Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 12-12-14 14:20

Geplaatst door de TopicStarter : 12-12-14 14:20

tanjaatjuhh schreef:
Kun je het niet opschrijven en aan je moeder geven. Dan hoef je niet het gesprek aan te gaan eerst. Misschien helpt het voor haar ook om je te begrijpen momenteel. Geef haar elke dag een brief waarin staat hoe je je voelt , waar je behoefte aan hebt. Dat je soms wat heftig uit de hoek komt maar het echt niet zo bedoelt.

Maar ze maakt zich al zoveel zorgen -O-

Als ik dan ook nog vertel wat er allemaal in mn hoofd omgaat en hoe ik me voel dan gaat zij daar helemaal kapot aan. Ik kan haar dat toch niet aan doen..

**Geplaatst**: 12-12-14 14:25

Geplaatst: 12-12-14 14:25

Wat naar om te lezen dat een jong iemand als jij het nu al zo zwaar heeft in het leven. Je hebt het over een wachtlijst van 3 maanden. Ik hoop dat je het feit dat er wel al wat in gang is gezet en je weet dat er over 3 maanden wat gaat gebeuren aan je situatie kan gebruiken om je aan op te trekken op moeilijke momenten. Ik vind het heel naar voor je dat je je zo voelt en hoop heel erg dat je snel geholpen word! Veel sterkte!

**Geplaatst**: 12-12-14 14:26

Geplaatst: 12-12-14 14:26

kevertje04 schreef:
tanjaatjuhh schreef:
Kun je het niet opschrijven en aan je moeder geven. Dan hoef je niet het gesprek aan te gaan eerst. Misschien helpt het voor haar ook om je te begrijpen momenteel. Geef haar elke dag een brief waarin staat hoe je je voelt , waar je behoefte aan hebt. Dat je soms wat heftig uit de hoek komt maar het echt niet zo bedoelt.

Maar ze maakt zich al zoveel zorgen Als ik dan ook nog vertel wat er allemaal in mn hoofd omgaat en hoe ik me voel dan gaat zij daar helemaal kapot aan. Ik kan haar dat toch niet aan doen..

Daar ga jij de fout in, anderen voor je zelf zetten. Je zelf wegcijferen. Ik ken het, doe het zelf ook en zit altijd aan andere te denken maar ondertussen ga je er zelf aan onderdoor en krijg je zelf problemen.

Ik denk dat het praten met een psycholoog het beste is, die zijn er op getraind en kunnen je professioneel helpen.

**Geplaatst**: 12-12-14 14:27

Geplaatst: 12-12-14 14:27

kevertje04 schreef:
tanjaatjuhh schreef:
Kun je het niet opschrijven en aan je moeder geven. Dan hoef je niet het gesprek aan te gaan eerst. Misschien helpt het voor haar ook om je te begrijpen momenteel. Geef haar elke dag een brief waarin staat hoe je je voelt , waar je behoefte aan hebt. Dat je soms wat heftig uit de hoek komt maar het echt niet zo bedoelt.

Maar ze maakt zich al zoveel zorgen Als ik dan ook nog vertel wat er allemaal in mn hoofd omgaat en hoe ik me voel dan gaat zij daar helemaal kapot aan. Ik kan haar dat toch niet aan doen..

Je kan het je moeder niet aandoen dit niet te vertellen, ze zal er kapot aan gaan als ze er binnekort achterkomt, en jij het al die jaren niet hebt verteld.. (spreek uit ervaring)

Je moeder is er ook om je te helpen he

**Geplaatst door de TopicStarter** : 12-12-14 14:32

Re: Ik zit vast...

Geplaatst door de TopicStarter : 12-12-14 14:32

Mn moeder weet het wel, ze is door school geïnformeerd. Sindsdien is de sfeer thuis nòg erger, ik krijg bij alles wat ik doe vragen of opmerkingen naar mn hoofd geslingerd, of zorgelijke blikken. Ook op momenten dat het beter gaat en ja, dat maakt mijn toestand dan weer slechter..

Ik ben laatst twee nachten uit huis geweest (in overleg met mn moeder), en heb bij een vriendin overnacht. Dat werkte, want ik schaamde me kapot als ik te lang in bed bleef liggen en durfde dus niet niet naar school te gaan. Maar daar voel ik me zo'n last, ik kom daar een beetje de huisvrede verstoren.. dat voelt poedersuiker en daar wordt het gewicht op mn schouders toch weer zwaarder van.

**Geplaatst**: 12-12-14 14:35

Re: Ik zit vast...

Geplaatst: 12-12-14 14:35

Je moet eens stoppen met je schuldig te voelen tegenover de mensen die je willen helpen :(:)

**Geplaatst**: 12-12-14 14:41

Re: Ik zit vast...

Geplaatst: 12-12-14 14:41

Je hoeft je inderdaad niet schuldig te voelen meid. Je bent het waard om te leven etc! Ookal denk je dat het niet zo is, je bent het dubbel en dwars waard! Net als andere doe jij er ook toe! Ik wou dat ik wat voor je kon doen, het liefste zou ik je nu een knuffel geven en je niet meer laten gaan.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 12-12-14 14:45

Re: Ik zit vast...

Geplaatst door de TopicStarter : 12-12-14 14:45

Dat snap ik Shirley, maar toch doe ik het. Ik ben gewoon zo onzeker over mezelf maar ook mijn gevoel, klopt dit wel? Ben ik wel realistisch? Zou ik dit niet anders moeten doen? En dit? En dit dan?

Ik las net een ander topic, een vader met een mentale stoornis, een terminaal zieke moeder. Waar haal ik het lef vandaan om te klagen over mijn leven?

**Geplaatst**: 12-12-14 14:48

Re: Ik zit vast...

Geplaatst: 12-12-14 14:48

Ehm, je moet jezelf niet met anderen vergelijken. Sommige mensen zijn al helemaal van slag van een blaar op een grote teen die niet weggaat.

Als je ergens mee zit dan is dat belangrijk voor jou en dat iemand anders het nog erger heeft of minder erg heeft is niet van belang. Het gaat erom dat het met jou goed gaat. Het is jou leven. Jij bent het waard!

**Geplaatst**: 12-12-14 14:49

Geplaatst: 12-12-14 14:49

Maar het hoeft niet!
Denk dat jij een geweldige meid bent, als ik zie hoeveel mensen in jouw omgeving zich zorgen maken en zich voor jou willen inzetten!
Dat doen ze heus niet omdat je een flapdrol bent...
Probeer dat ook eens te beseffen :(:)

En natuurlijk heb jij recht op je eigen verdriet, het is geen gemekker over een puistje op je neus wat je bezig houdt, dit is even serieus.

**Geplaatst**: 12-12-14 14:50

Geplaatst: 12-12-14 14:50

kevertje04 schreef:
tanjaatjuhh schreef:
Kun je het niet opschrijven en aan je moeder geven. Dan hoef je niet het gesprek aan te gaan eerst. Misschien helpt het voor haar ook om je te begrijpen momenteel. Geef haar elke dag een brief waarin staat hoe je je voelt , waar je behoefte aan hebt. Dat je soms wat heftig uit de hoek komt maar het echt niet zo bedoelt.

Maar ze maakt zich al zoveel zorgen Als ik dan ook nog vertel wat er allemaal in mn hoofd omgaat en hoe ik me voel dan gaat zij daar helemaal kapot aan. Ik kan haar dat toch niet aan doen..

je zou wel je band kunnen versterken door te zeggen dat je het niet zo meent en dat je wel van haar houd en dat je graag wat meer hulp van haar zou willen.

**Geplaatst**: 12-12-14 14:51

Geplaatst: 12-12-14 14:51

kevertje04 schreef:
KoudbloedKim schreef:
In welke provincie woon je?

Utrecht.

Kirrr schreef:
Kan je niet naar een andere HA, dat is niet echt een normale omgang?

Absoluut niet fijn om zowel van je broer en moeder geen steun te krijgen.

Ik heb geen idee, dat zou ik eens moeten vragen.
Het grootste probleem is dat mijn zieke kant volledig de overhand krijgt bij gesprekken met hulpverlenenden. Ik sluit me af en er komt geen zinnig woord meer uit, ik snauw alleen maar en geef de indruk niet geholpen te willen worden. Aan het eind van de dag lig ik dan huilend in bed omdat ik wéér een kans heb verspild.

Daar kijken professionals wel doorheen hoor. Ze herkennen dit wel. Zoek hulp, dit is te zwaar om alleen te doen. Sterkte

**Geplaatst**: 12-12-14 14:57

Geplaatst: 12-12-14 14:57

Shirley schreef:
Maar het hoeft niet!
Denk dat jij een geweldige meid bent, als ik zie hoeveel mensen in jouw omgeving zich zorgen maken en zich voor jou willen inzetten!
Dat doen ze heus niet omdat je een flapdrol bent...
Probeer dat ook eens te beseffen

En natuurlijk heb jij recht op je eigen verdriet, het is geen gemekker over een puistje op je neus wat je bezig houdt, dit is even serieus.

Mee eens!

**Geplaatst**: 12-12-14 15:00

Geplaatst: 12-12-14 15:00

kevertje04 schreef:
tanjaatjuhh schreef:
Kun je het niet opschrijven en aan je moeder geven. Dan hoef je niet het gesprek aan te gaan eerst. Misschien helpt het voor haar ook om je te begrijpen momenteel. Geef haar elke dag een brief waarin staat hoe je je voelt , waar je behoefte aan hebt. Dat je soms wat heftig uit de hoek komt maar het echt niet zo bedoelt.

Maar ze maakt zich al zoveel zorgen Als ik dan ook nog vertel wat er allemaal in mn hoofd omgaat en hoe ik me voel dan gaat zij daar helemaal kapot aan. Ik kan haar dat toch niet aan doen..

Je kan het haar ook niet aandoen, om zo verder te gaan.
Vol gedachtes, gevoelens en emoties die je niet wilt delen om haar te beschermen. Dat zou je juist wel moeten doen, ze zal je dankbaar zijn.
Je bent haar kind tenslotte.

Verder, ga toch een huisarts bezoeken.
Er is ook voor jou geschikte medicatie te vinden, waardoor je de mooie dingen in het leven weer zult gaan zien.
Geloof me!

**Geplaatst**: 12-12-14 15:06

Geplaatst: 12-12-14 15:06

Ik snap wel waarom TS de stap niet durft te zetten om het haar moeder te vertellen, zelf heb ik dat probleem ook. En zeker in zo'n toestand is het moeilijk om jezelf ergens toe te zetten.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 12-12-14 15:07

Geplaatst door de TopicStarter : 12-12-14 15:07

Met medicatie wordt het wel heel serieus allemaal.. Ik weet niet of ik daar wel aan wil beginnen.

**Geplaatst**: 12-12-14 15:08

Re: Ik zit vast...

Geplaatst: 12-12-14 15:08

Het is al serieus.

**Geplaatst**: 12-12-14 15:14

Geplaatst: 12-12-14 15:14

kevertje04 schreef:
Met medicatie wordt het wel heel serieus allemaal.. Ik weet niet of ik daar wel aan wil beginnen.

Het is al serieus meid. Ik zou echt hulp gaan zoeken. Zelfs al denk je da niemand je begrijpt, er is echt wel iemand die je begrijpt! Vertel tegen iemand hoe je je voelt, praat met een psycholoog en zorg dat je de juiste hulp krijgt om dingen te verwerken, je kan er niet eeuwig mee rond blijven lopen.

**Geplaatst**: 12-12-14 15:14

Geplaatst: 12-12-14 15:14

TS heeft iets te verwerken, ik denk dat medicatie daar niet bij helpt. Door het verwerken van haar vaders overlijden zal zij uiteindelijk zichzelf weer kunnen waarderen.

TS ik heb je een PB gestuurd

Laatst bijgewerkt door linnnh op 12-12-14 15:17, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 12-12-14 15:15

Geplaatst: 12-12-14 15:15

kevertje04 schreef:
Dat snap ik Shirley, maar toch doe ik het. Ik ben gewoon zo onzeker over mezelf maar ook mijn gevoel, klopt dit wel? Ben ik wel realistisch? Zou ik dit niet anders moeten doen? En dit? En dit dan?

Ik las net een ander topic, een vader met een mentale stoornis, een terminaal zieke moeder. Waar haal ik het lef vandaan om te klagen over mijn leven?

Lieve meid, super goed dat je hier een topic opent om je hart te luchten! Heel knap.

Ik hoop dat je zo snel mogelijk goede hulp krijgt. Goed dat je dit voor jezelf doet. En echt, een goede hulpverlener prikt er wel doorheen.

**Geplaatst**: 12-12-14 15:17

Geplaatst: 12-12-14 15:17

Ik denk dat het vooral een kwestie is van praten, heel veel praten. Dus hard op zoek naar iemand die jou kan helpen! Ik denk echt dat de kindertelefoon een goed idee is om mee te beginnen!

**Geplaatst**: 12-12-14 15:20

Geplaatst: 12-12-14 15:20

kevertje04 schreef:
Met medicatie wordt het wel heel serieus allemaal.. Ik weet niet of ik daar wel aan wil beginnen.

Zelfmoord willen plegen is niet serieus??

Ik denk dat medicatie juist het scherpe eraf kan halen, waardoor je alles makkelijker verwerkt krijgt..

Maar begin eerst eens met jezelf te accepteren.. je bent wie je bent.. en bij jou horen ook jouw gedachtes.
Terecht of niet.. ga eerst eens accepteren dat je die gedachtes hebt, en maak er verder geen probleem van.
Geloof me.. accepteren dat het is zoals het nu is, geeft een stukje rust..

**Geplaatst**: 12-12-14 15:24

Geplaatst: 12-12-14 15:24

kevertje04 schreef:
Met medicatie wordt het wel heel serieus allemaal.. Ik weet niet of ik daar wel aan wil beginnen.

Hoi kevertje04,
Ik herken je verhaal, en het gevoel om een depressie te hebben.
jarenlang zat ik ook niet lekker in mijn vel, en ben toen naar een psycholoog gegaan, en dat heeft me erg goed gedaan.Zelf was ik aan het afbouwen van de antidepressiva,en kwamen allemaal gevoelens dubbel terug,maar door erover te praten en praten,huilen en zelfs lachen, en lachen en huilen doorelkaar heen, tja álles kwam eruit

Maar begon me toch beter te voelen.En moest van hem een soort van dagboek bijhouden, en dat vond ik zo prettig dat ik dat nog lang heb blijven doen.
Zelf ben ik inmiddels van de antidepressiva afgekomen, en ben gaan hardlopen, wat me ook een goed gevoel geeft!
Ikzelf wil er nooit meer aan,en ik weet dat ik er zonder kan, als ik jou was zou ik daar ook niet te gauw aan beginnen, want je bent ook nog erg jong.
Op dit moment heb ik weer een dip,omdat mijn vader overleden is een paar maandjes geleden, en morgen zijn verjaardag is/was,maar ik denk wel dat ik weer ga schrijven en binnenkort weer een afspraak ga maken met 'mijn' oude vertrouwde psycholoog.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 12-12-14 15:27

Geplaatst door de TopicStarter : 12-12-14 15:27

Door al jullie lieve woorden en steun denk ik 'Ja! Het komt wel weer goed! Ik ga nu wat doen om me minder ellendig te voelen!'

Maar ik kom mn bed niet uit. Alsof ik lig vast gebonden. Het voelt zo stom: ik kan zeggen wat er mis is en heb het volste besef dat ik erop uit moet gaan om het beter te kunnen laten worden maar het lukt gewoon niet

**Geplaatst**: 12-12-14 15:29

Geplaatst: 12-12-14 15:29

kevertje04 schreef:
Door al jullie lieve woorden en steun denk ik 'Ja! Het komt wel weer goed! Ik ga nu wat doen om me minder ellendig te voelen!'

Maar ik kom mn bed niet uit. Alsof ik lig vast gebonden. Het voelt zo stom: ik kan zeggen wat er mis is en heb het volste besef dat ik erop uit moet gaan om het beter te kunnen laten worden maar het lukt gewoon niet

Benen optillen en naast het bed zetten. Niet denken maar doen. Eruit!!!!!!!

En tot straks als je weer terug bent. Kletsen we allemaal weer verder.

Nomineer dit bericht ×