Bokt.nl

**Geplaatst**: 28-08-14 19:54

Geplaatst: 28-08-14 19:54

TS Jouw verhaal is zo herkenbaar zowel vwb mezelf als mijn dochter. Voor haar was vooral het basisonderwijs heel frustrerend ondanks een jaar versnellen en een overstap naar een andere basisschool waar ze meer oog hadden voor de verschillen tussen kinderen. De BS wilde eerst ook havo/vwo adviseren maar op mijn vraag hebben ze daar vwo van gemaakt. Daarna ging ze naar het gymnasium op een begaafdheidsprofielschool. Hier hebben ze speciale programma's voor hoogbegaafde kinderen. Daar voelde ze zichzelf in elk geval goed in de klas. In het 4e liep ze ertegenaan dat ze nooit geleerd had te leren en de eerste 3 jaar niets had gedaan. Hoezo huiswerk? Eigenlijk had ze moeten blijven zitten maar de school snapte dat als dat zou gebeuren ze nog niet zou leren studeren. Dus mocht ze over en ... ging ze dit jaar over zonder 1 onvoldoende. Ze is nu 16 en doet dit jaar eindexamen gymnasium N&T met 2 extra vakken. Er is vast ook voor jou een oplossing. Als je omgeving je niet genoeg stimuleert zoek dan zelf de uitdaging op. Probeer op het VWO te komen en kies daar het voor jou moeilijkste profiel. In die klas zitten vaak ook de kinderen die jou het beste begrijpen en waarbij je je goed voelt.

**Geplaatst**: 28-08-14 19:56

Geplaatst: 28-08-14 19:56

Lang getwijfeld, maar ik plaats dit toch maar wel. Op de een of andere manier kom ik er niet altijd even graag voor uit dat ik 'anders' ben..

Ik vind het wel bijzonder dat je hoogbegaafdheid een probleem noemt. Ik zie het zelf als iets wat mij uniek maakt, en net zoals andere eigenschappen zorgt het zowel voor goede als voor minder goede dingen.
Zo is het wel fijn dat ik mijn opleidingen altijd zonder problemen heb kunnen doen, maar ik heb wel behoorlijk last van perfectionisme en daarbij horend ook een zekere faalangst. Ik raak enorm in paniek zodra ik iets moet doen wat ik niet helemaal kan begrijpen, al heb ik inmiddels wel geleerd om daar mee om te gaan. Ook je tics en het niet stil kunnen zitten herken ik. Aan de andere kant ben ik wel weer goed in staat om in ingewikkelde situaties het overzicht te krijgen en te houden.

Ik ben al in de kleuterklas getest en heb groep 3 en 4 in 1 jaar gedaan. Qua niveau heb ik daarna nog steeds de basisschool zonder enige moeite gedaan, het gymnasium was voor mij precies mijn juiste niveau. Sociaal gezien vond ik het veel lastiger. Ik kon moeilijk contact maken met leeftijdsgenoten, dat heb ik eigenlijk pas rond mijn 15e geleerd om te doen. Mijn karaktertrekjes die ik hierboven al heb genoemd zijn er wel nog steeds, maar verder merk ik eigenlijk niets meer van mijn hoogbegaafdheid.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 28-08-14 19:56

Geplaatst door de TopicStarter : 28-08-14 19:56

Vjestagirl schreef:
Santigo_ schreef:
Herkenbaar susannevdv, mijn jip-en-janneketaal is nog altijd niet de jip-en-janneketaal wat anderen ook begrijpen. Ik sla vooral vaak stappen over in mijn gedachten, wat voor mij compleet logisch is, maar anderen niet kunnen volgen.

Dat heb ik ook. En dan herhaal je iets nog rustiger. En nog meer stapjes. En dan snappen ze het nog niet. En pas als je het bijna voor ze uit gespeld hebt snappen ze het een keertje.

Ook erg herkenbaar... en frustrerend. Voor zowel mij als de persoon waarmee ik praat. Heb dit met volwassen wel minder vaak, maar met leeftijdsgenoten constant.

**Geplaatst**: 28-08-14 19:58

Re: Hoogbegaafde lotgenootjes?

Geplaatst: 28-08-14 19:58

Toch wel fijn om te lezen dat er meer van die gekken zoals ik rondlopen :')

Ik ben docent geworden en natuurlijk weet ik het wel, kom best vaak kinderen en volwassenen tegen die HB zijn, maar ik vind dit toch best fijn om te lezen.

**Geplaatst**: 28-08-14 20:00

Geplaatst: 28-08-14 20:00

Ik zou het ook geen probleem noemen, maar het was voor mij wel een goede verklaring voor lastige sociale relaties. Inmiddels zou ik niet anders meer willen maar vooral in je pubertijd vergt zoiets wel geduld en kan het gevoel van er niet bij horen wel heel veel onzekerheid oproepen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 28-08-14 20:00

Geplaatst door de TopicStarter : 28-08-14 20:00

Miekelien, ik zie sommige dingen die hoogbegaafd zijn met zich meebrenge wel echt als een probleem. In paniek raken als iets niet gaat zoals normaal is daar een voorbeeld van. Heb hier sociaal veel moeite mee, en qua schoolwerk gaat het ook vaak fout. Maar soms ben ik wel heel dankbaar voor mijn inteligentie.

**Geplaatst**: 28-08-14 20:02

Geplaatst: 28-08-14 20:02

Oh op de middelbare school was dat helemaal erg. En ik kon al die tussenstapjes niet bedenken, dus stuitte altijd op heel veel onbegrip. Nog wel moeite mee, maar met de jaren kom je er steeds meer achter hoe anderen denken.
Ik ben overigens een heel vroege leerling. Ben van november, klasgenootje die ook van november is heeft groep 2 nog een jaar gedaan geloof ik, omdat hij anders 'te jong' zou zijn. Mijn moeder wilde mij dat gelukkig niet aandoen, ik kwam telkens heel dwars thuis omdat ik me doodverveelde op school. Op school leer je toch? Nee wij moesten stom spelen. Dat vond ik niet leuk

Ik wilde leren.... Toen al een nerd, altijd een nerd gebleven _O-

**Geplaatst**: 28-08-14 20:04

Geplaatst: 28-08-14 20:04

Finliox schreef:
Miekelien, ik zie sommige dingen die hoogbegaafd zijn met zich meebrenge wel echt als een probleem. In paniek raken als iets niet gaat zoals normaal is daar een voorbeeld van. Heb hier sociaal veel moeite mee, en qua schoolwerk gaat het ook vaak fout. Maar soms ben ik wel heel dankbaar voor mijn inteligentie.

Dat is voor mij echt een kwestie geweest van, mee om leren gaan en met de jaren en meer levenservaring kun je daar steeds makkelijker mee om gaan. En een 'schop onder je kont' van een psycholoog ben ik heel dankbaar voor geweest. Nog steeds kost het moeite hoor, en nog steeds is het makkelijk, ben dan ook pas 23.

**Geplaatst**: 28-08-14 20:06

Geplaatst: 28-08-14 20:06

Nooit een jaar overgeslagen, wel twee jaar bijna volledig gespijbeld op het VWO en toch zonder moeite met hele nette punten de eindstreep gehaald. Maar of mijn eigen ontwikkelde alternatief nou zo bevorderlijk was voor mijn ontwikkeling.... Wel lekker veel paard gereden in die tijd

.

**Geplaatst**: 28-08-14 20:10

Geplaatst: 28-08-14 20:10

Ik denk dat het je hele leven wel ingewikkeld blijft, al die extraatjes die je bij HB krijgt, al wordt het steeds beter te handelen. Ik ben nu 35 en heb nog steeds soms het idee dat mensen mij aankijken van 'whut..?' :o?

Terwijl ik voor mijn idee iets heel normaals zeg. Maar dat wordt wel minder, je leert je makkelijker aanpassen.
En op het moment dat je kinderen krijgt - HB is erfelijk en wordt voornamelijk door de moeder doorgegeven - vond ik het ook een extra zorg, zeker toen ze naar school gingen; ik heb bij de oudste aardig moeten knokken voor een beetje erkenning. 'Het is toch zo'n heerlijk gemiddeld kind!' Ja hoor, ze kon al lezen en klokkijken voor ze in groep 1 kwam en las vooral boeken over geschiedenis etc. Maar, een heerlijk gemiddeld kind. Pas toen ze haar echt gingen testen omdat ik met de vuist op tafel sloeg, kwam het 'oh... dat hadden we niet verwacht.' Nee, omdat ze heel sociaal wenselijk gedrag vertoonde en ging onderpresteren om in de groep te passen.

**Geplaatst**: 28-08-14 20:49

Re: Hoogbegaafde lotgenootjes?

Geplaatst: 28-08-14 20:49

Bij mij werd het vermoed, maar na alle andere testen die ze gedaan hadden en mijn eigenwijsheid weigerde ik verder nog mee te werken. Nu jaren later is het van alles wat ze dachten het enige waarin ik mijzelf nu toch herken en heb mijn profielwerkstuk erover geschreven of beter gezegd over de problemen die erdoor ontstaan, de problemen op school en het moeilijke vaststellen door oa onderpresteren.

Mijn cito was duidelijk boven het verwachtte en volgens die score kon ik VWO doen maar kreeg doordat ze dat niet in de klas zagen VMBO-tl. Ben uiteindelijk op de HAVO gekomen en nadat we in februari naar Duitsland emigreerden hier op het gymnasium gekomen. Eerste half jaar ging goed maar daarna is door het gekloot van die school alles mis gegaan, ben blijven zitten en zit nu op een andere school. Ben nu 20 en doe volgend jaar eindelijk examen. Bij mij is alles misgegaan wat mis had kunnen gaan, en wil je voornamelijk meegeven direct aan de bel te trekken als het niet fijn loopt en naar je hart te luisteren. Of het nu je klasgenoten of de lesstof is, niet wachten met het uiten van je onvrede hoe moeilijk het ook is. Had ik dat gedaan had ik mn examen al gehad, want ik wilde in december al van die school maar ben door argumenten van anderen toch nog 2 jaar daar gebleven en het werd enkel slechter.

**Geplaatst**: 28-08-14 20:50

Geplaatst: 28-08-14 20:50

Achja, zo heb ik ook mijn diploma gehaald. Fikse longontsteking in mijn examenjaar, 2 a 3 maanden niet op school geweest. Toch geslaagd. Met nette punten voor dat wat ik interessant vond :')

Dat kan ik me voorstellen Blue_Eyes. Lijkt me extra lastig als je kind ook HB is. Maar aan een kant ook wel fijn. je kunt je wat beter inleven in wat je kind meemaakt. Zou je als ouder beide niet HB zijn, lijkt het me ook weer lastig. Conclusie: blijft gewoon altijd lastig...

**Geplaatst door de TopicStarter** : 28-08-14 20:52

Re: Hoogbegaafde lotgenootjes?

Geplaatst door de TopicStarter : 28-08-14 20:52

Bedankt Amilia en veel succes met je examen.

**Geplaatst**: 29-08-14 09:37

Re: Hoogbegaafde lotgenootjes?

Geplaatst: 29-08-14 09:37

Ik zie het aan de ene kant als probleem, maar aan de andere kant voel ik mij soms wel bijzonder.
Als er iets 'moeilijks' is en ik dit heel makkelijk kan beredeneren en anderen daar echt heel erg over na moeten denken, dan heb ik soms wel eens iets van.. Ja soms is het wel makkelijk.
Ik vraag mij trouwens af of er nog meer HB'ers zijn die onmogelijk erg in scenario's denken?
Altijd als ik iets ga doen, dan kan ik het al helemaal voor me zien hoe geweldig goed het gaat en op onzekere momenten ook echt fout kan gaan. Dit houd mij wel vaak tegen om 'spannende' dingen te doen omdat ik zo al voor me zie hoe ik dan in het ziekenhuis beland.
Vind het wel heel leuk om te lezen dat wij allemaal indirect op elkaar lijken, en allemaal ongeveer de zelfde trekjes hebben... We zijn en staan er niet alleen voor!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 29-08-14 09:41

Re: Hoogbegaafde lotgenootjes?

Geplaatst door de TopicStarter : 29-08-14 09:41

Bobje, dat van de scenarios ken ik. Is ook waarom ik zou ontzettend bang ben voor achtbanen die over de kop gaan. Ik zie mezelf er altijd uit vallen :')

**Geplaatst**: 29-08-14 09:42

Re: Hoogbegaafde lotgenootjes?

Geplaatst: 29-08-14 09:42

JA! Dat bedoel ik dus, en soms heb ik zo iets van OKE ik doe het gewoon en dan gaat het ook fout.... Gosh, had ik niet moeten doen... Haha

**Geplaatst**: 29-08-14 09:47

Re: Hoogbegaafde lotgenootjes?

Geplaatst: 29-08-14 09:47

Hoogbegaafden zijn over het algemeen ook niet de mensen waar je veel spontaniteit van moet verwachten. Gelukkig kunnen we snel denken en schakelen waardoor het lijkt dat we toch redelijk in staat zijn spontane dingen te doen

**Geplaatst**: 29-08-14 10:55

Re: Hoogbegaafde lotgenootjes?

Geplaatst: 29-08-14 10:55

Officieel ben ik nooit getest op hoogbegaafdheid, maar toen ik een aantal jaren geleden bij de psycholoog liep, opperde zij dat de zaken waar ik tegenaan liep daar wel eens de oorzaak van konden zijn. Zij raadde me aan om de thuistest van de Mensa te doen en daar kwam inderdaad een positieve uitslag uit rollen. Ik heb daar verder niks mee gedaan, want zie er de meerwaarde niet zo van in om me aan te sluiten bij de Mensa, maar het heeft me wel meer inzicht in mezelf gegeven. Al vind ik het nog steeds een vreemd idee dat ik wel eens hoogbegaafd zou kunnen zijn. Over het algemeen voel ik me juist hartstikke naïef, maar jezelf onderschatten is uiteraard ook een kenmerk.

Het denken in (doem)scenario's klinkt me trouwens erg bekend in de oren. Al heb ik het altijd aan mijn Tourette geweten. Wie weet komt het daar in mijn geval ook wel vandaan, dat valt natuurlijk moeilijk te achterhalen. Of misschien versterkt het elkaar zelfs wel. :oo

**Geplaatst**: 29-08-14 15:28

Geplaatst: 29-08-14 15:28

Blue_Eyes schreef:
Ik denk dat het je hele leven wel ingewikkeld blijft, al die extraatjes die je bij HB krijgt, al wordt het steeds beter te handelen. Ik ben nu 35 en heb nog steeds soms het idee dat mensen mij aankijken van 'whut..?' Terwijl ik voor mijn idee iets heel normaals zeg. Maar dat wordt wel minder, je leert je makkelijker aanpassen.
En op het moment dat je kinderen krijgt - HB is erfelijk en wordt voornamelijk door de moeder doorgegeven - vond ik het ook een extra zorg, zeker toen ze naar school gingen; ik heb bij de oudste aardig moeten knokken voor een beetje erkenning. 'Het is toch zo'n heerlijk gemiddeld kind!' Ja hoor, ze kon al lezen en klokkijken voor ze in groep 1 kwam en las vooral boeken over geschiedenis etc. Maar, een heerlijk gemiddeld kind. Pas toen ze haar echt gingen testen omdat ik met de vuist op tafel sloeg, kwam het 'oh... dat hadden we niet verwacht.' Nee, omdat ze heel sociaal wenselijk gedrag vertoonde en ging onderpresteren om in de groep te passen.

Blue Eyes, ik gebruik even jouw post, maar verder niet persoonlijk op jou bedoeld

Wat ik mij altijd afvraag is waarom het voor sommigen zo belangrijk is om te weten, om het te bevestigen, en vooral ook naar de buitenwereld toe te kunnen aantonen.

Als ik heel eerlijk mag zijn:
heel af en toe ontmoet ik mensen die weten dat ze hoogbegaafd zijn (door een test), en zij leven hier naar mijn gevoel ook echt naar. Alsof ze zich bijzonderder voelen dan een ander. En van zodra ze de kans krijgen melden ze het. Terwijl ik in mijn leven ook 2 personen heb gekend die écht een hoog IQ hadden, een van hen was een waar genie. Hij heeft hier nooit met één woord over gerept, het kwam er pas uit toen ik er zelf expliciet achter vroeg. En ik kan ook nergens teksten vinden over Einstein die loopt te pronken met zijn hoge IQ. Volgens mij is dat gewoon iets van deze tijd...

Terwijl ik het juist iets vind waar je niet te koop mee hoeft te lopen, want wat maakt het uit? Een zwakbegaafd iemand gaat zijn IQ toch ook niet aan de grote klok hangen? Ben jij dan zo anders omdat je cognitieve vermogens net iets verder reiken? Voor mij is iedereen gelijk.

Trouwens, huiswerkproblemen of verveling op school of wat dan ook, hebben wel meer mensen. Tegenwoordig lijkt aan iedereen wel wat te schelen en is er voor iedereen een stempeltje beschikbaar. En wat ik trouwens ook niet begrijp: ouders willen voor hun hoogbegaafde kinderen speciaal onderwijs, met meer uitdaging, maar als het kind dan thuiskomt mag het wel heel de avond gamen of tv kijken. Lekker stimulerend.

Naar mijn gevoel is het voor iedereen beter om er niet te veel aandacht aan te schenken, en er vooral zélf, als hoogbegaafde persoon, van te genieten. Want je hebt nu eenmaal een diepere, bewustere belevingswereld.

Overigens begrijp ik heel goed waarom TS dit topic opent, het is altijd leuk om ervaringen te delen. Maar voor je eigen goed: het is echt beter om er niet te veel over te piekeren. Want uiteindelijk geraak je écht afgezonderd van de buitenwereld, en dat terwijl hoogbegaafden net zo'n verrijking kunnen betekenen, ook in vriendschappen. Want sociale vaardigheden kan je jezelf aanleren als je dat echt wil.

Een klein filmpje waar ik nu trouwens aan moet denken :Y)

:

https://www.youtube.com/watch?v=2x3zKx5NRfo

**Geplaatst**: 29-08-14 15:44

Geplaatst: 29-08-14 15:44

Ts, ik kom hier toevallig op je topic terecht, ik dacht ik ga even lezen hoe dat dan zit, maar help wat herken ik hier veel! Zo ook dat van Jip en Janneke taal bv, dat gevoel heb ik zo vaak haha. En nog een aantal dingen.
Voor zover ik weet is mijn IQ echter niet zo hoog (niet hoog genoeg om me hoogbegaafd te noemen) maar verder herken ik wel alles. Is het IQ een zeer belangrijk criterium of valt dat te relativeren?

Wel fijn dat het je helpt nu je weet dat je dat bent. Zeker als het op school vaak niet goed ging.

**Geplaatst**: 29-08-14 15:55

Geplaatst: 29-08-14 15:55

Ik ben ook getest als hoogbegaafd, met een IQ van 146. Ik leef hier niet bewust naar, en tegenwoordig beïnvloedt het mijn leven ook een stuk minder dan op jongere leeftijd. Tegenwoordig kan ik een stuk beter meekomen.

Op jonge leeftijd, vooral op de basisschool, was ik wel heel duidelijk anders dan andere kinderen. Wilde niet buitenspelen omdat ik veel te druk was met lezen - dat kon ik dan ook al toen ik 3 was. Ik had weinig aansluiting met de rest van de groep op school, en eigenlijk interesseerde ik me ook niet zo voor ze, want ze waren toch alleen maar stom en bezig met andere dingen.

Hoewel ik een vroege leerling was heb ik nooit een klas overgeslagen. Ik zat op een niet zo heel erg goede basisschool met in mijn klas voornamelijk leerlingen die juist moeilijk meekwamen, en daardoor kreeg ik weinig individuele aandacht. Ik kwam namelijk 'toch wel mee'. Dat heeft er toe geleid dat ik op school ontzettend verveeld ben geraakt. Ik kwam op mijn sloffen inderdaad met allemaal 'goedjes' en negens de lessen door, maar ik was ongemotiveerd en deed er niks voor.

Mijn ouders wilden me overplaatsen naar een andere basisschool, die beter bekend stond, maar ik weigerde hoofdzakelijk omdat ik bang was om weer in een nieuwe omgeving geplaatst te worden en nieuwe mensen te moeten leren kennen. Achteraf heb ik hier spijt van. Op mijn basisschool hebben ze eigenlijk niets voor mij gedaan en dat hadden ze daar wel gekund. Het is ongelooflijk hoe frustrerend het is als jong kind als je intelligentie zo duidelijk zoveel hoger ligt dan dat van de docenten. Ik las boeken in groep 7 waarvan de docent toegaf dat hij er zelf nooit doorheen was gekomen (o.a. Lord of the Rings/de Silmarillion).

Op de middelbare school is dat een stuk meer rechtgetrokken. Ik kwam op het Gymnasium terecht, waar ik een stuk beter gesteund werd. Wel was nog steeds mijn motivatie laag. Ik heb veel zessen gehaald die best negens hadden kunnen wezen, maar de combinatie met ADD (of misschien een mix van beide? in veel opzichten lijkt het op hoogbegaafdheid) is ook geen ideale geweest.

Inmiddels functioneer ik redelijk. Ben in elk geval een stuk socialer geworden. Ook ik had veel vrienden via het internet en in het buitenland. Tegenwoordig zie ik veel van die online vrienden ook in het echt, daar klikt het nog altijd erg goed mee. Ik heb hulp gehad voor de aandachtsproblemen e.d. en heb hier ook medicatie voor. Bovenal doe ik de dingen die ik leuk vind, en dat helpt ook voor mijn productiviteit en interesse.

**Geplaatst**: 29-08-14 16:17

Geplaatst: 29-08-14 16:17

Robin_S schreef:
Blue Eyes, ik gebruik even jouw post, maar verder niet persoonlijk op jou bedoeld

Wat ik mij altijd afvraag is waarom het voor sommigen zo belangrijk is om te weten, om het te bevestigen, en vooral ook naar de buitenwereld toe te kunnen aantonen.

Als ik heel eerlijk mag zijn:
heel af en toe ontmoet ik mensen die weten dat ze hoogbegaafd zijn (door een test), en zij leven hier naar mijn gevoel ook echt naar. Alsof ze zich bijzonderder voelen dan een ander. En van zodra ze de kans krijgen melden ze het. Terwijl ik in mijn leven ook 2 personen heb gekend die écht een hoog IQ hadden, een van hen was een waar genie. Hij heeft hier nooit met één woord over gerept, het kwam er pas uit toen ik er zelf expliciet achter vroeg. En ik kan ook nergens teksten vinden over Einstein die loopt te pronken met zijn hoge IQ. Volgens mij is dat gewoon iets van deze tijd...

Terwijl ik het juist iets vind waar je niet te koop mee hoeft te lopen, want wat maakt het uit? Een zwakbegaafd iemand gaat zijn IQ toch ook niet aan de grote klok hangen? Ben jij dan zo anders omdat je cognitieve vermogens net iets verder reiken? Voor mij is iedereen gelijk.

Trouwens, huiswerkproblemen of verveling op school of wat dan ook, hebben wel meer mensen. Tegenwoordig lijkt aan iedereen wel wat te schelen en is er voor iedereen een stempeltje beschikbaar. En wat ik trouwens ook niet begrijp: ouders willen voor hun hoogbegaafde kinderen speciaal onderwijs, met meer uitdaging, maar als het kind dan thuiskomt mag het wel heel de avond gamen of tv kijken. Lekker stimulerend.

Naar mijn gevoel is het voor iedereen beter om er niet te veel aandacht aan te schenken, en er vooral zélf, als hoogbegaafde persoon, van te genieten. Want je hebt nu eenmaal een diepere, bewustere belevingswereld.

Overigens begrijp ik heel goed waarom TS dit topic opent, het is altijd leuk om ervaringen te delen. Maar voor je eigen goed: het is echt beter om er niet te veel over te piekeren. Want uiteindelijk geraak je écht afgezonderd van de buitenwereld, en dat terwijl hoogbegaafden net zo'n verrijking kunnen betekenen, ook in vriendschappen. Want sociale vaardigheden kan je jezelf aanleren als je dat echt wil.

Een klein filmpje waar ik nu trouwens aan moet denken :

https://www.youtube.com/watch?v=2x3zKx5NRfo

Ik kan je gedachtegang begrijpen, maar ik ben het er niet me eens. Het is trouwens niet eens een kwestie van te koop lopen of stempeltjes plakken; er zijn maar weinig mensen die weten dat ik hoogbegaafd ben, al denk ik dat sommigen hun vermoedens hebben. Dat stempel interesseert me niet in het minst en ik leef er ook niet naar. Ik doe gewoon wat ik graag doe. En ik kan alleen maar antwoorden vanuit mijn persoonlijke ervaring, dus doe ik dat - niet dat je denkt dat ik je post toch persoonlijk opvat.
Het gaat er meer om dat ik wil dat mijn kind op de juiste manier begeleid en uitgedaagd wordt. Ik heb haar net opgehaald van het kamp waar ze met haar klas geweest is, de eerste week in een klas vol met hoogbegaafde kinderen op het Masterclass VWO. Je zou haar ogen moeten zien glimmen! Normaal is ze gesloopt na een paar dagen kamp, nu heeft ze er echt van genoten en zit ze vol verhalen over wat ze gedaan hebben. Ze heeft meteen een stapel vriendinnen - nog nooit meegemaakt! - en ze is zelfs verliefd. Zonder IQ-test had ze daar niet heen gekund, terwijl ze er nu zo van geniet. Zonde toch?
Toen zij op de kleuterschool zat en er niets herkend werd van haar begaafdheid, was ze op school weliswaar lief en sociaal, maar thuis veranderde ze in een Gremlin omdat ze thuis wel durfde te uiten dat ze het op school totaal niet naar haar zin had. En ik snapte dat wel. Je zal als kind dat al boeken als Kruistocht in Spijkerbroek leest maar verplicht voorbereidende leesoefeningetjes moeten doen, of als kind dat al kan klokkijken en de tafels kent, moeten gaan zitten luisteren naar 'dit is het verschil tussen eerste en laatste of hoogste en laagste'. Je verveelt je toch de pokken? Waarom moet je zo'n kind daarmee pesten, omdat je niet te koop wilt lopen met het feit dat ze slimmer is dan een ander? Je zet Charlotte Dujardin toch ook niet tussen de B-ruiters?

En nee, de hele avond tv kijken of gamen is er hier ook niet bij. Maar een kind mag natuurlijk na school best even tot rust komen. Ik heb nooit gekozen voor een Leonardoschool of iets dergelijks, maar ik kies nu wel voor dit speciale VWO, juist door de extra begeleiding die er is voor de problemen waar deze kinderen tegenaan lopen.

Ik heb overigens heel veel vrienden die niet hoogbegaafd zijn. Maakt mij niet uit, maar soms is het ook heel leuk en fijn om wel te sparren met iemand op datzelfde intellectuele niveau. Oh, en wat mijn dochter betreft: het meisje dat op de basisschool haar aller, allerbeste vriendin was en dat ook blijft, zit in een VMBO/Havo-brugklas. Dus dat geldt ook voor haar.

**Geplaatst**: 29-08-14 16:39

Re: Hoogbegaafde lotgenootjes?

Geplaatst: 29-08-14 16:39

Ik zit nu mobiel maar ik ga alles later teruglezen. Ik vind dit heel interessant.

Ik ben nooit officieel getest. Wel ben ik vanaf het begin van de basisschool een zeer vlotte leerling geweest. Toch heb ik altijd geloofd dat ik niet hoogbegaafd kon zijn; dat was iets voor kleine genieën, en dat was ik nou ook weer niet. Vorig schooljaar heb ik echter wat gesprekken gehad met iemand op school en plotseling zei diegene uit het niets 'jij bent hoogstwaarschijnlijk hoogbegaafd'. Ik heb vanaf toen veel gegoogeld en ineens viel er zoveel op zijn plek. De faalangst, perfectionisme, onbegrepen voelen, sociale onhandigheid... Ik kan me door omstandigheden voorlopig niet laten testen, dus zeker zal ik het niet weten, maar het voelt of het klopt. Ik vind het moeilijk om te accepteren; ik heb net geleerd om me sociaal wenselijk te gedragen, krijg ik dit.
Me hier melden voelt ook gek, ik heb zo het gevoel dat ik aan jullie onderdoe, alsof ik hier niet hoor zonder 'bewijs'... Maar ik denk dat het voor mezelf het beste is om toch wat ervaringen te lezen en te delen, zodat ik er wat aan kan wennen, of zo.

**Geplaatst**: 29-08-14 16:42

Geplaatst: 29-08-14 16:42

Voor mij valt hoogbegaafdheid helemaal niet samen met sociale problemen, tics of wat ik hier ook maar allemaal hoor. Het wordt hier behandeld als een soort afwijking, en daar ben ik het niet mee eens. Ik ken zat hoogbegaafde mensen zonder enig probleem. Ja, iedereen heeft wel een probleempje, maar dat is niet te wijten aan hoogbegaafdheid. Want wat ik niet snap: waarom zouden tics etc. het directe gevolg zijn van hoogbegaafdheid? Sommige stoornissen gaan vaak samen met hoogebgaafdheid, zoals Asperger, maar het vreemde gedrag is dan daaraan te wijten en niet aan de hoogbegaafdheid.

Als je dingen sneller begrijpt dan je leeftijdsgenoten kan dat lastig zijn, en dat kan er natuurlijk wel voor zorgen dat je niet zo goed aansluiting kan vinden.

Misschien klink ik wat gefrustreerd, maar ik word er ook een beetje moe van dat hoogebegaafdheid als een enorm probleem behandeld gaat worden. Je kunt een probleem en hoogbegaafdheid naast elkaar hebben uiteraard :Y)

**Geplaatst**: 29-08-14 16:53

Re: Hoogbegaafde lotgenootjes?

Geplaatst: 29-08-14 16:53

Oh, ik ken ook zat mensen met HB zonder enig probleem. Ik heb zelf nu ik volwassen ben ook geen problemen meer. Maar dat wil niet zeggen dat het niet zo is dat HB vaak gepaard gaat met bepaalde problemen, die vrij specifiek daarbij horen. Ook bepaalde sociale problemen. Het is inherent aan op een andere manier denken, dat je problemen ondervindt met het begrijpen van anderen. Ja, hoogbegaafdheid is op een bepaalde manier een afwijking. Dat kan ook niet anders, want het is anders dan de norm.

Nomineer dit bericht ×