Bokt.nl

**Geplaatst**: 01-01-15 19:18

Geplaatst: 01-01-15 19:18

Ik kan me heel goed voorstellen dat je met je handen in je haar zit!
Zelf geef ik les, ik ben dus geen psycholoog/therapeut en ik ga mee met de reacties die gegeven zijn: misschien hoogbegaafd? Wat ik verder lees is dat hij zich steeds maar aan past aan de wensen van hoe een kind zich "hoort" te gedragen. Hij gedraagt zich bij anderen op een manier die van hem wordt verwacht als 3-jarige (sociaal-wenselijk gedrag?), terwijl hij zich bij jou wil "bewijzen" en laten zien dat hij verantwoordelijk is en de "taken" die jij hem hebt opgegeven (zelf wassen, naar de toilet) neemt hij overduidelijk erg serieus (bang om iets fout te doen?).
Heb je al eens gevraagd waarom je hem bijvoorbeeld niet mag wassen en waarom anderen dat wel mogen? Ik vermoed dat hij hier zelf een prima antwoord op kan geven.
Verder vind ik de tip om het eens op een hele andere manier aan te pakken een hele goeie en ik denk dat je daar ook wel een slag mee zult slaan. Maar ook zou ik eens gaan kijken naar hulp voor ouders een hoogbegaafde kinderen. Er zijn genoeg websites die informatie bieden, maar ook instellingen die jou hierbij kunnen helpen.

**Geplaatst**: 01-01-15 19:21

Geplaatst: 01-01-15 19:21

Ik ben geen moeder en ook geen gedragsdeskundige, dat voorop gesteld.
Maar als ik jouw verhaal lees krijg ik het gevoel alsof jouw zoon zichzelf probeert te bewijzen tegenover jou.

**Geplaatst**: 01-01-15 19:21

Geplaatst: 01-01-15 19:21

Sizzle wat een interessante reactie. Dit is dus waarom sticker systemen geen goed plan zijn.

Ts: lees eens: de sterke gevoelige jongen.

**Geplaatst**: 01-01-15 19:23

Geplaatst: 01-01-15 19:23

Maar is het ook niet deels peuterpuber gedrag van een 3 jarige?
Ik heb zelf een 3,5 jarige en ik ben het meest de pineut. Zijn vader en ik zijn overigens nog gewoon getrouwd, maar ik heb de beste band met hem, ik ben het meeste bij hem en hij reageert zich het makkelijkste af dus bij mij.
Mijn zoontje kan tot 100 tellen, ook getallen lezen tot 100 en tellen in het engels tot 20. Ook het alfabet kent hij. Niets omdat wij iets stimuleren, maar hij vind dat zelf reuze interessant.
Maar ook hier een grote mond, boos, slaan, schreeuwen en negatieve aandacht vragen. Ik zie dat als een uitlaatklep. Er gebeurt zoveel in dat kleine lijfje qua ontwikkeling en ook in dat koppie. Als 3 jarige kan je nou eenmaal niet altijd in het gelid lopen.
En heeft het er niet mee te maken ook dat jij en de vader uit elkaar zijn? Dat hij onbewust daar last van heeft en grenzen opzoekt om te kijken hoe ver hij bij jou kan gaan en kijken of jij niet bij hem weggaat?
Ook lijken mijn zoontje en ik op elkaar. Beide ongeduldig, kort lontje en snel driftig en ook daarom botsen we vaker vrees ik.
Hier na een time out spreek ik hem niet streng toe, maar probeer ik gewoon heel rustig te blijven en ik vraag altijd gewoon rustig en vriendelijk of hij weet waarom ik hem op de bank gezet heb. Vaak weet hij dat wel, dan geef ik aan dat dat niet leuk is en vraag ik om een sorry en kus en knuffel. Nog streng zijn na een time out heeft voor mij geen toegevoegde waarde, want de time out zelf was al zijn 'straf'.

**Geplaatst**: 01-01-15 19:24

Geplaatst: 01-01-15 19:24

Uit je posts maak ik inderdaad op dat je nogal met je handen in het haar zit, je hebt zelf ook aardig wat meegemaakt de laatste tijd, denk ik?

Je mannetje heeft ook heel wat meegemaakt dan en dat heeft hem mogelijk een enorm gevoel van machteloosheid gegeven. Hij heeft geen invloed gehad op grote gebeurtenissen in zijn leven en dat maakt kinderen extra onzeker over hun basis. Jij bent zijn basis, zijn veilige haven. In een veilige haven kun je je laten gaan, je emoties tonen, jezelf zijn. Hij bouwt overal spanning op en bij jou, thuis, laat hij de spanning los. En dat kan zich inderdaad uiten in "lastig" gedrag, in ongehoorzaamheid, grenzen overschrijden, iemand zeer doen. Hij moet het érgens kwijt, hij moet het ergens ook oefenen (want heel veel peuters vertonen dit gedrag in meer of mindere mate, laat het een troost zijn).

Persoonlijk zie ik veel nadelen in time outs en fysiek overmacht van ouders. Het recht van de sterkste geldt, dat toon jij als zijn rolmodel, dus hij kan eens zien of hij onderhand niet sterker is. Fjordnina noemt een bijzonder praktisch boek wat handvatten geeft voor jouw omgang met hem. Wellicht vind je ook inspiratie op http://www.kiind.nl en http://www.kroost.nl

For the record: mama van 2, waarvan de oudste 3 en erg intelligent en gevoelig is, tevens studente Toegepaste Psychologie richting Kinderen en Jeugd en bijzonder geinteresseerd in een vredelievender, relatiegerichter opvoedstijl dan gemiddeld

**Geplaatst**: 01-01-15 19:28

Re: Zijn er hier mensen met deskundige kinderkennis?

Geplaatst: 01-01-15 19:28

Voor dit soort vragen kun je heel goed terecht op het forum van Ouders Online. Daar vind je veel ervaringsdeskundigen

www.ouders.nl

**Geplaatst**: 01-01-15 19:28

Geplaatst: 01-01-15 19:28

Sizzle schreef:
Nog een toevoeging: Time-out was trouwens voor ons echt nutteloos.
Ik sloot me gewoon af en was vooral introvert beledigd dat ik gewoon niet begrepen werd en ging vervolgens gewoon wel wat anders doen, maar VOORAL NIET vertellen wat me dwars zat aangezien ik vond dat ik kinderachtig werd behandeld.
Mijn broer brak eerst de boel af en moest hij dan toch op de gang staan wilde uiteindelijk ook niet bijleggen, Die was dan zo beledigd dat hij gewoon niet meer beneden wilde spelen daarna en sloot zich op in zijn kamer.
Het heeft vooral bijgedragen dat wij ons juist afsloten van onze ouders.

Prachtig! En dat is precies hoe heel veel (alle?) kinderen een time out ervaren!

Echt, verplaats je (algemeen bedoeld he) in het gevoel van een kind en voel wat het met je doet als je een time out zou krijgen :')

Steek je hand op als je ècht denkt dat een kind in de hoek gaat nadenken over zijn zonden...

**Geplaatst**: 01-01-15 19:33

Re: Zijn er hier mensen met deskundige kinderkennis?

Geplaatst: 01-01-15 19:33

Als ik lees wat dit kind allemaal al kan, zou ik denken aan hoog begaafdheid op specifieke vlakken. Dit wijst vaak op een autistische stoornis. Dit kan goed verklaren waarom je niet binnenkomt met straffen of belonen en toespreken.

**Geplaatst**: 01-01-15 19:34

Geplaatst: 01-01-15 19:34

Iris82 schreef:
Sizzle wat een interessante reactie. Dit is dus waarom sticker systemen geen goed plan zijn.

Interessant dat je dat zegt.
Bij mij had het als effect dat mij extra pijnlijk bewust werd dat ik bepaalde dingen gewoon niet kon (foutloos schrijven in groep 5 bijvoorbeeld) en daar juist onzeker over werd terwijl ik voor andere dingen altijd een sticker kreeg omdat ik die altijd foutloos deed en dat was dan weer nutteloos omdat het vanzelfsprekend was dat ik het goed deed.
De enkele dingen waar ik geen stempel voor kreeg zijn mij beter bijgebleven dan de dingen waar ik in vooruit liep, terwijl dat er veel meer waren. Ik kon bijvoorbeeld al heel vroeg heel goed lezen.
Echter schaamde ik mij als ik hoorde dat mijn moeder dat dan trots vertelde. Ik wilde niet bijzonder zijn want ik wist dat ik andere dingen niet goed kon en dan zouden mensen dadelijk te veel van mij verwachten en teleurgesteld zijn.
Zo redeneerde ik altants toen al op de basisschool. Ik weet het nu nog...

**Geplaatst**: 01-01-15 19:36

Geplaatst: 01-01-15 19:36

Hoi TS,

Dit hebben mijn ouders ook met mij meegemaakt. Ik was een gefrustreerd rotkind, moet ik toegeven. Ik las op mijn vierde elke dag de krant etc, leerde lezen en schrijven in meerdere talen op die leeftijd, en ik verslond boeken aan een tempo dat mijn ouders ze niet aangesleept kregen. Een beetje soortgelijke aanwijzingen als die jij nu hebt, later ben ik ook getest en mijn IQ bleek te hoog om nog "comfortabel" voor me te zijn.

Mijn ouders hebben me intellectueel altijd gestimuleerd, ik kreeg op gebied van boeken/kennis alles wat mijn hartje begeerde. En daar ben ik ze nu nog steeds dankbaar voor, want in intellectuele inspanningen kon ik mijn ei kwijt. Maar verder was ik erg gefrustreerd. Ik vond 0,0 aansluiting bij leeftijdsgenootjes. Ik verveelde me zo ontzettend hard op school dat ik me nu nog levendig herinner hoe de erge buikpijn voelde die ik kreeg van me elke dag, de hele dag te vervelen. Ik was nergens liever dan thuis, waar ik zelf kon kiezen waar ik me mee bezig hield, dingen die me uitdaagden. Maar helaas was thuis ook de plaats waar ik al mijn frustraties afreageerde.

Wat mijn ouders toen eraan konden doen? Ik weet het niet. Me sowieso blijven stimuleren op intellectueel vlak, dat was het enige waar ik blij van werd, maar verder denk ik dat ze weinig konden met mijn frustraties. School bleef hoe dan ook vreselijk saai, hoeveel jaren je ook over zou slaan, en ik ben nooit graag naar school gegaan, en ik heb er elke dag buikpijn van gekregen. Pas op de universiteit kreeg ik er een beetje lol in (mede dankzij honours programma's en andere individuele kansen die er mogelijk zijn) en nu krijg ik alleen nog buikpijn van verveling wanneer medestudenten vragen om herhaling van een stukje uitleg.

Ik zou het IQ van je zoontje laten testen zodat je weet waar je mee werkt. Aan de hand daarvan krijg je hopelijk ook een beter zicht op in hoeverre de problemen al dan niet hun oorzaak in eventuele hoogbegaafdheid vinden.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-01-15 19:43

Geplaatst door de TopicStarter : 01-01-15 19:43

Ho wacht, ik denk dat er hier een misverstand is. Op plekjes wijzen was bedoeld met wassen en nog plekjes over te slaan waar je duidelijk ziet dat hij nog wat vies is. Dit ook op zijn vraag. Verder verwacht ik niks van hem, help hem met liefde en met momenten is het gewoon pijnlijk dat hij mijn hulp niet wilt! Ik geef hem alleen de kans de grenzen van zijn kunnen op te zoeken en hem te begeleiden die te verleggen. Als hij aangeeft dat hij iets niet wil/kan dan push ik hem ook niet. Ik leg hem dan uit dat dat niet erg is en dat mama hem graag helpt en terwijl we dan bezig zijn leg ik ook heel geduldig stap voor stap uit wat de bedoeling is.

De andere volwassenen zijn de leerkrachten op school, mijn ex en zijn familie, mijn moeder en wat vrienden die hem opvangen als dat nodig is.

Wel heeft hij bij al die andere volwassenen andere kinderen om zich heen, dus misschien is er ook wel wat verveling in zijn gedrag.

@Chubby, ik heb inderdaad al een heleboel voor mijn kiezen gehad de laatste tijd en eigenlijk is mijn zoontje degene die mij rechtop houd, die mij overal doorheen trekt. Dit was bij de zwangerschap al zo.

Ik overdacht mijn zonden wel altijd tijdens een time out, maar dan meer om een manier te bedenken dat ik de volgende keer geen straf zou krijgen :')

Maar ik dacht er over na

Ik ga hem inderdaad maar eens laten testen op hoogbegaafdheid. Iemand een idee waar je dit kan laten doen?

**Geplaatst**: 01-01-15 19:44

Re: Zijn er hier mensen met deskundige kinderkennis?

Geplaatst: 01-01-15 19:44

Ik zou een verwijzing bij de huisarts neerleggen die kan ook verder met je kijken

**Geplaatst**: 01-01-15 19:45

Geplaatst: 01-01-15 19:45

Dag TS,

Ik ben zelf iemand die psychologie bijna is afgestudeerd en werkt met verschillende kinderen. Alle adviezen zijn leuk en aardig, maar zonder te observeren is er weinig van te zeggen. Zorg dat er iemand in de omgeving jullie kan helpen.

Wat je goed in je hoofd moet houden ook al is je kind hardstikke slim, sociaal emotioneel moet een kind ook nodige ervaringen opdoen. Wees dus voorzichtig met een kind ouder behandelen dan zijn leeftijd. Dat hij goed dingen kan zegt nog niet dat hij alles aankan.

Ik werk zelf erg veel met mensen die veel kunnen maar weinig aankunnen. Dat werkt vaak frustraties voor alle partijen op, want waarom de ene keer wel en de andere keer niet? Die vragen zijn moeilijk algemeen te beantwoorden, maar kijk naar je kind en wat werkt er wel en wat werkt er niet en wat vandaag werkt hoeft morgen niet te werken.

Ik wens je heel veel sterkte en wijsheid toe.

**Geplaatst**: 01-01-15 20:01

Geplaatst: 01-01-15 20:01

poetser schreef:
@Chubby, ik heb inderdaad al een heleboel voor mijn kiezen gehad de laatste tijd en eigenlijk is mijn zoontje degene die mij rechtop houd, die mij overal doorheen trekt. Dit was bij de zwangerschap al zo.

Kan het zijn dat hij dat voelt en dat als een soort verantwoordelijkheid waarneemt?
Onderschat die kleintjes niet wat dat betreft.

**Geplaatst**: 01-01-15 20:03

Geplaatst: 01-01-15 20:03

Volgens mijn eigen kennis is IQ-bepaling bij deze leeftijd nog niet mogelijk.
Ik ken hier in ieder geval geen voorbeelden van.
Met daarbij dat het resultaat van die score je niet echt verder zal helpen. Contact met maatschappelijk werk voor opvoedondersteuning lijkt mij meer verstandig. En.... Een kind van deze leeftijd mag ook wel eens dwars zijn.

**Geplaatst**: 01-01-15 20:10

Geplaatst: 01-01-15 20:10

Sizzle schreef:
Iris82 schreef:
Sizzle wat een interessante reactie. Dit is dus waarom sticker systemen geen goed plan zijn.

Interessant dat je dat zegt.
Bij mij had het als effect dat mij extra pijnlijk bewust werd dat ik bepaalde dingen gewoon niet kon (foutloos schrijven in groep 5 bijvoorbeeld) en daar juist onzeker over werd terwijl ik voor andere dingen altijd een sticker kreeg omdat ik die altijd foutloos deed en dat was dan weer nutteloos omdat het vanzelfsprekend was dat ik het goed deed.
De enkele dingen waar ik geen stempel voor kreeg zijn mij beter bijgebleven dan de dingen waar ik in vooruit liep, terwijl dat er veel meer waren. Ik kon bijvoorbeeld al heel vroeg heel goed lezen.
Echter schaamde ik mij als ik hoorde dat mijn moeder dat dan trots vertelde. Ik wilde niet bijzonder zijn want ik wist dat ik andere dingen niet goed kon en dan zouden mensen dadelijk te veel van mij verwachten en teleurgesteld zijn.
Zo redeneerde ik altants toen al op de basisschool. Ik weet het nu nog...

Ik ga helemaal mee in het stuk dat stickersystemen geen goed plan zijn. Zoals het bij jou sissle ingezet werd levert het juist een negatiever zelfbeeld op, maar het is ook echt een machtsmiddel, immers, de ouder bepaald wanneer iets goed genoeg is. Is dat niet iets wat een kind zelf moet bepalen? Want, wanneer het kind het goed genoeg vind, ís het ook goed genoeg, voor dat moment.

Nouja, ik blijf dit soort dingen interessant vinden :-)

**Geplaatst**: 01-01-15 20:11

Geplaatst: 01-01-15 20:11

amandananana schreef:
Is hij niet hoogbegaafd? Dat betekent vaak niet alleen dat ze heel slim zijn maar kan ook gepaard gaan met gedragsproblemen.

juist omdat je thuis jezelf kan zijn.....kwetsen ze moeders het meeste, lastig voor jou zoek echt hulp
heb het thuis ook gezien dit kan een heel gezin beinvloeden.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-01-15 20:15

Geplaatst door de TopicStarter : 01-01-15 20:15

Natuurlijk mag hij gewoon kinderlijk stout zijn, daar heb ik geen problemen mee en het verschil is goed te merken.

Met andere woorden, mijn angst is realiteit en ik kan mijn kind niet aan? Moet ik hem uit handen gaan geven? (heb zelf helaas slechte herinneringen met jeugdzorg en alle instanties eromheen dus dat vertrouwen is ver weg e, echt een allerlaatste optie voor mij, maar dat doet niet ter zake nu)

**Geplaatst**: 01-01-15 20:16

Geplaatst: 01-01-15 20:16

Je geeft je kind niet uit handen maar je zoekt hulp in de zin van handvaten met iemand die met jullie meekijkt. Dat is juist dapper. En voor alle partijen enorm fijn.
Nogmaals wij hebben hulp gehad vooral van een ergo en die kijken samen naar gedragingen van je kind en die ondersteunen je daarin en geven tips en allerlei andere denkbeelden die handvaten geven

Laatst bijgewerkt door StalNollie op 01-01-15 20:17, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 01-01-15 20:17

Geplaatst: 01-01-15 20:17

@Coby je kan vanaf begin al observeren en kijken wat een kind gemiddeld kan. Vanaf 2,5 jaar kan je ook echt "IQ" meten. (WIPPSI).

@Poetser je hoeft niet meteen naar jeugdzorg. Er zijn ook andere organisaties die expertise hebben over ontwikkelingspsychologie.

**Geplaatst**: 01-01-15 20:18

Re: Zijn er hier mensen met deskundige kinderkennis?

Geplaatst: 01-01-15 20:18

Ik denk juist niet naar jeugdzorg, maar eerst eens hulp voor jezelf zoeken en kijken of dat al voldoende helpt

!

**Geplaatst**: 01-01-15 20:21

Geplaatst: 01-01-15 20:21

poetser schreef:
Natuurlijk mag hij gewoon kinderlijk stout zijn, daar heb ik geen problemen mee en het verschil is goed te merken.

Met andere woorden, mijn angst is realiteit en ik kan mijn kind niet aan? Moet ik hem uit handen gaan geven? (heb zelf helaas slechte herinneringen met jeugdzorg en alle instanties eromheen dus dat vertrouwen is ver weg e, echt een allerlaatste optie voor mij, maar dat doet niet ter zake nu)

Nee joh, maar een beetje hulp in de vorm van een workshop of wat goede tips van iemand die de situatie (op film) gezien heeft kan je wel helpen. Ook i.v.m. timing, dat blijft gewoon essentieel.

**Geplaatst**: 01-01-15 20:27

Geplaatst: 01-01-15 20:27

Coby schreef:
Volgens mijn eigen kennis is IQ-bepaling bij deze leeftijd nog niet mogelijk.
Ik ken hier in ieder geval geen voorbeelden van.
Met daarbij dat het resultaat van die score je niet echt verder zal helpen. Contact met maatschappelijk werk voor opvoedondersteuning lijkt mij meer verstandig. En.... Een kind van deze leeftijd mag ook wel eens dwars zijn.

Niet mee eens. Intelligentiebepaling is wel degelijk mogelijk (wpssi). En dat kan wel degelijk aanknopingspunten bieden. Zo weten we bijv dat een disharmonisch profiel verscheidende gedragsproblemen kan veroorzaken.

Maar zoals meerdere zeggen, geen enkele psycholoog kan vanaf een forum advies geven. Je kunt naar de tips luisteren en mogelijk zit daar wat bij wat je helpt, mogelijk modder je nog jaren door.
Ga eens langs je huisarts, vraag een doorverwijzing naar een k&j psycholoog en ga eens kijken naar mogelijke oorzaken.

**Geplaatst**: 01-01-15 20:35

Geplaatst: 01-01-15 20:35

Allereerst mijn referentiekader: pedagoge, tijdens mijn opleiding op meerdere gebieden verdiept in hoogbegaafdheid (onder andere scriptie onderzoek, dus ook een hele sterke theoretische basis), en in groep 7 hier zelf op getest, waaruit bleek dat ik inderdaad hoogbegaafd ben. Helaas bij mij niet zo'n succesverhaal als bij Catnip, maar faalangst, onderpresteren, blijven zitten, van universiteit naar HBO terugvallen. Dingen die vaker gebeuren zelfs dan de succesverhalen!

Zo vanaf Bokt valt er alleen te zeggen 'ik vermoed sterk dat', maar voor echte hulp heb je mensen nodig die jou en jouw zoon kunnen zien, die kunnen observeren hoe de wisselwerking tussen jullie is, en hoe hij zich gedraagt. Voor zover ik hier vanaf papier kan beoordelen komt jouw zoontje inderdaad over als een hoogbegaafd kind. In het hoogbegaafdheidscentrum in Nijmegen hebben ze de meeste expertise op dit gebied, en kunnen ze ook testen uitvoeren. Ik zie overigens dat zij een samenwerkingsverband hebben met het hoogbegaafdheidscentrum in Antwerpen, dus daar zit ook dezelfde expertise. En is voor jou denk ik wat dichterbij. Ook op jonge leeftijd kun je hier op testen, zeker in zijn geval, want er valt te herleiden op welke cognitieve leeftijd hij zit. Zij kunnen je daar ook handvatten geven van wat hij op dat moment nodig heeft. Ze doen daar niet alleen cognitieve tests, maar ook op allerlei andere gebieden, waardoor ze een totaalplaatje krijgen.

Ik zag iemand iets zeggen over achterlopen in de emotionele ontwikkeling bij hoogbegaafde kinderen. Dit klopt over het algemeen juist niet. Deze kinderen hebben in eerste instantie hier ook een voorsprong in, maar hierdoor vinden ze vaak geen aansluiting bij hun leeftijdsgenoten. Vanaf dat moment vindt er minder sociale interactie plaats, en stagneert de sociaal-emotionele ontwikkeling (of vertraagt). Ze hebben juist baat bij omgang met kinderen van hun cognitieve leeftijd, zodat hun sociaal-emotionele ontwikkeling ook op overeenkomstige wijze kan ontwikkelen.

Wat je ook vaak ziet, en ook vrij jong al kan gebeuren, is dat kinderen zich gaan aanpassen. Ze merken dat wat zij kunnen en doen bijzonder is, en dat daar nog wel eens negatieve reacties op komen. Het zou best wel eens kunnen dat jouw zoon zich aanpast bij anderen naar wat er van hem verwacht wordt. Dit is alleen moeilijk, want het is conflicterend met wat voor hem natuurlijk voelt. Dit moet ontladen worden, en dat gebeurt in een veilige omgeving, zijnde bij jou. In dat opzicht een groot compliment, want hij voelt zich veilig genoeg bij jou om alle frustraties ook er uit te gooien, maar tegelijkertijd voor jou heel moeilijk, want jij zit in feite met de rotzooi die door anderen (zonder dat ze het weten waarschijnlijk) veroorzaakt wordt.

Mijn advies is dan ook: zoek professionele ondersteuning. Dat is geen zwaktebod, maar juist een teken van sterkte! Toegeven dat het niet lukt is het moeilijkste, en daar ben je al doorheen. Mocht je meer willen weten over hoogbegaafdheid, dan wil ik je graag helpen.

edit: dit is de site van het centrum in Antwerpen: http://www.exentra.be/

**Geplaatst**: 01-01-15 20:50

Geplaatst: 01-01-15 20:50

Sizzle schreef:
poetser schreef:
@Chubby, ik heb inderdaad al een heleboel voor mijn kiezen gehad de laatste tijd en eigenlijk is mijn zoontje degene die mij rechtop houd, die mij overal doorheen trekt. Dit was bij de zwangerschap al zo.

Kan het zijn dat hij dat voelt en dat als een soort verantwoordelijkheid waarneemt?
Onderschat die kleintjes niet wat dat betreft.

Dit is ook wat mij als eerste tebinnen schiet.
Een kind voelt dit, als hij op jonge leeftijd al moet voelen dat hij degene is die mama overeind houdt snap ik goed dat hij dat niet trekt en zich juist vooral op jou afreageert.

Maar zoals gezegd, tips en adviezen geven vanaf een verhaaltje op internet werkt niet, zoek begeleiding zodat je weet waar het zit en hoe je hem kunt helpen.

Nomineer dit bericht ×