Is het in Amerika onbeleefd dan Phormicola?
Ik zelf zie het inderdaad ook als een vorm van interesse, maar ik zal proberen om het iets minder te doen
Pluizebolpum schreef:hannah41 schreef:Maar over het algemeen kijk ik zoiezo erg veel, ik tel de mensen om me heen, zoek naar deuren, bekijk andere detailsVreemd, is het niet?
Is dat zo? Dan ben ik ook vreemd.Mensen tellen doe ik dan niet maar wel heel veel om me heen kijken en dingen bekijken (in de rij staan en dan de tatoeage van diegene voor me bekijken bv, kan 'm nog natekenen
).
Mensen aankijken tijdens een gesprek staat altijd wel zo geinteresseerd dus dat doen we netjes. Als het een echt boeiend gesprek is gaat dat vanzelf. Als ze echt dicht bovenop me staan en dan gaan staren wordt het wat ongemakkelijk maar over het algemeen heb ik liever wel dat men tenminste een beetje mijn kant op kijkt zo versta ik ze ook beter. (ben niet doof, ik hoor mensen prima, alleen versta ik het soms niet, alsof ze Russisch praten)
Waar ik wel altijd moeite mee heb is mensen met afwijkende ogen. Zo had ik eens een Tai Chi leraar met een 'wandeloog'. Onmogelijk om die goed in de ogen te kijken omdat er altijd wel één oog de andere kant op ging (en dan krijg ik zo de neiging om mee te kijken).
Leuk om te horen dat ik niet de enige ben die dat doe
Vreemd, is het niet?
Andersom is het normaal om regelmatig weg te kijken omdat je ook nadenkt over de woorden etc. Ik ervaar het dan ook als onprettig als diegene me continue aankijkt, helemaal niet, ook.