Bokt.nl

**Geplaatst**: 01-04-15 10:26

Geplaatst: 01-04-15 10:26

brighteyes85 schreef:
Je zoekt bij een buitenstaander bevestiging. Das best een zware taak om bij een buitenstaander neer te leggen.

Nee, dat is plicht van een vader!!!
Het is de plicht van een vader om zijn dochter zelfvertrouwen te geven en hij heeft geen recht om haar zo af te zeiken!!

Sterkte TS, ik vind het onwijs klote voor je! :(:)

**Geplaatst**: 01-04-15 10:29

Geplaatst: 01-04-15 10:29

KoudbloedKim schreef:
brighteyes85 schreef:
Je zoekt bij een buitenstaander bevestiging. Das best een zware taak om bij een buitenstaander neer te leggen.
Nee, dat is plicht van een vader!!!
Het is de plicht van een vader om zijn dochter zelfvertrouwen te geven en hij heeft geen recht om haar zo af te zeiken!!

Sterkte TS, ik vind het onwijs klote voor je!

Euhhhh well, NO! Eerst moet je jezelf accepteren zoals je bent, dan gaan je ogen open voor de daadwerkelijke situatie.

Je ouders zijn er om je te steunen en om je uit te dagen, maar je moet wel zien wat onhandigheid is en waar je je eigen inzicht moet aanpassen om te kunnen zien wat je ouders bedoelen.

**Geplaatst**: 01-04-15 10:30

Re: Waarom kan je nou niet een keer trots op me zijn?

Geplaatst: 01-04-15 10:30

Ben ik het niet mee eens.
Als (één van) je ouders je al niet accepteren om hoe je bent en je dat regelmatig te horen krijgt, hoe kun je jezelf dan ooit goed genoeg voelen!

**Geplaatst**: 01-04-15 10:30

Geplaatst: 01-04-15 10:30

Oh en meid, geloof me, je mag ongelooflijk trots op jezelf zijn. Ik vind het echt knap wat je bereikt hebt, en ook dat je na zo hard met school te hebben gezwoegd nog steeds zo'n net diploma hebt gehaald.

Is niet niks hoor!

**Geplaatst**: 01-04-15 10:31

Geplaatst: 01-04-15 10:31

Pardon Brighteyes??? Als 16 jarige oid is het HEEL normaal om onzeker te zijn. Dan hoef je nog niet stevig in je schoenen te staan. Een vader die dan zijn kinderen afbrand is meer dan achterlijk. Dat heeft zo'n impact op een kind dat kun jij je misschien niet voorstellen zoals ik je zo hoor praten. Want als je ouders je al niet waarderen om wie je bent wie moet dat dan wel doen????

**Geplaatst**: 01-04-15 10:36

Geplaatst: 01-04-15 10:36

Ik ben het met KoudbloedKim eens.. Ik weet hoe ontzettend veel invloed het continue 'treiteren' en negatieve van je ouders op je eigen denkwijze kan hebben. Dat gaat je niet in de koude kleren zitten, sterker nog, daar blijf je jaren mee bezig.

Heel veel sterkte TS, ik vind het ronduit respectloos dat je ouders zo met je omgaan, je bent hun eigen kínd! Ik hoop voor je dat je evengoed enorm kunt genieten in Canada en dat je je daar even niet druk hoeft te maken over de situatie thuis.

**Geplaatst**: 01-04-15 10:43

Geplaatst: 01-04-15 10:43

MarlindeRooz schreef:
Pardon Brighteyes??? Als 16 jarige oid is het HEEL normaal om onzeker te zijn. Dan hoef je nog niet stevig in je schoenen te staan. Een vader die dan zijn kinderen afbrand is meer dan achterlijk. Dat heeft zo'n impact op een kind dat kun jij je misschien niet voorstellen zoals ik je zo hoor praten. Want als je ouders je al niet waarderen om wie je bent wie moet dat dan wel doen????

Niet oordelen over mijn achtergrond zonder dat je er kennis van hebt.

Ik ga hier verder niet meer op reageren, want blijkbaar is het zwart maken van je vader, in de slachtofferrol kruipen en de relatie met je ouders verbreken de normaalste zaak van de wereld hier op bokt.
Ik ben heel blij dat ik mijn relaties uiteindelijk heb kunnen herstellen en niet ben weggelopen maar de situaties onder begeleiding geconfronteerd heb waardoor ik dit nu kan vertellen.

Laatst bijgewerkt door brighteyes85 op 01-04-15 10:44, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 01-04-15 10:44

Re: Waarom kan je nou niet een keer trots op me zijn?

Geplaatst: 01-04-15 10:44

Je draait echt de heleboel om!
Het is de vader die zijn dochter afkraakt en het is de beslissing van beide ouders om haar niet meer welkom thuis te heten!
Ja, laten we de schuld lekker bij TS leggen, daar voelt ze zich vást beter door.
Omgekeerde wereld!

**Geplaatst**: 01-04-15 10:49

Geplaatst: 01-04-15 10:49

Ja ho wacht even, vaders zijn ook net mensen en die maken ook dingen mee waardoor ze niet aan die 'plicht' kunnen voldoen. Je kunt dan jaren teleurgesteld blijven en wachten totdat het veranderd maar dat gebeurd niet. Wie weet wat vader heeft meegemaakt waardoor hij is zoals hij is en gewoon niet KAN geven wat de TS zoekt

Als ik dan zie dat mensen hier posten: 'Ga naar Canada en als je dan terugkomt missen ze je misschien wel of is je vader veranderd' .

Dan denk ik, daar schiet de TS niets mee op, want dan blijf je hangen in het patroon van verwachtingen die je vader nooit kan waarmaken. En dan ben je dus als je terug komt wéér teleurgesteld omdat je vader niet veranderd is.

Je moet dus stoppen met bedenken wat je vader kan veranderen aan deze situatie, maar gaan bedenken wat je zelf kan doen.

Dan ben je niet bezig met een schuldvraag( wie van de twee is verantwoordelijk voor deze situatie?)
Maar ben je bezig met een oplossing( wat kan ik doen om voor mijn eigen geluk te zorgen, wetende dat ik mijn vader niet kan veranderen) .

Dat is constructief.... Daar help je de TS mee. Roepen dat haar vader een *** is niet, want wat voor een *** haar vader ook is, blijkbaar houd ze van hem, anders blijf je niet zoeken naar bevestiging mij deze man

**Geplaatst**: 01-04-15 10:52

Re: Waarom kan je nou niet een keer trots op me zijn?

Geplaatst: 01-04-15 10:52

Als die vader iets heeft meegemaakt waardoor hij zo is, zal hij degene zijn die hulp moet zoeken i.p.v zijn bloedeigen kind zo af te kraken!

**Geplaatst**: 01-04-15 10:56

Geplaatst: 01-04-15 10:56

Ik vind dit soort dingen altijd tweeledig. Als ouders hoor je je kinderen te steunen wat er ook gebeurt en vind ook dat je je eigen tekortkomingen niet op je kinderen mag projecteren. Maar ik weet uit mijn eigen jeugd dat dingen soms niet zo gaan als ouders zelf willen. Mijn moeder is bijvoorbeeld depressief geweest toen ik jong was. Hierdoor ben ik me van haar af gaan zetten (was echt nog maar een jaar of 2) en daardoor nooit een band op kunnen bouwen. Maar ik wist dat niet, ik wist niet waarom ik en mijn moeder niet met elkaar konden praten en ik geen gevoel had bij haar. Totdat ik er achter kwam wat er eigenlijk allemaal gebeurt was. Heb er met mn moeder over gepraat, zij is haar schuldgevoel kwijt en ik snap waarom. Nu hebben we echt een veel betere band met elkaar. Hoewel die band er nooit was is ze er wel altijd voor me geweest.

Ts, ik denk dat een keer praten met je moeder misschien wel wat duidelijk kan maken waarom je vader zo doet. Misschien weet hij niet anders omdat hij ook zo is opgevoed. Als je dat weet kan je ook met hem een keer een gesprek aangaan over zijn jeugd en dat ombouwen naar de jouwe en daarmee kan je ook aangeven dat het jou pijn doet.

**Geplaatst**: 01-04-15 10:58

Geplaatst: 01-04-15 10:58

TS ik vind het heel knap wat je hebt gedaan doet, en gaat doen +:)+

Niet iedere ouder heeft de kennis van omgang met hun kinderen.
In mijn puberteit had ik altijd ruzie met mijn moeder om de allerkleinste dingen.
Ze was ook nooit trots op me. Als ze het was, liet ze het op een verkeerde manier blijken.
Zowat alles werd negatief geuit.
Ik ben op mijn 21e het huis uitgegaan (gaan samenwonen). Sindsdien kunnen we beter met elkaar overweg. Vanwege alle negativiteit had ik veel behoefte aan bevestiging en positiviteit wat ik van andere mensen (en dieren) kreeg. Door de jaren heen werd het me bewust dat mijn moeder is zoals ze is, en dat ze er niks aan kan/wil veranderen. Ze is niet anders gewend. Laat ook maar, ik heb nu mijn eigen leven met op z'n tijd contact met mijn moeder en het kost me anders te veel energie.

Meid je gaat naar het buitenland voor een droomjob $_/-\o_$ jij komt dalijk hartstikke (nog) zelfstandig(er) terug!
Jij redt je echt wel hoor!!

**Geplaatst**: 01-04-15 11:02

Geplaatst: 01-04-15 11:02

Met verbazing heb ik jouw verhaal gelezen. Je bent niet meer welkom? Bij jouw eigen ouders? Hoe halen ze het in hun hoofd? Prima dat ze vinden dat het tijd is om op jezelf te gaan maar om je kind zo te weigeren terug te komen is gewoon belachelijk.

Meid zo te lezen sta je sterk in je schoenen. Heel erg knap! Enne als ze toch niks voor je willen doen heb je de bevestiging van je vader al helemaal niet nodig.

**Geplaatst**: 01-04-15 11:14

Geplaatst: 01-04-15 11:14

brighteyes85 schreef:
Je legt volledig de schuld bij je vader neer, heb je jezelf wel de bevestiging gegeven die je nodig hebt. Ben jij trots op jou en wat jij bereikt hebt?

Je zoekt bij een buitenstaander bevestiging. Das best een zware taak om bij een buitenstaander neer te leggen

?
Hoezo: buitenstaander?
Dit gaat over haar vader, die huisgenoot, familie en opvoeder is.
Als opvoeder heeft deze meneer nogal de plank mis geslagen: af en toe geknetter in de puberteit, dat kan en mag - moet misschien wel...
Maar constant afkatten: nee.
Ondanks meningsverschillen horen ouders m/v uit te stralen, dat ze onvoorwaardelijk achter hun kinderne staan en van ze houden. Op basis van dat soort gevoel bouwen de meeste mensen hun zelfvertrouwen op.

Eileen: too bad, dat je dit niet hebt gehad, maar GROOT respect voor hoe jij je er doorheen slaat!

Letterlijk veel afstand nemen, je eigen leven in handen nemen - en over een jaar lekker op kamers en dan eens rustig kijken of er nog schade vanwege het getreiter is.
Misschien verdwijnt het gewoon "vanzelf, omdat jij jezelf laat voelen wat een leuk mens jij bent", ga je gewoon geloven dat anderen jou leuk vinden - dat kan.
(En zo nee, kun je het altijd nog de nek omdraaien bij een therapeut.)

**Geplaatst**: 01-04-15 11:20

Geplaatst: 01-04-15 11:20

Jammer dat je vader zijn eigen problemen door projecteert op jou. Dat mag je in mijn ogen als ouder nooit toelaten. Maar dat is hier wel duidelijk het geval. Het enige wat jij nu kunt doen is je richten op jezelf en jezelf sterker maken. In een slachtoffer rol kruipen heeft geen zin, maar zoals ik lees vecht je wel voor je eigen toekomst en natuurlijk mag je een keer balen en erom huilen. Zolang je zelf maar niet stil gaat staan.

**Geplaatst**: 01-04-15 11:27

Geplaatst: 01-04-15 11:27

brighteyes85 schreef:
Euhhhh well, NO! Eerst moet je jezelf accepteren zoals je bent, dan gaan je ogen open voor de daadwerkelijke situatie.

Je ouders zijn er om je te steunen en om je uit te dagen, maar je moet wel zien wat onhandigheid is en waar je je eigen inzicht moet aanpassen om te kunnen zien wat je ouders bedoelen.

Ja en nee - het hangt af van het perspectief.

Als ("klein") kind heb je recht op goede ouders. Punt. Daar zijn zelfs wettelijke verdragen over. Uiteraard zijn ouders mensen en hebben dus beperkingen, maar het is hun plicht om hun best te doen.

Als volwassen geworden 'kind van beschadigde ouders' (ik ben een van de zeer velen in deze club) heeft het zin, om eerst jezelf te gaan accepteren, en je daarna af te vragen waar het mis ging in die opvoedingsrelatie, waar hun eigen pijn precies zat, en waarom ze soms met de beste wil van de wereld (....lieve god nog aan toe...) hun kind zo hebben beschadigd. (Dit laatste kan zin hebben, maar je bent dan nadrukkelijk niet met jezelf bezig.)

**Geplaatst**: 01-04-15 11:47

Geplaatst: 01-04-15 11:47

TS er zijn al veel goede tips gegeven. Probeer in gedachten te houden dat jij niet de veroorzaker bent van je vaders boosheid en onmacht, jij bent alleen een makkelijk doelwit. Hoe hij zich uit, en zijn onrust/ontevredenheid, staat los van jou, jij kan er geen invloed op uitoefenen, jij kan het alleen ontvangen (want dat doet hij, hij projecteert het op jou). Al zou jij alles 'perfect' doen en het 'perfecte' kind zijn, dat zou nog niks aan zijn onrust en gedrag veranderen. Zijn mening over jou is niet de werkelijkheid, het zegt niks over hoe jij echt bent. Probeer (en dat is moeilijk, want het blijft je ouder) je gevoel van eigenwaarde steeds meer in jezelf te vinden.

Afbeelding

**Geplaatst**: 01-04-15 13:29

Re: Waarom kan je nou niet een keer trots op me zijn?

Geplaatst: 01-04-15 13:29

Ja, een verhaal heeft altijd twee kanten, maar over het algemeen opent iemand een topic met zo'n onderwerp om wat steun te verwachten omdat ze het moeilijk heeft. Niet een of andere preek over dat er altijd twee kanten aan een verhaal zitten en TS zich niet zo aan moet stellen. Djeez, ga jullie mond spoelen zeg.

**Geplaatst**: 01-04-15 13:48

Re: Waarom kan je nou niet een keer trots op me zijn?

Geplaatst: 01-04-15 13:48

Ik weet precies hoe je je voelt, tranen staan me in de ogen. Ik heb hetzelfde soort vader als jij hebt... Van die *piep*grapjes waar je ontzettend onzeker van wordt, je kunt nooit iets goed doen. En dan ben je een keer trots op iets wat je hebt gedaan is het nog niet goed... Alleen heb ik als bijkomertje nog dat mijn moeder bijna een jaar geleden is overleden, zij nam het altijd voor me op en daar heb ik het heel moeilijk mee, het gaat nu ook heel slecht op school... Elke keer zegt hij weer dat als ik dit jaar niet haal dat ik het huis uit moet en hij niks meer met me te maken wil hebben, dat raakt je echt wel, vooral omdat ik niet denk dat ik dit jaar red... Nou heb ik ook bijvoorbeeld als extra huishoudelijke taak er nog bij dat ik de was moet doen. Ik ben soms pas om half 6 vrij van school, uur of 7 een keer thuis en dan maar klagen en boos zijn dat ik de was niet heb gedaan, hoe had ik dat dan moeten doen?!!! Ook mijn vader zegt me bijna elke dag weer dat hij wil dat ik het huis uitga en dat soort dingen, hij maakt me vooral vaak duidelijk hoe dom en nutteloos ik ben. Heel soms heeft hij een goede dag, dan help ik hem ergens mee en dan is het goh dankjewel blabla, maar een uurtje later zijn we weer terug bij af. En ik heb ook nog zo'n leuk zusje van 14, ontzettend in de puberteit. Dan hebben we ergens ruzie over en dan zegt ze bijvoorbeeld dat ik een prutsmuts ben (als je begrijpt wat ik bedoel) en dan schiet ik uit m'n slof want daar is onze moeder aan overleden. Dan word ik zo boos en dan komt m'n vader thuis en dan is het allemaal weer mijn schuld want zij is nog te jong en blabla. UGH.
In ieder geval snap ik precies hoe je je voelt, dat je bang bent, verdrietig, je ook echt nutteloos voelt als hij dat zegt... Als je wilt praten, je weet me te vinden op bokt

. Hoop voor je dat het goedkomt.
Nog iets positiefs: Wat supergaaf dat je naar Canada gaat! Wat ga je daar doen? Ik wou ook altijd al een keer naar Canada (en Australië), je houdt ons op bokt wel op de hoogte toch?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-04-15 13:55

Geplaatst door de TopicStarter : 01-04-15 13:55

Heel erg bedankt iedereen voor de lieve (en soms ook beetje confronterende, wat alleen maar goed is natuurlijk) reacties! Ook erg fijn om te horen dat mensen me begrijpen.

Het is inderdaad zo dat ik soms erg onzeker kan zijn waardoor ik mézelf niet eens kan accepteren. Ik ben me hier bewust van en probeer hier zeker aan te werken, maar dat is echt nog niet altijd even makkelijk. Het is echt wel een stuk verbeterd vergeleken met 'vroeger', 'vroeger' was ik nog veel minder zelfverzekerd. Ook in dit tussenjaar is dit al erg verbeterd en al best veel over mezelf geleerd. Ik denk (hoop) dat het in Canada nog beter wordt, omdat je dan totaal uit je comfort zone komt en voor mij voelt het eigenlijk als een nieuw begin. Gek genoeg vind ik het ook helemaal geen eng idee om helemaal in m'n eentje zo ver van m'n huis te zijn voor een jaar lang. Spannend, dat zeker wel. Maar eng echt niet. Terwijl ik het juist al spannend kan vinden om naar bijvoorbeeld een feest te gaan waar ik mensen niet ken :')

Het is trouwens niet zo dat ik echt dik ben hoor, maar ben ook zeker niet de dunste/ lichtste. Ben nog gewoon gezond gewicht, maar wel aan het randje. Al komt dat ook door veel spiermassa. Heb dus zeker wel wat vet. Vandaar die leuke grap met die zembandjes.

Ik weet wel een beetje waarom mijn vader zo tegen mij doet. Hij doet dit namelijk ook helemaal niet bij mijn broertje, het is vooral tegen mij zo. Mijn vader en ik lijken met sommige dingen heel veel op elkaar en met andere dingen zijn we juist compleet het tegenovergestelde, en dat botst. Zo zijn we allebei heel eigenwijs en een heel irritante eigenschap; we willen allebei gelijk hebben. Vandaar de heftige ruzies. Ik weet ook dat ik daar aan moet werken.
Omdat ik zo veel op hem lijk, wil hij me beschermen tegen de fouten die hij gemaakt heeft. Een voorbeeldje waarom mijn havo-diploma bijvoorbeeld zo belangrijk voor hem is. Hij heeft de middelbare school gewoon eigenlijk verkloot. Hij kon veel beter dan dat hij heeft gedaan. Hij heeft uiteindelijk wel HBO gedaan, maar dus met een omweg. Ook heeft hij er veel spijt van dat hij niet bij de politie is gegaan. Laat mijn droombaan nou juist bij de politie/ marechausse zijn! Dat is dus iets wat hij ook heel graag wil dat ik later ga doen. Omdat hij de fout heeft gemaakt om niet te proberen bij de politie te komen, wil hij heel graag dat ik dit wel probeer. Hij was dus echt niet blij dat ik koos voor een tussenjaar. Al betwijfel ik of dit de enige reden is waarom hij zo tegen mij doet. Dit is toch niet een reden om mij zo graag uit huis te willen? Misschien dat het de oorzaak is geweest, maar er nu wel meer aan de hand is.

Het is ook wel waar dat mijn vader niet gaat veranderen. Maar dat ik eigenlijk degene ben die er mee moet leren omgaan, dat probeer ik ook al wel lang alleen is best lastig. Vooral op de momenten dat hij me afbekt.

brighteyes85, vind dat je wel een beetje asociaal reageert. Als je goed leest zeg ik LETTERLIJK dat ik m'n vader NIET zwart wil maken en dat het ook voor een deel aan mezelf ligt.

Eileen_ schreef:
Nu wil ik vantevoren wel zeggen dat het echt niet allemaal mijn vaders schuld is, ik wil hem absoluut niet zwart maken en ben me er goed van bewust dat het ook voor een deel aan mijzelf ligt. De ruzies in ieder geval.

Ik wil trouwens ook echt niet in een slachtofferrol kruipen zoals sommige hier denken. Ik wil juist een oplossing zoeken en ik moet zeggen dat het wel een opluchting is om eindelijk een keer op te kunnen schrijven over iets wat me al heel lang dwars zit. En daarnaast dus ook om te kunnen horen wat andere mensen er van denken. En tips over HOE ik dit kan oplossen. En het is ook fijn om te weten dat ik zeker niet de enige ben.
Ik denk dat dit topic openen juist een goede keuze is geweest, want heb al heel wat nuttige en fijne dingen gelezen.

**Geplaatst**: 01-04-15 14:01

Re: Waarom kan je nou niet een keer trots op me zijn?

Geplaatst: 01-04-15 14:01

Maar is hij dan niet zo flauw tegen je (bijvoorbeeld mbt je Havo-diploma) uit angst dat je hetzelfde doet als hij?
Ik lijk ook in werkelijk alles op m'n vader, en hij heeft notabene zijn schoolrapporten die ik ooit op zolder vond, meteen in de open haard verbrand, omdat hij niet wilde dat ik er een voorbeeld aan ging nemen.
Misschien is het niet zijn intentie om je zo de grond in te trappen, maar is hij vooral heel bang dat jij teveel hooi op je vork neemt en daardoor belangrijke dingen uit het oog verliest oid? Praat overigens niet goed wat hij doet hoor!

**Geplaatst**: 01-04-15 14:15

Re: Waarom kan je nou niet een keer trots op me zijn?

Geplaatst: 01-04-15 14:15

jou vader is stom bezig... iemand van 17 hoort gewoon nogsteeds liefde te hebben van zijn/haar ouders, en ze horen gewoon alles voor je te betalen.
als mijn vader zo tegen mij deed, zeg ik bij de eerste de beste ruzie wat ik van hem vindt. laat hem maar lekker schrikken of wat dan ook. Maar dit is natuurlijk hoe ik in elkaar zit

succes met alles.

(wilde hij vroeger geen kind of dat wel?)

**Geplaatst**: 01-04-15 14:18

Geplaatst: 01-04-15 14:18

Ik ben bang dat het momenteel heel lastig is om bij de politie e.d. te komen. Bij mijn weten hebben ze momenteel een stop op de mensen die ze aannemen. Daar heeft een tussenjaar verder niet zo veel mee te maken; op het moment komt niemand erin daar. Denk daarom dat een tussenjaar hartstikke goed is juist. Aan jezelf werken, ontdekken wie je bent en wat je wil. Vaak werkt dat toch een beetje beter wanneer je een keer compleet iets anders doet dan alleen naar school gaan.

Verder lijkt het me geen verkeerd idee om inderdaad wat aan je zelfvertrouwen te gaan werken als je nu het idee hebt dat je op het randje zit qua gewicht

Vind je er altijd supergezond uitzien en absoluut nog niet eens neigen naar 'dik' of 'vet'. Die onzekerheid is echt nergens voor nodig hoor!

**Geplaatst**: 01-04-15 14:39

Geplaatst: 01-04-15 14:39

Omdat je op mij reageert zal ik hier nog even reageren

Eileen_ schreef:
brighteyes85, vind dat je wel een beetje asociaal reageert. Als je goed leest zeg ik LETTERLIJK dat ik m'n vader NIET zwart wil maken en dat het ook voor een deel aan mezelf ligt.
Eileen_ schreef:
Nu wil ik vantevoren wel zeggen dat het echt niet allemaal mijn vaders schuld is, ik wil hem absoluut niet zwart maken en ben me er goed van bewust dat het ook voor een deel aan mijzelf ligt. De ruzies in ieder geval.

Lees goed vanaf wanneer ik deze opmerking maak. Je hebt van iedereen al een toezeggen dat je vader verschrikkelijk is en daar gaan de rest van de opmerkingen in mee.
Niet asociaal bedoeld, maar je hele tekst gaat over hoe slecht je vader is en wat hij allemaal doet om tegen jou te zijn

Eileen_ schreef:
Ik ben het gewoon zo zat met m'n vader... Gewoon dat hij doet alsof ik nooit wat goed kan doen. Dat hij nooit eens een keer trots op mij is. Dat hij me het gevoel kan geven alsof ik niks waard ben. Die 'grapjes' die hij maakt waar ik zo onzeker van wordt ('Ben je wezen zwemmen? Je bent je zwembandjes vergeten af te doen!'. Daarmee bedoelt hij dus m'n vet.) Hoevaak ik dat 'grapje' al wel niet gehoord heb. Soms lijkt het alsof hij het leuk vindt om mij onzeker te maken. Ik merk gewoon dat ik hem echt háát op sommige momenten. Ik ben niet iemand die zich op z'n kop laat zitten en ga er dus ook tegenin als hij mij zo afblaft, vandaar alle heftige ruzies. Eerder waren die ruzies veel minder omdat ik vluchtte en er niet tegenin ging. Maar daar heb ik ongelooflijke faalangst aan over gehouden (zowel sociaal als cognitief), dus eigenlijk is het flight in fight over gegaan. Naast de best wel extreme faalangst kan ik ook niet goed met jongens. Vrienden prima, maar zodra het dichter bij kom kap ik het af of ga ik rare dingen denken (hij vindt me toch niet leuk. Hoe kan hij mij nou weer leuk vinden etc). Heb dan dus ook nog nooit een relatie gehad. Heb nooit echt die liefde van huis meegekregen. Ook nooit knuffels etc.. Nu wel soms van m'n moeder, maar vind het niet fijn en kap het af. Soms voel ik me er ook best banketstaaf over. Maar ik kan het gewoon niet...

Hoe kan ik anders dan daarop reageren.
Je zegt dat je je niet op je kop laat zitten maar je hele tekst bewijst het tegendeel.

**Geplaatst**: 01-04-15 14:58

Re: Waarom kan je nou niet een keer trots op me zijn?

Geplaatst: 01-04-15 14:58

Nou mijn pa zei regelmatig dingen tegen mij als:
- Ik kan niet wachten tot de dag dat je opgedonderd bent
- Het wordt tijd dat je lekker het huis uitgaat etc.

Nee, normale dingen zijn dat niet, maar ik lijk net als jij TS op mijn vader qua driftigheid en temperament. Stronteigenwijs en best een beetje star. Mijn pa heeft weinig geleerd emoties te uiten dus ook weinig geleerd hoe hij dit kan geven aan anderen. In plaats van dat hij met mij sprak over het hoe en waarom van mijn gedrag, kocht hij een paard (zodat ik geen hangjongere meer zou zijn). Toen ik slaagde voor de HAVO feliciteerde hij me niet maar zei alleen 'je had VWO kunnen doen'. Hij zei niet dat hij trots op me was, maar huilde wel bijna van blijdschap bij mijn oma toen ik 2e werd op een wedstrijd met m'n paard. Hij was wel trots, maar hij kon dat naar mij niet uiten. hij gooide mijn naveltruitjes weg (en ik daarop enkele overhemden van hem

) in plaats van dat hij zei waar hij bang voor was. maar zijn achterliggende motivatie was wel goed.

Toen ik eenmaal uit huis ging belde hij steeds op of ik naar huis kwam facturen tikken. Later grapte ik wel eens dat hij ook gewoon kon zeggen dat hij me miste ;-)

en ik weet dat hij dat deed.

Jaren later ben ik zijn gedrag meer gaan begrijpen. In wat hij wenste voor mij, in de onhandigheid van hemzelf en onze karaktertrekken die zo konden botsen. Ik ben ook steeds beter gaan zin wat de invloed van mijn gedrag was op hem. Het contact is de jaren daarna alleen maar beter geworden en ik kan zeggen dat het echt goed is. Zo botsen als we konden vroeger, zo goed gaat het nu

Nu wil ik mijzelf niet met jou vergelijken of jouw pa met de mijne, maar hoop evengoed dat je er wat aan hebt ;-)

Nomineer dit bericht ×