Bokt.nl

Saar schreef:

Maar ziek zijn is veel breder dan dat, je kan ook niet in staat zijn om te werken doordat je bijvoorbeeld geestelijk uitgeput bent, dan helpt lichamelijk bezig zijn juist om weer fit te worden. Dus het klinkt inderdaad dubbel, maar veel artsen en ook arbo-artsen geven tegenwoordig dit advies.

Je hebt veel meer aan een dag rust zodat je daarna weer fit aan het werk kan.

Bralindy schreef:

Saar schreef:

Maar ziek zijn is veel breder dan dat, je kan ook niet in staat zijn om te werken doordat je bijvoorbeeld geestelijk uitgeput bent, dan helpt lichamelijk bezig zijn juist om weer fit te worden. Dus het klinkt inderdaad dubbel, maar veel artsen en ook arbo-artsen geven tegenwoordig dit advies.

Je hebt veel meer aan een dag rust zodat je daarna weer fit aan het werk kan.

Dit herken ik heel erg. Ik werk samen met ouderen met dementie en psychiatrie en heb onregelmatige diensten. Soms komt het wel eens voor dat ik bijv. 3/4 avonden/dagen achter elkaar heb. Je staat dan alleen op een groep van 6 á 7 mensen. Soms een vrijwilliger soms niet. Gaat heel goed hoor en vaak ook heel goed te sturen, alleen heb je hier en daar een paar uitzonderingen die je geestelijk zo ontzettend leegzuigen.

Daarbij komt nog het feit dat ik pas rond een uur of 1 a half 2 elke nacht in slaap kan vallen. En weer een ochtendmens ben.

Als ik weer een paar dagen vrij ben knap ik zo ontzettend van op. Even geestelijk relaxen en lekker naar het strand met paardlief.

Kelly_ann schreef:

Toch even een topic om eens te zien of dit herkenbaar is en wie weet wat tips uit te wisselen.

Al mijn hele leven heb ik terugkerende periodes waar ik mijn energie verlies. en me soms zelfs zo belabberd voel dat ik me ziek moet melden.
Alleen, ik voel me niet ziek, als in grieperig of koortsig etc.
Het is vooral een vermoeidheid, in milde variant heb ik moeite met opstaan, kan me minder goed concentreren, voel me traag, alsof ik door stroop moet lopen/zwemmen.
Soms merk ik dat ik móet bijslapen. Dus dan ga ik vroeg naar bed, plan ik een uitslaapdag of ga zelfs 's middags nog even slapen.

In extreme gevallen, iets wat een á twee keer per jaar gebeurt. Kan ik niet opstaan, voel het duizelen, en moet zo snel mogelijk zitten of beter liggen om niet om te vallen. Een dag of paar dagen op bed en op de bank opladen en ik kan weer door.

Ik ben er inmiddels achter dat daglicht/buitenlucht en sporten veel goed doen. Ritme houden en goed moet plannen. Zorgen dat ik een aantal nachten in de week zeker 8 á 9 uur doorslaap. Dat ik moet opletten wat ik eet: neiging om te eten en snoepen om energie te krijgen wat weer averechts werkt door de suikerdip.

Verder heb ik een geweldige maar drukke fulltime baan, een actief sociaal leven en natuurlijk paardrijd en rijlessen geef, hardloop.

Ik vraag me af of er mensen zijn die zoiets herkennen en wat je nog meer kan doen om de balans te houden.

Bralindy schreef:

Saar schreef:

Maar ziek zijn is veel breder dan dat, je kan ook niet in staat zijn om te werken doordat je bijvoorbeeld geestelijk uitgeput bent, dan helpt lichamelijk bezig zijn juist om weer fit te worden. Dus het klinkt inderdaad dubbel, maar veel artsen en ook arbo-artsen geven tegenwoordig dit advies.

Je hebt veel meer aan een dag rust zodat je daarna weer fit aan het werk kan.

Dit herken ik heel erg. Ik werk samen met ouderen met dementie en psychiatrie en heb onregelmatige diensten. Soms komt het wel eens voor dat ik bijv. 3/4 avonden/dagen achter elkaar heb. Je staat dan alleen op een groep van 6 á 7 mensen. Soms een vrijwilliger soms niet. Gaat heel goed hoor en vaak ook heel goed te sturen, alleen heb je hier en daar een paar uitzonderingen die je geestelijk zo ontzettend leegzuigen.

Daarbij komt nog het feit dat ik pas rond een uur of 1 a half 2 elke nacht in slaap kan vallen. En weer een ochtendmens ben.

Als ik weer een paar dagen vrij ben knap ik zo ontzettend van op. Even geestelijk relaxen en lekker naar het strand met paardlief.

Marloez schreef:

Ik loop vrijwel m'n hele leven al rond met een chronisch vermoeid gevoel, ik ben altijd naar allerlei (natuur)artsen gesleept en heb talloze voedingssupplementen gehad en diëten gevolgd. Ik heb eigenlijk nog nooit ergens baat bij gehad.

De momenten dat ik er amper tot geen last van had was altijd als ik bij m'n paard was of als klein kind buiten aan het spelen was/ de hond van de buren uitliet. Maar op school en binnenshuis zo lam als een slappe vaatdoek.. Snel duizelig en koude rillingen soms afgewisseld met juist oververhitte rillingen.

Soms heb ik het idee dat het meer psychisch is dan lichamelijk.

Momenteel heb ik er ook weer heel erg last van maar dat zal ook door de seizoensverandering komen. Ik probeer zoveel mogelijk daglicht en buitenlucht mee te pakken door m'n hond uit te laten en lopend al m'n boodschappen te doen.

Freya6 schreef:

Marloez schreef:

Ik loop vrijwel m'n hele leven al rond met een chronisch vermoeid gevoel, ik ben altijd naar allerlei (natuur)artsen gesleept en heb talloze voedingssupplementen gehad en diëten gevolgd. Ik heb eigenlijk nog nooit ergens baat bij gehad.

De momenten dat ik er amper tot geen last van had was altijd als ik bij m'n paard was of als klein kind buiten aan het spelen was/ de hond van de buren uitliet. Maar op school en binnenshuis zo lam als een slappe vaatdoek.. Snel duizelig en koude rillingen soms afgewisseld met juist oververhitte rillingen.

Soms heb ik het idee dat het meer psychisch is dan lichamelijk.

Momenteel heb ik er ook weer heel erg last van maar dat zal ook door de seizoensverandering komen. Ik probeer zoveel mogelijk daglicht en buitenlucht mee te pakken door m'n hond uit te laten en lopend al m'n boodschappen te doen.

Weleens gekeken naar hoogsensitiviteit? Klinkt als mode woord, maar als je het echt bent, kun je daardoor heel veel energie verloren laten gaan in de gewone dingen.

Freya6 schreef:

Weleens gekeken naar hoogsensitiviteit? Klinkt als mode woord, maar als je het echt bent, kun je daardoor heel veel energie verloren laten gaan in de gewone dingen.

Flowery schreef:

Ik ben een HSP-er en ik kan mij aardig vinden in bovenstaand stukje Misschien kan je je daar in verdiepen!

Mando schreef:

Herkenbaar *steekt vingertje op*

Als schildklierpatient ga ik eigenlijk dagelijks wel over mijn grenzen heen niet omdat ik ze niet bewaak maar omdat alles wat ik doe gewoon leuk is.
Ik wil alles proberen .. doen... wel op mijn eigen tempo maar ik doe het dan toch wel...

Dan zoek je steeds grenzen op en dan soms ineens... is het even op.
Je voelt je wat grieperig maar je bent het niet je lijf zegt dan gewoon even stop tot hier en niet verder

Ik ga iedere 3 maanden naar de osteopaat waar ik bijna 2 uur voor in de auto zit maar die vult mijn energiepotje weer.
Ik slik magnesium erbij dat ook goed helpt
En ach... af en toe maak ik pas op de plaats en doe ik 1 dag in het weekend rondtutten in huis dan moet ik dus niets

AnnemiekvM schreef:

Mando schreef:

Herkenbaar *steekt vingertje op*

Als schildklierpatient ga ik eigenlijk dagelijks wel over mijn grenzen heen niet omdat ik ze niet bewaak maar omdat alles wat ik doe gewoon leuk is.
Ik wil alles proberen .. doen... wel op mijn eigen tempo maar ik doe het dan toch wel...

Dan zoek je steeds grenzen op en dan soms ineens... is het even op.
Je voelt je wat grieperig maar je bent het niet je lijf zegt dan gewoon even stop tot hier en niet verder

Ik ga iedere 3 maanden naar de osteopaat waar ik bijna 2 uur voor in de auto zit maar die vult mijn energiepotje weer.
Ik slik magnesium erbij dat ook goed helpt
En ach... af en toe maak ik pas op de plaats en doe ik 1 dag in het weekend rondtutten in huis dan moet ik dus niets

Wat doet de osteopaat waardoor je weer energie krijgt?
En is het een speciale osteopaat? Omdat je zo ver moet rijden.