Bokt.nl

chelle_dora schreef:

Zolang je lichaam niet goed werkt kan je hopen op een wonderpilletje tot je een ons weegt en afgeven op de verpleging tot je 100 jaar bent, maar geen enkel ziekenhuis gaat je met zo'n lage hartslag naar huis laten vertrekken. Dan kan je op je kop staan en volhouden dat het niets lichamelijks is maar je lichaam is het nu klaarblijkelijk nog steeds aan 't opgeven omdat jij daar niet aan toe wil geven in je koppie. Dat los je niet op met continu topics plaatsen over de vervelende artsen en ook niet door gezellig thuis uit te zieken.

xEmily schreef:

Sorry hoor maar nou wordt ik best geïrriteerd.
Vechten tegen de hulp die ik krijg? Ik heb VRIJWILLIG om hulp gevraagd nota bene?
En dat doet me pijn eerlijk gezegd, demotiverend. En ik wordt er een beetje boos van eerlijk gezegd

Jaa... als ik botweg nee krijg te horen terwijl ik me echt totaal niet lekker voel, dan zou ik graag een verklaring willen ; toestemming van de arts, of dat het niet kan door mijn lichamelijke conditie. Maar als je alleen nee te horen krijgt ... dan is het toch logisch dat ik het niet snap?

Ik snap dat sommigen me niet thuis willen hebben. Maar in het ziekenhuis gaat het geestelijk totaal niet - ik zit hier echt in een emotionele achtbaan. Ik ben niet de standaard eetgestoorde, en mijn eetstoornis is er ook niet voor de lol, het liefst zou ik ook anders willen, en DAAROM ga ik in behandeling ... Er zijn ook andere plannen die misschien in werking worden gezet als het straks thuis niet meer gaat, in overleg met psycholoog. Dus zodoende hebben we straks wel een soort van "back up".

Vepleging en kinderarts begrijpen me inderdaad niet ... maar onaardig zijn ze zeker niet. Bij mijn eerste opname (van de vier) vond ik dat wel enorm ... maar nu heb ik veel meer inzicht in mijn ES én in de taak van de kinderarts/verpleging.

Hannanas schreef:

Misschien kun je proberen het te relativeren door middel van het fysieke even te scheiden van je psyche.

Ik begrijp dat het ziekenhuis vervelend is omdat ze alleen focussen op het fysieke.
Maar vertel nou zelf.. Zonder lichaam ben je nergens en valt er niets psychisch te verzorgen.

De artsen zetten alles op alles om je in leven te houden en op dit moment is dat voedsel en vocht.
Je hart heeft het zwaar en je spieren worden voor energie opgegeten (je hart is ook een spier).
Menigeen overlijd aan de gevolgen van verhongering.

Anderzijds kost je psyche enorm veel energie.
Wanneer je mentaal en emotioneel beter wilt worden en je problemen wilt aanpakken zou je daar energie voor moeten hebben.
Daar kan je wel een buffertje voor gebruiken. Verloeder je lichaam niet. Behandel het als een broos plantje. Geef het zachtjes steeds meer warmte, licht, water en liefde.

Ik begrijp dat het tegennatuurlijk voelt want je hoofd stribbelt tegen ..
Maar meissie echt waar.. Wil jij weer happy en gelukkig worden zou je nu voor je lichaam moeten kiezen. Met wat extra verzorging voor je lichaam kun jij veel beter je psyche gaan aanpakken.
Emotioneel en mentaal ga jij je ook sterker voelen. Body en mind zijn zo sterk verbonden.

Het kostbaarste wat jij bezit.
Zonder dat geen leven hier op aarde.
Jouw cadeautje. Waardoor je hier leren kunt, en kunt surfen op de golven van het leven.

Het holle rare gevoel van je buik kan komen door je ondergewicht. Je hele lijf staat op code rood en niets werkt meer normaal. Pijntjes, ongemakken. Als een auto zucht onder te weinig smeerolie en teveel roest.

Je kunt het!
Ik geloof in jou.
Je bent erg sterk.
Kent de kracht van je wil.
Draai die om.
Zo sterk de ene kant op..
Kun je ook weer terug omhoog.
Wees lief voor jezelf.
Jij komt er wel!

Citaat:

Ik denk niet dat jij het gevoel hebt dat er wat vast zit maar dat je hoofd (es) je zegt dat jij moet overgeven. Ik zeg niet dat het bij jou ook zo is maar dat zijn wel typisch de smoesjes van een eetstoornis patiënt, vandaar de manier van omgaan van de verpleegkundige.