Geplaatst: 25-02-15 20:57 Coentjuh schreef:"Eindpunt van de behandeling"?
De mevrouw is toch al 55 jaar! Als dit bij haar wel zou werken, zou dat toch een uitkomst zijn om de rest van haar leven met minder pijn te leven. 55 is toch niet te jong om eens een gokje te wagen of dit iets op kan lossen, al is het maar een beetje. (ik was 25 toen ik naar de pijnpoli ging, helaas zonder resultaat). Als zij niet wil, dan moet het toch niet een soort van 'jouw probleem' worden..
Dit is verder niet aanvallend bedoeld, maar als je pijn hebt, en je wilt er vanaf, dan laat je daar toch iets aan doen als er nog opties zijn om te proberen of moet het dan NOG erger worden...
Als laatste optie heb je nog psychosomatische therapie, welke haar leert om de pijn te accepteren...
....nog even verder afdwalen over iemand die we niet kennen en van wie we niet weten wat de artsen gezegd hebben over de pijnpoli.
Als oma van 54 die ook zo haar ervaringen heeft met artsen, chronische pijn en gedoe hieromtrent, valt mij iets op. Namelijk het volstrekt begrijpelijke jeugdige ongeduld van 'je wilt dat er iets aan wordt gedaan, dus je probeert het uit'.
Groot gelijk, daar niet van.
Maar nogal wat leeftijdgenoten van mij zijn niet meer zo strijdbaar, zeker diegenen die ziek zijn en/of pijn hebben. Dat heeft niets te maken - ik spreek over mijn vrienden en kennissenkring - met zwelgen in zelfmedelijden, het niet meer willen, etc.
Een oude vriendin van mij (91) kreeg een verwijzing naar de pijnpoli en haakte af omdat de vragenlijsten haar te veel waren. Motivatie? Daar had het niets mee te maken, ze wilde graag, maar deze pijnpoli was gericht op jonge, frisse types die ongetwijfeld barsten van de pijn, maar ook barsten van de energie. Wie uitgeput en oud is, kan niet terecht bij de pijnpoli in X.
