Zwerte schreef:Er zijn een paar regels die ervoor zorgen dat therapie gaat werken:
1. Je moet het zelf willen of iig zelf er het nut van inzien. Zonder de bereidheid om aan jezelf te werken, is het pure tijdverspilling.
2. Je moet een therapievorm vinden die bij je past.
3. Vind een therapeut die je kan vertrouwen, wat goed voelt.
Nr 2 en 3 zijn in de praktijk het allermoeilijkst, soms lijkt het zelfs onmogelijk. Maar besef je goed, je huidige ervaringen zeggen niks over andere mogelijkheden. Er zijn vreselijk veel soorten therapie en therapeuten en voor ieder is er iemand/iets wat bij je past. Jammergenoeg wordt je standaard naar de grootste idioten gestuurd die vaak niet verder komen dan helpen bij een dipje of een scheet die dwars zit. Als je problemen wat dieper gaan, moet je verder kijken dan een standaard hulpverlener. Zoek meer gericht op jouw problemen, dan is de kans van slagen al veel groter. Het ggz is ook zoiets leuks, heb er weinig goede ervaringen over gehoord en zelf geef ik ze geeneens een kans meer.
Wat voor mafketels ik wel niet voor me heb gehad.... Als een zombie, zwaar depressief, doodleuk antwoorden dat het prima met je gaat en die dodo voor me lachte en vond dat toch oh zo fijn voor me. Of de dame die letterlijk zei: "goh, ik weet het zelf ook niet zo goed meer, je bent wel een moeilijk geval". Zo kan ik er nog een handvol opnoemen. Maar aan de andere kant heb ik ook mensen ontmoet die mij konden begrijpen met 1 blik, of me wisten te raken met een eenvoudige opmerking. Het zijn soms net mensen!
Inmiddels loop ik al 14 jaar in dit circuit rond en heb dus wel het nodige aan ervaring. Sommige therapieen waren levensreddend en sommigen pure tijdsverspilling. Maar het belangrijkste wat ik geleerd heb hieraan, is dus dat je echt voor jezelf op moet komen. Werkt het niet of bevalt het niet? Bespreek het eerst en als dat niet werkt, heel erg snel een andere vorm of peut opzoeken. Als ik het had opgegeven na een paar slechte ervaringen, dan had ik hier dus echt niet meer gezeten. Ik ben dus blij dat ik heb doorgezet, ook al was het soms een wanhopige strijd TEGEN de hulpverleners.... Ik was bij eentje echt opgegeven en de volgende waar ik belandde vond mij juist een vrij standaard geval (ok wel van ingewikkelde problematiek, maar er was niks extreem raar aan mij ofzo). Zoveel kan het dus verschillen!
Oh en maatschappelijk werkers vind ik per definitie niet geschikt voor echt psychische problematiek, die zijn nuttiger voor praktische zaken, meer een simpele vorm van coaching.
Dan nog als laatste een motto wat ik zelf gebruik: veel weerstand voelen is juist een reden om het WEL te doen.
goede post!
Geplaatst 
