Bokt.nl

Lalidan schreef:

zonnebloem18 schreef:

Lalidan zal zich nog wel melden denk ik, zij doet dit.

Voor mezelf heb ik het overwogen, al 7 jaar BHVer, maar ik denk persoonlijk dat ik het te heftig vind als ik opgeroepen wordt.

Meld zich.

Zojuist toevallig net uitgerekend, mijn eerste reanimatie was bijna 30 jaar geleden . Ook vanaf het begin lid van HartslagNu, ook al voordat het HartslagNu heette. Het nodige aan oproepen gehad, alle variaties van hulpverlenen dacht ik inmiddels wel langs zien komen en gedaan. Tot ik laatst het plaatje niet rond kreeg qua aantal hulpverleningsvoertuigen en aantal hulpverleners Ik heb echt heel dom naar het plaatje staan kijken, maar had ook wel wat anders aan mijn hoofd dan er echt over na te denken. Uiteindelijk bleek de heli ter plaatse niet het mobiel medisch team te zijn (de trauma heli, zoals de meeste mensen hem kennen), maar de Waddenheli. Echt uiterst zeldzame situatie hier op het vaste land, achteraf was de inzet te beredeneren, maar ik had hem nog niet eerder mee gemaakt. Dus zo zie je maar, zeg nooit dat je alles wel gezien hebt .

De initiële inzet roept bij mij altijd adrenaline op, naar daarna ga ik naar de locatie, wat mij tijd geeft mezelf tot rust te brengen. Inmiddels ook geleerd mezelf echt in een 'bsl-bubbel' te plaatsen als ik daadwerkelijk met de borstcompressies bezig ben. Ik merk dan ook dat mijn herinneringen vaak gefragmenteerd zijn in stukjes van 2 minuten (2 minuten reanimeren, waarin ik alleen maar aan het reanimeren ben, en 2 minuten waarin een ander bezig is, waarin ik dus dingen uit de omgeving meekrijg en help organiseren).

Ik doe het al heel lang en sinds ik beroepsmatig in dezelfde situatie als mondyjoker zit, merk ik dat het alleen maar makkelijker is geworden. Is het heftig? Soms, nog steeds. Soms ook niet. Soms merk ik het achteraf pas. Januari oproep gehad, waar ik toevallig het team op de eerste ambu goed ken. Normaal is het moment dat er 2 ambu's en politie/brandweer aanwezig is, wel het moment om als HartslagNu-er ruimte te maken en hetzij nog iets te doen als de familie opvangen oid, hetzij gewoon te maken dat je weg komt. Maar in dit geval lag het voor mij dus een beetje anders. We trainen heel vaak deze situaties samen, dus we weten wat van elkaar willen, wat nodig is, hoe het werkt, waardoor ik gebleven ben (en ook door ambu en politie niet gevraagd ben de plek te verlaten, want dan zou ik dat uiteraard onmiddellijk gedaan hebben). Maar door die trainingen samen liep dat echt als een geoliede machine, ook met de tweede ambu erbij. Was echt een reanimatie uit een boekje, zo wil je het hebben. Dus ondanks de helaas verdrietige uitkomst (uiteindelijk is de reanimatie ter plekke gestopt), was ik tevreden over de inzet. Nagepraat met politie en de ambu chauffeur (pleeg was bezig met gesprek met de familie) en naar huis gegaan. Ik heb nog nooit een reanimatie gedaan waarover ik zó tevreden was.
En toen kwam ik thuis en toen sloeg de waarheid me ineens in het gezicht. Waar ik ter plaatse echt onderdeel van het volledige team was, gaat verder iedereen in tweetallen verder met hun dag. En ik ben in mijn eentje thuis gekomen...... En toen brak ik. Ik was volledig in tranen. Dat simpele feit was ineens genoeg om mij volledig onderuit te halen.

Gelukkig heb ik vrienden die ik kan bellen, gelukkig durf ik dan ook om hulp te vragen, dus ik heb het grootste deel van de dag aan de telefoon gehangen met verschillende mensen. Uiteindelijk bleef ik 1 prangende vraag voor de pleeg over houden, dus ik ben later even bij de post langs geweest om te vragen of hij me wou bellen, wat hij uiteraard gedaan heeft. Daarna was het weer helemaal goed.

Waarom ik dit vertel? Omdat je nooit weet wat je raakt. Je weet niet wat op je knop drukt. Het verhaal hier in dit topic van iemand dat een HartslagNu-er met de aed binnenkwam en hij bevroor: het kan gebeuren. Het kan ook gebeuren als je het al weet ik hoe vaak gedaan hebt. Er zijn keren dat je naar huis gaat en er niet meer over nadenkt, er zijn keren die je altijd bij blijven. De ene keer handel je, een andere keer bevries je. Sommige mensen zullen vrijwel altijd handelen en sommige mensen zullen vrijwel altijd bevriezen, maar je weet lang niet altijd van tevoren welk type mens je bent. En dan nog kan het je gebeuren dat je ergens voor komt te staan, dat je het ineens niet meer rond krijgt een dus toch bevriest. Het kan. Het is geen film, het is harde werkelijkheid. Het kan ontzettend mooi zijn, ik haal er vrijwel altijd veel voldoening uit, maar het is wel altijd op het scherpst van de snede.


Ik juich het systeem heel erg toe. De cijfers liegen er echt niet om, de kans dat je zoiets in Nederland overleeft is verhoudingsgewijs best hoog en dat is wel voornamelijk aan dit systeem te danken. Als mensen zich aan willen melden, word ik daar blij van. Als mensen zich niet willen aanmelden, heb ik daar ook niks anders dan respect voor. Je eerste plicht om voor te zorgen ben je wel zelf namelijk. Wat ik alleen wel altijd benadruk, is dat als je dit wilt gaan doen omdat het je zo mooi lijkt een leven te kunnen redden, je het in mijn optiek beter niet kan doen....... De kans dat dat lukt, is namelijk nog steeds niet heel erg groot. Het hangt vooral van de oorzaak af of dit effectief is. Je kan nog alles perfect doen, maar als de oorzaak verkeerd is, is de kans op succes nog steeds heel erg klein. En helaas is het percentage met een verkeerde oorzaak groter dan die met een oorzaak waarbij dit vaak wel heel effectief is. En daar moet je wel tegen kunnen. Bovendien weet je het vak de uitkomst niet eens. Over het algemeen vertrek je als HartslagNu-er op het moment dat er voldoende professionele hulpverlening aanwezig is en de reanimatie dus nog in volle gang. Mensen worden naar het ziekenhuis gebracht, soms met hartslag, soms zonder, maar het zegt nog altijd weinig over de uitkomst. Je weet gewoon vaak niet hoe het afloopt.
Je moet de uitkomst dus wel echt los kunnen zien van je inzet. Dus als je dit wilt doen, puur omdat je wilt helpen, vooral doen. Als je het wilt doen om een leven te redden, mwah..... Dan betwijfel ik of het een goed idee is.



De hoeveelheid inzetten die je krijgt wisselt, het aantal mensen dat reageert ook. Veel hangt af van het omgeving. Mijn huidige woonplek woon ik bijna 5 jaar en ik heb hier nu 3 inzetten gehad, waarvan dus 2 al in dit jaar. Het kan verkeren. Gelijktijdig heb ik gemerkt dat er alle drie de keren opmerkelijk weinig mensen kwamen, 1x alleen ik, 2 keer waren we met zijn tweeën. Ter vergelijking: het vorige dorp waar ik woonde was slechts een klein beetje groter, maar daar had ik aanmerkelijk vaker oproepen. Gelijktijdig was het daar een zeldzaamheid als we met minder dan 10-20 man waren. Er is echt weinig over te zeggen.

Op dit moment staat de app uit. Ik ben 2 weken terug geopereerd en fysiek niet in staat tot reanimeren. En nu ik weet hoe weinig mensen hier reageren, wil ik het ook gewoon niet weten als er een inzet is. Want dan ga ik toch en dat gaat ten koste van mijzelf. Of ik ga niet en ga je schuldig voelen. Dat is niet de opzet, dus ter bescherming van mezelf staat hij uit. Binnenkort gaat hij gewoon weer aan. Maar je kan dus altijd kiezen de app uit te zetten. En je kan ook per inzet kiezen of je wel of niet gaat, enige wat het systeem dan graag van je wil is dat je het laat weten (ja, ik ga of nee, ik ga niet). Dan weten zij of ze nog meer mensen moeten waarschuwen of niet.

Wat je ook doet, het is goed. Maak een keuze die bij jou past en waar jij je goed bij voelt. En het is altijd oke terug te komen op die keuze. Alles wat je doet, is goed.


@haffiefreak: uitkomst weet je soms, maar vaak ook niet. Slachtofferhulp kan je altijd krijgen, maar die weten de uitkomst niet. Tegenwoordig is er wel hartslag samen, waar je je kan melden na een inzet via hartslag nu. Als anderen zich daar dan ook melden dat ze na willen praten, wordt je gekoppeld. Dat kunnen andere hulpverleners zijn, maar ook familie of het slachtoffer zelf. Maar dat weet je niet van tevoren en ik heb nog nooit via de weg contact met iemand gehad (laatste keer was er wel nog iemand die zich gemeld had, die heb ik een berichtje gestuurd, maar niks terug gehoord). Dus het is niet te zeggen.
Voordeel van een dorp is dat we natuurlijk de dorps tamtam hebben, waarlangs het nog wel eens duidelijk wordt. Maar heel vaak weet je het ook gewoon niet.