Bokt.nl

Yv_ schreef:

Ik denk dat het ook totaal ligt aan hoe de persoon zelf in elkaar zit.

Als ik mij en mn beste vriendin bijvoorbeeld vergelijk in ons doen en laten: ik zou weg gaan en hem nog een trap na geven, zij zou blijven. Niet omdat ze niet weet dat het anders kan, maar omdat ze dat stukje zekerheid mist en daarbij gewoon erg gevoelig is. Ik ben het tegenovergestelde, zou bij de tweede klap al een pets teruggeven en hem letterlijk de deur uittrappen.

1e klap vind ik wel heel kort door de bocht, omdat er zoooooooo ontzettend veel achter kan zitten, denk aan frustraties door niet praten van beide partijen etc. Een eerste zou ik overheen kunnen komen, al ligt het er absoluut aan waarom. Al is het eigenlijk nooit goed te praten . Maar in sommige gevallen kan ik het "begrijpen".

Anoniem schreef:

Dat is ook heel erg, die dwang...
of het heftiger is, durf ik niet te zeggen. Ik denk dat alles even heftig is. Lichamelijke mishandeling is ook vaak wel samenhangend met geestelijk.

Neemt niet weg dat het allemaal vreselijk is.

maxie schreef:

Helaas ook ervaring mee.. En idd weggaan is makkelijker gezegd dan gedaan, vaak is mishandeling niet alleen lichamelijk maar ook geestelijk zoals bij mij ook het geval was.. En geestelijke mishandeling is vele male heftiger.

Anoniem schreef:

Het sluipt er vaak wel ontzettend langzaam in.
Bij mij althans wel. Begon met agressie op voorwerpen(boel kort en klein slaan),tsja...veel mensen zeggen "dan was ik al vertrokken'.
En het gaat steeds een stapje verder.

Ik snap wel wat je zegt hoor. Mijn lichamelijke pijn is weg. Maar het geestelijke stuk, het gemak van het geweld, het lachen wat hij erbij deed, dat soort zaken, dat blijft nog hangen. Helemaal verdwijnen zal het, denk ik, nooit.

Robin_S schreef:

Ik denk dat het als buitenstaander onmogelijk is om uitspraak te doen over hoe en wat van zo'n relatie. Heel makkelijk en snel gezegd: "je moet hem maar verlaten!" Was het maar zo eenvoudig. Ik kan me er niet veel bij voorstellen maar zal in elk geval nooit een oordeel vellen.

Mijn buurvrouw, die rond de 80 jaar is, opent de deur af en toe met een blauw oog. Zij heeft mij al vaak laten voelen hoe erg ze haar man haat, hoe hij haar in hun huwelijk heeft 'ingeluisd',... en toch houdt ze het al een heel leven met hem uit. Ik denk dat er veel meer achter zit en vind het ook jammer dat er nog steeds zo'n groot taboe over heerst.

Vind het in elk geval erg sterk voor de vrouwen die toch hun vrijheid durven herwinnen!

Anoniem schreef:

Het sluipt er vaak wel ontzettend langzaam in.
Bij mij althans wel. Begon met agressie op voorwerpen(boel kort en klein slaan),tsja...veel mensen zeggen "dan was ik al vertrokken'.
En het gaat steeds een stapje verder.

Ik snap wel wat je zegt hoor. Mijn lichamelijke pijn is weg. Maar het geestelijke stuk, het gemak van het geweld, het lachen wat hij erbij deed, dat soort zaken, dat blijft nog hangen. Helemaal verdwijnen zal het, denk ik, nooit.

maxie schreef:

Yv_ schreef:

Ik denk dat het ook totaal ligt aan hoe de persoon zelf in elkaar zit.

Als ik mij en mn beste vriendin bijvoorbeeld vergelijk in ons doen en laten: ik zou weg gaan en hem nog een trap na geven, zij zou blijven. Niet omdat ze niet weet dat het anders kan, maar omdat ze dat stukje zekerheid mist en daarbij gewoon erg gevoelig is. Ik ben het tegenovergestelde, zou bij de tweede klap al een pets teruggeven en hem letterlijk de deur uittrappen.

1e klap vind ik wel heel kort door de bocht, omdat er zoooooooo ontzettend veel achter kan zitten, denk aan frustraties door niet praten van beide partijen etc. Een eerste zou ik overheen kunnen komen, al ligt het er absoluut aan waarom. Al is het eigenlijk nooit goed te praten . Maar in sommige gevallen kan ik het "begrijpen".

Dit heb ik vroeger ook altijd gezegd, precies wat jij nu zegt! Ben nooit onzeker geweest en toch heb ik in zo'n situatie gezeten.. Oftewel dit is dus de onbegrip die je krijgt van buitenstaanders. Als degene je geestelijk zo in zijn macht heeft wat heel langzaam en onbewust gebeurd kom je makkelijk in zo'n situatie terrecht.

Mijn ex wat psychisch een zwak persoon, dit uitte hij bij mij voor het eerst in zijn leven. Wat doe je als vriendin? Helpen! Uiteindelijk komt er agressie bij kijken.. Maar je bent al zo opgezogen in andermans ellende dat je angst krijgt om weg te gaan omdat er zelfmoord in zijn hoofd rondgaat. En zo begint alle ellende..

maxie schreef:

Yv_ schreef:

Ik denk dat het ook totaal ligt aan hoe de persoon zelf in elkaar zit.

Als ik mij en mn beste vriendin bijvoorbeeld vergelijk in ons doen en laten: ik zou weg gaan en hem nog een trap na geven, zij zou blijven. Niet omdat ze niet weet dat het anders kan, maar omdat ze dat stukje zekerheid mist en daarbij gewoon erg gevoelig is. Ik ben het tegenovergestelde, zou bij de tweede klap al een pets teruggeven en hem letterlijk de deur uittrappen.

1e klap vind ik wel heel kort door de bocht, omdat er zoooooooo ontzettend veel achter kan zitten, denk aan frustraties door niet praten van beide partijen etc. Een eerste zou ik overheen kunnen komen, al ligt het er absoluut aan waarom. Al is het eigenlijk nooit goed te praten . Maar in sommige gevallen kan ik het "begrijpen".

Dit heb ik vroeger ook altijd gezegd, precies wat jij nu zegt! Ben nooit onzeker geweest en toch heb ik in zo'n situatie gezeten.. Oftewel dit is dus de onbegrip die je krijgt van buitenstaanders. Als degene je geestelijk zo in zijn macht heeft wat heel langzaam en onbewust gebeurd kom je makkelijk in zo'n situatie terrecht.

Mijn ex wat psychisch een zwak persoon, dit uitte hij bij mij voor het eerst in zijn leven. Wat doe je als vriendin? Helpen! Uiteindelijk komt er agressie bij kijken.. Maar je bent al zo opgezogen in andermans ellende dat je angst krijgt om weg te gaan omdat er zelfmoord in zijn hoofd rondgaat. En zo begint alle ellende..

Anoniem schreef:

Kwam er altijd op neer dat mensen wel wilden helpen, maar me snel lieten vallen toen ik elke keer naar hem terug ging.
"Je gaat zelf naar hem terug".