Ik kan me heel goed voorstellen hoe je je voelt.Tot anderhalf jaar geleden heb ik meerdere malen per week de droom gehad dat ik mijn hond Boem zwaargewond achter liet op een mij bekend bospad. In die droom ging ik altijd drie dagen later kijken of hij nog leefde. Dan leefde hij dus non. En dan keek hij me aan met van die baasje help mij ogen. En dan werd ik dus altijd wakker, hysterisch, jankend en mij vreselijk voelend.
Waar dit vandaan kwam is me echt een raadsel. Alsof ik mijn knuffel zo achter zou laten. In real-life is het een absolute onmogelijke gedachte. Maar dromen deed ik het wel en dan voelde ik me vervolgens echt de hele dag zwaar k***e.
Dit heb ik verteld aan een vriend van me. Ik wilde niet meer met de honden daarheen. Hij is er eerst alleen heen gegaan. En heeft me foto's laten zien. Daarna ben ik samen met hem en zonder honden gegaan. Vervolgens een keer met zijn honden. En toen ging ik op vakantie, en is hij er met mijn honden heen gegaan. Heeft foto's gemaakt. En mij na devakantie vertelt wat hij heeft gedaan. Een paar dagen later eeer erheen gegaan. Met honden en vriend. En het was goed. En veilig.
Sindsdien heb ik ook nooit meer die droom gehad. De langzaam opgebouwde therapie heeft hierin geholpen. Hoewel ik me nog steeds afvraag waar die droom vandaan kwam. Bizar blijft het, aangezien Boem mijn alles is.
TS, ik kan je niet helpen, ik hoop alkeen dat mijn verhaal je me misschien steun geeft. Je bent niet de enige, dat is wel duidelijk hier in dit topic.


door mijzelf en ook van mijzelf.. 