Bokt.nl

labyrinth schreef:

Brainless schreef:

@labyrinth
Die operaties worden juist niet "zomaar" uitgevoerd.
Je moet aan heel veel eisen voldoen en ook na de operatie krijg je (psychologische)begeleiding.
Het is juist helemaal niet makkelijk... je kan nooit meer alles eten en drinken wat je wilt.
Je hebt een boel beperkingen vooral bij een gastric bypass.

Ik hoop ook dat mijn tante een specifiek foutje is wat dat betreft. Dat maagbandje had ze nooit mogen hebben en ik hoop ook wel dat het nu wel goed gaat, maar als ik haar uitspraken hoor dan geloof ik er niet zo in. Maar goed, dat zeg je ook niet hardop, niets zou beter zijn voor haar en haar kinderen.

labyrinth schreef:

Blon_D schreef:

Ik denk dat jij het effect van overgewicht op de zorgpremie redelijk overschat. De grootste kostenpost is kankerbestrijding en chronischzieken. Mensen met overgewicht sporten nauwelijks (de mensen die er aan werken daar gelaten) en deze mensen zijn niet gevoeliger voor de standaard ziekten dan mensen zonder overgewicht. Daarbij kan je het overmatig roken, drugsgebruik en alcoholnuttigen gebruik van koffie ook absoluut niet onderschatten. Mijn vader heeft fiks overgewicht en is in zijn hele leven 1x bij onze huisarts geweest voor een zalfje voor schimmelnagels. Mijn broer die een perfect bmi heeft met zijn astma ene scoliose komt er toch een stuk vaker en hij maakt gebruik van speciale begeleiding bij het sporten want door de zorgverzekering vergoed wordt.

Het feit dat kankerbestrijding bijvoorbeeld een grotere kostenpost is, doet toch niets af aan mijn argument? Kanker is niet zomaar te voorkomen en de dingen waarmee je het wel kan voorkomen zijn nou juist de dingen waar ook iets aan gedaan moet worden. Roken afschaffen prima! Ik zou niet liever zien dan een systeem met pasjes die je moet aanvragen om sigaretten te mogen kopen, met als gevolg dat iedere eigenaar van zo'n pasje meer zorgpremie betaald omdat kosten van longkanker behandelingen door roken op die mensen verhaalt wordt. Dan kies je pas echt bewust voor roken en alle gevolgen.
Voorbeelden als je vader en je broertje noemen in dit geval heeft ook geen zin. Het is allang aangetoond dat mensen met overgewicht grotere kans hebben op bepaalde ziekten, uitzonderingen zijn er altijd anders was het geen "grotere kans" maar "Altijd"

dipstaartje schreef:

@cayenne ben het helemaal met je eens, sporten hoeft niet duur te zijn

ik ben zelf ook ruim 20 kilo afgevallen terwijl ik prednison slikte en medicijnen voor de reuma

gewoon goed opletten wat je eet, want ieder pondje gaat 80% toch echt door het mondje
en een beetje wilskracht
en daar kom je al een heel eind mee

dipstaartje schreef:

eenitraM schreef:

Obesitas is wel degelijk een ziekte waar mensen aan lijden.

obesitat ontstaat doordat mensen verslaafd zijn aan eten en zich zelf niet meer in de hand kunnen houden
waar de wilskracht ontbreek en maar gewoon door blijven eten

vind ik ook iets heel anders dan diabetes of schizofrenie

Raponsje schreef:

Maritje1991 schreef:

ik heb juist het idee dat mensen altijd een smoes verzinnen om niet te hoeven afvallen.

Het hoeft helemaal niet moeilijk te zijn en het heeft vaak ook 2 kanten. Ik heb ook astma, daarnaast een zwakke rug, platvoeten en allerlei allergieen waardoor ik niet echt veel gezonde dingen niet kan eten. Toch doe ik er van alles aan om te kunnen bewegen en niet dicht te slippen.. Is ook wel eigen instelling.

Dit is wel een hele nare opmerking.

Iemand die al langere tijd te zwaar is heeft vaak al meerdere pogingen ondernomen om af te vallen, zonder succes.
Denk je dat zo iemand niet liever zou kiezen voor een perfect figuur als dat zou kunnen?

Mensen die te zwaar zijn en steeds poging na poging na poging doen om af te vallen krijgen op een gegeven moment de
"Ik ben nu eenmaal zwaarder, ik kan het beter accepteren" instelling.

En ik vind dat juist een goede zaak.
Iemand die zichzelf accepteert zoals hij of zij op dat moment is en daar tevreden mee is kan met de juiste hulp namelijk besluiten om VOOR ZICHZELF af te gaan vallen.

Niet omdat moeder / vader / collega's / klasgenoten steeds opmerkingen maken en de persoon onder druk staat en zich ellendig voelt.

Maar omdat deze persoon denkt
"Ik ben tevreden met mezelf zoals ik ben en ik verdien het allerbeste voor mezelf en ik verdien het lichaam waar ik van droom".

Met zo'n instelling is het makkelijker en "leuker" om af te vallen dan wanneer je onder druk staat, jezelf schaamt en alles behalve lekker in je vel zit.

Brainless schreef:

@Raponsje
En daar sla je de spijker op zijn kop.
Ik heb tijden geprobeerd af te vallen (zeker onder druk van de omgeving), tot ik zelf zei: Laat maar, zo ben ik, het is gewoon zo.

Toen ben ik gaan afvallen....omdat ik het zelf wilde.

Het aparte is wel: Toen ik dikker was ik inwendig gezond.. nu zie ik er goed uit maar ben inwendig er veel slechter aan toe.
Maar krijg nu wel complimenten die ik eerst niet kreeg.... dat is dan wel een pleister op de wonde.

Cayenne schreef:

Ik vraag me af hoe zo'n maagband werkt. Ik bedoel: de eigenlijke werking snap ik wel, maar mentaal blijf je toch achter. Je eetlust lijkt me niet spontaan te verminderen, toch? Ik ken ook veel mensen die ondanks een maagband toch weer in het oude eetpatroon vervallen.

Cayenne schreef:

Ik vraag me af hoe zo'n maagband werkt. Ik bedoel: de eigenlijke werking snap ik wel, maar mentaal blijf je toch achter. Je eetlust lijkt me niet spontaan te verminderen, toch? Ik ken ook veel mensen die ondanks een maagband toch weer in het oude eetpatroon vervallen.

Fiffill schreef:

Je zult mij nooit horen zeggen dat obesitas een keuze is (lijkt me ook niet dat er veel mensen zijn die graag ongezond vet zijn). Maar vergelijken met schizofrenie, nee daar kan ik echt niet bij. Obesitas is nml nog altijd iets wat je "jezelf aandoet": jij eet immers teveel/beweegt te weinig (uiteraard de enkele uitzondering mbt medicijnen ed. daarbuiten gelaten, maar volgens mij heeft het gros gewoon nog altijd overgewicht puur door verkeerd leven al verschuilt men zich graag achter excusen. Wat ik niet zo heel gek vind trouwens, ik kan me voorstellen dat het heel moeilijk en confronterend is). Het wil niet zeggen dat je dat zo béwust doet omdat je dik zou willen zijn, maar om het dan met een ernstige psychische aandoening zoals schizofrenie te vergelijken, dat raakt toch kant noch wal? Schizofrenie eet je er niet aan. En ondanks dat overgewicht gepaard kan gaan met psychische problemen, wil dat nog niet zeggen dat het vergelijkbaar is met schizofrenie.

Ik snap de "so what" achter de topictitel ook niet helemaal. Hoe kun je nou "so what" denken als je te dik bent? Te dik zijn lijkt me een van de meest vreselijke dingen die je kan overkomen. Ademhalingsproblemen, niet eens normaal meer kunnen lopen omdat je benen en de rest van je lijf zo vet zijn, geen conditie hebben etc. Uiteraard heb ik het nu niet over een paar kilo'tjes teveel maar ernstig overgewicht. Ik vind dat wel degelijk een groot probleem, het is gewoon hartstikke ongezond. Al helemaal als je ziet hoeveel dikke kinderen er rondlopen; dat vind ik schokkend.
Overigens vind ik het niet nodig om nare opmerkingen naar anderen te maken over hun gewicht. Dat doe je gewoon niet, of iemand nou 150 kilo of 40 kilo weegt.

chevax schreef:

Ik snap nooit dat het in deze discussies over uitersten gaat: óf heel veel eten óf jezelf uithongeren. Er is toch een gulden middenweg en dat is gewoon eten, gewoon bewegen? En dan zal misschien niet iedereen maatje 38 hebben, maar dat hoeft ook helemaal niet. Net zo min als dat je bij zo'n patroon ernstig overgewicht hoeft te hebben.