MayDayParade schreef:Het begint met een moment waarop je, bijvoorbeeld, ergens tegenaan leunt. Je staat heerlijk te leunen en op een gegeven moment voel je iets kriebelen, gevolgd door een korte maar lichtelijk pijnlijke prik. je kijkt naar de plek waar je een prik voelde en ziet een geel/zwart gestreept beestje boos wegvliegen.
Dan komt het moment van realisatie. "ik ben geprikt door een wesp, k*t". Op dit moment doet het nog geen pijn. Langzaam voel je een scherpe pijn door de plek trekken en ga je je bedenken wat je het beste kan doen. "Leegzuigen, coolpack, amputeren?" En realiseer je je, zoals ik deed, iets als "ik ben op stal, er is hier niks op dit moment"
Briljant verteld
. Dit stuk is wel erg herkenbaar, zo ongeveer had ik een paar jaar terug ook mijn eerste steek te pakken. Al moet ik eerlijk zeggen dat ik niet eens aan amputeren dacht.
In mijn geval bleef het gelukkig bij die prik en vervolgens een bultje die een tijdje wat gezeurd heeft. Pepermunt op je vinger laten smelten vind ik pijnlijker.
Maar inderdaad, het verschilt per persoon. Als mijn moeder door iets anders dan naalden gestoken wordt zwelt dat deel ook heel pijnlijk op tot mythische proporties. Kan me dus heel goed voorstellen waarom zij niet zo op prikbeesten is.