Bokt.nl

**Geplaatst**: 21-05-15 13:04

Geplaatst: 21-05-15 13:04

Veel sterkte!
Ik lees al een paar keer dat je zegt dat je je man alleen achter laat in het ziekenhuis. Hij is natuurlijk helemaal niet alleen, er is een heel team van anesthesisten, chirurgen en verpleegkundigen dat er alles aan doet om goed voor hem te zorgen. Je moet daar echt op vertrouwen, die mensen weten waar ze mee bezig zijn.
Helaas weet ik waar ik over praat, mijn laatste operatie is pas een paar weken geleden. Ik was ook altijd bang voor naalden en ziekenhuizen, maar door een zware ziekte heb ik er de laatste 3 jaar al heel wat tijd doorgebracht.
Ik vertrouw gewoon op de artsen nu, en alles went...

**Geplaatst door de TopicStarter** : 21-05-15 13:46

Geplaatst door de TopicStarter : 21-05-15 13:46

pfff heb zelf het ziekenhuis gebeld, operatie zou 50 min duren en nu word mij verteld dat hij zeker voor 5 uur niet van de OK is..............meer kunnen ze niet zeggen

**Geplaatst**: 21-05-15 22:18

Geplaatst: 21-05-15 22:18

Youknowme schreef:
pfff heb zelf het ziekenhuis gebeld, operatie zou 50 min duren en nu word mij verteld dat hij zeker voor 5 uur niet van de OK is..............meer kunnen ze niet zeggen

goed dat je gebeld hebt!
Hoe gaat het nu met je man en met jezelf?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 22-05-15 08:20

Re: Angst voor ziekenhuizen/naalden

Geplaatst door de TopicStarter : 22-05-15 08:20

Mn man belde me zelf,gaat goed met hem! Hij heeft geen pijn maar wel last van zn katheter.. mijn maag draait nog steeds om van alle spanningen en het idee dat hij daar ligt en een katheter heeft.
vandaag mag hij als alles mee zit naar huis en over 10 dagen moet hij terug om de katheter te verwijderen.

Ik heb bij mijn ouders geslapen vannacht en ga vanmiddag weer naar hem toe.

**Geplaatst**: 22-05-15 08:30

Geplaatst: 22-05-15 08:30

Ik denk eerlijk gezegd dat een vrouw die zo over de rooie gaat moeilijker is voor je man dan het ziekenhuisavontuur.

Zoek hier echt hulp voor lieve TS wat dit kan voor jou ook geen leven zijn als je zo bang bent.
Als ik in het ziekenhuis ben heb ik er juist veel aan dat de mensen rondom me rustig zijn.

Ben zelf niet bang (genoeg ervaring opgedaan helaas

) maar als mensen rondom me gaan panikeren dan heb ik daar wel last van want hoe je het ook draait of keert; als je in het ziekenhuis bent heb je al genoeg aan je hoofd zonder een flippende parnter/moeder/eender-welke-andere-geliefde.

In het ziekenhuis ben je trouwens zelden tot nooit alleen. Verpleging is vaak erg vriendelijk ( heb altijd hele gezellige verpleging

) en letterlijk maar een belletje van je af. En ze zijn altijd bereid om, áls je man al paniekerig zou worden, met hem te praten of indien hij dat liever heeft, hem iets te geven om wat rustiger te zijn. Ook kwa pijn kan ie nergens beter zijn als in het ziekenhuis.

Nergens zoveel pijnmedicatie als in een ziekenhuis.

Bij mijn operatie kreeg ik steeds pijnstillers, naar het eind van het weekend toe had ik genoeg dafalgans verzameld (ik moest ze alleen nemen als ik pijn had maar dat had ik niet en ondanks dat ik dat zei kreeg ik steeds een nieuwe) dat we er nog een maand mee toegekomen zijn. _O-

Echt, kwa verzorging en menselijkheid is het er zo slecht niet! Die "vreemden" voelen al heel snel niet meer vreemd aan.

en als jouw man niet bang is al zeker niet.
Maar iets wat zo diep zit en zo'n effect op je heeft... Echt hoor meid, ga met iemand praten voor je eigen welzijn!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 22-05-15 09:29

Re: Angst voor ziekenhuizen/naalden

Geplaatst door de TopicStarter : 22-05-15 09:29

Ik wil hier idd hulp voor zoeken. Dit ziekenhuis faalt ontzettend en ook de verpleging is niet fijn. Ze communiceren totaal niet en dat vind mijn man ook erg vervelend. Zoals gisteren had hij onwijs honger en zuster 1 zei dat hij brood mocht en dat ging ze halen. Uur later nog niks dus ml vraagt het opnieuw en zuster 2 zegt dood leuk dat hij geen eten mag. Ml stierf vd honger en was dus eerst ook nog eens verlekkerd. Uiteindelijk heeft hij gisteren avond laat na veel zeuren toch brood gehad

**Geplaatst**: 23-05-15 10:00

Geplaatst: 23-05-15 10:00

Youknowme schreef:
Ik wil hier idd hulp voor zoeken. Dit ziekenhuis faalt ontzettend en ook de verpleging is niet fijn. Ze communiceren totaal niet en dat vind mijn man ook erg vervelend. Zoals gisteren had hij onwijs honger en zuster 1 zei dat hij brood mocht en dat ging ze halen. Uur later nog niks dus ml vraagt het opnieuw en zuster 2 zegt dood leuk dat hij geen eten mag. Ml stierf vd honger en was dus eerst ook nog eens verlekkerd. Uiteindelijk heeft hij gisteren avond laat na veel zeuren toch brood gehad

in je op, net als in deze reactie vind ik wel dat je erg vlot van het negatieve uitgaat van mensen.
in beide posts meld je een enorm falen van mensen..

beide keren hield ik mijn hart vast... waren er sponsjes blijven zitten? scrubben ze daar niet goed in?
of is het die rare slager die mensen stond te opereren met een sigaar in zijn handen (oh ja, dat was nog niet zo heel lang geleden).

maar beiden gevallen gaat het om een stukje miscommunicatie waar je zelf in je hoofd een heel drama van maakt.. in beide gevallen gaat het om eten en een stukje miscommunicatie..

in je openingspost kan ik mij voorstellen dat je je druk maakt over zolang niet drinken (is ook niet noramaal, meestal is het langer niet eten en vanaf s ochtends niet drinken bijvoorbeeld). Maar waarom meteen zo uit je plaat.. Je had ook gewoon kunnen zeggen tegen het verplegend personeel: sorry, maar ik vind 24 uur zonder drinken en wie weet hoe lang morgen nog een beetje teveel van het goede, ik ga mijn man nu wat water geven tenzij u een hele goede uitleg heeft waarom dit niet zou mogen.

voor wat betreft vandaag.. zo snel 'sterf' je niet van de honger.. natuurlijk kun je stevige trek hebben.. Helemaal als een verpleegster aangeeft dat je wat mag hebben. De tweede geeft vervolgens aan dat dit toch niet mag.. In plaats van te achterhalen om wat voor reden hij dan nog steeds nuchter zou moeten blijven, wordt er 'gezeurd' om eten net zolang tot hij wat brood mag.

allereerst lopen die mensen de longen uit hun lijf, ook voor je man. EN als je dan te maken hebt met een vrouw die over de rooie gaat omdat er iemand een vergissing heeft gemaakt met eten toezeggen of onthouden, dan maakt dat je concentratie niet beter op.. Stel je voor dat ze net voordat ze naar je man gingen te maken hadden met net zo'n ega van patiënt en vervolgens naar jouw man moesten.. dan kan het voorkomen dat er dus gehaast of onnadenkend geantwoord wordt.

Falen is in mijn ogen als er onzorgvuldig gehandeld wordt waardoor iemand medische klachten overhoud.

ze hebben mij ooit 3 dagen nuchter gehouden doordat men niet logisch nadacht.. hoge werkdruk en niet goed luisteren.. ik had gewoon pech.. 2 dagen voor mijn operatie kon ik al niet meer eten omdat ik 'ziek' was en daarvoor zeer weinig. daarna zeiden ze doodleuk 'u mag weer vloeibaar eten zodra u ontlasting gehad heeft'. tja maar als je 5 dagen niets of zeer weinig gegeten hebt, dan tover je ook nergens meer ontlasting vandaan.. Na drie dagen had ik ze daar eindelijk van overtuigd.. als ze langskwamen bracht ik het even ter sprake dat ik toch wel trek begon te krijgen en dat ik rond sint juttemis wel ergens verwachte met iets in de pot te kunnen pronken als we daarop zouden wachten.

van een paar dagen niet eten is nog nooit iemand heengegaan, noch heeft dit ernstige gevolgen.. tenzij je een aandoening hebt die eten noodzakelijk maakt en dat zou op de chart vermeld staan (waar nu waarschijnlijk 'nuchter houden' op staat).

TS gewoon even diep ademhalen en een stukje gaan wandelen.. niet alleen heb jij er niets aan.. ook je man niet en zeker je kind niet en het verplegend personeel niet.. Je druk maken over kleinigheden staat los van angsten voor het ziekenhuis of de kwaliteiten van het personeel.

**Geplaatst**: 23-05-15 10:46

Geplaatst: 23-05-15 10:46

Gelukkig leeft je man nog en is hij niet van de honger omgekomen

een goede oefening voor jou; let niet op dingen die anders gaan dan jij dat wil zien ('falen' in jouw ogen), maar benoem eens alles wat wel goed gaat. Door jouw state of mind ben je gefocust op de negatieve zaken, omdat dat beter past nu bij je gevoel (te grote angst is immers een negatieve emotie, t is niet productief meer).

Het is goed dat je hulp erbij zoekt

want op deze manier is het voor je man ook niet gezond immers. Die heeft genoeg aan zichzelf en ik weet zelf ook hoe vervelend het is als een dierbare aan je bed zit met negatieve energie... Dat kost je energie die je eigenlijk niet eens hebt. Ik stuur ze liever op tijd weg als ik daar tenminste toe in staat ben

Je paniek parkeer je buiten zijn kamer, je zet de knop om in belang van de ander. En ik hoop ook dat je met professionele hulp dat voor elkaar kan krijgen

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-05-15 11:31

Geplaatst door de TopicStarter : 23-05-15 11:31

Elena, dit zijn 1 van de Weinige dingen die zijn gebeurt. En we hebben het ook normaal gevraagd hoor! Waarom er niet gegeten mocht worden maar als niemand van de verpleegsters weet waarom niet is dat aardig frusterend.

Zoals dat het voor ons een raadsel is wat er nou precies gebeurt is... zusters wisten het niet en er was geen arts die we konden spreken. Op de controle over 2 weken krijg hij dus pas te horen wat ze überhaupt met hem gedaan hebben. De gene die hem uiteindelijk eten heeft gegeven had ook haar excuses aangeboden voor de slechts communicatie aangezien er nog niet bekend was waarom die ene zuster zei dat ie niet mocht eten.

Tuurlijk heb ik het zelf ook allemaal als negatief ervaren.. inmiddels ben ik weer geheel ontspannen! Ml heeft het gelukkig niet als vervelend ervaren ( als ik zijn woorden moet geloven ) .

Ik probeer mn nieuwsgierige kant boven aan te plaatsen. Ben namelijk gek op operaties kijken etc, alleen kan ik er blijkbaar niet tegen als het bij mn geliefdes gebeurt. Over 13 dagen gaat de katheter eruit, ben wat zenuwachtig maar ik ga ervoor zorgen dat mn nieuwsgierige kant wint!

Nomineer dit bericht ×