Bokt.nl

**Geplaatst**: 10-04-12 07:49

Re: Zwanger, en nu?

Geplaatst: 10-04-12 07:49

Ik ben al geruime tijd een stille meelezer.
Ik snap de situatie van TS erg goed.

Voor 2jr geleden, moest ik ook echt niet aan kids denken sterker nog, ik had ook niets met de kinderen van anderen. Lastig, blok aan je been etc etc. Vrijheid kwijt bla bla bla. Wilde best een x oppassen, maar was blij als ze weer weggingen!

Nu zijn we er toch voor gegaan. Kreeg kriebels en na een poedersuiker zwangerschap lees zwangerschapvergiftiging. Is onze 1e dochter geboren met 40wk en 5dg.
De hele zwangerschap heb ik niet kunnen genieten, maar vanaf het moment dat ze er is, geniet ik echt met volle teugen!

Ik neem haar echt overal mee naar toe en geniet van elke ontwikkeling die ze doormaakt. Tuurlijk hebben we ook wel dagen gehad van ......maar dat was mede door darmkrampjes etc.

Ik zie haar niet echt als een blok aan mijn been. Het was echt even wennen, want tuurlijk moet je veel vrijheid opgeven, maar met goed plannen en goed overleggen met je partner kom je een heel eind!

Ook hebben wij eens in de 2wk dat ze een dagje bij opa en oma is, gewoon omdat wij dan ff kunnen bijtanken. Heerlijk is dat, maar ben ook erg blij als ik haar aan het einde van de middag weer kan ophalen!

TS denk er goed over na. En vergeet daarbij echt de mening van je man niet! Toen ik de eerste echo zag, rolden de tranen over mijn wangen! Vergeet ook niet dat de eerste maanden het zwaarst zijn en dat het steeds leuker wordt! Tenminste dat is mijn ervaring!

**Geplaatst**: 10-04-12 07:54

Re: Zwanger, en nu?

Geplaatst: 10-04-12 07:54

Wat ik nog wel wil toevoegen. Ik wil zoals ik er nu over denk, geen 2e x zwanger worden. Dit komt mede door de stress van de zwangerschapsvergiftiging! Nu 12wk na de bevalling begin ik weer eindelijk de oude te worden kwa conditie en niet meer ziek zijn. Man lief heeft aangegeven wel graag nog een 2e te willen, maar respecteerd mijn mening wel als ik dat niet wil. Misschien over een jaar of 5. Misschien denk ik er dan anders over. Ik zeg maar zo. 1 kind kan ik alles geven en ik ben blij dat we een gezonde dochter hebben, na de hele .... zwangerschap.

**Geplaatst**: 10-04-12 09:52

Geplaatst: 10-04-12 09:52

Ik had een heel verhaal getyped....."poef, weg"... maar goed in het kort nog een keer mijn ervaring:

Ik was ook nooit een kinderliefhebber.. Binnen de familie was het nog ok, maar kom aub niet met baby's aanzetten. Maar vreemde kinderen? Had (en heb) ik helemaal niks mee.

Na een relatief makkelijke zwangerschap en een iets minder makkelijke bevalling (opgewekt en na 23 uur besloten voor een keizersnee, had wel halverwege een ruggeprik gekregen die het toch wat minder heftig heeft gemaakt) had ik dan mijn eigen baby op de arm.

Nu 8 maanden verder:
- het kost veel meer tijd dan ik van te voren had gedacht. Eigen tijd heb je alleen als beeb op bed ligt of bij een oppas is.
- Ik hou heel veel van mijn eigen dochter (uiteraard) en het helemaal niet te vergelijken met al die andere kinderen waar ik wel een "hekel" aan heb.
- Als ze ziek is, niet lekker, krampjes heeft, of weet jij waar ze last van heeft en loopt te huilen... dat is best intensief. Vooral omdat je toch ook echt het gevoel hebt dat je moet troosten en helpen. Dit zijn zware momenten.
- Maar de momenten waarbij ze vrolijk is, lacht, en jij iets nieuws ontdekt of beeb in 1x een nieuwe ontwikkeling laat zien zijn onbetaalbaar.

Elke baby en zwangerschap is anders. Niemand kan je garanderen dat je geen huilbaby krijgt en een probleemloze zwangerschap. Maar ik heb geen spijt gehad van mijn keuze (in dit geval was het de keuze om zwanger te worden) En ik wil dan ook een tweede keer zwanger worden.

Ik hoop dat jij voor jezelf en je partner een goede keuze weet te maken.

**Geplaatst**: 10-04-12 09:56

Re: Zwanger, en nu?

Geplaatst: 10-04-12 09:56

Kinderen huilen en jengelen natuurlijk niet alleen maar, wat veel mensen wel zien in bijvoorbeeld de supermarkt. Hier is het 95% genieten, 5% uitzingen, zolang je consequent blijft is er weinig aan de hand. Ze zoeken nu eenmaal de grenzen op, dat hoort bij de ontwikkeling. Zolang jij de grenzen duidelijk aan blijft geven, is het heel gemakkelijk in de hand te houden.

**Geplaatst**: 10-04-12 09:58

Geplaatst: 10-04-12 09:58

Het ligt er ook aan hoe jij je voelt, dan kan je wel of niet je kinderen aan.Je bent veel vrijheid kwijt, en geld.En heb je oppas en enz.

**Geplaatst**: 10-04-12 10:00

Geplaatst: 10-04-12 10:00

Situation schreef:
Iemand vroeg ook waarom ik specifiek vroeg naar postnatale depressie. Ik ben al eens depressief geweest door omstandigheden. Ik vraag me af of je er dan vatbaarder voor bent. Zeker omdat ik slecht tegen stress en plotselinbe veranderingen kan. Laat een kindje dat nou beide met zich mee brengen.

Ik ben ook depressief geweest en heb jarenlang anti depressiva geslikt.

Ik ben bewust zwanger geraakt, maar vond het toch niet zo fijn. Ik vond het een parasiet in me en heb vaak gehoopt dat het mis zou gaan, maar 'het' bleef zitten. Na de geboorte zag ik mijn kind als indringer en na 2 weken zei ik tegen mijn zus dat ik hem zou laten liggen als er brand uit zou breken, wat... ik zou hem zelfs in het vuur gooien.

De roze wolk heb ik niet gekend, wel de diepe put, maar al met al is het wel goed gekomen. Ik vond het gewoon geen feestje en had het me anders voorgesteld en ik denk dat dát mijn fout is geweest; luisteren naar anderen over hoe mooi het allemaal was.
'Geniet van je zwangerschap!'. Waarvan moet ik precies genieten? Van het kotsen? Van het maagzuur? Van de slapeloze nachten? Van de rugpijn? Waarvan precies?

Ik heb een wereld kind hoor, een lekkerder jochie bestaat niet, ik ben echt gek op hem

Maar ik vond het écht niet zo mooi als het werd voor gehouden. Of het te maken heeft gehad met depressies uit het verleden weet ik niet, maar ik zat in een vreselijk moeilijke periode net voor ik zwanger raakte en ik denk ik hem onbewust wel e.e.a. kwalijk nam.

Alleen JIJ kan de beslissing nemen, maar als je het doet, wacht dan niet tot het laatst...
Sterkte met je beslissing.

**Geplaatst**: 10-04-12 10:11

Geplaatst: 10-04-12 10:11

Roadracer schreef:
Ik heb zelf 2 kids en bij mij was het kinderen krijgen een bewuste keuze. Mijn ervaring is: JA, het zet je leven op z'n kop. Weinig / zeer weinig tijd voor jezelf. Veel minder tijd met je partner (tip: bewust inplannen, af en toe kids bij opa en oma brengen voor een dagje samen).
Wanneer de kids slapen is het enige "rustpunt" de eerste paar jaar. Op dat korte moment moet je kiezen tussen: tijd voor jezelf/partner/huishouden/achterstallige administratie/bijslapen/... Zodra kind wakker, dan ben je daar weer veel mee bezig.
Verder veel meer tijd kwijt met "even boodschappen doen", veel meer moeten plannen, en ja: het kost ook geld.

Daar staat tegenover: geloof het of niet, maar je gaat ECHT houden van zo'n ukkie. Sommige moeders hebben dat al meteen na de geboorte heel sterk, bij anderen bouwt dat gevoel langzaam op en kan het een hele tijd duren voordat je dat enorm sterke gevoel krijgt. Maar op een gegeven moment besef je je dat je (lekker cliché) ze echt niet meer zou willen missen. Je hoeft er echt niet bang voor te zijn dat jij niet van je kind gaat houden. En je hebt één groot voordeel: een partner die dolgraag een kind wil en die dus waarschijnlijk ook een deel van de bijbehorende taken op zich wil nemen - je staat er dus ook niet alleen voor met je kind lijkt mij.

Oja: ik vind andermans kids over het algemeen ook niet leuk. Sorry, mijn eigen kinderen, daar hou ik van. Maar het gekrijs, gezeur, gejengel, enzovoorts van andere kinderen: NEE. Het "gezellig entertainen van andermans kids: NEE. Oppassen op andermans kids: NEE. Serieus, ik heb bewondering voor mensen die een kinderopvang o.i.d. beginnen, maar ik moet er niet aan denken. Maar het feit dat je andermans kinderen niet leuk vindt, is gelukkig (is mijn ervaring) geen probleem - je eigen kind is toch heel anders en daar kun je het wél van hebben.

Hier sluit ik mezelf volledig bij aan!
Ik vond kinderen ook niet leuk, en baby's al helemaaaaal niet!
Dan zijn ze weer ziek, dan is het weer dit, dan weer dat, het kost handenvol geld en is het nou zou leuk?
Ik kan nu volmondig JA zeggen!
Heb een zoontje van 3,5 jaar en nr. 2 is op komst.
Het is druk en je hebt minder tijd voor jezelf, maar wat is het geweldig om zoveel van je kind te houden.
Ik merk ook dat die liefde nog steeds groeit!!

Ik ben geen typ die tijdens de gehele zangerschap op een roze wolk zit en heb daarom bij de eerste vaak gedacht: oh jee,.. Als ik er nu al niks aan vond, komt het dan nog wel goed?
Ben ik straks wel een leuke moeder voor mijn kind?
En geloof me, het is helemaal goed gekomen!
Zelfs met de postnatale depressie die ik erbij kreeg!

**Geplaatst**: 10-04-12 10:13

Re: Zwanger, en nu?

Geplaatst: 10-04-12 10:13

Vind het mooi om te lezen hoe verschillend de mensen zijn

Heel interessant om je eigen mening te kunnen vergelijken met die van anderen.

**Geplaatst**: 10-04-12 10:18

Re: Zwanger, en nu?

Geplaatst: 10-04-12 10:18

Nu ik dit las:
Mijn vriend is de stabiele in onze relatie, vind het heel erg om te erkennen maar ik ben labiel, geestelijk.

Dat vind ik toch wél een zeer goede reden om geen kind te nemen!
TS ik krijg nu meer begrip voor je keuze!

**Geplaatst**: 10-04-12 10:28

Geplaatst: 10-04-12 10:28

Valina schreef:
Zelfs met de postnatale depressie die ik erbij kreeg!

Ben jij niet bang dat je dit met de tweede weer krijgt?

Wij hebben bewust 1 kind, want ik vond zwanger zijn niet leuk enzo...
Buiten dat; kost ook bakken met geld

Detail

**Geplaatst**: 10-04-12 10:32

Geplaatst: 10-04-12 10:32

Iemand heeft dat ooit uigerekend een kind kost net zo veel al een huis 2 ton ongeveer. Tot dat het de deur uit gaat.

**Geplaatst**: 10-04-12 10:33

Re: Zwanger, en nu?

Geplaatst: 10-04-12 10:33

Ja dat zeggen ze ja, dan ben ik twee huizen armer maar een boel liefde rijker

**Geplaatst**: 10-04-12 10:36

Geplaatst: 10-04-12 10:36

Ik heb lang getwijfeld of ik hier zou posten, maar daar gaan we dan toch maar.
Ik raakte onverwacht zwanger omdat mijn pil niet bleek te werken na een narcose. Wilde ook geen kinderen. Kon de humor van een kind niet inzien, en wilde bij kraamvisite altijd gillend het pand verlaten als mij gevraagd werd of ik de baby niet even vast wilde houden. Kreeg(en krijg nog steeds) steevast een slecht humeur als er weer eens een gezin met zeer jonge kinderen naast ons kwam zitten in een restaurant, of als ik jengelende kinderen hoor in de supermarkt. Toch hebben wij besloten om het kind te laten komen. Mijn zwangerschap was moeilijk, mijn bevalling was hell. Dat je alles vergeten bent op het moment dat je jouw kind ziet?? Niet dus, dat vergeet je van je leven niet. Die roze wolk heb ik ook volledig gemist, en heb echt aan de situatie moeten wennen......maar.
Ik heb nu twee kinderen. Een van 17 en een van 15. Ze zijn me liever als mijn eigen leven en ik zou ze voor geen goud willen missen. Ze verrijken mijn leven. Ik ga lekker skeeleren, shoppen paardrijden enz met mijn dochter. Lekker naar scouting of computeren met mijn zoon.
Ik ben wel altijd mezelf gebleven, geen hele avonden met vriendinnen kletsen over welk merk luiers nu het beste is enz. Ik heb altijd heel goed in de gaten gehouden, dat met de komst van een baby mijn leven niet stopte. Ik ben mijn dingen blijven doen. Natuurlijk kan je niet elke avond in de kroeg hangen als je een kind hebt, maar af en toe kan het gerust. Je hoeft niet te veranderen in een vrouw die alleen nog maar kan praten over haar baby, of die dag in dag uit bij het wiegje van je baby waakt. Je hoeft er niet alles voor op te geven. Het kan allemaal nog, je zult alleen wat moeten passen en meten.
Ikzelf zou mijn leven niet meer voor kunnen( en willen) stellen zonder mijn kids.

TS wat je ook kiest, kies, en ga er dan voor de volle honderd procent voor
Succes

**Geplaatst**: 10-04-12 10:50

Geplaatst: 10-04-12 10:50

Quellian schreef:
Valina schreef:
Zelfs met de postnatale depressie die ik erbij kreeg!

Ben jij niet bang dat je dit met de tweede weer krijgt?

Wij hebben bewust 1 kind, want ik vond zwanger zijn niet leuk enzo...
Buiten dat; kost ook bakken met geld Detail

Jazeker was/ben ik hier bang voor, alleen durf ik het nu wel te erkennen als het zo is.
Daarnaast hou ik mezelf scherp in de gaten en houdt mijn omgeving, incl. Proffessionele, mij goed in de gaten.

De wens werd groter dan de angst en ik ga er nu ook heel aners in dan met de eerste.

**Geplaatst**: 10-04-12 10:57

Re: Zwanger, en nu?

Geplaatst: 10-04-12 10:57

Ten eerste sterkte met je beslissing die je zal nemen, maar Ts mocht je het kindje niet houden en je
zeker weet dat je nooit kinderen wilt en zult willen. Is een sterilisatie dan geen oplossing voor jou?

Dan hoef je ook nooit meer zo'n beslissing te hoeven nemen....

**Geplaatst**: 10-04-12 11:03

Re: Zwanger, en nu?

Geplaatst: 10-04-12 11:03

Het is ook echt niet zo dat je als je eenmaal een PND hebt gehad, je dat weer krijgt. Of als je depressief bent aangelegd, je zeker een PND krijgt.

**Geplaatst**: 10-04-12 11:04

Geplaatst: 10-04-12 11:04

Daar zat ik ook al aan te denken, ik ken een hele jonge vrouw, begin 20 die dat al uit heeft laten voeren omdat ze zeker geen kinderen wilt.

**Geplaatst**: 10-04-12 11:13

Re: Zwanger, en nu?

Geplaatst: 10-04-12 11:13

In NL. is het praktisch onmogelijk om je voor je 30e/35e te laten steriliseren (tenzij je al kinderen hebt, dan kan het ineens wel).

Degene die jij kent Lottie84, heeft dan echt mazzel gehad.

**Geplaatst**: 10-04-12 11:23

Geplaatst: 10-04-12 11:23

git schreef:
Ik heb lang getwijfeld of ik hier zou posten, maar daar gaan we dan toch maar.
Ik raakte onverwacht zwanger omdat mijn pil niet bleek te werken na een narcose. Wilde ook geen kinderen. Kon de humor van een kind niet inzien, en wilde bij kraamvisite altijd gillend het pand verlaten als mij gevraagd werd of ik de baby niet even vast wilde houden. Kreeg(en krijg nog steeds) steevast een slecht humeur als er weer eens een gezin met zeer jonge kinderen naast ons kwam zitten in een restaurant, of als ik jengelende kinderen hoor in de supermarkt. Toch hebben wij besloten om het kind te laten komen. Mijn zwangerschap was moeilijk, mijn bevalling was hell. Dat je alles vergeten bent op het moment dat je jouw kind ziet?? Niet dus, dat vergeet je van je leven niet. Die roze wolk heb ik ook volledig gemist, en heb echt aan de situatie moeten wennen......maar.
Ik heb nu twee kinderen. Een van 17 en een van 15. Ze zijn me liever als mijn eigen leven en ik zou ze voor geen goud willen missen. Ze verrijken mijn leven. Ik ga lekker skeeleren, shoppen paardrijden enz met mijn dochter. Lekker naar scouting of computeren met mijn zoon.
Ik ben wel altijd mezelf gebleven, geen hele avonden met vriendinnen kletsen over welk merk luiers nu het beste is enz. Ik heb altijd heel goed in de gaten gehouden, dat met de komst van een baby mijn leven niet stopte. Ik ben mijn dingen blijven doen. Natuurlijk kan je niet elke avond in de kroeg hangen als je een kind hebt, maar af en toe kan het gerust. Je hoeft niet te veranderen in een vrouw die alleen nog maar kan praten over haar baby, of die dag in dag uit bij het wiegje van je baby waakt. Je hoeft er niet alles voor op te geven. Het kan allemaal nog, je zult alleen wat moeten passen en meten.
Ikzelf zou mijn leven niet meer voor kunnen( en willen) stellen zonder mijn kids.

TS wat je ook kiest, kies, en ga er dan voor de volle honderd procent voor
Succes

Hier kan ik kort in zijn: RESPECT!!!! $_/-\o_$

**Geplaatst**: 10-04-12 11:52

Geplaatst: 10-04-12 11:52

Kanelly schreef:
In NL. is het praktisch onmogelijk om je voor je 30e/35e te laten steriliseren (tenzij je al kinderen hebt, dan kan het ineens wel).

Degene die jij kent Lottie84, heeft dan echt mazzel gehad.

Het is ook in België, ik was verbaasd dat ze bereid zijn om dat te doen op zo een jonge leeftijd.
Het is wel goed om zo een ongewenste zwangerschap en dus eventuele abortus te voorkomen.

**Geplaatst**: 10-04-12 16:47

Geplaatst: 10-04-12 16:47

Situation schreef:
Zeker omdat ik slecht tegen stress en plotselinbe veranderingen kan. Laat een kindje dat nou beide met zich mee brengen.

ik kan/kon ook niet tegen plotselinge veranderingen en veel stress en heb/had slecht overzicht over dingen. (waarschijnlijk vorm van autisme/ADD) heb hierdoor ook paniekaanvallen gehad. vooral als het me teveel werd.
hierdoor waren er wel twijfels of het met een kindje wel goed zou gaan.
op een gegeven moment ging het beter en heb ik de stap gezet. (alleen).
en echt, het gaat super. had echt gedacht dat ik helemaal over de rel zou gaan maar dat is helemaal nog niet gebeurd. kleine dame wordt volgende week een jaar oud en het gaat gewoon super met me/ons. op 1 of andere manier kan ik het allemaal goed aan in m'n eentje. ik vind de tijd en zorg voor zo'n kleintje allemaal super meevallen. maar dat zal echt bij iedereen verschillen. dat je ooit depressief bent geweest, zegt niet zoveel. er zijn genoeg mensen die wel bewust voor een kindje kiezen en super stabiel zijn en toch een depressie krijgen. maar ook het tegenover gestelde. mensen die zo instabiel als wat zijn, die redden het prima en worden zelfs stabieler.

**Geplaatst**: 10-04-12 18:43

Re: Zwanger, en nu?

Geplaatst: 10-04-12 18:43

Hier nog iemand die al op zeer jonge leeftijd depressief is geweest, maar nu dankzij het kind een stuk stabieler is geworden.
Ook ik heb tijdens mijn zwangerschap weleens gedacht aan wat een opluchting het zou zijn wanneer ik een miskraam zou krijgen....
Die momenten zullen wel herkenbaar zijn voor veel mensen, die gewenst en ongewenst zwanger zijn geraakt.
Ik moet wel bekennen dat ik echt een model-baby had, vanaf dag 2 gewoon doorslapen in haar eigen bedje op haar eigen kamertje, vrijwel nooit huilen(enkel bij honger), kon overal mee naar toe, is nooit echt ziek geweest op verkoudheidjes na, word niet hangerig bij lichte koorts(tandjes) maar gaat juist slapen, kon al heel snel een nachtje ergens logeren etc etc.
Ik vind het nu juist wat lastiger, omdat ze zo ondernemend en lichtelijk eigenwijs is, en verdomd snel haha.
Ik merk dat ik het makkelijker heb gekregen sinds mijn vriend in mijn leven is, die kan het afentoe net van een andere kant laten zien of net ff ingrijpen wanneer ik het niet trek.
Elke leeftijd heeft zijn charme, en ik was zelfs bij het eerste gesprek bij de abortuskliniek héél stellig: een kind verpest mijn leven, ik kan het geen toekomst bieden, ik wil dat gejengel allemaal niet....

Ik heb inderdaad gezien dat je bijna 100% zeker bent van je zaak, maar ik heb ook eerdere berichten gelezen van je, waarin ik heel duidelijk je twijfel zie en dat je op die momenten zelfs richting de andere kant gaat denken/voelen.
Ik hoop echt dat je de juiste keuze maakt, heel veel sterkte!

**Geplaatst**: 10-04-12 18:45

Re: Zwanger, en nu?

Geplaatst: 10-04-12 18:45

Svdijk, hoe is die stelligheid bij je eerste gesprek op de kliniek over gegaan in het besluit om je kindje te houden?

**Geplaatst**: 10-04-12 18:46

Geplaatst: 10-04-12 18:46

sorry ik heb geen ervaringen, maar ik denk dat als je vriend het ook wil houden je er gewoon voor moet gaan, abortus plegen lijkt me he-le-maal niks vooral als je vriend het ook niet wil...

**Geplaatst**: 10-04-12 18:56

Geplaatst: 10-04-12 18:56

Lottie84 schreef:
Svdijk, hoe is die stelligheid bij je eerste gesprek op de kliniek over gegaan in het besluit om je kindje te houden?

In eerste instantie geloofde de arts mij niet zo, dat ik zwanger zou zijn.
Tijdens de echo kwamen de legendarische woorden: ow ja, je bent inderdaad duidelijk zwanger.
Toen had ik nog een onpasselijk gevoel, gadver, er leeft iets in mij waar ik zelf niet voor gekozen heb.
Echter 's avonds op bed kreeg ik ineens het moedergevoel, het is mijn kind en ik ga ervoor knokken.
Heel apart.
Uiteraard heb ik nog enkele dagen getwijfeld, voornamelijk omdat mijn situatie enorm onstabiel was op dat moment.
Maar dus toch gekozen voor het kind, en echt heel gelukkig met haar.

Wel heb ik nog goed nagedacht en veel informatie gevraagd over het risico mbt drugsgebruik van de vader, of mijn kind daar hinder van kon ondervinden en/of gehandicapt zou kunnen zijn.
Dit bleek niet het geval, en na 3x een 20 weken echo te hebben gehad wat allemaal oke was, geen moment meer getwijfeld.
Wanneer ze wel gehandicapt zou zijn geweest, dan had ik zeer waarschijnlijk wel voor "abortus" gekozen, laat in de zwangerschap.
Dat was een heel grote angst van mij, zeker omdat ik er alleen voor stond.

Nomineer dit bericht ×