Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-09-14 17:59

Geplaatst door de TopicStarter : 23-09-14 17:59

Niniane schreef:
Romyv schreef:
Ik heb ook al eens gekotst na het trainen of tijdens het trainen.. Lucht doorslikken met rennen en ik was ervan, of elkaar in de fitness maximaal pushen want zoals de militairen zeggen: zonder pijn geen verbetering of pijn is fijn en bloed is goed.. Dus je omgeving is zeker een belangrijke factor hierin!!!

Wat jij ook mooi benoemd Elena "maar dat 1000-en iets doen wil nog niet zeggen dat het geen aanslag is op je lichaam", het voorbeeld van die moeder en dochter is daar ook schrijnend in!

Wat betreft zn SMA, dat is wel 200 euro..... Wat doet dat met de sport?

''No Pain No Gain'' is echt zo'n onzin. Totaal geen aanval of specifieke reactie op jou hoor, maar vind het altijd zo apart als mensen dit als motto hebben. Zware spierpijn is geen bewezen indicatie dat het een goede workout is geweest. Vooral als beginners dit zeggen en eigenlijk de kans op een blessure vergroten, dan denk ik echt van: Een goede houding tijdens een oefening is zo belangrijk en een prettig gevoel van spierpijn (dat gevoel waarvan je weet dat je wat gedaan hebt, maar dat het niet hinderlijk is) is prima en een teken dat wat je aan het doen bent, goed is. Maar dat je zo hard hebt getraind dat je daarna amper wat kan? Maar ieder zo zijn eigen ding laat ik maar zeggen.

Wat me ook opvalt is dat het gezonde leven als in; mega gezond eten en sapdagen plus keihard trainen alleen maar in populariteit toeneemt. En dus ook een hoop onkunde kweekt en onwetende mensen oplevert die niet weten waar ze aan beginnen. Ik ken zoveel jonge meiden die zichzelf strikte diëten opleggen en dan 2,5 uur per dag gaan sporten en zich later afvragen waarom ze zo vaak moe en ziek zijn.

Ben ik gelukkig ook snel achter gekomen, maar zeker op mn werk (defensie) is dit wel de cultuur waar iedereen in op gaat... Dom? Absoluut!

**Geplaatst**: 23-09-14 18:05

Geplaatst: 23-09-14 18:05

En toch is dat niet helemaal waar. Kijk maar eens hoeveel lui hun dcp (conditie test die je moet halen) ongetraind doen en met hakken over de sloot halen. Dat vind ik persoonlijk erger dan het bloed moet pijn is fijn en jeuk is leuk idee !

**Geplaatst**: 23-09-14 22:00

Geplaatst: 23-09-14 22:00

Is het zo of lijkt het zo dat die sudden deaths vaker voorkomen bij duursporten? Dus bij bijv. langdurig hardlopen (evt. tijdens voetbal), langdurig wielrennen, langlaufen etc.

Daar ben ik wel benieuwd naar eigenlijk

**Geplaatst**: 23-09-14 22:23

Geplaatst: 23-09-14 22:23

Thesserd schreef:
Is het zo of lijkt het zo dat die sudden deaths vaker voorkomen bij duursporten? Dus bij bijv. langdurig hardlopen (evt. tijdens voetbal), langdurig wielrennen, langlaufen etc.

Daar ben ik wel benieuwd naar eigenlijk

dat is inderdaad mijn indruk ook, langdurige hogere belasting..
de sudden death vind dan ook meestal plaats tijdens een moment van rust of na de 'finish' vreemd genoeg. als het lichaam terug moet naar ruststand.

**Geplaatst**: 23-09-14 22:41

Geplaatst: 23-09-14 22:41

Idd! Is het ook niet zo dat bijv. hardlopers in de topsport vaak last hebben van een extreem lage hartslag (bij rust) omdat ze daar zo op trainen tijdens de sport?

**Geplaatst**: 23-09-14 22:46

Geplaatst: 23-09-14 22:46

Topsport is tobsport. Teveel van je lichaam vragen kan nooit goed zijn....

Uiteindelijk blijft het een beslissing van degene die aan sport gaat doen. Wat jij ertegen kunt doen? Helemaal niets....

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-09-14 23:47

Re: ‘sudden death’ ofwel sportdood, wat te doen?

Geplaatst door de TopicStarter : 23-09-14 23:47

Klopt, doordat de inspanning dermate invloed heeft op de hartfalen. Bij duursport verhoog je je anaerobische drempel (omslagpunt naar verzuring), dit zorgt voor een sporthart (lage hartslag bij rust). Hierdoor wordt de kwaal groter en dus gevaarlijker

Teminste, zo heb ik de uitleg begrepen, maar ben geen arts dus misschien zit ik er volkomen naast!!

Cassidy, vind het erg kort door de bocht! Ik denk serieus dat heel veel mensen onwetend zijn. Niet uit kwaad, puur omdat nog nooit iemand ze het heeft verteld

**Geplaatst**: 23-09-14 23:49

Geplaatst: 23-09-14 23:49

Ik heb de ervaring dat iemand die aan topsport doet zo is gehersenspoelt dat je niet tot hem door kunt dringen. Het is een lichamelijke verslaving. De endorfines die vrijkomen hebben het zelfde effect als drugs. Een sportverslaafde dien je dus te benaderen als een drugsverslaafde. Afkicken is een echt probleem. Afkicken is heel, maar dan ook heel erg moeilijk. Haast onmogelijk.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 24-09-14 00:13

Re: ‘sudden death’ ofwel sportdood, wat te doen?

Geplaatst door de TopicStarter : 24-09-14 00:13

Maar dit gaat toch niet alleen over topsporter met een sportverslaving?

Topsporters hebben vaak een top team aan gespecialiseerde medici om zich heen, dit raakt juist de mensen die daar niet onder vallen!

**Geplaatst**: 24-09-14 00:21

Re: ‘sudden death’ ofwel sportdood, wat te doen?

Geplaatst: 24-09-14 00:21

Definieer topsporter.

En het is een aanname dat iedere "tobsporter/topsporter" begeleid wordt door een team aan gespecialiseerde medici.....

**Geplaatst**: 24-09-14 00:35

Geplaatst: 24-09-14 00:35

elenaMM77 schreef:
Thesserd schreef:
Is het zo of lijkt het zo dat die sudden deaths vaker voorkomen bij duursporten? Dus bij bijv. langdurig hardlopen (evt. tijdens voetbal), langdurig wielrennen, langlaufen etc.

Daar ben ik wel benieuwd naar eigenlijk

dat is inderdaad mijn indruk ook, langdurige hogere belasting..
de sudden death vind dan ook meestal plaats tijdens een moment van rust of na de 'finish' vreemd genoeg. als het lichaam terug moet naar ruststand.

Juist de omslag is de zwakke plek. Het zelfde zie je bij hartpatiënten die in hun slaap overlijden. Het is niet het slapen zelf, maar de verandering in ritme bij het ontwaken wat het hart niet aan kan of in de war raakt.

**Geplaatst**: 24-09-14 00:37

Re: ‘sudden death’ ofwel sportdood, wat te doen?

Geplaatst: 24-09-14 00:37

Hetzelfde zie je ook bij managers die hoog onder stress staan. Op het moment dat ze rust nemen/op vakantie gaan, zijn de problemen voorgeprogrammeerd.

**Geplaatst**: 24-09-14 09:22

Re: ‘sudden death’ ofwel sportdood, wat te doen?

Geplaatst: 24-09-14 09:22

Dat echte topsport slecht is voor je lichaam ben ik het in zekere zin wel mee eens. Wat een Epke Zonderland doet, of een Sven Kramer is bewonderenswaardig en deze mensen hebben een uitzonderlijk talent, discipline en vermogen om te presteren. Echter is het wel een uitputtingsslag voor het lichaam en de gemiddelde topsporter zal na zijn of haar pensioen last blijven houden aan ledematen. Dit heeft o.a. denk ik te maken met de lichamelijke en psychologische stress en een opeenstapeling van blessures.

Evgeni Plushenko was in Sochi één sprong verwijderd van een permanente verlamming. Altijd maar doorgaan en pushen als het lichaam dit niet meer kan/wil is inderdaad tobsport.

**Geplaatst**: 24-09-14 11:38

Re: ‘sudden death’ ofwel sportdood, wat te doen?

Geplaatst: 24-09-14 11:38

ik geloof niet dat sudden death iets te maken heeft met een sport hart.
het is een probleem wat zich niet laat opsporen en wat een op de zoveel (mensen) genetisch? heeft.

Het verlegen van grenzen en het uiterste vragen van het lichaam in topsport heeft gevolgen, de gevolgen verschillen per sport. duursporten maken dat een sporthart ontstaat, tijdens de topsportperiode is dit niet echt een probleem, de problemen beginnen na afloop bij het stoppen.
voetballers/hockeyers raken heel veel geblesseerd aan enkels en knieën, schaatsers vaker aan de rug.
Turnsters trainen vaak zoveel en hard dat stressfacturen ontstaan, de hormoonhuishouding en groei wordt vertraagd.

Bij duursporters fietsers/atleten schaatsers zwemmers speelt er nog een ander probleem, hoogte stage en andere methoden om meer zuurstof te transporteren. het hemoglobine gehalte neemt toe en verdikt het bloed.

Ik heb geen ervaring of kennis van sportverslaving, maar het aantal mensen dat echt aan topsport doet in Nederland is helemaal niet zo groot. Denk dat je daar ook niet de verslaafden tegen komt.
Er is wel een groep duursporters die het haast niet lang of zwaar genoeg kan zijn.
ultra lopers? 100km op een dag, ultra lange fietstochten en schaatstochten, ik geloof dat die groep misschien wel dicht tegen verslaving aan zit, maar ook donders goed weet wat ze doen. Het aantal geblesseerden in die sporten ligt eigenlijk verbazend laag.

Bij triatleten ligt het aantal ongelukken relatief hoog, (ook dodelijk) meestal aangereden door een auto op het fietspad/weg. Heel vaak door inschattingsfouten van de automobilist.

griep werd eerder al genoemd, ik kan beamen dat een sluimerende griep of te snel na een griep aan de gang gevaarlijk kan zijn.

In mijn ogen is sport nog altijd heel gezond, de positieve effecten overstijgen de nadelige effecten ruimschoots en zeker op de lange termijn.

**Geplaatst**: 24-09-14 11:41

Re: ‘sudden death’ ofwel sportdood, wat te doen?

Geplaatst: 24-09-14 11:41

ik denk dat mensen en ook topsporters vaak de pijngrens negeren.En misschien gaat het daar fout?
Over sport?Ik denk dat normaal bewegen beter voor je lijf is dan topsport,maar dat is mijn mening.
Eten moet je met mate doen,sporten ook.

**Geplaatst**: 24-09-14 11:45

Geplaatst: 24-09-14 11:45

Ik heb niet alles gelezen.

Ik ben zelf hartpatiënt en heb dus een aandoening waarmee al verschillende topsporters (voetballers) overleden zijn.

Ik weet dat ik drager ben door klachten en onderzoek na klachten in de familie en maar heb ook familieleden die niet getest zijn.

Ik rij zelf uitsluitend paard maar ook regelmatig best intensief.

Het klinkt misschien bot maar ik kan als een kasplantje thuis gaan zitten en dan misschien 100 worden of 50 en een geweldig leven hebben gehad. Doe mij die laatste dan maar.

**Geplaatst**: 24-09-14 11:51

Re: ‘sudden death’ ofwel sportdood, wat te doen?

Geplaatst: 24-09-14 11:51

Interessant onderwerp , klasgenootje ging altijd veel met zijn tourfiets of sportfiets hoe noem je die fietsen.. hard en ver weg . Was zijn uitlaatklep en kon ie zijn hoofd leegmaken , maar hij had een hartstilstand gekregen wel thuis maar als dat op de fiets gebeurd was..

**Geplaatst door de TopicStarter** : 24-09-14 12:53

Geplaatst door de TopicStarter : 24-09-14 12:53

Cassidy schreef:
Definieer topsporter.

En het is een aanname dat iedere "tobsporter/topsporter" begeleid wordt door een team aan gespecialiseerde medici.....

Wanneer je de topsportstatus hebt van het NOC*NSF; ofwel:

"Je bent topsporter als je internationaal op het hoogste seniorenniveau (EK's, WK's en Olympische Spelen) meedoet, binnen een erkend topsportprogramma."

Die krijgen alleen al vanuit de NOC heel veel middelen aangeboden, als medici. Dus dit is geen aanname

**Geplaatst door de TopicStarter** : 24-09-14 12:57

Geplaatst door de TopicStarter : 24-09-14 12:57

friesam schreef:
...
Het klinkt misschien bot maar ik kan als een kasplantje thuis gaan zitten en dan misschien 100 worden of 50 en een geweldig leven hebben gehad. Doe mij die laatste dan maar.

Mee eens!!! Waar het hier om gaat is dat mensen het niet weten van te voren en daarom de dood zo "plotseling" is. Jij weet het, jij zoekt de juiste begeleiding, luistert naar je lichaam, staat misschien wel onder controle bij een arts, gebruikt misschien medicatie oid. De kans dat jij je lichaam zo ver pusht dat je er dood bij neervalt, letterlijk!, is vele malen kleiner dan wanneer je dit niet weet.

Ik denk dus dat het er niet over gaat dat mensen die een hartkwaal hebben niet mogen sporten, maar we juist die mensen gelukkig en oud kunnen laten worden door deze kwaal te diagnosticeren voordat het mis gaat en ze de juiste begeleiding te geven.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 24-09-14 13:04

Geplaatst door de TopicStarter : 24-09-14 13:04

Even een voorbeeld dat het allemaal kan en mogelijk is:

Citaat:
Finish Wouter Duinisveld IronMan Frankfurt

Wouter Duinisveld, triatleet met een donorhart, heeft een droom; finishen in een IronMan. 3 jaar geleden is sportarts Guido Vroemen, Wouter gaan begeleiden op weg naar de hele triathlon. Een onbekende reis, want een voorbeeld hadden ze niet. Wouter was 2 jaar geleden de eerste sporter met donorhart in Europa die finishte in een halve IronMan. De reis naar de hele IronMan ging over pieken en dalen. Het uitkomen van een droom die 8 jaar geleden bij een gezonde sporter is ontstaan. Nadat Wouter ziek is geworden, meerdere malen op het randje van de dood heeft gebalanceerd, is zijn droom nu uitgekomen.

Ik ken zowel Wouter als Guido persoonlijk. Ik geloof echt in deze mensen!!! Wouter heeft niets cadeau gehad, heeft keihard gewerkt en vaak genoeg moeten knokken voor zn leven. Hij kan dit, dus ik ben van mening dat er geen doden hoeven te vallen!

**Geplaatst**: 24-09-14 13:11

Geplaatst: 24-09-14 13:11

Niniane schreef:
Dat echte topsport slecht is voor je lichaam ben ik het in zekere zin wel mee eens. Wat een Epke Zonderland doet, of een Sven Kramer is bewonderenswaardig en deze mensen hebben een uitzonderlijk talent, discipline en vermogen om te presteren. Echter is het wel een uitputtingsslag voor het lichaam en de gemiddelde topsporter zal na zijn of haar pensioen last blijven houden aan ledematen. Dit heeft o.a. denk ik te maken met de lichamelijke en psychologische stress en een opeenstapeling van blessures.

Evgeni Plushenko was in Sochi één sprong verwijderd van een permanente verlamming. Altijd maar doorgaan en pushen als het lichaam dit niet meer kan/wil is inderdaad tobsport.

Ik ben wel benieuwd op Epke Zonderland er anders mee omgaat dan een andere topsporter gezien hij leert voor arts.

**Geplaatst**: 24-09-14 13:12

Geplaatst: 24-09-14 13:12

Heb in het hardlooptopic ook gereageerd, en vind de discussie ook broodnodig.

Ik denk dat het lastig is hoe we hiermee om moeten gaan, omdat het deels natuurlijk voorkomen zou kunnen worden (oververhitting of dehydratie kan makkelijk voorkomen worden bijvoorbeeld met educatie). Daarentegen is het niet makkelijk om achter verborgen "gebreken" van het lichaam te komen. Ik heb geen SMA keuring laten doen voor ik mijn marathon heb gelopen, voor hetzelfde geld loop ik ook rond met een verborgen hartprobleem of een andere aandoening...
Het geld probleem (SMA keuring is toch aardig aan de prijs voor de meeste mensen denk ik, zeker bij recreatieve lopers) is in mijn ogen een groot punt van aandacht, omdat hierdoor toch veel problemen ongezien blijven. Goede voorlichting is een ander punt, die krijg je wel als je bijvoorbeeld loopt bij een athletiek vereniging, maar is - bijvoorbeeld - hardlopen niet juist zo populair omdat je er niet voor naar een vereniging / club hoeft en het zo goedkoop en in eigen tijd is? Dan zou je dus weer tijd moeten maken voor voorlichting, ik weet niet of mensen dan zo actief zijn dat ze daar ook daadwerkelijk heen gaan.

Kortom, het is in mijn ogen een combinatie van het "makkelijke" van hardlopen (geen vereniging nodig, mag lekker in eigen tijd, geen extra verplichtingen en dus lekker goedkoop), en van te weinig know-how... maar hoe ga je mensen voorlichten als ze er geen extra tijd/geld in willen stoppen? Het voorbeeld dat hier gegeven wordt (weet niet meer wie het was) dat er mensen bij hardloop evenementen denken dat ze wel eens even ongetraind 5k door het mulle zand in hun converse schoentjes en surfbroeken kunnen lopen is ook een stuk onwetendheid denk ik. 5k wordt toch vaak gezien als de 'pretafstand' in mijn ogen.

Daarbij nog een ander punt.. Hoeveel mensen nemen er identificatie mee of iets dergelijks als ze gaan hardlopen/fietsen? Ik loop altijd met mijn ID kaart in mijn telefoonhouder, maar ik denk dat de meeste mensen met niet veel meer dan sleutels en een telefoon van huis gaan. Er stond laatste een bericht in de krant van een Delftenaar die onwel was geworden tijdens het hardlopen en die drie dagen in het ziekenhuis heeft gelegen zonder dat iemand wist wie het was.. Ik denk dat dit ook iets is dat mensen mee moeten nemen tijdens hun looprondje, zodat er accuraat gereageerd kan worden als er dan toch iets gebeurd. Want een ongeluk zit in een klein hoekje...

Ik weet persoonlijk niet hoe het zit met de overgangen van hartritme op het moment dat je stopt. De overgang van (zware) inspanning naar rusttoestand is inderdaad een grote, uitlopen/uitrennen is dan ook onderdeel van mijn training. Aan de andere kant, toen ik klaar was met mijn marathon heb ik ook niet meer netjes uitgelopen (drukte bij de finish en een vermoeid lijf). Begeef ik mezelf op dat moment willens en wetens in een risico zone?

**Geplaatst**: 24-09-14 13:13

Geplaatst: 24-09-14 13:13

Dit zijn ook de mensen die een gecalculeerd risico nemen

mijn schoonvader is 60+ en loopt nog marathons. Ook hele bewuste training ernaar toe, niet teveel overvragen en stoppen als het nodig is. Laatste keer last van zijn voet, dus hij stapte ook gelijk uit de wedstrijd. Hij kan daardoor nog marathons lopen, weet precies wat hij doet en wat hij kan. (En is ondertussen ook zelf trainer geworden en begeleid mensen er in). zijn training is ook echt gericht op contant lopen ipv snelheid. Dat komt nog wel, eerst de basis er rustig in en loop er eerst maar eens een paar kilometer in 1 tempo die vol te houden is.
Daar gaat het snel mis; te snel, te hard willen waardoor een ongetraind lichaam zo'n opdonder krijgt

Ik zie hordes mensen op pad gaan met hun mp3, zonder enige begeleiding behalve een evy die 'dier' op ze is. Dat vind ik best zorgwekkend, want goed lopen leer je niet door een stem via je oortelefoon die zegt wanneer je moet rennen of wanneer je moet wandelen. Maar door goede training, van een goede trainer. Zo voorkom je een hoop blessureleed.

Mijn schoonvader heeft met mij toen 5 k gelopen, als training en wat een gigantisch verschil met toen ik het op eigen houtje deed. Ik besefte toen wel, hoe verkeerd ik bezig was door alleen naar evy te luisteren, evy ziet mij niet lopen. Mijn schoonvader verlaagde mijn tempo, waardoor ik ipv 1 km, ineens 2 km achter elkaar kon lopen terwijl ik minder moe was. Ook ik was mijzelf aan het over rennen.

**Geplaatst**: 24-09-14 17:32

Geplaatst: 24-09-14 17:32

geerke schreef:
ik denk dat mensen en ook topsporters vaak de pijngrens negeren.En misschien gaat het daar fout?
Over sport?Ik denk dat normaal bewegen beter voor je lijf is dan topsport,maar dat is mijn mening.
Eten moet je met mate doen,sporten ook.

dat denk ik niet.. vroeger wel idd, dan liepen voetballers bij wijze van spreke nog door met ingescheurde liezen en was het aan de sporter en niet aan de arts.

tegenwoordig zijn topsporters die er hun kost mee verdienen 'te duur'.. dus medische teams zitten er dicht op..

vaak betreft het de mensen die aansluiting willen vinden met topsporters, of met een bepaald niveau van sport die pijn te ver negeren, om maar geen tijd verliezen lopen ze dus door waar menig topsporter allang van het veld is gerukt door het medische team.

normaal sporten is voor je lijf beter dan topsport bedrijven dat zeker, maar de overstap of semi-top dat is eigen het grootste risico. deze groep heeft namelijk op zich goede trainers etc, maar geen medische begeleiding.. ze moeten dus eigen risico's inschatten eventueel met behulp van een HA.

toen ik als kind fanatiek sportte had ik eigenlijk geluk.. mijn huisarts en zijn vervangers waren allen artsen in de topsport en of coach/trainer op topsport niveau.. ze wisten daarom precies dat het geen enkel nut had om te zeggen: je mag 3 weken niet trainen vanwege je gekneusde enkel (as if ik mij daaraan gehouden had). maar waren meer adviserend, je kunt wel rustig trainen als het goed aanvoelt.. als je dit/dit merkt dan terugkomen. Helaas zeggen 'normale huisartsen' al vrij snel dat je een x-periode niet mag sporten, daar houdt geen sporter zich aan als hij van enig niveau is.. het begeleidende aspect van huisartsen waarbij ze belang van de patiënt in het oog houden,maar ook diens instelling/doel begrijpt.. dat klinkt tegenstrijdig, maar een sportarts weet dondersgoed dat een sporter de neiging heeft om complete verboden in de wind te slaan en dan maar gewoon zelf gaat modderen.

**Geplaatst**: 24-09-14 20:46

Geplaatst: 24-09-14 20:46

elenaMM77 schreef:
Helaas zeggen 'normale huisartsen' al vrij snel dat je een x-periode niet mag sporten,

idd een beetje begrip en veder begeleiding is veel belangrijker.
Ik had een gouden fysiotherapeute die mij altijd heel goed begeleid heeft.

Bij Alphe d'Huzes was ik ziek net geen 40 graden koorts, op dinsdag antibiotica gehad.
op woensdag nog een keer medisch gekeurd, benauwd, net onder de 39 zeg ik tegen de arts, morgen ben ik al veel beter. Zegt die met een glimlach dan zie ik je hier om half acht, tot morgen.

Donderdag morgen, ik zat net onder de 38 graden, heb me gemeld en mocht starten.
ik moest me wel netjes op elke medische post melden.

Je weet dat je onder die omstandigheden niet diep mag gaan, hartslag ver onder het omslagpunt gehouden. niets op kracht gedaan. Op die dag geen "prestatie" neergezet, maar wel een heel erg mooie dag beleefd, had die voor geen goud willen missen.

ape trots op mijn zoon, een klein jaar na de diagnose kanker is hij 7x omhoog gefietst.

oww ff vergeten, de behandelend arts had de ziekte van Hodgkin gehad en was al een tijdje lid van het medisch team en had het jaar ervoor ook 6x gedaan.

Nomineer dit bericht ×