Bokt.nl

**Geplaatst**: 18-04-15 20:42

Geplaatst: 18-04-15 20:42

Ik teken of schrijf wel. Sinds een paar weken heb ik dat weer opgepakt. Met schrijven begin ik heel simpel gewoon met wat er in mijn hoofd 'omgaat' ik praat namelijk altijd tegen mezelf in mijn hoofd, en als ik eenmaal een paar zinnen op papier heb gezet dan komt de rest vanzelf.
Met tekenen pak ik een vel papier, een zwarte stift en begin ik gewoon te krassen. Meestal zet ik er ook wel emoties bij zoals ik me op dat moment voel. Als ik bijvoorbeeld boos ben, merk ik echt dat het meestal alleen maar lijnen of een boos gezicht is. Misschien kan je op internet kijken voor tips hierbij? Ik zal zo even zoeken.

**Geplaatst**: 18-04-15 20:48

Geplaatst: 18-04-15 20:48

Ik kan niet voor mijzelf spreken in zo'n situatie, maar wel vanuit de ervaringen met mijn vriend. Hij is herstellende van overspannen zijn.
Hij legt ook veel druk op zichzelf, daarbij heeft hij diverse hobby's (wat voor hem echt ontspanning is).

Hij slaapt slecht, huilbuien, overgeven door spanning en slecht eten. Hij is via de huisarts aan slaaptabletten gekomen en in behandeling bij de psychotherapeut. Hier heeft hij ontzettend veel baat bij gehad. Hij heeft een tijdje niet gewerkt en is na een maand vrij weer langzaam gaan opbouwen op het werk.
Hij heeft met name in het begin de weekenden echt nodig gehad om bij te komen. Sliep soms zo'n 16 uur per dag.

Inmiddels zijn we zo'n 8 maanden verder en heeft nog steeds zijn rustmomenten nodig, maar het gaat over het algemeen weer erg goed.

Hij heeft echt enorm veel baat gehad bij de psychotherapeut. (Is volgens mij anders dan een psycholoog)
Behalve stress van het werk, werd er ook veel gesproken over de thuissituatie en over oplossingen ipv alleen je verhaal kwijt kunnen.

Heel veel sterkte TS! Hopelijk heb je iets aan mijn verhaal.

**Geplaatst**: 18-04-15 21:32

Geplaatst: 18-04-15 21:32

Ik kan dus ook alleen maar voor mijzelf spreken. Ik ben nu bijna 44 jaar maar heb door de jaren heen, toch wel vaker met depressies en overspannen zijn te maken gehad.
Ik ben dan wel geen voorstander van antidepressiva's , maar heb echt wel heel veel baat gehad van mijn gesprekken met psycholoog/psychiater/psychotherapeut. Volgens mij zit er niet zo heel veel verschil tussen , behalve dat de psychiater medicatie kan en mag voorschrijven.
Maar goed zij hebben mij toch echt wel ontzettend goede richtlijnen en hulpmiddelen meegegeven in het verleden, waardoor ik het nu op slechte tijden voor mijzelf wel redelijk snel weer goed kan krijgen in mijn eigen koppie...

Ik wil hier nog wel even aan toevoegen dat bij mij de eerste keer dat er depressie bij mij werd geconstateerd ik ook net aan in de 20 was. Dit is wel iets wat je niet te licht moet nemen en waar je dacht ik zo uit mijn hoofd gezegd net als met burn out, voor de rest van je leven gevoelig voor blijft en last van kan blijven houden of terug kan komen...

Laatst bijgewerkt door Anoniem op 18-04-15 22:02, in het totaal 2 keer bewerkt

**Geplaatst**: 18-04-15 21:50

Geplaatst: 18-04-15 21:50

ik heb ook zo'n probleem, ik ben zelf 16 jaar en heb ook een eigen paard.
Ik doe nu de kok's opleiding op school 4 dagen in de week, en werk na school tussen de 15 en 26 uur per week bij de burger king, daarnaast moet ik ook nog elke dag naar m'n paard en liggen mn ouders in scheiding.
Ik woon bij m'n vader en we hebben dankzij m'n moeder financiële problemen, nu is m'n vader vorige week z'n baan verloren dus moet ik m'n paard zelf gaan betalen. in principe geen probleem omdat ik genoeg verdien, maar vanaf a.s. maandag ga ik stage lopen (32 uur per week 10 weken lang) dus ben ik bang dat ik het dus niet kan gaan betalen.
De laatste tijd slaap ik ook heel erg slecht hooguit 4 uurtjes per dag, en het duurt minimaal een uur voordat ik in slaap val.
Ik pieker ook gigantisch erg in m'n slaap puur omdat ik me dus over allemaal dingen zorgen maak..
Ik heb verder ook helemaal geen tijd om met vriendinnen af te spreken om uit te gaan, want al mijn tijd gaat naar werk, school en m'n paard (die ik al soms moet overslaan)
na een tijdje werd ik ook echt heel erg moe overal van en had nergens meer zin in.
Mij heeft het heel erg geholpen om met m'n manager van werk erover te praten en met een maatschappelijk werker van school.

**Geplaatst**: 19-04-15 07:12

Geplaatst: 19-04-15 07:12

Op je 19e ben je niet meer leerplichtig.
Dus nu ga ik misschien iets heel geks zeggen. Stop met school, creëer rust in je leven, ga in september verhuizen, haal je rijbewijs , zoek een betaalde baan en pak je studie volgend jaar weer op of een
andere als je gedachte verandert.

**Geplaatst**: 19-04-15 08:18

Geplaatst: 19-04-15 08:18

Cowgirl schreef:
Op je 19e ben je niet meer leerplichtig.
Dus nu ga ik misschien iets heel geks zeggen. Stop met school, creëer rust in je leven, ga in september verhuizen, haal je rijbewijs , zoek een betaalde baan en pak je studie volgend jaar weer op of een
andere als je gedachte verandert.

helemaal mee eens. je wil alle ballen hoog houden dat snap ik maar dat gaat je opbreken! en dan ben je helemaal ver van huis.. want dan kun je niks meer en word je opgenomen en vraag je jezelf af hoe het zo ver heeft kunnen komen.. geef jezelf rust! praat met je huisarts en zet van te voren op papier hoe jij je voelt.

mensen in de omgeving zijn wat depressie etc betreft gewoon onwetend. die weten niet wat het inhoudt.

**Geplaatst**: 19-04-15 13:25

Geplaatst: 19-04-15 13:25

Cowgirl schreef:
Op je 19e ben je niet meer leerplichtig.
Dus nu ga ik misschien iets heel geks zeggen. Stop met school, creëer rust in je leven, ga in september verhuizen, haal je rijbewijs , zoek een betaalde baan en pak je studie volgend jaar weer op of een
andere als je gedachte verandert.

Eens!
Vandaar dat ik vroeg hoe oud je bent.
Ik lees nu 19. Dan blijf ik al helemaal bij mijn advies:
Rust.. Zorg goed voor jezelf.. Ga weer genieten.

**Geplaatst**: 19-04-15 22:28

Re: Vertellen dat je een burn-out hebt

Geplaatst: 19-04-15 22:28

Bedankt voor de berichtjes weer.

Ik heb net even aan de man waar ik woon verteld dat ik morgen naar de huisarts ga en de reden. Hij flipte nog net niet. Ik heb niet eens het woord burn out of depressie of overspannen genoemd.
Hij snapt niet waar ik mij druk om maak of wat mij dwars zit. Ik moet maar weer gewoon naar stage ook al hebben die mensen geen begrip voor mijn situatie. Want een mislukte stage, nee dat kan echt niet volgens hem.
Laat staan dat ik blijf zitten.
Hij zuchtte al weer diep, ja ik ben lastig en een aansteller.

Brr, ben echt zo pissed nu. Had eigenlijk niet anders verwacht, maar toe maar. Kan wel janken.
Sorry, moet er even uit.

**Geplaatst**: 19-04-15 22:36

Geplaatst: 19-04-15 22:36

Wat raar dat hij zo extreem reageert. Anderzijds klinkt er duidelijk in dat hij graaf wilt dat het goed met je gaat! Ze zijn bezorgd.

Wat zou jij graag zien op stage?
Of wat zou jij een leuke stage vinden?
Wat maakt dat jij deze stage zo lastig vind? Is dat je stress situatie met vorige jaar etc of is dat puur inhoudelijk?

We kennen natuurlijk alleen jouw kant maar ik vind de mensen heel onrespectabel met jou omgaan. Wie is dat gezin eindelijk bij wie jij woont?

**Geplaatst**: 19-04-15 22:41

Geplaatst: 19-04-15 22:41

Hannanas schreef:
Wat zou jij graag zien op stage?
Of wat zou jij een leuke stage vinden?
Wat maakt dat jij deze stage zo lastig vind? Is dat je stress situatie met vorige jaar etc of is dat puur inhoudelijk?

We kennen natuurlijk alleen jouw kant maar ik vind de mensen heel onrespectabel met jou omgaan. Wie is dat gezin eindelijk bij wie jij woont?

Momenteel vind ik het dus lastig omdat ik weggestuurd ben. Maar ik merkte al veel langer dat er wat was. Ze deden kortaf, zeiden weinig tegen me.
Op zich vind ik de werkzaamheden wel leuk, maar op dit moment te vermoeiend voor mij (te lange dagen).
Ik moet maar gaan praten met die mensen, terwijl er van hun kant dus problemen zijn... Het wordt iedere keer bij mij neergelegd.

Over het gezin ga ik verder niet te veel uitwijden op internet. Ik ben dus uit huis gegaan en via stage bij dit gezin terecht gekomen. Ik zit hier nu ongeveer een jaar.
Ik vind het gewoon vervelend dat er voor mijn gevoel niemand achter mij staat (behalve mijn ouders dan, die snappen het wel, vooral mijn moeder) maar juist tegen mij zijn.
En gewoon dat ik echt op ben, ik heb gisteren de hele dag lopen janken en ze doen hier gewoon alsof hun neus bloedt.

**Geplaatst**: 19-04-15 22:43

Geplaatst: 19-04-15 22:43

Pff.. TS heftig allemaal weer zeg

Het klinkt misschien heel rigoureus, maar ik denk dat je het roer om moet gaan gooien...
Hoe blij ben je met je pony en je huidige adres? Is het niet een idee om te stoppen met je studie, te stoppen met je paard, een betaalde baan te zoeken (doe-werk) en een leuke kamer gaat zoeken om te huren. Dan heb je misschien eindelijk rust. Dan kan je wat opknappen en bijv. over een jaar weer eens een opleiding starten.

Ik weet niet in wat voor omgeving je woont, maar er is bijv. altijd wel werk in de tuinbouw o.i.d.

Is het niet heerlijk dat je na een dag werken gewoon even niks meer hoeft behalve eten en slapen? Desnoods een rijles, dat is dan het enige.

Ik denk echt dat je keuzes moet gaan maken. Je kan al die balletjes niet hoog blijven houden, dat gaat mis -O-

**Geplaatst**: 19-04-15 22:49

Re: Vertellen dat je een burn-out hebt

Geplaatst: 19-04-15 22:49

Weet het niet, vind ik zo lastig...

Pony gaat in ieder geval niet weg. Gewoon omdat ik dat niet wil, maar het is een oudere pony met cushing waar je 90% van de tijd niet op kunt rijden... Oftewel gewoon onverkoopbaar.

In september ga ik verhuizen maar misschien is het tot die tijd inderdaad wel een goed idee om even wat te huren.
Werk is inderdaad het probleem niet, hier is wel wat te vinden, inderdaad in de tuinbouw of waar ik voor studeer (veehouderij).

**Geplaatst**: 19-04-15 22:54

Re: Vertellen dat je een burn-out hebt

Geplaatst: 19-04-15 22:54

Is ook lastig. En dat je je pony niet weg wil doen snap ik nu

Is het voor jou mogelijk om een eigen woning (huur) te betalen én stalling voor je paard? Wellicht dat als je stopt met je studie, op je zelf woont en een doe-baan hebt in de tuinbouw of veehouderij (gewoon lekker een baan zonder te veel verantwoordelijkheid, weinig stress), je even tot je zelf kan komen en kan opknappen.

**Geplaatst**: 19-04-15 22:57

Re: Vertellen dat je een burn-out hebt

Geplaatst: 19-04-15 22:57

Denk dat dat lastig wordt... Stalling is hier in de buurt al weinig, en als die er zijn erg duur...

Als ik straks op mezelf woon blijf ik hier op de zaterdag werken en krijg hier geld voor. Mijn pony kan dan gratis blijven staan en ik kan met het verdiende geld mijn huur betalen. Zonder dat geld zou het heel krap worden, als ik dan ook nog stalling zou moeten betalen gewoon onhaalbaar...

Maar misschien is het inderdaad een optie om tot die tijd een caravan oid te huren.

**Geplaatst**: 19-04-15 23:00

Geplaatst: 19-04-15 23:00

amoj schreef:
Hannanas schreef:
Wat zou jij graag zien op stage?
Of wat zou jij een leuke stage vinden?
Wat maakt dat jij deze stage zo lastig vind? Is dat je stress situatie met vorige jaar etc of is dat puur inhoudelijk?

We kennen natuurlijk alleen jouw kant maar ik vind de mensen heel onrespectabel met jou omgaan. Wie is dat gezin eindelijk bij wie jij woont?

Momenteel vind ik het dus lastig omdat ik weggestuurd ben. Maar ik merkte al veel langer dat er wat was. Ze deden kortaf, zeiden weinig tegen me.
Op zich vind ik de werkzaamheden wel leuk, maar op dit moment te vermoeiend voor mij (te lange dagen).
Ik moet maar gaan praten met die mensen, terwijl er van hun kant dus problemen zijn... Het wordt iedere keer bij mij neergelegd.

Over het gezin ga ik verder niet te veel uitwijden op internet. Ik ben dus uit huis gegaan en via stage bij dit gezin terecht gekomen. Ik zit hier nu ongeveer een jaar.
Ik vind het gewoon vervelend dat er voor mijn gevoel niemand achter mij staat (behalve mijn ouders dan, die snappen het wel, vooral mijn moeder) maar juist tegen mij zijn.
En gewoon dat ik echt op ben, ik heb gisteren de hele dag lopen janken en ze doen hier gewoon alsof hun neus bloedt.

Gelukkig lees je ook de andere kant hier op Bokt.
Wij zijn dan wel digitaal.. Maar je vind enorm veel bijval hier!

Weet je.. Eigenlijk maakt het niet uit wie wat dan ook voor een oordeel of mening heeft over jou.
Je bent goed zoals je bent.
En je mag voelen wat je voelt.
Voor jou voelt het nu teveel.
Basta.

Ik vind je enorm wijs over komen.
In een situatie hebben alle partijen altijd een beetje gelijk. Jij, je ouders, je mw's, je stage, je opvang gezin en wij op Bokt.
Ieder kijkt met zijn eigen bril. Ieder kijkt gevormd door zijn rugzak. Het is ook zeer kennis vergarend wanneer je dat zonder persoonlijk op te vatten de revue passeert.
Wellicht brengt je dat wat verzachting? Geeft je dat nieuwe inzichten?
Wellicht voelt het dan wat minder zij tegen jou. Maar blijf ten alle tijden bij je eigen gevoel.

Sterkte!

**Geplaatst**: 19-04-15 23:03

Re: Vertellen dat je een burn-out hebt

Geplaatst: 19-04-15 23:03

Klopt, is ook zo, vind het fijn dat er hier wel veel lieve berichtjes zijn!

Is ook zo, maar ik heb dat altijd al gehad, dat ik me heel erg aantrek wat mensen van mij vinden of denken. En het is gewoon frustrerend dat ik overkom alsof ik me aanstel, want ik stel me niet aan, maar begin dan ook weer aan mezelf te twijfelen.
Misschien dat het daarom ook zo lang geduurd heeft voor ik nu serieuze stappen heb ondernomen... Ik hoef maar even aan te geven dat het niet gaat en ik krijg het gevoel dat ik me aanstel, ik denk dan oh het zal ook wel zo zijn en ga weer verder.

Dankjewel

**Geplaatst**: 20-04-15 00:25

Geplaatst: 20-04-15 00:25

Juist daarom ben je in deze situatie beland, meid!
Omdat je het iedereen naar de zin wilt maken en niemand wilt teleurstellen...

Hopelijk krijg je morgen een helpende hand de goede richting uit en wat kracht om voor jezelf te kiezen!

Weet niet waar je woont, maar mocht het bij mij in de buurt zijn, dan is je pony hier van harte welkom om jou wat ruimte te geven in je vrij te besteden tijd en portemonnee tot je de boel weer een beetje op de rit hebt :(:)

**Geplaatst**: 20-04-15 06:47

Re: Vertellen dat je een burn-out hebt

Geplaatst: 20-04-15 06:47

Lief aanbod shirley! Ik wacht straks af en ga er eens over nadenken

**Geplaatst**: 20-04-15 07:52

Geplaatst: 20-04-15 07:52

Bedenk ook dat als je zulke negatieve gevoelens hebt je ook weinig kritiek kunt hebben en je alles negatief vind over komen.
Iedereen is in jou ogen tegen je. Je kunt niks goed doen hoe hard je ook je best doet. En als het dan lukt gaat het fout.
Een keer commentaar op het werk bv iets niet goed ingevuld op formulier of alleen al de vraag of je voortaan de deur dicht wil doen is een stormvloed van scheldwoorden in jezelf.

Waarschijnlijk zul je bij de huisarts een hele lijst met vragen invullen.
Dit is om te kijken hoe je er geestelijk voor staat en te kijken hoe dit weer op orde te krijgen.

**Geplaatst**: 20-04-15 08:16

Re: Vertellen dat je een burn-out hebt

Geplaatst: 20-04-15 08:16

Ben gewoon weggestuurd... Moet maar weerkomen als ik een stappenplan heb. Ga zo met mn ouders naar school voor gesprek.

**Geplaatst**: 20-04-15 09:46

Re: Vertellen dat je een burn-out hebt

Geplaatst: 20-04-15 09:46

Bij wie ben je weggestuurd? Bij je huisarts? Dat meen je toch zeker niet ? Laat je ouders dan daar mee naartoe gaan, want dit gaat echt nergens meer over hoor!

**Geplaatst**: 20-04-15 11:19

Geplaatst: 20-04-15 11:19

Oh, Amoj, wat vreselijk rot!

Ik ken dit onder de naam 'de vleok van de overleefster': je slooft je jaren en jaren uit, houd je sterk - en als je dan eens iets anders zegt, vraagt om hulp, dan blijkt dat letterlijk en/of figuurlijk niet te kunnen.

Huisarts doet "lekker makkelijk voor hem/haar" niets - jij mag een stappenplan maken.
Bij iemand met een smerige infectie gaat de huisart toch ook niet roepen van 'verzin jij maar een middeltje'?

Ik hoop dat het gesprek op school meer zoden aan de dijk zet!

**Geplaatst**: 20-04-15 11:21

Re: Vertellen dat je een burn-out hebt

Geplaatst: 20-04-15 11:21

Inderdaad, je komt daar om hulp!
Niet om te laten zien dat je het ook zonder kan...

**Geplaatst**: 20-04-15 11:33

Re: Vertellen dat je een burn-out hebt

Geplaatst: 20-04-15 11:33

Nou wil ik je niet bang maken hoor, maar ik ben ook anderhalf jaar lang weggestuurd bij de huisarts, totdat ik daar zo ongeveer uit elkaar klapte van woede en frustratie en toch een doorverwijzing kreeg naar het ziekenhuis... Lag ik diezelfde avond nog met spoed op de hartafdeling, ivm ernstige hartklachten en toen bleef huisarts me lastig vallen omdat hij zo nodig zijn excuses wilde aanbieden, was gewoon indekken.
Maar maak een vuist, neem je ouders mee, maar laat je niet zo met een kluitje in het riet sturen hoor!!!

**Geplaatst**: 20-04-15 11:53

Geplaatst: 20-04-15 11:53

Oh ts zo herkenbaar

En dan geloven ze je niet en dan ga je van ellende maar door want het voelt als dat je geen andere keuze hebt.
En wat zien andere dan. Ze kan doorgaan . Zie je wel dat het meeviel.
En ondertussen ga je alleen maar verder de afgrond in.

Ga aub naar een andere huisarts.
Of iemand anders die je vertrouwt.
Kom op voor jezelf.
Ja juist dat is wat zo moeilijk is
Ik weet het. Maar dit kan ook niet. Sterkte.

Nomineer dit bericht ×