Bokt.nl

**Geplaatst**: 16-11-14 20:59

Geplaatst: 16-11-14 20:59

Het grote verschil tussen industriële duikers en sportduikers is dat men als industriële duiker een link heeft met de kant (radio) en een veiligheidsploeg boven staan heeft. Een sportduiker is als het ware volledig "los" en dus ook op zichzelf aangewezen. Ik ken mensen met dezelfde achtergrond die het daar moeilijk mee hebben.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-11-14 21:02

Geplaatst door de TopicStarter : 16-11-14 21:02

maximuss schreef:
Het grote verschil tussen industriële duikers en sportduikers is dat men als industriële duiker een link heeft met de kant (radio) en een veiligheidsploeg boven staan heeft. Een sportduiker is als het ware volledig "los" en dus ook op zichzelf aangewezen. Ik ken mensen met dezelfde achtergrond die het daar moeilijk mee hebben.

Okay dus toch, ik dacht duiken is gewoon duiken. Snapte niet zo goed dat mensen die er in hebben gewerkt, een sportduik certificaat moesten halen :p

**Geplaatst**: 16-11-14 21:04

Geplaatst: 16-11-14 21:04

Stagediver schreef:
Joolien schreef:
Ik heb zelf een zware depressie gehad, maar niet met agressie of chagrijnigheid. Wel veel hulpeloosheid.
Kun je met je vriend praten over hoe het met hem gaat? Of wil hij dat ook niet?

Jawel, kan wel met hem praten. Kan zich alleen niet in "mijn"gevoel plaatsen..Weet ook niet zo goed wat hij zelf moet voelen :/ zegt dat hij geen gevoel heeft maar denk dat het ook door de medicijnen komt?

Wij zijn overigens vandaag voor het eerst wel weer weggeweest vandaag sinds weekend :D

Dat is wel fijn, dat is een teken dat hij zich niet helemaal voor je afsluit.
Waarschijnlijk heeft hij zelf ook veel moeite om zijn gevoelens en gedachtes op orde te krijgen, dat is voor mannen vaak moeilijker dan vrouwen omdat mannen geneigd zijn zich groot te houden. Ik zou niet teveel proberen te pushen om hem te willen helpen of om reactie te krijgen, maar probeer er voor hem te zijn. Je kunt wel zeggen dat je het niet prettig vind wanneer hij chagrijnig is, maar probeer hem er niet op te veroordelen. Want ik weet uit ervaring dat het juist moeilijk is als je iemand veroordeelt op iets wat je niet kunt doordat je zo slecht in je vel zit.
Probeer er voor hem te zijn, ook al weet ik uit ervaring van mijn vriend dat dit soms heel moelijk is. Je wilt de ander zo graag helpen.
Probeer van de goede momenten gebruik te maken, en de minder goede momenten, hoe moeilijk, te accepteren.

Verder, krijgt hij nu voldoende hulp? Als hij maar eens in de 2 weken hulp krijgt, lijkt me dat niet voldoende.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-11-14 21:07

Re: Partner met depressie

Geplaatst door de TopicStarter : 16-11-14 21:07

Nee dat is zeker niet voldoende, hij heeft de 20ste gesprek met psycholoog voor de eerste keer, ook wordt hij dagelijks gebeld door emergis crisis hulp, zij gaan ook EMDR voor hem aanvragen, om van die ptss af te komen, wat er verder gaat gebeuren weet ik nog niet?

**Geplaatst**: 16-11-14 21:07

Geplaatst: 16-11-14 21:07

Wat een lastige kwestie. Ik wil je vooral adviseren om proberen er zelf niet teveel in mee te gaan.
Ik heb er (helaas) ervaring mee met een ex-vriend van mij, maar uiteindelijk na ruim driekwart jaar zag ik er toch niets meer in, ik was meer voor hem aan het zorgen dan voor mezelf en het kostte me gewoon enorm veel energie om hem te blijven opvrolijken, wat niet lukte.
Nu zat ik in een iets andere situatie en waren wij nog niet zoo lang bij elkaar, maar toch.

Mijn advies (misschien al genoemd): vooral blijven praten, er wel voor hem zijn maar ook je eigen plan blijven trekken en zorgen dat hij voldoende hulp krijgt.

**Geplaatst**: 16-11-14 21:10

Geplaatst: 16-11-14 21:10

Stagediver schreef:
Nee dat is zeker niet voldoende, hij heeft de 20ste gesprek met psycholoog voor de eerste keer, ook wordt hij dagelijks gebeld door emergis crisis hulp, zij gaan ook EMDR voor hem aanvragen, om van die ptss af te komen, wat er verder gaat gebeuren weet ik nog niet?

Ok, misschien even afwachten wat ze voor hem gaan regelen, maar mocht dat niet genoeg zijn, zou ik echt bellen met de huisarts. Goede hulp is in dit geval heel belangrijk.
Wat voor jou belangrijk is, accepteer nu ook dat de situatie poedersuiker is, en zoals Careano zegt, probeer er neit teveel in mee te gaan. Blijf zelf evengoed leuke dingen doen, dat wilde ik ook voor mijn vriend toen ik slecht in mijn vel zat, ook al was dat soms niet altijd even leuk voor mij.

**Geplaatst**: 16-11-14 21:13

Geplaatst: 16-11-14 21:13

Geen tips hoe je hem kan helpen, maar hij kan aan zijn psycholoog of hij ook eens in de x tijd een gesprek kan hebben jullie samen. Ik had zelf zeer heftige angstklachten maar die gesprekken hebben mij en mijn vriendin heel veel geholpen. Zo ziet vooral de client (jouw vriend hier dus) hoe jij over dingen denkt en dat jij ontzettend veel voor hem doet/het moeilijk is om met zo iemand samen te zijn.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-12-14 12:14

Geplaatst door de TopicStarter : 02-12-14 12:14

Ik ben er weggegaan gisteren, het liep allemaal zo uit de hand, noemde mijn dochter van 2 een k*nkerkind en that was it...

**Geplaatst**: 02-12-14 12:26

Re: Partner met depressie

Geplaatst: 02-12-14 12:26

Och meissie, een hele dikke knuffel van deze kant.
Hoe gaat het vandaag met je?

Mijn vriend heeft ook aanvallen van depressie en kan zich helemaal over de toeren werken.
Ondertussen kan ik er redelijk mee omgaan. Maar het is zwaar, helemaal omdat jij een kleine hebt en wij niet samenwonen.

**Geplaatst**: 02-12-14 12:28

Geplaatst: 02-12-14 12:28

Dat zou bij mij ook de deur dicht doen. Ergens moet je een grens trekken, wat voor jezelf acceptabel is, en wat niet.

Dit zou voor mijn het einde betekenen, mijn kind gaat voor alles en iedereen, zeker een hummeltje van 2.
Wat mij betreft overschrijd dit alle fatsoensnormen, depressie, medicijnen of niet...

**Geplaatst**: 02-12-14 12:34

Re: Partner met depressie

Geplaatst: 02-12-14 12:34

Ts
Wat hij met zichzelf doet is niet jou probleem.
Als ik het goed lees is hij erg stom en eigenwijs geweest met duiken, maar mag jij de oliebol over je heen krijgen.
Meneer ging alleen duiken, en kan onderwater niet rustig blijven. Dan moet hij ook niet zeuren over lichamelijke / geestelijke gevolgen.
Zorg goed voor jezelf. En laat hem zijn eigen probleem maar oplossen, een diagnose ik zag er al wat voorbij komen is geen excuus om je te misdragen.

**Geplaatst**: 02-12-14 13:28

Re: Partner met depressie

Geplaatst: 02-12-14 13:28

Poeh dat is echt niet leuk

HEel veel sterkte.

**Geplaatst**: 02-12-14 13:48

Re: Partner met depressie

Geplaatst: 02-12-14 13:48

Wat een vervelende situatie.
Je dochter aanvallen mag hij nooit..groot gelijk dat je weg bent gegaan.
Heeft je vriend al overwogen om over te stappen op andere medicatie?
Zelf ben ik ook (door omstandigheden) depressief geweest en nu nog angstaanvallen af en toe. Maar met de eerste medicatie was ik heel vlak. Alles leek grijs en geen geur en kleur te hebben. Toen in overleg overgestapt op andere en die gaan heel goed. Kreeg mijn interesses weer terug en alles werd weer kleurrijk.

Veel sterkte in elk geval. Probeer vooral aan jezelf en dochter te denken.

**Geplaatst**: 02-12-14 13:53

Geplaatst: 02-12-14 13:53

Rossfechten schreef:
Ts
Wat hij met zichzelf doet is niet jou probleem.
Als ik het goed lees is hij erg stom en eigenwijs geweest met duiken, maar mag jij de oliebol over je heen krijgen.
Meneer ging alleen duiken, en kan onderwater niet rustig blijven. Dan moet hij ook niet zeuren over lichamelijke / geestelijke gevolgen.
Zorg goed voor jezelf. En laat hem zijn eigen probleem maar oplossen, een diagnose ik zag er al wat voorbij komen is geen excuus om je te misdragen.

Waar slaat dit nou weer op.

Iemand die bijvoorbeeld paardrijdt, en iets traumatiserends meemaakt (meegesleurd worden na een val oid) moet daarna ook maar niet miepen, want diegene is toch echt zelf op dat paard gekropen?

En heeft diegene dan bijvoorbeeld minder recht om te "zeuren" als diegene bewust op een jong, onvoorspelbaar dier is gekropen? Want volgens jouw logica dus wel.

Verder heeft de man een klinische depressie, dus waar je dat "zeuren" vandaan haalt...

TS, vervelend dat er een scheldwoord is gevallen in de richting van een kind dat buiten de problemen hoort te staan. Gelukkig is het kindje op zo'n leeftijd dat ie het niet zal onthouden en waarschijnlijk niet eens beseft dat er iets gemeens is gezegd. Tenzij jij er heel heftig op reageert natuurlijk.

Veel sterkte met je beslissing!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-12-14 18:56

Geplaatst door de TopicStarter : 02-12-14 18:56

Het is niet alleen een duikongeval, zoals overal in het topic te lezen valt.
Ben er vanmiddag geweest om mijn katten op te halen.
Eerst zei die dat die zich in de steek gelaten voelde, maar ik legde uit dat ik het mijn dochter niet kan aandoen in om zo'n omgeving te laten want dat is niet gezond voor haar. Dat begreep hij wel en hij vroeg wat nu dan. Ik heb gezegd dat ik echt niet kon blijven, en dat ik moest kiezen voor mijn kindje.
Als ik alleen was dan had ik er wel mee kunnen dealen, maar mijn kind zit er tussen.
Ik heb gezegd dat ik er gewoon nog voor hem wil zijn, maar dat ik er gewoon niet kon wonen en dat ik gewoon mijn eigen woonruimte moet hebben. Als hij aan zichzelf gaat werken, dan kunnen wij dingen normaal opbouwen, maar niet als ik daar nog woon.
Vandaag ben ik naar maatschappelijk werk geweest, en hebben formulieren ingevuld, en heb contact opgenomen met school om weer terug naar mijn oude woonplaats te gaan studeren. Mijn paard die een uur hier vandaan staat wordt gelukkig voor gezorgd.
En zit nu bij mijn ouders :-)

**Geplaatst**: 02-12-14 19:05

Re: Partner met depressie

Geplaatst: 02-12-14 19:05

Ik heb ook zo'n situatie meegemaakt, en het enige goede advies dat ik je kan geven: zorg dat je eigenwaarde niet afgebroken wordt.
Maar die heb je aan je laatste post te zien zeker nog wel! Na lange tijd depressie van een partner worden dingen vaak anders zonder dat je het zelf echt in de gaten hebt, althans bij mij.
Ik wens je veel geluk en sterkte toe en geniet van je dochter!

**Geplaatst**: 02-12-14 19:10

Geplaatst: 02-12-14 19:10

Chapeau TS,
Gekozen voor jezelf en je dochter, maar hem ook kunnen tonen hoe je er wel voor hem kunt zijn (en onder welke voorwaarden).
Ik kan mij voorstellen dat door de Tourette zo'n depressie ook net even anders werkt dan normaal.
Ga je met hem mee naar de psycholoog of niet?

**Geplaatst**: 02-12-14 19:58

Re: Partner met depressie

Geplaatst: 02-12-14 19:58

@Catnip
Duiken is een andere sport, Maar solo duiken zonder dat je jezelf onder controle hebt, is gewoon jezelf niet kennen en daarmee jezelf en anderen schade aandoen.
Ik ga ook geen paarden breken, maar rij ze netjes fatsoenlijk in, ook voor mijn veiligheid.
De beschrijving van het ongeval is het gevolg van een bepaald soort gedrag, wat vaker moet zijn voorgekomen vermoed ik. Als ik het verhaal lees
En wat is de oorzaak van een ¨klinische depressie¨ Dat is alleen een etiket, zegt niets over de oorzaak en niets over de oplossing, en niets naar de manier hoe er mee om te gaan. Als het door een NIP psycholoog of zo is afgegeven zegt het alleen iets over hoe die persoon zich op dat moment heeft voorgedaan bij de NIP psycholoog of zo.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-12-14 21:13

Re: Partner met depressie

Geplaatst door de TopicStarter : 02-12-14 21:13

Ja, ik ga gewoon met hem mee naar de psycholoog, want ik weet dingen anders te verwoorden dan hij ziet. Omdat ik er tegen aan kijk. Hij is niet zo open ook, een vrij gesloten persoon. Omdat ik mee ga dan komen de problemen ook wat meer aan het licht, en kan de psycholoog ook zo beter zijn werk doen.
De problemen zullen ook zeker niet een twee drie opgelost zijn, daarom is het gewoon beter voor mij, en mijn kind om gewoon onze eigen plek te hebben, en als het toe gelaten wordt, dat we gewoon eens er een keer uit kunnen of een weekendje kunnen samen zijn maar gewoon alles een beetje low key om het zomaar te zeggen.

De problemen spelen eigenlijk al zijn hele leven. Heeft in een opvoedkamp gezeten in Frankrijk. Meerdere relaties gehad die zo kapot zijn gegaan.. Problemen met zus, problemen met ouders. Zijn hersencapaciteit laat het gewoon niet toe om alles zwart wit te zien, in te leven in een ander, hij kan gewoon niet functioneren in de maatschappij, zn hele leven al niet.

Iedereen heeft zijn dingetjes wel, maar hij zal toch moeten leren om mee te gaan in de maatschappij en zichzelf ontwikkelen, en hij zal denk ik wel op aangepaste medicatie moeten, want zelf kan die het niet. Ik vind het niet erg als iemand een gebrek heeft, of wat dan ook. Met alles valt wel te leven, mits iemand niet wil leren, en er niets aan gaat doen.

Ik vroeg hem vanmiddag wil jij nou echt zo leven? Wil jij niet een gezinnetje hebben en gelukkig zijn? Hij zei ja natuurlijk wil ik dat, ik zei tegen hem ook al is die kleine jouw kleine niet, zij ziet jou wel als papa die zij nooit heeft gehad. Je kan alles hebben maar vecht er dan voor. Nu ik ben weggegaan ziet hij het probleem wel in, en ziet hij dat hij mij ook wel "nodig" heeft.

**Geplaatst**: 02-12-14 21:55

Re: Partner met depressie

Geplaatst: 02-12-14 21:55

Ts veel sterkte gewenst !

**Geplaatst**: 02-12-14 22:15

Geplaatst: 02-12-14 22:15

Stagediver schreef:
Ja, ik ga gewoon met hem mee naar de psycholoog, want ik weet dingen anders te verwoorden dan hij ziet. Omdat ik er tegen aan kijk. Hij is niet zo open ook, een vrij gesloten persoon. Omdat ik mee ga dan komen de problemen ook wat meer aan het licht, en kan de psycholoog ook zo beter zijn werk doen.
De problemen zullen ook zeker niet een twee drie opgelost zijn, daarom is het gewoon beter voor mij, en mijn kind om gewoon onze eigen plek te hebben, en als het toe gelaten wordt, dat we gewoon eens er een keer uit kunnen of een weekendje kunnen samen zijn maar gewoon alles een beetje low key om het zomaar te zeggen.

De problemen spelen eigenlijk al zijn hele leven. Heeft in een opvoedkamp gezeten in Frankrijk. Meerdere relaties gehad die zo kapot zijn gegaan.. Problemen met zus, problemen met ouders. Zijn hersencapaciteit laat het gewoon niet toe om alles zwart wit te zien, in te leven in een ander, hij kan gewoon niet functioneren in de maatschappij, zn hele leven al niet.

Iedereen heeft zijn dingetjes wel, maar hij zal toch moeten leren om mee te gaan in de maatschappij en zichzelf ontwikkelen, en hij zal denk ik wel op aangepaste medicatie moeten, want zelf kan die het niet. Ik vind het niet erg als iemand een gebrek heeft, of wat dan ook. Met alles valt wel te leven, mits iemand niet wil leren, en er niets aan gaat doen.

Ik vroeg hem vanmiddag wil jij nou echt zo leven? Wil jij niet een gezinnetje hebben en gelukkig zijn? Hij zei ja natuurlijk wil ik dat, ik zei tegen hem ook al is die kleine jouw kleine niet, zij ziet jou wel als papa die zij nooit heeft gehad. Je kan alles hebben maar vecht er dan voor. Nu ik ben weggegaan ziet hij het probleem wel in, en ziet hij dat hij mij ook wel "nodig" heeft.

Dat helpen vind ik wel een beetje link, want het is niet jouw taak om hem op de rit te krijgen, dat moet hij toch echt zelf doen. Natuurlijk kun je mee voor ondersteuning, maar het is niet slim als jij alle problemen maar even gaat vertellen, want dan heb je kans dat ie zich gaat afsluiten van de behandeling. Psychologen hebben ervoor geleerd en die weten wel hoe ze met dit soort dingen om moeten gaan.
Daarbij wil je een leven voor jezelf begrijp ik? Dan lijkt het me eerlijk gezegd niet verstandig als je hem daarin gaat helpen, dan blijf je teveel aan hem hangen. Laat hem zelf zijn oliebol maar oplossen, dan pas weer contact hebben. Anders ben ik bang dat het nooit goed komt.

**Geplaatst**: 02-12-14 22:33

Geplaatst: 02-12-14 22:33

Stagediver schreef:
Ik ben er weggegaan gisteren, het liep allemaal zo uit de hand, noemde mijn dochter van 2 een k*nkerkind en that was it...

Dit vind ik wel heel heftig! Ik hoop dat dit tegen jou was en dat je dochtertje hierbij niet aanwezig was!?
Een depressie is niet niks. Ook lees ik dat hij kampt met andere psychische aandoeningen die hoogstwaarschijnlijk niet zomaar verdwijnen.

Ik snap dat je van hem houdt en hem niet in de steek wilt laten, maar je hebt richting je dochtertje de grootste verantwoording. Ze is nu 2 en zal het nu niet zo doorhebben, al pikken kleine kinderen ook al snel emoties en subtiele dingen op. Misschien nog wel beter dan veel volwassenen doen! Maar hoe zie je het voor je als je dochter straks ouder is? Zij ziet hem als papa, maar dat is hij biologisch gezien natuurlijk niet.
Ik zou zelf een zeer duidelijke lijn trekken en je dochter altijd op nr. 1 zetten. Jij zult waarschijnlijk dezelfde vraag hebben, maar is er enig zicht op hoelang de behandeling en deze situatie gaat duren? Waarschijnlijk is er nog niets over te zeggen, omdat jullie aan het begin staan van gesprekken en behandelingen. Maar wat als dit iets is dat jaren blijft duren? En wat als hij altijd gevoelig blijft voor depressies? Wil jij je kind laten opgroeien in zo'n leefsituatie?

Heel veel sterkte!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-12-14 22:48

Geplaatst door de TopicStarter : 02-12-14 22:48

Nee mijn kind moet zeker niet opgroeien in zo'n leefsituatie. Daarom moet ik ook gewoon mijn eigen plek hebben. Waar mijn kind veilig is, en waar ik gerust kan leven. Hij is biologisch zeker haar vader niet, maar zij heeft wel een vaderband met hem. Al vanaf 1 zijn die 2 dikke maatjes. Hij doet ook alles met haar.
Het probleem zal er zeker niet op kort termijn zijn. Ik ben er nu alleen bij de eerste gesprekken bij geweest. Zodat dingen wat duidelijker zijn. Ik heb er ook voor gezorgd dat er weer nieuwe psychologische testen enzo gedaan zijn omdat die anders ook niet zouden gedaan zijn of veel later.

Om hem gelijk af te schrijven zou ook een beetje gemeen zijn, ik geef nog gewoon om hem maar ik kan gewoon zo mijn leven niet leiden. Nu ik daar niet meer woon, kunnen wij gewoon eens proberen om gewoon eens wat dingen te gaan doen, even er lekker uit ofzo zonder alle drama. Wij hebben een hele super leuke tijd met elkaar gehad toen wij nog niet bij elkaar woonde. En als we gewoon weer bij begin beginnen.. en hij gewoon zn therapie volgt.. en het gaat beter alleen maar mooi meegenomen. En als het niet beter gaat, dan is het tijd om de knoop door te hakken, maar dan heb ik wel mijn eigen stekkie..

Mijn kindje zal zeker op nummer 1 staan, ik ben hem niets verschuldigd, mijn kind wel. Daarom ben ik ook gewoon weggegaan, want ik heb de verantwoordelijkheid over mijn kind, en ik wil het niet op mijn geweten hebben dat mijn kind een rotleven heb.

**Geplaatst**: 02-12-14 22:53

Geplaatst: 02-12-14 22:53

Stagediver schreef:
Nee mijn kind moet zeker niet opgroeien in zo'n leefsituatie. Daarom moet ik ook gewoon mijn eigen plek hebben. Waar mijn kind veilig is, en waar ik gerust kan leven. Hij is biologisch zeker haar vader niet, maar zij heeft wel een vaderband met hem. Al vanaf 1 zijn die 2 dikke maatjes. Hij doet ook alles met haar.
Het probleem zal er zeker niet op kort termijn zijn. Ik ben er nu alleen bij de eerste gesprekken bij geweest. Zodat dingen wat duidelijker zijn. Ik heb er ook voor gezorgd dat er weer nieuwe psychologische testen enzo gedaan zijn omdat die anders ook niet zouden gedaan zijn of veel later.

Om hem gelijk af te schrijven zou ook een beetje gemeen zijn, ik geef nog gewoon om hem maar ik kan gewoon zo mijn leven niet leiden. Nu ik daar niet meer woon, kunnen wij gewoon eens proberen om gewoon eens wat dingen te gaan doen, even er lekker uit ofzo zonder alle drama. Wij hebben een hele super leuke tijd met elkaar gehad toen wij nog niet bij elkaar woonde. En als we gewoon weer bij begin beginnen.. en hij gewoon zn therapie volgt.. en het gaat beter alleen maar mooi meegenomen. En als het niet beter gaat, dan is het tijd om de knoop door te hakken, maar dan heb ik wel mijn eigen stekkie..

Ik denk dat dat een heel mooi uitgangspunt is als jullie beide je eigen woning hebben! Rust voor jou en je meisje en hij ook een plaats waar hij alleen kan zijn en tot rust kan komen.
Samen in één huis, wordt het moeilijk om je kind op een gegeven moment buiten schot te houden. Vroeg of laat gaat ze er dan toch de dupe van zijn vrees ik.
Ik denk dat jij er, zoals ik hierboven lees, heel reëel in staat! Je hoeft hem inderdaad niet af te schrijven, dat zou niet fair zijn. Maar je hebt nu wel de ruimte om in een mindere periode even afstand te nemen van elkaar, zonder dat je kind meegetrokken wordt in de mindere tijden. Heel veel sterkte!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-12-14 22:57

Re: Partner met depressie

Geplaatst door de TopicStarter : 02-12-14 22:57

Ja gelukkig denk ik niet alleen maar met mijn hart, maar ook nog met mijn verstand. Sommige mensen die denken er te luchtig over en laten een kind de dupe ervan zijn. Maar ik ben niet zo blind op hem. Mijn meisje is gewoon het belangrijkste en dat zal zij altijd blijven. Als het zo werkt, is het alleen maar mooi meegenomen en als het niet werkt, tsja time to move on. Dan zal ik het gewoon los moeten laten, en lekker verder gaan met mijn eigen leventje maar dan heb ik ondertussen wel een plekje voor mezelf en mijn kindje gecreert

Nomineer dit bericht ×