Helderder schreef:Jullie zijn wel wat te optimistisch. Anorexia heb ik nooit helemaal overwonnen, ik heb wel stappen gezet maar ben toen doorgeslagen in eetbuien en daardoor heel veel aangekomen. Niet omdat ik nou zo van m'n anorexia af ben...
Sommige psychologen vinden idd 'dat je er tegen moet vechten'.
Ik zou niet weten waarom dat nou moet. (Okee, hongeren is niet gezond, maar we hebben het over een psychologisch probleem, niet over "hoe goed *dit* eetpatroon is".)
Het werk is: proberen te snappen welke angst, onrust, trauma of wanhoop er nou achter zit. Citaat:
Wortels of iets anders gezonds eten/drinken helpt op zo'n moment absoluut niet, het is echt psychisch dus ik blijf maar eten totdat ik niet meer kan (maakt niet uit wat).
....als je het liever niet hier neerzet dan is dat prima en uiteraard mag het ook per pb, maar
DE hamvraag is: wat gebeurt er met jou op die momenten? Wat gaat er door je heen?
Citaat:
En die depressie... daar werk ik ook al vijf jaar aan. Dus ik weet dat dat het in stand houdt maar het voelt nogal hopeloos omdat ik niet weet of mijn stemming überhaupt ooit nog beter wordt dan dit (dus dan moet ik die eetstoornis ook altijd maar houden?)
Samen met een psycholoog kun je idd werken aan je stemming, maar de oorzaak kan lichamelijk zijn en dan ben je loeihard aan het werk, waarbij je per definitie weinig resultaat kunt boeken. Dat is per definitie frustrerend!
Citaat:
Ik kan het ook precies aangeven als ik een eetbui wil (beginnen). Kan nadenken. 1000 Redenen opnoemen waarom ik het niet moet doen. Het een paar uur uitstellen. Met mensen bellen. En toch. Toch kies ik er dan 'bewust' voor om het alsnog te verpesten.
(Brrr....)
Heel veel ellende begint in je autonome zenuwstelsel en is wel degelijk te beïnvloeden. Maar is NIET te beïnvloeden met kolder van "mijn ratio weet duizend redenen om het niet te doen". (Ik wil grif geloven dat het waar is, maar het is nu eenmaal eerder schadelijk dan deugdelijk gereedschap. En: baat de kolder niet, dan schaadt het wel degelijk: je krijgt het gevoel dat het aan jou ligt, dat het nooit meer iets wordt, etc.)