Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-01-15 23:32

Geplaatst door de TopicStarter : 03-01-15 23:32

@janneke, daar heb je gelijk in.
Wat betreft de regels, dat is meer een punt in de familie dan met de mensen van nieuwjaarsdag.
En wat betreft het psychische deel, ja, er word me regelmatig gezegd "ow, dat herken ik zo van mezelf" of "ze zal toch niet hetzelfde hebben als ik, omdat ze zo ... doet" (op de puntjes invullen wat op dat moment gaande is, ze kan erg pietje precies zijn, of een huilbui, of wat paniekerig als ze ergens mee bezig is en ik zeg dat we zo gaan, of als ze iets kwijt is)

Wellicht wil ik haar teveel helpen met haar verdriet verwerken.
Juist omdat er weinig structuur is, maar ik moet werken en ben als alleenstaande afhankelijk van de oppas die op dat moment beschikbaar is.

**Geplaatst**: 03-01-15 23:42

Geplaatst: 03-01-15 23:42

different1 schreef:
Ik troost haar op zo'n moment, neem haar op schoot en houd haar in m'n armen.
Als ze dan wat gekalmeert is, vraag ik waarom ze huilt...
Maar dan begint het huilen weer.
Ik wil haar helpen op zulke momenten, maar als ik niks weet wat er in haar koppie omgaat op zo'n moment, hoe kan ik haar dan helpen?

Ik ben zelf vrij gesloten, ik verwerk dingen vnl. in stilte .
Ik vertel haar elke dag dat ij van haar houd, en dat ze altijd alles tegen me kan zeggen.

Ik ga aan de slag met de huizen tekenen, ik denk dat me dat veel inzicht geeft.

Il reageer morgen uitgebreid maar geef haar eens een zorgenvriendje. Google maar

**Geplaatst**: 03-01-15 23:44

Geplaatst: 03-01-15 23:44

different1 schreef:
@janneke
Wat betreft de regels, dat is meer een punt in de familie dan met de mensen van nieuwjaarsdag.

Okee - gelukkig maar!

Citaat:
En wat betreft het psychische deel, ja, er word me regelmatig gezegd "ow, dat herken ik zo van mezelf" of "ze zal toch niet hetzelfde hebben als ik, omdat ze zo ... doet" (op de puntjes invullen wat op dat moment gaande is, ze kan erg pietje precies zijn, of een huilbui, of wat paniekerig als ze ergens mee bezig is en ik zeg dat we zo gaan, of als ze iets kwijt is).

Brrrr.....!!!!
Dat soort opmerkingen horen compleet taboe te zijn! Het komt neer op een ander mens naar beneden trekken door gedrag (...wat altijd nog 100 redenen kan hebben....!!!) maar meteen in te vullen met minder mooie dingen.

Hoe je het beste met dit soort alles - behalve - steunend gedrag van de familie kunt omgaan, dat is nogal eens wat.
Maar het kan als eerste stap wel heel erg nuttig zijn om te weten: "oh, daar gaan ze weer - niet in meegaan! " (En dan een ander onderwerp aansnijden, niet op reageren, iets luchtigs over zeggen als dat dat wel meevalt en dat het nu heel anders is dan anders - of nog weer iets anders...)

Laatst bijgewerkt door Janneke2 op 03-01-15 23:45, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-01-15 23:45

Geplaatst door de TopicStarter : 03-01-15 23:45

@jolien, Dat is ook een goede tip! Dank je, ga gelijk googlen.

@janneke, ik ga er idd niet op in, maar t doet wel zeer afentoe juist omdat het een kind is die nog volop in ontwikkeling is.
Tuurlijk blijf ik alert, maar om nu al te zeggen dat wellicht iets "mankeert" vind ik te ver gaan.
Het is overigens niet kwetsend bedoeld van de familie, eerder waarschuwend om een hoop ellende te voorkomen.

**Geplaatst**: 04-01-15 00:19

Geplaatst: 04-01-15 00:19

Joolien schreef:
different1 schreef:
Ik troost haar op zo'n moment, neem haar op schoot en houd haar in m'n armen.
Als ze dan wat gekalmeert is, vraag ik waarom ze huilt...
Maar dan begint het huilen weer.
Ik wil haar helpen op zulke momenten, maar als ik niks weet wat er in haar koppie omgaat op zo'n moment, hoe kan ik haar dan helpen?

Ik ben zelf vrij gesloten, ik verwerk dingen vnl. in stilte .
Ik vertel haar elke dag dat ij van haar houd, en dat ze altijd alles tegen me kan zeggen.

Ik ga aan de slag met de huizen tekenen, ik denk dat me dat veel inzicht geeft.

Il reageer morgen uitgebreid maar geef haar eens een zorgenvriendje. Google maar

Best een goede denk ik, ik vind het echt wel een geniaal idee van de bedenker!

**Geplaatst**: 04-01-15 00:46

Re: Kleuter heeft soms onverklaarbaar verdriet

Geplaatst: 04-01-15 00:46

Je zegt dat je zelf gesloten bent, ook in jou leven is er veel gebeurd, heb je daar open en eerlijk met je dochter over gepraat? Over dat je verdrietig bent dat opa er niet meer is en dat alles zo is veranderd.
Ze leert van jou hoe ze met haar emoties om moet gaan en als jij opkropt zal zij dat nadoen omdat ze denkt dat het zo hoort.

**Geplaatst**: 04-01-15 01:04

Geplaatst: 04-01-15 01:04

zonnebloem18 schreef:
Je zegt dat je zelf gesloten bent, ook in jou leven is er veel gebeurd, heb je daar open en eerlijk met je dochter over gepraat? Over dat je verdrietig bent dat opa er niet meer is en dat alles zo is veranderd.
Ze leert van jou hoe ze met haar emoties om moet gaan en als jij opkropt zal zij dat nadoen omdat ze denkt dat het zo hoort.

Dat wilde il dus ook zeggen

**Geplaatst**: 04-01-15 06:25

Re: Kleuter heeft soms onverklaarbaar verdriet

Geplaatst: 04-01-15 06:25

Ik vind het verhaal helemaal niet zo onlogisch. Er is duidelijk veel veranderd in jullie leven, dat vraagt tijd en ruimte om aan te wennen. En vaak komen dat soort gevoelens pas later op bij kinderen. Zo'n familie feestje triggert misschien herinneringen aan opa en je ex. Of misschien was een van de andere kindjes haar aan het plagen.. Wat was ze aan het doen toen ze buiten bleef? Was/wou ze (g)aan het spelen of stond ze ergens verloren in de tuin?

**Geplaatst**: 04-01-15 08:16

Re: Kleuter heeft soms onverklaarbaar verdriet

Geplaatst: 04-01-15 08:16

https://m.bol.com/nl/p/er-zijn-voor-je- ... 005763551/
Kijk eens naar dit boek. Ik vind het een erg goed boek omdat er goed in beschreven staat hoe je er kan zijn voor je kind.

Zoals al eerder aangegeven heb je zelf het antwoord al gegeven. Ik snap dat het lastig in, maar ze moet jou vertrouwen.
Ik schrok er een beetje van dat je iemand anders erbij haalde om haar te troosten. Dat is ook verwarrend voor haar. Jij bent haar moeder, jij bent er om haar te troosten.

Ik heb een aantal jaar geleden mijn nichtje als pleegkind in huis gehad die het soms ook lastig vond om haar gevoelens te uiten. Wij hebben toen veel gehad aan het bovenstaande boek.

Ik wil je in ieder geval veel sterkte en succes wensen. Moeder zijn is niet altijd even makkelijk.

**Geplaatst**: 04-01-15 08:36

Re: Kleuter heeft soms onverklaarbaar verdriet

Geplaatst: 04-01-15 08:36

Je zegt dat je nu 2 weken thuis bent en het nog niet echt is veranderd. Dat is ook heel normaal, mijn kids hebben ook een week moeten wennen dat ze vakantie hebben en bij hun is dat geen extreme verandering want ik ben altijd thuis.

Mijn middelste dochter van 9 is ook heel erg emotioneel en kent haar grenzen niet in haar gevoel. Als ze verdrietig is dan is dat extreem(als of iemand dood is gegaan) en als ze lief wil doen is dat ook weer extreem. Maar ik probeer er niet te overdreven op te reageren.
Kijk je dochter heeft heel veel meegemaakt in een korte tijd en het is niet gek dat ze zich rot voelt, daarbij gaat ze ook naar school hele dagen en dan ziet ze jou ook eigenlijk 3 dagen niet want dan moet ze tot laat bij de oppas zijn.
Het is waarschijnlijk ook een schreeuw om aandacht en die krijgt ze op die momenten, ik kan makkelijk praten want ik weet natuurlijk niet hoe het gaat.
Maar zou het geen optie zijn om het juist te negeren en stel ze is klaar met huilen dan een uur later iets leuks met haar te gaan doen, zonder dat je het over het huilen heb gehad zodat ze daar geen aandacht van krijgt.

**Geplaatst**: 04-01-15 08:54

Re: Kleuter heeft soms onverklaarbaar verdriet

Geplaatst: 04-01-15 08:54

Vakantie is ook weer een veranderding van structuur, dus dat je daar na twee weken geen verbetering van merkt is ook niet vreemd. Verder lees ik vooral heel veel projecties van jezelf op haar én het "gelukkigheids-syndroom".
Jíj vond het koud, jíj vond haar er verloren bij staan. Heb je gecontroleerd of dat echt zo was?
Verder schrijf je "ik wil gewoon niet dat ze verdriet heeft en dat ze alles tegen me durft te zeggen" en "hoe kan ik haar helpen als ik niet weet wat er in dat koppie om gaat". Een kind heeft gewoon af en toe verdriet, soms ook zonder dat ze kunnen vertellen waarom. Het voorbeeld wat je aanhaalt vind ik daar eigenlijk niet eens een voorbeeld van, want ze had iets dat ze wou doen buiten en jij hielt haar daar vanaf met allemaal moeilijke vragen waar ze geen antwoord op heeft. Ook zonder dat je weet waarom of wat er in dat koppie omgaat kan je er voor haar zijn en haar helpen. En ze heeft genoeg om verdrietig over te zijn.

Ik denk dus dat het grootste probleem bij jou zit. Jij denkt en zorgt te veel. Laat het praten achterwege en luister naar je kind. Niet alleen naar wat het zegt, maar ook naar wat het doet. En het is niet altijd nodig lastige vragen te stellen, zeker niet bij zo'n jong kind. Een kind met verdriet kan je ook helpen door het simpelweg te troosten. Als ze gekalmeerd zijn kan je wat vragen, of tekenen, maar je kan ook accepteren dat je kind verdrietig was en wat troost nodig had.

Jij bent zelf ook door het nodige geweest, heb jij hulp het te verwerken?

**Geplaatst**: 04-01-15 09:05

Re: Kleuter heeft soms onverklaarbaar verdriet

Geplaatst: 04-01-15 09:05

Onthou ook dat jouw kind weer een individu op zich is. Ze is níet je familieleden. Ik vind het nogal wat om haar nu al te verdenken van psychische problematiek (ik zeg niet dat jij dat doet, maar je familie blijkbaar wel) terwijl ze hoogstwaarschijnlijk een gewoon 5-jarig meisje is die het nodige heeft meegemaakt. Haar emoties mogen er zijn, hoeven niet perse opgelost te worden, maar ze wil gewoon gekoesterd worden, ze wil zich veilig voelen bij jou.
Als mijn dochter huilt, hou ik haar vast en laat ik haar huilen. En als ik dan tegen haar zeg: huil maar even lekker lieverd, dan gooit ze er nog even een schepje bovenop. En op een gegeven moment is het klaar en hangt ze nog even bij me en gaat daarna haar eigen gang weer. Zo simpel kan het ook zijn toch? Zoals Janneke eerder hier al schreef: als je verdrietig bent, wil je gewoon troost, zonder dat daar allemaal theorieën in de rondte gaan over wat er toch in vredesnaam psychisch niet goed zit.

En stél je nou toch voor dat ze inderdaad genetisch belast is met die psychische aandoening, je bent er daarom al iets alerter op dus kun je zo nodig op tijd hulp zoeken. Maar nu loop je op de zaken vooruit..

**Geplaatst**: 04-01-15 09:33

Re: Kleuter heeft soms onverklaarbaar verdriet

Geplaatst: 04-01-15 09:33

Ts, als je zegt dat je dochter soms overgevoelig is, kun je misschien eens kijken bij HSP.
Als zij zo is, dat is geen psychisch probleem maar wel gevoeligheid, geeft dat jou misschien meer inzicht.
Om eerlijk te zijn, ik zou als klein kind ook graag even alleen buitenspelen. Alleen spelen geeft ruimte tot verwerking van alles. Buiten zijn geeft rust.

Wat ik hier lees is een meisje dat sterk opzoek is naar een manier om de dingen te verwerken maar ze weet nog niet genoeg hoe en jij kropt alles op dus weet ze dat ze niet volledig bij je terecht kan. Eens samen huilen over die dingen geeft soms een betere band dan alleen maar sterk zijn. Geloof me.
Ik kan het mis hebben. Maar focus je niet teveel op die psychische problemen, dat heeft geen nut want ze is te jong om daar nu echt iets aan te hebben als er een diagnose komt. Ze moet eerst kind zijn. Als jij je daarop focust zal zij echt gaan denken dat er iets mis is.

**Geplaatst**: 04-01-15 09:46

Re: Kleuter heeft soms onverklaarbaar verdriet

Geplaatst: 04-01-15 09:46

Zorgenvriendjes kun je eventueel ook haken, zo kun je het kind zelf een zorgenvriendje laten ontwerpen. Eventueel wil ik dit dan wel voor je maken, de kosten komen we dan wel uit maar dit zal niet veel zijn.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-01-15 10:50

Re: Kleuter heeft soms onverklaarbaar verdriet

Geplaatst door de TopicStarter : 04-01-15 10:50

Iedereen alvast heel erg bedankt, ik heb een hoop aan jullie reactie's.

Ik ben idd gesloten, huil wel afentoe maar dat doe ik niet makkelijk. Ik wilde juist sterk zijn voor m'n dochter, en voor m'n moeder die het ook heel moeilijk heeft.
Het is idd allemaal nogal veel geweest, en dat mijn dochter huilt is niet gek, alleen ik maakte me zorgen omdat ze dan niet weet te vertellen waarom ze huilt.
Nu zie ik dat dat vrij normaal is.

@joolien, dank je wel. Ik ga er eens voor zitten met haar.

Ik zit op m'n telefoon dus is wat lastiger om overal op te reageren. Sorry daarvoor.

**Geplaatst**: 04-01-15 11:28

Geplaatst: 04-01-15 11:28

Je dochter geeft in mijn ogen heel duidelijk haar behoeften aan, namelijk een voorspelbare en consequente omgeving om de verliezen te verwerken. Tijd om daar naar te gaan luisteren. Dus onder andere geen wisselende oppassers meer met ieder eigen regels, maar een vaste oppas die haar duidelijke kaders kan geven en haar tegelijkertijd ruimte geeft zich emotioneel te uiten.

Wat betreft het verdriet: dat mag er best zijn, probeer het niet op te lossen of weg te toveren. Verdriet heeft een functie. Ja tuurlijk is het vervelend te zien dat je kind verdrietig is, maar laat alsjeblieft ruimte voor dat verdriet. Daarmee help je haar, niet door haar verdriet op te lossen alsof het er niet is. Erken het verdriet, erken dat ze het moeilijk heeft en dat het inderdaad erg vervelend is dat ze zo veel belangrijke mensen verloren heeft. Kinderen hebben nog niet altijd de woorden om uit te drukken hóe ze zich voelen, laat staan waaróm ze zich zo voelen.

Wat betreft huizen tekenen.. hier zou ik ver weg van blijven als leek. Wat je wel kunt doen is haar tekeningen laten maken voor bijvoorbeeld je ex en haar opa.

**Geplaatst**: 04-01-15 16:15

Geplaatst: 04-01-15 16:15

Er is al veel geschreven waar ik me in kan vinden. Echter deze uitspraak:

Citaat:
Ze had "iets" in haar hoofd en dat moest ze er eerst uit hebben, dat kon alleen buiten.

Ik vind dat toch best een vreemde/heftige reactie voor een kleuter.

Ben ik de enige hier die dat vind?

Ik sluit me overigens wel aan bij Roodzonnetje wat betreft dat tekenen. Je kunt haar wel die huizen laten tekenen maar wanneer moet je hoe reageren, wat moet je er zelf mee? Ik vind dit idd ook een therapeutisch stukje wat je beter aan professionals over kunt laten.

**Geplaatst**: 04-01-15 17:26

Re: Kleuter heeft soms onverklaarbaar verdriet

Geplaatst: 04-01-15 17:26

Izep, ik versta het eigenlijk wel, ik had als kind ook wel eens een soort 'gevoel' in mijn hoofd dat ik er niet uitkreeg als ik de rust niet had ofzo.
En als iemand iets anders wou ging ik tegenwerken... Dus ik vind het niet zo vreemd. Maar dat zegt natuurlijk niets.

Nomineer dit bericht ×