Bokt.nl

**Geplaatst**: 03-08-11 17:57

Geplaatst: 03-08-11 17:57

Kijk dat roep je nu heel hard, misschien heeft TS dat ook altijd wel geroepen, maar ik denk dat het op zo'n moment heel anders is en je misschien inderdaad wel niks meer kunt doen..
(heb er gelukkig geen ervaring mee maar kan het me wel heel goed voorstellen dat je dan inderdaad gewoon verslapt/verstijft en niks meer kunt doen..)

**Geplaatst**: 03-08-11 17:58

Geplaatst: 03-08-11 17:58

Omdat het niet zomaar opeens aanranding is.....

Het gaat in fases.....

Sorry ik wil mijn situatie hier niet openbaar maken...
Maar... ja, nee ik kan het niet eens uitleggen....

je wordt geestelijk zo onder druk gezet stapje voor stapje... beetje bij beetje... dat je gewoon té bang bent om iets te doen... het wordt een gewoonte,steeds een beetje meer... je laat het allemaal maar gebeuren.....
Je zit na een tijd met zo'n druk in je hoofd, dat je geen afstand meer durft te nemen....
Schuldgevoel... allemaal schuldgevoel...

Ik zou ook graag willen roepen : Die vent kwam er bij mij niet levend vanaf!
Maar ik weet dat ik dit niet kan roepen, ik heb er zelf ervaring mee... en het is allemaal heel anders gelopen dan de grote mond die ik had.....

**Geplaatst**: 03-08-11 18:00

Re: "Wegens omstandigheden..."

Geplaatst: 03-08-11 18:00

En als dit voorbij is.... dan mag ze zich van voorbereiden op de geestelijke en lichamelijke klappen die ze gaat krijgen...maar dit hebben we al per pb gestuurd.
Angst.. veel angst... als een vent mij aanraakt verschiet ik al.... zelfs bij mijn beste vriend....
Het is in de loop der jaren minder geworden... maar pak me niet onverwachts beet.. ik flip m compleet...
En niet uit woede... maar uit angst.... vluchtgedrag.. wegkomen...

En dat zal moeten slijten... na 8 jaar is het nogsteeds niet volledig weg.

**Geplaatst**: 03-08-11 18:01

Geplaatst: 03-08-11 18:01

@LimaMambo
Hoe het precies komt is gewoon niet uit te leggen,wat ik al zei:het lijkt of je onder hypnose bent.
En je weet wat onder hypnose zijn is,je kan zelf niets doen,ook al wil je dat zelf.
Ook kan je op die momenten niet echt denken.Het is heel vreemd allemaal,maar ik denk dat dit ook alleen bij kwetsbare,verlegen en gevoelige mensen gebeurt.
Er zijn er ook die wél van zich afbijten of iemand van zich afschopt,dat zijn de mensen die niet kwestbaar zijn en niet op hun mondje zijn gevallen.

@ Jolliegirl
Wat jij zegt klopt precies!
Ik heb ook nog steeds een angst als er iemand achter me staat of loopt.
Ik heb dit al vanaf 1993,dus het kan héél lang duren.

Laatst bijgewerkt door gohya op 03-08-11 18:03, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 03-08-11 18:02

Geplaatst: 03-08-11 18:02

gohya schreef:
Er zijn er ook die wél van zich afbijten of iemand van zich afschopt,dat zijn de mensen die niet kwestbaar zijn en niet op hun mondje zijn gevallen.

Dit hoeft niet perse...Ik heb het heel snel afgeleerd om me te verweren......

**Geplaatst**: 03-08-11 18:03

Geplaatst: 03-08-11 18:03

je moet iets dergelijks meegemaakt hebben om het te begrijpen. Ik riep ook altijd als iemand dan ..... dan doe ik....... nou dus niet, je verlamt waar je bij staat. Dat veroorzaakt ook juist het schuldgevoel. Omdat je niet in staat bent wat te doen heb je het idee dat je het maar hebt laten gebeuren. Het is zo moeilijk om van jezelf te accepteren dat je echt geen schuld hebt aan wat er gebeurd is.

Denk dat ik voor veel ervaringsdeskundigen spreek als ik zeg dat het gewoon rot is om reacties te lezen als : waarom ren je niet gewoon weg. Ik snap wel dat mensen dat denken en was het maar zo eenvoudig! Je hoort b.v. ook vaak genoeg van mensen die bij een ongeval totaal niet meer kunnen handelen terwijl ze wel weten wat ze zouden moeten doen. Zo is het in gevallen van aanranding en verkrachting ook. Op de een of andere manier wordt je gewoon totaal verlamd en voelt het alsof je lijf niet meer van jou is en het niet naar je wilt luisteren. Van binnen schreeuwt het keihard NEE terwijl er geen geluid over je lippen wil komen

**Geplaatst**: 03-08-11 18:03

Geplaatst: 03-08-11 18:03

Jolliegirl schreef:
Jullie denken te simpel...

Wegrennen.... nee.... zo makkelijk is dat niet....
Je durft je op zo'n moment niet te verweren...

Dat snap ik, ook al heb ik er geen ervaring mee.
Maar kan een slachtoffer dan niet weglopen, en zorgen dat het niet begint? Omdat we hier praten over iemand van 80, en destijds 17?
Want ze komt op een stal voor haar paard, en is daarmee bezig. Zou zo'n man haar dan meesleuren oid, of 'meelokken' voor thee?

**Geplaatst**: 03-08-11 18:04

Re: "Wegens omstandigheden..."

Geplaatst: 03-08-11 18:04

Ik riep ook altijd 'dat gebeurt mij niet, ik stamp 'm in zijn ballen'. Nou, mooi dat je dat dus niet doet als het zo geleidelijk gaat he?

**Geplaatst**: 03-08-11 18:05

Geplaatst: 03-08-11 18:05

ik kan me voorstellen dat ook iemand van 80 je nog klem kan zetten in een hoek of tegen een muur. in mijn geval waren ze ook allemaal ouder (ja ben helaas meermaals slachtoffer)

**Geplaatst**: 03-08-11 18:06

Geplaatst: 03-08-11 18:06

sarabande schreef:
Ik vind het niet zo kies dat je dit topic gebruikt om jouw gebrek aan kennis over deze materie, waarmee je je gelukkig kan prijzen, te uiten
Open een topic als je wijzer wilt worden

Een van de belangrijkste gevoelens bij misbruik is de schuld die het slachtoffer onterecht voelt
Dat voedt jij op deze manier dat is niet zo netjes, vooral omdat je er al op gewezen bent.

het is helemaal mijn bedoeling niet om ts een schuldgevoel aan te praten en dat is ook helemaal niet aan de orde hier. nu ben jij bezig mij een schuldgevoel aan te praten

en dat vind ik dan weer niet zo 'kies'

aan de rest: bedankt voor het uitleggen
ik vroeg het me oprecht af en bedoelde het niet verkeerd

**Geplaatst**: 03-08-11 18:07

Geplaatst: 03-08-11 18:07

Nell_ schreef:
Maar kan een slachtoffer dan niet weglopen, en zorgen dat het niet begint? Omdat we hier praten over iemand van 80, en destijds 17?
Want ze komt op een stal voor haar paard, en is daarmee bezig. Zou zo'n man haar dan meesleuren oid, of 'meelokken' voor thee?

het heeft niets met meelokken te maken......
Je durft niet weg daar... je durft niet weg te blijven..... je durft je niet te verweren....
Het is een schuldgevoel... een verplicht gevoel.. je laat alles over je heenkomen....

In mijn geval was ik 14 en de betreffende jongen 22.

Sorry ik kan het gewoon niet uitleggen....
Sterker : Ik wil het ook niet uitleggen want dat roept emotie bij me op,en daar heb ik al die jaren tegen gevochten, en dat ga ik niet weer toelaten....

Ik hoop gewoon echt dat de TS- de moed krijgt... de kracht vind.... de ballen vind... om voor zichzelf op te komen... vroeg of laat..
Als het maar gebeurt...

**Geplaatst**: 03-08-11 19:01

Geplaatst: 03-08-11 19:01

Jolliegirl schreef:
Omdat het niet zomaar opeens aanranding is.....

Het gaat in fases.....

Sorry ik wil mijn situatie hier niet openbaar maken...
Maar... ja, nee ik kan het niet eens uitleggen....

je wordt geestelijk zo onder druk gezet stapje voor stapje... beetje bij beetje... dat je gewoon té bang bent om iets te doen... het wordt een gewoonte,steeds een beetje meer... je laat het allemaal maar gebeuren.....
Je zit na een tijd met zo'n druk in je hoofd, dat je geen afstand meer durft te nemen....
Schuldgevoel... allemaal schuldgevoel...

Ik zou ook graag willen roepen : Die vent kwam er bij mij niet levend vanaf!
Maar ik weet dat ik dit niet kan roepen, ik heb er zelf ervaring mee... en het is allemaal heel anders gelopen dan de grote mond die ik had.....

Ik ga hier helemaal in mee. Zo als jij het omschrijft heb ik het ook ervaren. Veel doen om maar geacepteerd te worden.
En zelfs toen ik wist van mijn dader dat hij ziek was/is (kanker) was ik nog bang van hem. Ik ben verhuist naar het buitenland zodat ik dat achter me kon laten. Geen angst meer om hem tegen te komen, terwijl je weet dat jij je niets meer kan doen.

**Geplaatst**: 03-08-11 19:50

Geplaatst: 03-08-11 19:50

Koffiekan schreef:
Wauw, wat een overdonderd aantal berichten! Ik heb net een hoop ontzettend lieve PB-tjes gelezen, waar ik iedereen enorm voor wil bedanken! Ik ga straks proberen om ze ook allemaal te beantwoorden. Ook in het topic is ontzettend veel geplaatst, ik ga hard mijn best doen om zo snel mogelijk al jullie reacties te lezen, al moet ik soms even stoppen omdat ik het niet meer kan..

Fijn dat je zo ontzettend veel lieve berichten hebt gekregen

en snap dat het behoorlijk pittig zal zijn om alles te lezen en te beantwoorden :(:)

maar hoop dat je uit de reacties ook heel veel steun en kracht kunt halen!

Succes & nog heel veel Sterkte ermee!!

**Geplaatst**: 03-08-11 19:56

Geplaatst: 03-08-11 19:56

Stop eens met zo hard je best doen voor iedereen! Begin met de kracht vinden om nu eens voor jezelf te kiezen... :(:)

Misschien heb je wat aan deze website? Kun je anoniem vragen stellen en advies inwinnen.
http://www.mindyourownlife.nl/seks-en-l ... eel-geweld

Heel veel sterkte en kracht toegewenst!

**Geplaatst**: 03-08-11 20:29

Geplaatst: 03-08-11 20:29

Ik heb dit hele topic gevolgd, ts je hebt de eerste grote stappen al gezet +:)+

je hebt je verhaal verteld aan twee mensen en hier op bokt.
Het belangrijkste is dat je eigenlijk al hebt besloten dat dit moet stoppen.

Wat denk ik ook helpt zijn de verhalen van helaas "ervaringsdeskundigen"
Je bent niet de enige, hun verhalen kunnen je misschien net een nieuw zetje geven tot de volgende stap.
Wat ook kan helpen zijn de reakties van mensen die nooit zoiets hebben meegemaakt; zij maken namelijk heel goed duidelijk wat een "normale" reaktie zou kunnen zijn op zo'n situatie.
Wat jij meemaakt is niet normaal.

Ik heb nooit zoiets meegemaakt maar ik vind de verhalen heel aangrijpend en ik kan me goed voorstellen dat je in zo'n situatie belandt.

Misschien schat je je ouders niet helemaal goed in.
Jij bent bang dat waneer je het aan je moeder vertelt dat zij het met je vader bespreekt.
Blijkbaar schat je moeder hem anders in dan jij en is zij niet zo bang voor de gevolgen.

Mij lijkt slachtofferhulp of een van de sites die hier genoemd worden een goede volgende stap.
Maar het is aan jou om te bepalen wat je doet.
Dit is het eerste waardoor je grip op je eigen leven krijgt
je eigen beslissingen nemen.
:(:)

Laatst bijgewerkt door justkid op 03-08-11 21:11, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 03-08-11 21:02

Geplaatst: 03-08-11 21:02

trustHim schreef:
je moet iets dergelijks meegemaakt hebben om het te begrijpen. Ik riep ook altijd als iemand dan ..... dan doe ik....... nou dus niet, je verlamt waar je bij staat. Dat veroorzaakt ook juist het schuldgevoel. Omdat je niet in staat bent wat te doen heb je het idee dat je het maar hebt laten gebeuren. Het is zo moeilijk om van jezelf te accepteren dat je echt geen schuld hebt aan wat er gebeurd is.

Citaat:
Denk dat ik voor veel ervaringsdeskundigen spreek als ik zeg dat het gewoon rot is om reacties te lezen als : waarom ren je niet gewoon weg. Ik snap wel dat mensen dat denken en was het maar zo eenvoudig! Je hoort b.v. ook vaak genoeg van mensen die bij een ongeval totaal niet meer kunnen handelen terwijl ze wel weten wat ze zouden moeten doen. Zo is het in gevallen van aanranding en verkrachting ook. Op de een of andere manier wordt je gewoon totaal verlamd en voelt het alsof je lijf niet meer van jou is en het niet naar je wilt luisteren. Van binnen schreeuwt het keihard NEE terwijl er geen geluid over je lippen wil komen

Nou daar vat je de koe bij de horens!
Ik werd daar ook altijd spuug en spuugziek van, je snap het pas als je het meegemaakt hebt!

Lieve meid, ik kan je alleen maar smeken, licht je ouders in ze zijn gekker met je dan je denkt!!!
En zoek hulp want wat jij hebt meegemaakt is geen kattepis, de gevolgen van zijn gedrag ondervind jij en ws nog wel heel lang na dit alles, leg contact met slachtofferhulp ze helpen je zelfs anoniem, als je niks doet, gebeurt er ook niets.

Je hebt al veels te lang met dit alles rond gelopen, het wordt tijd dat je lief gaat zijn voor jezelf!

Laatst bijgewerkt door Anoniem op 03-08-11 21:06, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 03-08-11 21:05

Geplaatst: 03-08-11 21:05

Toen ik een jaar of 19 was trainde ik met een hond. Omdat mijn hond moeite had met speuren bood de man van mijn instructrice aan om mij er mee te helpen. Ze hadden een boerderij ergens in de middle of nowhere zo'n 25 km verderop en daar nam hij me samen met mijn hond mee naartoe want daar had hij een stuk wei liggen waar nooit iemand overheen liep en het veld waar de hele vereniging speurde lag in een recreatiegebied en daar waren teveel luchtjes die mijn hond afleidde.

Na het trainen toen mijn hond weer in zijn goed afgesloten auto zat begon hij me te betasten en te zoenen ed. Ik was te verbouwereerd om tegen te sputteren oid wel heb ik hem afgeweerd. eigenlijk denk je ik stap niet meer in die auto maar wat moet je, je staat daar in de middle of nowhere, mobiele telefoon was er nog niet en mijn hond zat wel in die auto. Enne wat moet je vereniging vertellen want ik had ook wel een stukje loyaliteit naar zijn vrouw toe en ik had het vreselijk naar mijn zin op die vereniging. Dat alles spookt in een hele korte tijd door je hoofd.

Toen hij me de week er na vroeg om weer mee te gaan om te speuren heb ik dat geweigerd maar de hele club inclusief mijn vriend (nu mijn man) bleven aandringen dat als ik mijn examen wilde halen dat ik dan toch echt met hem mee moest gaan. uiteindelijk heb ik het tegen mijn vriend verteld en die heeft het aan iemand van het bestuur verteld waar zijn vrouw ook deel van uitmaakte. Zijn vrouw sloeg helemaal op tilt, ik zou het wel uitgelokt hebben anders had ik hem wel een trap onder zijn ballen verkocht en was ik volgens haar nooit meer bij hem in de auto gestapt. Achteraf gezien denk ik had ik dat maar gedaan

Uiteindelijk heb ik aangifte gedaan en ben IK geroyeerd van de vereniging en niet hij, kon ook niet want hij was geneens lid, maar ja zijn vrouw zat wel in het bestuur he.

Later heb ik gehoord dat hij iets dergelijks al op meerdere verenigingen geflikt had. en bij een van die verenigingen ben ik toen met open armen ontvangen, maar mijn gevoel van goe en kwaad had toen wel al een enorme knauw gekregen.

**Geplaatst**: 03-08-11 21:16

Geplaatst: 03-08-11 21:16

Ach meisje toch :(:)

Als ik je een tip mag geven..ga naar het algemeen maatschappelijk werk, ga erover oraten met een onafhankelijke en zorg zodoende voor jezelf en kom voor jezelf op. Je hebt zoveel redenen om alles voor iedereen goed te praten, draagt de last van de hele wereld op je schouders, das niet goed voor je! Het spijt me om te moeten zeggen, maar je vader is een griote vent en mag best eens voor jou gaan zorgen, die man is gewoon een manipulerende zak die donders goed doorheeft waar je chantabel op bent!

Zoek hulp, krijg eigenwaarde, kom los van de verantwoordelijkheid en zorg voor jezelf, dat is het enige wat ik voor je hoop!

**Geplaatst**: 03-08-11 21:37

Re: "Wegens omstandigheden..."

Geplaatst: 03-08-11 21:37

Ik hoop dat iemand je kan helpen!!!!

**Geplaatst**: 03-08-11 21:39

Geplaatst: 03-08-11 21:39

Lieve meid toch.. wat ga je een heftige periode door... :(:)

Ik weet verder niet zo goed wat ik moet zeggen. Als ik zeg dat je moet praten, tsjah.. is dat eerlijk als ik dat zeg? Ik weet hoe moeilijk het is.. Ik heb je een PB gestuurd voor eventuele hulp...

En onthoud goed : er zijn ontzéttend veel bokkers die je echt willen helpen! Pak die kans alsjeblieft aan.

**Geplaatst**: 03-08-11 21:53

Re: "Wegens omstandigheden..."

Geplaatst: 03-08-11 21:53

Jeetje meis wat een naar verhaal.. Ik wens je heel veel sterkte en ik hoop dat er snel ten goede verandering komt in je leven.

**Geplaatst**: 03-08-11 22:13

Geplaatst: 03-08-11 22:13

Ik heb inmiddels bijgelezen en ik hoop dat je in ieder geval wat steun kunt halen uit de vele reacties TS.

Ik wil je nog even extra wijzen op een idee dat aangedragen is, probeer iemand te vinden die met je meegaat naar je paard...je kan heel globaal een regio aangeven of kijk inderdaad naar onze woonplaatsen en stuur iemand een berichtje die uit de buurt komt...ook mij mag je gerust vragen, ik zou dat heel graag voor je doen! Ik denk dat je echt wat ademruimte nodig hebt en misschien als we op deze manier het misbruik tijdelijk kunnen stoppen of minderen dat bij jou het gevoel sterker word om andere stappen te kunnen zetten....ik hoop dat je begrijpt wat ik bedoel, het zou zo mooi zijn als we je uit deze neerwaartse cirkel kunnen halen en jij weer kracht vind om een stap vooruit te zetten...

(niet dat dit topic geen stap vooruit is trouwens hoor, het is al super van je dat je het hier vertelt! Maar alles waarmee ik/we kunnen helpen, laat het gerust weten)

**Geplaatst**: 03-08-11 22:16

Geplaatst: 03-08-11 22:16

Ook ik wil graag reageren.. het is vreselijk dat je dit allemaal moet meemaken, het is inderdaad een stuk gecompliceerder als dat sommige mensen denken. Het gaat zoals anderen al zeiden vaak met kleine stapjes en dat wordt erger en erger. Bij mijzelf is het bijvoorbeeld op 11 jarige leeftijd begonnen met een spelletje tikkertje.

Ik wil je ontzettend veel sterkte wensen, om je hieruit te vechten, het is ontzettend moeilijk en ik begrijp je volkomen als ik lees over je ouders en dergelijke. Ikzelf heb niet echt een goede band met mijn ouders en zij weten dus niet eens dat ik misbruikt ben jarenlang. Wat dat betreft is het ook best lastig om het "zomaar" te vertellen, maar ik denk wel dat je iemand in vertrouwen moet nemen die op de hoogte is (een vriendin of iemand).

Op vorige pagina's zag ik mensen die aanboden om met je mee te gaan en dit vind ik heel positief. Ook ik wil me best aanmelden om je te helpen (op welke manier dan ook), ik woon in de regio Leiden. Je kunt me altijd PBen als je wilt praten of iets dergelijks, geen probleem.

Nogmaals veel sterkte van mijn kant, hou je goed..

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-08-11 22:46

Re: "Wegens omstandigheden..."

Geplaatst door de TopicStarter : 03-08-11 22:46

Eindelijk bijgelezen! Ik heb vandaag even een 'adempauze' gehad. Ik ben bijna heel de dag bij B. op het bedrijf geweest, een heel fijne plaats (voelt veiliger dan thuis..).

Wat mij vooral opviel in de vele reacties (naast het feit dat jullie megageweldige dingen aanbieden en heel lief meedenken) is de vraag hoe dit kan gebeuren. Een aantal mensen hebben daar al uitspraken over gedaan, en ik wil daar mijn verhaal nog aan toevoegen.
Zoiets begint namelijk niet in 1 keer. Nog voor ik daar ook maar kwam, had ik vanwege de situatie van mijn vader al een soort 'beschermingsmechanisme' opgebouwt, alles doen wat je gezegt wordt, tussen ruzies springen, het huishouden draaiende houden, alles maar pikken wat er tegen je gezegt (geschreeuwd eigenlijk..) wordt, enz. Knopje omzetten, en wachten tot het over is.. Mezelf weg leren cijferen dus eigenlijk, de belangen van anderen voorop stellen.. (Ik kan wel voor anderen opkomen, niet voor mezelf..).
Wat betreft het misbruik, het begon onschuldig. Bij een heel goed bericht een arm om je heen, langzaam gebeurt dat vaker. Dan een 'per ongelukke' aanraking, die je afwimpeld als een ongelukje, tot die ongelukjes wel héél vaak gebeuren. Toen ik me dat besefte gebeurde de keer erop iets wat hier al meer beschreven is. Bij zijn acties, die steeds verder gingen, ging bij mij het licht uit. Ik ben net een pop waar je mee kan doen wat je wilt. Ik kan niet praten, niet bewegen, ik mag alleen wel de beelden terugzien in mijn hoofd, op de vervelendste momenten. Ondertussen ben ik zo ver dat ik me een paar passen van hem af kan bewegen e.d, maar dit blijkt niet genoeg te zijn.
Ik zag ergens nog een reactie in de trant van of ik gelokt werd met thee en koekjes ofzo, maar het maakt niet uit waar ik ben op het terrein, of het nu binnen, buiten, of in de stal is, ik krijg het niet voor elkaar aan hem te ontkomen...

**Geplaatst**: 03-08-11 22:51

Geplaatst: 03-08-11 22:51

Wat verschrikkelijk!
ik hoop dat je snel een oplossing vindt en dat je snel van deze gruwelijke ervaring afbent.

Hopelijk heb je al wat aan de steun van de vele medebokkers

Nomineer dit bericht ×