13 23:18

Geplaatst: 11-01-13 23:18

Poeh wat een verhaal!

Ik krijg ook het idee dat TS eigenlijk het kindje misschien wel wil laten komen, maar niet goed weet hoe te handelen en zich misschien wel wat schaamt voor haar positie.

Verder vind ik wat Griebels schrijft wel heel platonisch. Het is inderdaad nog geen baby, maar ze noemen "het" een foetus het groeit in 12 wkn al tot een mensje waar alles al op en aanzit.

Ik kan je alleen maar zeggen dat jij je hart moet volgen en niet naar anderen moet luisteren. Ze kunnen je dingen zeggen, maar de keus dien jij te maken. En ja ik ben misschien bevooroordeeld omdat ik moeder ben, maar ik weet ook dat er altijd een reden is om iets niet te doen, geld, reizen, werk, ruimte te kort enz.

Een kind leeft je, je hebt verantwoordelijkheid die 24/7 duurt, kunt niet meer zo maar weg, uitslapen wat is dat, geen tijd voor je zelf ,maar heel cliché als ik s'morgen mijn jongens zie en ze slaan hun armpjes om mij heen en ik krijg een dikke kleffe kus dan smelt ik. Dat is waar ik voor op sta en waar ik elke dag verlangend naar uit kijk. Ik ben soms verschrikkelijk onzeker en weet me soms geen raad maar ik ben nog nooit in mijn leven zo trots geweest. Ik leef mijn leven nu heel anders, ik beleef dingen veel intenser.

Heel veel sterkte bij het maken van een keuze!

**Geplaatst**: 12-01-13 00:17

Re: Mijn verhaal… (ongewenst zwanger)

Geplaatst: 12-01-13 00:17

Waar ik me echt zo aan stoor is dat mensen meteen gaan roepen over alimentatie; DNA-test verplichten.... Kom op zeg, dat is toch geen manier hoe je met iemand om wil gaan?! Fijne relatie krijg je dan met de vader van je kind...

Maar dat is natuurlijk wel iets wat ook meespeelt (mocht het zo ver komen), in hoeverre wil jij dat hij een rol gaat spelen. Want dat bepaal je natuurlijk wel. En laat je hem een rol spelen, dan heeft hij ook rechten; dat vergeten mensen hier nog wel eens makkelijk lijkt het wel, die willen alleen maar geld zien en voor de rest mag pappa uit de picture blijven... Stel je gaat voor alimentatie, en hij wil jullie kind bijvoorbeeld om het weekend, dan heeft hij die rechten ook! Dat moet je niet vergeten....

**Geplaatst**: 12-01-13 00:37

Geplaatst: 12-01-13 00:37

Ik lees duidelijk een tweestrijd. Niet zo gek ook. Als je voor het kindje kiest denk ik niet dat je ooit denkt 'wat als ik het weg had laten halen' dat voelt als verraad tegenover je kleine. Als je het weg laat halen gaat je leven verder zoals het was en ga je je misschien wel afvragen wat als? Ik werd ongepland zwanger op mn 17e, ik was (en ben nog steeds) gelukkig met de vader en we besloten het te houden. Bijna iedereen verklaarde ons voor gek maar ik stond achter mijn beslissing. Als mn vriend het niet had gewild had ik het ook gehouden, geen haar op mijn hoofd die aan abortus dacht (al ben ik er niet principieel op tegen). Helaas bleek ze een dubbele chromosoomafwijking te hebben en was ze niet levensvatbaar. We hebben haar geboren laten worden met 22 weken en ze overleed 21 minuten na de bevalling. En god wat missen wij ons knappe dochtertje. Al zou het weer zo gaan ik zou zo weer voor haar kiezen, al was het om haar weer even te kunnen vasthouden en kussen. Liefde voor je eigen vlees en bloed is onvoorwaardelijk, dat je alleen al "verliefde' gevoelens hebt voor het beestje (hihi) zegt voor mij al dat je moederinstinct best sterk is. Ik denk dan ook niet dat je ooit spijt krijgt als je het houdt. Maar je hoeft ook geen spijt te krijgen als je het weg laat halen, misschien geeft het je een hoop rust en een ander toekomstperspectief. De vraag is, ben je klaar voor enorme onzekerheid en zoveel moederliefde dat het soms pijn doet of ben je nog niet klaar voor zo een enorme verantwoordelijkheid en binding en kan je er vrede mee hebben dat je voor jezelf kiest.. Soms is een sprong in het diepe heel verhelderend, maar altijd pas achteraf. Succes TS, mn pb box staat open voor je. Ik vind de vader in dit verhaal alleen een verwekker, die zijn er wel meer en ook daar komen gezonde en leuke kinderen van

en TS heeft ook geen illusies over zijn rol in dit verhaal. (Mijn schoonmoeder zegt altijd: ' je hebt maar 1 moeder want die vrouw heeft je gemaakt en gedragen, maar je vader kan iedereen zijn'.)

**Geplaatst**: 12-01-13 01:10

Geplaatst: 12-01-13 01:10

Ts ik vind in ieder geval dat je een sterke persoonlijkheid bent en de beslissing die je maakt zal de juiste zijn. Als je abortus pleegt kan dat een enorme opluchting zijn in eerste instantie die misschien ook blijft maar dat weet je natuurlijk niet zeker. En als je het houd zal je waarschijnlijk zeggen dat jouw kindje het mooiste op de wereld is. Tis heel erg jammer dat de vader zich zo opstelt zou ik echt nooit kunnen, ik begrijp hoe dan ook mensen niet die dat doen. Tegelijk lost het veel op als het weggehaald zou worden, maar dat het toch zo eigenwijs was om te komen door alles heen want ik vind dat je daar bewust genoeg mee om gegaan bent, is toch ook weer erg apart (eigenwijs mormel schreef je toch)
Ik lees verder mee.

**Geplaatst**: 12-01-13 02:10

Re: Mijn verhaal… (ongewenst zwanger)

Geplaatst: 12-01-13 02:10

TS heb je genoeg steun in je omgeving? Vrienden?

Of weten die het nog niet?

**Geplaatst**: 12-01-13 04:32

Re: Mijn verhaal… (ongewenst zwanger)

Geplaatst: 12-01-13 04:32

Je krijgt een privé bericht van mij wil liever niet Hier neer zetten.
Maar misschien heb je er wel wat aan

**Geplaatst**: 12-01-13 09:11

Geplaatst: 12-01-13 09:11

egnie schreef:
Een kind leeft je, je hebt verantwoordelijkheid die 24/7 duurt, kunt niet meer zo maar weg, uitslapen wat is dat, geen tijd voor je zelf ,maar heel cliché als ik s'morgen mijn jongens zie en ze slaan hun armpjes om mij heen en ik krijg een dikke kleffe kus dan smelt ik. Dat is waar ik voor op sta en waar ik elke dag verlangend naar uit kijk. Ik ben soms verschrikkelijk onzeker en weet me soms geen raad maar ik ben nog nooit in mijn leven zo trots geweest. Ik leef mijn leven nu heel anders, ik beleef dingen veel intenser.

Prachtig dat jouw kinderen je zoveel vreugde geeft. Ik lees of hoor vaak dat men voor de (klein) kinderen leeft. Dat dat hen nu juist de moeite om te leven vind.
Maar dan denk ik, waar is je eigenwaarde gebleven? Heeft je leven pas waarde gekregen omdat je een kind hebt?
Ik heb heel bewust geen kinderen genomen. Het voegt voor mij persoonlijk niets toe. Ik leef nu en geniet van de dingen die ik heb. Daarbij vind ik deze tijd heel onzeker om kinderen op te laten groeien en ik wil niks op de wereld zetten en ze met een leven opzadelen aar ze niet om gevraagd hebben.
Een kind vraagt niet om geboren te worden. En als je toch het leven hebt gekregen dan is het maar te hopen dat ze opgewassen zijn tegen deze harde wereld. En dat ze maar gezond mogen blijven.
Ik stel het nu wel heel erg zwart/wit maar als een kind hebben je levensgeluk moet brengen dan ben ik bang dat je uiteindelijk van een koude kermis thuis komt. Het is niet alleen maar leuk en geweldig.
Veel succes met je keuze TS.

**Geplaatst**: 12-01-13 11:48

Geplaatst: 12-01-13 11:48

Ik denk ook niet dat iemand beweert ongelukkig te zijn geweest totdat de kinderen er waren. Dat is wel een hele foute instelling van iemand. Net zoals je van die koppels hebt die constant ruzie hebben, en dan een kind willen "omdat dat de band tussen hun sterker gaat maken!". Onbegrijpelijk. Ik zie het eerder als "ik was heel gelukkig, maar nu ik mijn kind heb, heb ik nóg meer geluk". En dat is geen aansporing aan de TS om haar kind per se te moeten houden, want wat je niet kent zal je ook niet missen. Als je nooit kinderen hebt gehad, weet je misschien niet wat het geluk met kinderen is, maar of je daarom iets mist of niet gelukkig kan zijn? Alleen een geruststelling dat moest ze toch voor houden kiezen, het hoogstwaarschijnlijk op termijn geen ongeluk gaat geven.

**Geplaatst**: 12-01-13 16:27

Geplaatst: 12-01-13 16:27

Prachtig dat jouw kinderen je zoveel vreugde geeft. Ik lees of hoor vaak dat men voor de (klein) kinderen leeft. Dat dat hen nu juist de moeite om te leven vind.
Maar dan denk ik, waar is je eigenwaarde gebleven? Heeft je leven pas waarde gekregen omdat je een kind hebt?
Ik heb heel bewust geen kinderen genomen. Het voegt voor mij persoonlijk niets toe. Ik leef nu en geniet van de dingen die ik heb. Daarbij vind ik deze tijd heel onzeker om kinderen op te laten groeien en ik wil niks op de wereld zetten en ze met een leven opzadelen aar ze niet om gevraagd hebben.
Een kind vraagt niet om geboren te worden. En als je toch het leven hebt gekregen dan is het maar te hopen dat ze opgewassen zijn tegen deze harde wereld. En dat ze maar gezond mogen blijven.
Ik stel het nu wel heel erg zwart/wit maar als een kind hebben je levensgeluk moet brengen dan ben ik bang dat je uiteindelijk van een koude kermis thuis komt. Het is niet alleen maar leuk en geweldig.
Veel succes met je keuze TS.[/quote]

zelf heb ik drie kinderen, de eerste was een verrassing zeg maar, kinderen kunnen wel wat aan je leven toevoegen, van kinderen kun je ook leren... Maar uiteindelijk ben jezelf degene die voor je eigen geluk moet zorgen. En wat betreft deze harde wereld, het is zoals je het zelf maakt..

**Geplaatst**: 12-01-13 16:27

Re: Mijn verhaal… (ongewenst zwanger)

Geplaatst: 12-01-13 16:27

volgens mij is het met het quoten niet helemaal goed gegaan denk ik...

**Geplaatst door de TopicStarter** : 12-01-13 17:42

Re: Mijn verhaal… (ongewenst zwanger)

Geplaatst door de TopicStarter : 12-01-13 17:42

Nou ik zal het iig niet houden om er verwacht gelukkig van te worden. Het lijkt me ontzettend zwaar om alleen een kind op te voeden, dit is nu eenmaal veel zwaarder dan het weg laten halen.

Weg halen ben ik inderdaad bang voor de emotionele gevoelens. En die krijg ik, want die heb ik nu al, anders was de keuze een stuk makkelijker geweest.

Ik begin wel zekerder te worden over mijn toekomstige beslissing. Ook al ben ik er nog niet volledig uit.
De echo zal dit alleen maar moeilijker maken. Toch wil ik deze zien en afwachten voor ik definitief besluit. Ik wil voorkomen dat ik achteraf spijt krijg terwijl ik 'het' niet eens gezien heb.

Inmiddels een kort bericht (na aandringen) van 'de vader' ontvangen, het doet hem (tegen mijn verwachting in) heel weinig. Hij wil geen kinderen, dus is hier nu heel duidelijk en makkelijk over.
Van hem hoef ik dus niks meer te verwachten. (wat ik ook al niet deed)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 12-01-13 17:44

Re: Mijn verhaal… (ongewenst zwanger)

Geplaatst door de TopicStarter : 12-01-13 17:44

Ik wil jullie ook enorm bedanken voor alle pb's. Het is onderhand een dagtaak geworden ze te beantwoorden dus als je geen antwoord heb gehad is het daarom. Daar waardeer ik de verhalen ern ervaringen zeker niet minder om !

Super bedankt allemaal voor het meedenken

**Geplaatst**: 12-01-13 19:37

Re: Mijn verhaal… (ongewenst zwanger)

Geplaatst: 12-01-13 19:37

Ik heb vandaag een gesprek gehad met een vriendin die op haar 16e een abortus heeft laten uitvoeren en er na 6-7 jaar nog steeds pijn van heeft. Vaak huilt ze er voor, alhoewel het toen ook gewoon de beste beslissing was. Anderzijds ken ik ook een meisje die op haar 21 abortus heeft laten doen en er geen seconde spijt van gehad heeft. Ik denk dat alleen jij de juiste beslissing kan maken.
Verder lees ik verhalen van 1 ouder gezinnen waar het kind pijn van heeft. Dat hoeft niet zo, ik ken een 1ouder gezin waar de dochter daar helemaal niet mee bezig is. Ik weet ook een jongen van wie de vader hem niet wou, moeder heeft hem initieel weg gegeven, maar is op haar beslissing terug gekomen. Jongen is nu 24 jaar heeft een stiefvader die voor hem zijn vader is, hij geeft er niets om dat zijn echte vader hem niet wou. Daar ligt ie niet wakker van.
Ik wil alleen zeggen dat je daar niet moet op afgaan, je moet je eigen gevoel volgen. Zo zijn er zat kinderen met minderwaardigheidscomplex die uit een stabiel 2 ouder gezin komen.

Ik kan het niet helpen het zonde te vinden dat er vaak baby's weg gehaald worden, waar anderen jaren proberen zwanger te worden zonder succes. Die dingen zijn gewoon niet eerlijk he

**Geplaatst**: 12-01-13 20:53

Re: Mijn verhaal… (ongewenst zwanger)

Geplaatst: 12-01-13 20:53

Hmm, lastig. Recht toe recht aan ben ik vrij 'anti-abortus' de hoge uitzondering (bijv. verkrachting) daargelaten. Maar vind ik het aan het eind van de dag ieder z'n eigen keuze

(dus het is nu ook totáál m'n bedoeling niet om je aan te vallen en hoop ook dat je dit niet zo ervaart).

Wat betreft enig kind etc. en opgroeien 'zonder vader'. Mijn nichtje (van nu 15) heeft haar ouders nooit samen gekend, hij heeft haar verlaten toen ze zwanger was van mijn nichtje/zijn dochter. Ze heeft wel een beetje contact met hem, maar dit is vrij beperkt (en vaak spoort de moeder/mijn tante aan tot dit contact). Maar zover ik weet is mijn nichtje hier niet ongelukkig over, ze weet niet beter en heeft verder een hele lieve moeder, die ondanks dat ze nooit een ontzettende dik betaalde baan had, toch altijd de touwtjes aan elkaar heeft weten te breien.

Misschien heb je wat aan dit verhaal, misschien niet. Succes met je keuze in ieder geval

**Geplaatst**: 12-01-13 21:24

Re: Mijn verhaal… (ongewenst zwanger)

Geplaatst: 12-01-13 21:24

Ik wil even inhaken op de kinderen van alleenstaande ouders...
Ik dacht er vroeger ook geen last van te hebben en gelukkig te zijn. Ik kom er nu juist achter dat ik daar trauma's aan overgehouden heb... DAt heeft mij gevormd.

Hoeft natuurlijk niet zo te zijn, dat ligt geheel aan het kind en aan de ouders zelf, maar het kan dus wel degelijk invloed hebben op het kind (op latere leeftijd)...

**Geplaatst**: 12-01-13 21:30

Re: Mijn verhaal… (ongewenst zwanger)

Geplaatst: 12-01-13 21:30

Ik had je verhaal gelezen

en dit is voor iedereen natuurlijk verschillend. Maar zo heb je het andersom ook. Ouders die bij elkaar blijven omwille van de kinderen. Of ouders die bij elkaar zijn, maar waar er desondanks wel heel veel problemen zijn etc. Er kunnen zóveel dingen zijn waardoor iemand wordt beïnvloed, maar dat hoeft toch niet perse een reden te zijn om geen kinderen te nemen?

**Geplaatst**: 12-01-13 21:48

Re: Mijn verhaal… (ongewenst zwanger)

Geplaatst: 12-01-13 21:48

Ik geef dit ook alleen aan om álle kanten bespreekbaar en denkbaar te noemen. Niet alleen de positieve kanten, maar ook de negatieve kanten. Ze moet uiteindelijk zelf een beslissing maken en alle mogelijkheden overdacht hebben...
Ik sta hier overigens neutraal in, ik ben niet anti-abortus, maar ook niet tegen het voldragen van een ongewenste/ongeplande zwangerschap en zou dus geen advies kunnen geven...

**Geplaatst**: 12-01-13 21:56

Geplaatst: 12-01-13 21:56

Ik vind dat de keuze voor wel of geen kind niet in het hier en nu ligt, maar dat die is gemaakt toen er besloten werd onbeschermde seks te hebben. Iemand die (op een bepaald moment in zijn/haar leven) pertinent geen kind wil, heeft tegenwoordig alle benodigde informatie en voorbehoedsmiddelen ter beschikking om dat dan ook te voorkomen. Ik word dan ook altijd een beetje verdrietig als ik dit soort topics zie. Wéér een abortus die niet nodig was geweest als men gewoon gezond verstand had gebruikt...

Maar goed, daar heb je nu niks meer aan TS, dat begrijp ik. Maar mijn uitgangspunt is daarom wel dat je verantwoordelijkheid neemt voor je daden. M.a.w. mocht ik in jouw situatie zitten zou ik er geen minuut over denken abortus te laten plegen. Nu ben ik een glas-halfvol persoon, en geloof in tegenstelling tot sommige andere mensen, wél dat als je iets maar genoeg wil het ook zeker mogelijk is. Daarnaast heb ík wel sinds mijn twintigste een zeer aanwezige kinderwens gehad, dus dat weegt natuurlijk ook mee, mocht ik in zo'n situatie zitten.

Wat je je naar mijn idee vooral af moet vragen is of je het kind tekort zou doen als je het zou houden (en als je er zelf niet gelukkig mee kan zijn, dan kan mijns inziens het kind dus ook niet gelukkig zijn). Want hoewel ik (zoals Maartje1990) ook meer neig naar een anti-abortus filosofie (met inderdaad die uitzonderingen), zou ik het nog verschrikkelijker vinden als een kind dan toch maar ter wereld wordt gebracht en vervolgens niet krijgt wat het verdient.

**Geplaatst**: 13-01-13 01:31

Geplaatst: 13-01-13 01:31

burl schreef:
egnie schreef:
Een kind leeft je, je hebt verantwoordelijkheid die 24/7 duurt, kunt niet meer zo maar weg, uitslapen wat is dat, geen tijd voor je zelf ,maar heel cliché als ik s'morgen mijn jongens zie en ze slaan hun armpjes om mij heen en ik krijg een dikke kleffe kus dan smelt ik. Dat is waar ik voor op sta en waar ik elke dag verlangend naar uit kijk. Ik ben soms verschrikkelijk onzeker en weet me soms geen raad maar ik ben nog nooit in mijn leven zo trots geweest. Ik leef mijn leven nu heel anders, ik beleef dingen veel intenser.

Prachtig dat jouw kinderen je zoveel vreugde geeft. Ik lees of hoor vaak dat men voor de (klein) kinderen leeft. Dat dat hen nu juist de moeite om te leven vind.
Maar dan denk ik, waar is je eigenwaarde gebleven? Heeft je leven pas waarde gekregen omdat je een kind hebt?

Erg jammer dat je dit nu weer in het negatieve draait.
Je hebt geen idee wat je mist, en zolang je dat niet weet is het geen probleem, maar als je het hebt wil je het nooit meer kwijt. Dat betekend helemaal niet dat je daarvoor geen leven hebt gehad, dat je zonder kinderen niet compleet bent, dat je aan niets anders denkt dan je kind, dat je nergens anders plezier uit haalt. Niets van dat alles.
Maar waar je eerder roekelozer was, kijk je nu gewoon anders tegen dingen aan, je beleeft dingen heel anders.

Ik kan me volledig vinden in wat zij schrijft en ik heb altijd geroepen dat ik geen kinderen wilde, tot ik onverwachts zwanger raakte. Dan sta je mooi even te kijken.
Je weet niet wat je mist, ik weet dat nu maar al te goed.
Maar het zoiets bijzonders, moederliefde.

Edit; waarmee ik overigens helemaal niet wil zeggen dat zij deze zwangerschap moet voldragen. Die keuze is aan haar, als je niet weet wat je mist, kun je het ook niet missen. Dus in die zin mis je ook niets als je geen kinderen hebt. En voor sommige mensen is het ook gewoon beter, niet iedereen wil die verantwoordelijkheid en zo gebonden zijn.
Want je zit er de komende 15 jaar wel aan vast, zeker de eerste jaren zijn heel intensief.

**Geplaatst**: 13-01-13 09:35

Geplaatst: 13-01-13 09:35

Effy schreef:
Ik vind dat de keuze voor wel of geen kind niet in het hier en nu ligt, maar dat die is gemaakt toen er besloten werd onbeschermde seks te hebben. Iemand die (op een bepaald moment in zijn/haar leven) pertinent geen kind wil, heeft tegenwoordig alle benodigde informatie en voorbehoedsmiddelen ter beschikking om dat dan ook te voorkomen. Ik word dan ook altijd een beetje verdrietig als ik dit soort topics zie. Wéér een abortus die niet nodig was geweest als men gewoon gezond verstand had gebruikt...

.

Dat is heel kort door de bocht. Er is nog geen enkel nabehoedsmiddel dat 100% garantie geeft op geen zwangerschap. Zelfs de pil. En hoe menselijk is het wel niet om eens één keer een moment van vergeetachtigheid te hebben. Ik heb zelf laatst per ongeluk twee keer de pil op een dag genomen. Is wel niet zo erg maar evengoed, het is iets totaal anders dan je normaal moet doen. En dat terwijl ik al zo'n 8 jaar nog nooit één keer een pil verkeerd heb genomen of vergeten. Ik was ook helemaal niet in een verwarde situatie, gewoon een automatisme wat verkeerd ging. Dus een ongeplande zwangerschap sijpelt er altijd wel door, daar kan je niemand op beleren als hij/zij wel haar best heeft gedaan.

**Geplaatst**: 13-01-13 10:41

Geplaatst: 13-01-13 10:41

Kwanyin schreef:
Dat is heel kort door de bocht. Er is nog geen enkel nabehoedsmiddel dat 100% garantie geeft op geen zwangerschap. Zelfs de pil. En hoe menselijk is het wel niet om eens één keer een moment van vergeetachtigheid te hebben. Ik heb zelf laatst per ongeluk twee keer de pil op een dag genomen. Is wel niet zo erg maar evengoed, het is iets totaal anders dan je normaal moet doen. En dat terwijl ik al zo'n 8 jaar nog nooit één keer een pil verkeerd heb genomen of vergeten. Ik was ook helemaal niet in een verwarde situatie, gewoon een automatisme wat verkeerd ging. Dus een ongeplande zwangerschap sijpelt er altijd wel door, daar kan je niemand op beleren als hij/zij wel haar best heeft gedaan.

Zo'n antwoord had ik wel verwacht. Je kunt het kort door de bocht vinden, maar zo simpel is het wel. Uitzonderingen zijn er, dat klopt. Alleen lang niet zoveel als dat sommige mensen ons doen geloven. 99,9% van de "ongeplande" (want in hoeverre is een zwangerschap nou te plannen) zwangerschappen ontstaat gewoon door geen, of verkeerd gebruik van anticonceptie. Maar het is gewoon makkelijker om te zeggen dat je "door de pil heen" zwanger bent geworden.

Als je absoluut geen kinderen wil in je leven, is daar genoeg mogelijkheid toe dat te voorkomen. Misschien betekent dat inderdaad dat je meerdere voorbehoedsmiddelen tegelijk zal moeten gebruiken, of dat je zelfs wel eens aan onthouding moet doen. Maar dat lijkt mij een kleine moeite ten opzichte van het levenslang een kind opvoeden. Mijzelf en vele anderen is het namelijk ook gelukt. Sommigen omdat zij erfelijke eigenschappen meedragen waarmee ze absoluut geen kind op de wereld willen zetten, anderen omdat ze gewoon (nog) geen kind wilden. Maar geen van hen heeft ooit een abortus laten plegen. Toeval? Geluk? Of gewoon gezond verstand?

Maar goed, in deze discussie is dit niet eens aan de orde, want TS heeft zelf gezegd onbeschermde seks te hebben gehad. En dat is jammer, maar gebeurd. Nu gaat er dus waarschijnlijk weer een in eerste instantie onnodige abortus plaatsvinden. En dat vind ik ook jammer. Voor de ongeboren vrucht, maar ook voor de moeder, want een abortus en de gevolgen daarvan lijken me niet niks. Zeker niet voor TS in het bijzonder, daar zij aangeeft toch al bepaalde twijfels en gevoelens te hebben die haar keuze in de weg staan. Daarom wil ik haar op het hart drukken het kind alleen te laten komen als het alles krijgt wat het verdient, en in de toekomst wat zorgvuldiger te zijn.

Nomineer dit bericht ×