Bokt.nl

**Geplaatst**: 18-10-14 19:19

Re: vergeetachtig of toch dement?

Geplaatst: 18-10-14 19:19

Het is ook schokkend Ladyflame.En fijn dat je oom bij haar woont.

Mijn moeder eet of hele rare dingen op rare tijden,ze heeft precies geen rem meer,of ze eet niet.Gelukkig is mijn vader bijdehand en regelt de boel nu,hij blijkt zelfs na 57 jaar huwelijk te kunnen koken :-)

.Terwijl hij ervoor geen ei kon koken.
Het fijne van een juiste diagnose is dat je beter en gerichte hulp kunt inschakelen.
Bij mijn moeder komt er bv een verpleegster aan huis de medicatie doen en iemand komt een extra dag poetsen.Ze gaat nu ook 2 middagen naar een dag opvang zodat mijn vader iets voor zich zelf kan doen.Want eigenlijk kan hij niet meer alleen weg dan raakt ze in paniek .
Dus wat dat betreft vind ik een diagnose best belangrijk.

**Geplaatst**: 18-10-14 19:22

Geplaatst: 18-10-14 19:22

Mijn oma was ook dement (is anderhalf jaar geleden overleden). Dit klinkt EXACT hetzelfde als bij haar en toen was het al geen beginnende dementie meer...

Zij klom op een gegeven moment aan de verkeerde kant de open trap op. Of vergat dat de melk al gekookt had en stak haar hand in de kokende melk om te voelen. Na operaties kan het ook snel verergeren. Bij haar werd het na haar val van de trap ook erger en toen ze later in een winkel struikelde en haar heup brak ging het helemaal mis. Zo sneu!

**Geplaatst**: 18-10-14 19:28

Re: vergeetachtig of toch dement?

Geplaatst: 18-10-14 19:28

Ik ben ook voor een bezoek aan de huisarts en afhankelijk daarvan meer onderzoek als het nodig is. Juist omdat je dan bv een casemanager erbij kan hebben, die handvatten kan bieden en die het verloop kan bijhouden. Mocht het dementie zijn, is het voor de familie ook vaak prettig om daar ook meer informatie over te krijgen en zelf wat ondersteuning. Natuurlijk kan oma evengoed gewoon wat vergeetachtig zijn door haar leeftijd.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-10-14 19:29

Geplaatst door de TopicStarter : 18-10-14 19:29

beatje schreef:
Het is ook schokkend Ladyflame.En fijn dat je oom bij haar woont.

Mijn moeder eet of hele rare dingen op rare tijden,ze heeft precies geen rem meer,of ze eet niet.Gelukkig is mijn vader bijdehand en regelt de boel nu,hij blijkt zelfs na 57 jaar huwelijk te kunnen koken .Terwijl hij ervoor geen ei kon koken.
Het fijne van een juiste diagnose is dat je beter en gerichte hulp kunt inschakelen.
Bij mijn moeder komt er bv een verpleegster aan huis de medicatie doen en iemand komt een extra dag poetsen.Ze gaat nu ook 2 middagen naar een dag opvang zodat mijn vader iets voor zich zelf kan doen.Want eigenlijk kan hij niet meer alleen weg dan raakt ze in paniek .
Dus wat dat betreft vind ik een diagnose best belangrijk.

De medicijnen gaat gelukkig wel goed en als ze twijfelt leest ze 100x (bij wijze van spreken) de bijsluiter. Mijn oma is juist van heel veel eten, ze heeft in de oorlog honger geleden(ze hadden zelfs geen tulpenbol meer) en hierdoor wil ze juist altijd eten, ze eet geen vreemde dingen want dat was dan wel opgevallen.

we hebben het al over een dag besteding gehad maar dat wil ze absoluut niet en dwingen gaat juist tegengesteld werken.

**Geplaatst**: 18-10-14 19:32

Re: vergeetachtig of toch dement?

Geplaatst: 18-10-14 19:32

Mijn oma was ook heel koppig. Wou ook niet naar dagbesteding en als ze er was had ze het naar haar zin. Maar thuis aangekomen zei ze altijd dat het niet leuk was geweest.

**Geplaatst**: 18-10-14 19:33

Geplaatst: 18-10-14 19:33

Voordat je over je ouders en je oom oordeelt.
Het achteruit gaan van je ouders is nooit leuk, geef ze daarin ook de tijd

Je oma klinkt als een pittig besje

ze woont iig niet alleen en ik denk dat je oom het nodige wel registreert.
Volgensmij ben jij erg geschrokken omdat het nu wel heel hard gaat.

Gewoon leuke dingen met je oma blijven doen en geniet van jullie tijd.

**Geplaatst**: 18-10-14 19:39

Re: vergeetachtig of toch dement?

Geplaatst: 18-10-14 19:39

Hier was ik ook de eerste die in de gaten kreeg dat schoonmoeder dementeerde. Haar dochter heeft het heel lang ontkend, terwijl ze wel steeds meer ging overnemen van haar moeder.
Wat jij schrijft over je oma lijkt heel erg op mijn schoonmoeder. Ontkennen dat er iets is, geen dagopvang willen, moeite met accepteren van huishoudelijke hulp. Zij is het zelfs trouwens altijd blijven ontkennen, zelfs nu ze op een gesloten afdeling woont. Maar dat kan dus ook een verschijnsel zijn van dementie.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-10-14 19:40

Geplaatst door de TopicStarter : 18-10-14 19:40

@minikatje, dat blijf ik ook zeker wel doen ik ben trots op dat ik haar nog steeds heb en dat ik een goede band met haar heb.

**Geplaatst**: 18-10-14 19:44

Re: vergeetachtig of toch dement?

Geplaatst: 18-10-14 19:44

Bereid je er wel op voor dat ze jou over een tijdje misschien ook niet meer herkent...

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-10-14 19:48

Re: vergeetachtig of toch dement?

Geplaatst door de TopicStarter : 18-10-14 19:48

dat weet ik, daarom geniet ik extra van de tijd die ik nu met haar heb.

**Geplaatst**: 18-10-14 19:58

Geplaatst: 18-10-14 19:58

joyce2 schreef:
Bereid je er wel op voor dat ze jou over een tijdje misschien ook niet meer herkent...

nou, dat is wel heel dramatisch, ligt helemaal aan de vorm dementie, en dan nog is het vaak pas aan het eind. En niemand weet hoe deze dementie precies gaat verlopen

Het verloop duurt vaak jaaaaren. Over het algemeen herkennen dementeren hun familieleden nog prima

Dementie of niet, dit zijn wel echt verschijnselen van een (beginnende) dementie. Zelf werk ik veel met ouderen en wij screenen ook altijd op cognitie en dementie. Het eerste verschijnsel is toch hoe mensen op je reageren en vooral ook hoe ze uit hun ogen kijken. Ook dat remmingen wegvallen wat ik hierboven lees, herken ik erg als symptomen.

Ik denk wel dat het slim is om het te laten screenen bij de huisarts/psycholoog. Die kan ook het verloop in de gaten houden met evt een casemanager en tzt kijken of het verantwoord is thuis te blijven wonen. Voor eventuele thuiszorg/opname is een diagnosestelling ook nodig.

**Geplaatst**: 18-10-14 20:05

Geplaatst: 18-10-14 20:05

Mijn oma was heel slim, deed net of ze iedereen nog herkende. Dan zei ze bijvoorbeeld "Hey, wat leuk dat je er bent! Wat heb ik je lang niet gezien!" Ook als je de dag daarvoor nog langs was geweest

En pas als mn opa liet vallen wie er nou eigenlijk binnen was gekomen durfde ze inhoudelijk wat te zeggen.

Later dacht ze ook dat ik mijn tante was. Ik lijk namelijk heel erg op mijn tante in haar jonge jaren. Dan vroeg mn oma bijvoorbeeld hoe het met mn kinderen was, terwijl ik geen kids heb.

Maar ondanks dat ze me niet meer herkende ging ik nog graag langs om te kletsen. Of helpen winkelen als ze kleding of schoenen nodig had (met 1 persoon was dat niet te doen).

Enne, dat ze ons niet meer herkende was in een stadium dat ze nog gewoon thuis woonde en wij zijn nota bene mijn hele leven buren geweest. Ik zie het niet als dramatisch, maar als iets relastisch wat gewoon kan gebeuren. Bij ons volgde dat nl vrij vlot op de andere dingen die TS beschreef (maar ik kan alleen over mijn eigen ervaringen spreken).

**Geplaatst**: 18-10-14 20:19

Geplaatst: 18-10-14 20:19

Het klinkt wel verdacht veel als dementie..

Mijn oma heeft alzheimer en die zit op een gesloten afdeling, mijn opa gaat elke dag nog naar haar toe.
Aan het begin van de dag gaat het meestal nog wel, maar hoe later het is, des te verwarder wordt mijn
oma. Ze herkend niet iedereen meer, ze weet ook niet waar ze woont. Het is heel naar om te zien, een
gesprek kan ze niet meer volgen of voeren. Eigenlijk zit ze gewoon maar een beetje in een stoel de hele
dag.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-10-14 18:12

Geplaatst door de TopicStarter : 23-10-14 18:12

heb een gesprek gehad met mijn ouders, oom en oma. hun vinden het allemaal wel erg normaal en helaas met zijn 4'en tegen 2 gaat niet echt werken. Dus ik heb het maar opgegeven dan komen ze er maar later achter ik kan er niks meer aan doen.

**Geplaatst**: 23-10-14 18:37

Geplaatst: 23-10-14 18:37

ladyflame schreef:
heb een gesprek gehad met mijn ouders, oom en oma. hun vinden het allemaal wel erg normaal en helaas met zijn 4'en tegen 2 gaat niet echt werken. Dus ik heb het maar opgegeven dan komen ze er maar later achter ik kan er niks meer aan doen.

Weet je, misschien willen je ouders je oma liefst zo lang mogelijk in haar eigen vertrouwde omgeving laten, en willen ze het daarom er niet over hebben dat ze misschien dement is, en zolang het niet zó erg is dat er (bijna) ongelukken gebeuren, is het eigenlijk ook beter voor haar om thuis te blijven. Wel met toezicht natuurlijk.

Mocht het erger worden, wil dagtherapie/opvang ook nog wel eens prettig zijn. Maar dit wordt ook vaak gedaan om huisgenoten te ontlasten, want op een gegeven moment is het voor veel mensen erg zwaar om constant op iemand te moeten passen die in de eigen omgeving al verdwaalt, maar gelukkig is het nog niet zo erg met haar.

Wat het vergeten wie je bent betreft: het kan best zijn dat ze op een gegeven moment je naam niet meer weet... maar vaak blijf je dan nog wel een vertrouwd persoon, die je oma graag ziet!

Mijn moeder zei tegen een verpleegster, toen ze het over mij had: "We kennen elkaar al heel lang!" Ik was dus nog steeds iemand waarvan ze voelde dat ik bij haar hoorde, maar hoe het precies zat wist ze niet meer, maar het was OK wat haar betreft.

Nomineer dit bericht ×