Janneke2 schreef:Een boel mensen vinden mij een soort recreatie ruiter die aan de lange teugels wat door de bak crosst...
Dat ik een schot en scheef paard rechtricht, de achterhand ontwikkel etc etc - dat zien ze niet eens.
Ja, dat heb ik hier dus ook! Je kunt misschien betwisten hoe goed ik het doe, maar ik ben wel degelijk gegrond bezig, ik volg nl. de aanwijzingen van mijn instructrice en werk van daaruit echt wel ergens naartoe met mijn paard.
Janneke2 schreef:Sterretje90 schreef:Om aan te geven van: het is niks geks, doe het zelf ook en de wereld vergaat niet, en toch maak ik er zo'n mega-issue van. En het lukt gewoon niet om dat van me af te zetten, zo suf!
Afdeling psychologie: het is verre van suf!
Het is eerder een overlevingsmechanisme. Die dingen kun je goed de nek omdraaien als je weet hoe en wat. Maar "mensen die naar je kijken en mogelijk kritiek hebben" kan nu eenmaal duiden op gevaar. Daar is niets sufs aan, dat is gewoon een feit.
Accoord, onder gelukkige omstandigheden valt het met dat gevaar erg mee - maar dit feit valt buiten de scope van die hersendelen die verantwoordelijk zijn voor je overlevingsmechanismen.....
Citaat:
Maar ja, als ik dan dus vandaag een klein vraagje stel (wat ik inderdaad beter niet had kunnen doen) en er komt zoveel kritiek, laat de onzekerheid me wel weer denken van 'oh, ze denken dus inderdaad zo over me....'
En deze conclusie is volstrekt terecht: vriendelijk verwoord of niet: er is kritiek.
Niet leuk, als dat jouw overlevingsmechanismen aanzet!
Interessant, zo bekeken vanuit de psychologie! Bedankt voor je uitleg!
geerke schreef:vooral niet vragen wat een ander er van denkt...of je wil het juist goed leren.
Je kunt paardrijden gewoon doen omdat je het leuk vind,of je kunt het doen omdat je het leuk vind om een paard correct te laten lopen.Dan word het wel in ene een stuk ingewikkelder.Wijken heeft alleen zin als het correct gedaan word.Maar dat is dus mijn mening.
Natuurlijk, mee eens, maar zoals gezegd probeer ik het dus ook echt correct te doen, en daarin mijn instructrice te volgen. Maar goed, dat is inhoudelijk en dit topic gaat vooral over de kritiek en mijn daaropvolgende onzekerheid.
Unseen schreef:Ik ben ook recreatieruiter en ik weet dat ik goed kan rijden, ook al loopt mijn paard geen piaffe en struikelt hij over de balken wanneer wij proberen te springen. Ik weet dat ik hem met liefde en respect behandel en dat wij samen enorm veel plezier beleven aan elkaar en aan ons geklungel. Plezier is wat telt! Probeer te bedenken dat iedereen twijfelt aan zijn kunnen en niemand alles beter weet.
Wat verwoord je dat mooi!!
Dat is voor mij inderdaad ook het belangrijkst en dat maakt me ook juist zo blij: het feit dat ik weet dat ik enorm veel liefde voor m'n paard voel en hij (volgens mij) ook voor mij. We zijn gewoon happy together.
Appelmoes_11 schreef:Ik bén een recreatieruiter die aan lange teugels een beetje rondcrosst Paard blij, ik blij, verder niemands probleem zou je zeggen...
Ik ben ook het liefst alleen op stal, terwijl ik het juist wel heel gezellig vind om met anderen te rijden. Ik durf het alleen niet zo goed, straks vinden ze dat ik m'n pony mishandel
Zo herkenbaar! Ik vind het ook gezellig met anderen samen, maar ben toch het blijst als ik alleen ben omdat er dan niemand iets van me kan vinden. Terwijl ik me daar juist niks van aan zou moeten trekken.
Maar het is echt supergoed om te horen dat jullie dus allemaal vinden dat het gaat om samen met je paard blij zijn en dat ik iedereen maar moet laten kletsen. Nog even in de praktijk brengen
Maar we gaan in ieder geval wel gewoon lekker door zoals we doen!!