Moderators: Essie73, NadjaNadja, Muiz, Telpeva, ynskek, Ladybird, Polly
Maar vanaf het moment dat ik zelf wakker werd tijdens de nacht observatie was ik wel weer helder.
hij wilde voorkomen dat ik mijn tanden stuk zou bijten en raakte daarbij een lapje vel kwijt..) dan ineens volledig ontspannen en lijkwit worden. Bewustzijn was wisselend volgens mijn verslag maar nooit helder of adequaat. (Het ging van diepe coma tot lichtere coma maar nooit bij bewustzijn) en ik kwam er niet uit.
ben ook gestopt met ademen waarop ze geïntubeerd hebben (toen waren ze al een kwartier bezig om me er uit te krijgen. Gelukkig waren ze er al)... xXxXsasxXxX schreef:Ik werk in de gehandicaptenzorg waar ik regelmatig te maken heb met epilepsie.
Horen jullie tijdens een aanval nog dingen? En voelen jullie het als iemand je bijvoorbeeld aanraakt? Weet je achteraf wat er gebeurt is?
Mijn clienten kunnen mij niet vertellen wat ze daarvan meekrijgen etc omdat ze niet kunnen praten.
Ik vind het soms wel moeilijk met autorijden als ik door zo'n 'bomentunnel' rij of in de bioscoop bij een actiefilm. Grappig genoeg knijp ik heel m'n leven uit automatisme dan één oog dicht en dat blijkt voor mij eigenlijk dé manier om zo'n absence te voorkomen.
Je valt niet om, beweegt hooguit wat in je gezicht en je bent er ook niet door je omgeving uit te halen. Je komt zelf terug zeg maar. En daarna gaat het leven weer verder als voordat je op pauze ging.
Ik ervaar het ook niet als vervelend.horlynnses schreef:Ayasha, was dat je eerste grote epileptische aanval? Heb je nu wel altijd een neusspray bij?
Al vermoed ik dat ik er voor wel al partiële gehad heb bij nader in zien maar dat die simpelweg nooit erkent zijn als epilepsie maar dat is nu gokken natuurlijk.
Ik kreeg regelmatig een raar tintelend gevoel in mijn arm en in mijn buik links en gekke samentrekkingen. Heb één keer op spoed gezeten met een gelijkaardig gevoel als bij de aura alleen iets erger maar toen was ik bij bewustzijn. Toen hebben ze me naar huis laten gaan en 's morgens heb ik mijn man gevraagd of het nu echt was of dat ik het gedroomt had dat we in het ziekenhuis geweest waren. Toen had ik dus wel die twijfel. Maar dat is dus nooit herkent (ze zeiden toen hyperventilatie) tot ik de grote kreeg vorig jaar augustus.
(of stel ik nu een hele domme vraag?)
Ik ben nu een jaar aanvalsvrij en de flesjes zijn maar zes maanden houdbaar. Gok dat ze daarom niet gegeven zijn. Ik word om het half jaar op gevolgd door de neurologe (wil ik vroeger gaan moet ik gewoon bellen overigens, heb goed contact met haar want had al een neuroloog voor de epilepsie
) Mijn "aura's" zetten nl niet door en ik blijf dan ook gewoon volledig helder en bij bewustzijn. Ik krijg het gewoon erg benauwd en wat tintelend in mijn lijf maar als ik een paar keer diep in en uit adem ebt het weer weg. (ik heb dat vooral bij stress en slaaptekort. Ben met iets nieuw bezig nu en ik heb donderdag naar vrijdag op gezeten met mijn hond die chocolade gegeten had dus dat was heel veel stress en heel weinig slaap dus gok dat gisteren een nawee daarvan was.)
Ze heeft 2 jaar geleden een hersenbloeding gehad en dit is 1 van de gevolgen geweest) Ik weet nog niet hoe het nu met haar gaat.
Iemand die in status epilepticus zit en waar geen hulp bij komt heeft een reëele kans op overlijden.
Komt daar wel hulp bij (en dat veronderstel ik wel in een ziekenhuis) is die kans al een stuk kleiner.
Helemaal uitsluiten kan je het niet maar dat geldt zo'n beetje voor alles. 
Maar het hoeft niet perse zo te zijn dat ze hieraan gaat overlijden.
NathalietjeB schreef:Winged het is wel degelijk gevaarlijker op zo een leeftijd, omdat ze dan sneller er in kunnen blijven hangen qua aanval.