Bokt.nl

**Geplaatst**: 08-06-14 23:58

Re: Huisarts neemt me niet serieus?

Geplaatst: 08-06-14 23:58

Jouw situatie is voor mij heel herkenbaar, al ging het bij mij niet om een gewone arts, maar wel degelijk om therapeuten uit de GGZ...
Met zo'n stunts van de 'professionals' loop je het risico helemaal verloren te lopen zonder enige begeleiding en richting, dus zorg dat je die richting zo snel mogelijk zelf weer aan je leven geeft!
Stel jezelf dan ook vragen bij wat je wil doen en wat je verwachtingen zijn: Wat moet een goede huisarts doen? Hoe wil je behandeld worden? Wat wil je met het label 'borderline' en alle bijkomende labels doen? Hoe heb je je bij verschillende artsen en professionals gevoeld? En vooral, waar wil je nu naartoe?

Vooruit! En dat heb je zelf in handen. Ik zou even een briefje schrijven aan de huisartsen met de vraag of ze een snelcursus psychopathologie willen volgen en linea recta een andere huisarts zoeken, tot je iemand hebt gevonden die je echt waardeert als persoon en niet als dat stomme label!

PS: Ik heb geen vooroordelen over hulpverleners, als dat zo zou overkomen. Ik word er zelf één, als het goed is.

**Geplaatst**: 09-06-14 00:29

Re: Huisarts neemt me niet serieus?

Geplaatst: 09-06-14 00:29

En iemand van het GGZ meenemen naar zo'n gesprek waarin zij als experten kunnen aangeven dat deze klachten niet bij de indictie horen. Is zoiets mogelijk of zeg ik nu iets doms ??

**Geplaatst door de TopicStarter** : 09-06-14 08:40

Geplaatst door de TopicStarter : 09-06-14 08:40

Saars schreef:
Jouw situatie is voor mij heel herkenbaar, al ging het bij mij niet om een gewone arts, maar wel degelijk om therapeuten uit de GGZ...
Met zo'n stunts van de 'professionals' loop je het risico helemaal verloren te lopen zonder enige begeleiding en richting, dus zorg dat je die richting zo snel mogelijk zelf weer aan je leven geeft!
Stel jezelf dan ook vragen bij wat je wil doen en wat je verwachtingen zijn: Wat moet een goede huisarts doen? Hoe wil je behandeld worden? Wat wil je met het label 'borderline' en alle bijkomende labels doen? Hoe heb je je bij verschillende artsen en professionals gevoeld? En vooral, waar wil je nu naartoe?

Vooruit! En dat heb je zelf in handen. Ik zou even een briefje schrijven aan de huisartsen met de vraag of ze een snelcursus psychopathologie willen volgen en linea recta een andere huisarts zoeken, tot je iemand hebt gevonden die je echt waardeert als persoon en niet als dat stomme label!

PS: Ik heb geen vooroordelen over hulpverleners, als dat zo zou overkomen. Ik word er zelf één, als het goed is.

Het is ergens wel grappig dat je dit schrijft (aan de andere kant heel triest) aangezien ik hier bij het GGZ ook meerdere keren tegenaan ben gelopen. Officieel was ik uitbehandeld en kon ik alleen nog begeleiding krijgen en geen behandeling meer. Nu pas (en na veel gezeur en gedram van mijn kant) is er weer een behandeling opgestart en gaat mijn diagnose onder de loep waarbij borderline niet meer de hoofddiagnose is maar een onderdeel van het grotere geheel. Ook heb ik nu pas het gevoel dat ik bij therapeuten terecht ben gekomen die wel verder kijken dan hun eigen subjectieve invulling van de DSM. In de tussentijd ben ik de richting van mijn leven inderdaad behoorlijk kwijt geweest, maar het is niet dankzij de hulpverlening dat ik die terug gevonden heb. Dat is dankzij mijn paard

Ibonn: Psychologen gaan daar niet aan beginnen. Ik zou wel een begeleidend iemand mee kunnen nemen, dat zijn vaak psychiatrisch verpleegkundigen of maatschappelijk werkers, maar de begeleiders waar ik nu kom zouden in zo'n gesprek ook de draad kwijtraken (Dat heb ik ervaren met gesprekken bij het UWV en andere instanties met deze mensen). Ik vraag me af of dat in dit geval nuttig is.

**Geplaatst**: 09-06-14 15:39

Re: Huisarts neemt me niet serieus?

Geplaatst: 09-06-14 15:39

Ik loop hier ook tegen aan hoor. Zelfs al heb ik geen indicaties. Ik heb stress en dat is voor de gemiddelde arts al genoeg om alles wat ik denk naar de prullenbak te verwijzen. Maar mijn mazzel is dan juist weer dat ik een goeie huisarts heb die blijft vragen en 'zeuren' aan de deur van specialisten.

Maar even buiten dat een kennis van mij liep tegen de zelfde problemen aan. Ze kreeg van haar psycholoog advies om eens op een lotgenoten forum een advertentie te plaatsen. Zo kwam ze inderdaad in contact met iemand die een heel fijne huisarts had. Ze moet er een stukje voor rijden nu (en bij spoed is dat lastig). Maar ze is super blij er mee en ze voelt zich lichamelijk gezien weer zo fit als maar kan.

**Geplaatst**: 09-06-14 16:20

Geplaatst: 09-06-14 16:20

Ik heb je openingspost gelezen. Jij als "borderliner" kan je goed met je hulpverlener waarmee je praat, je hart uitstort enzo? Vraag die mee naar een doktersbezoek bij die 2 fijne begripvolle artsen? En kan die tevens iets aan hun houding doen. Jij bent blijkbaar niet zo capabel om ze eens flink op hun nummer te zetten. Een arts moet van jou wel duidelijk te horen krijgen wat en hoe. Maak een lijstje, bespreek dat met degene die met je mee gaat. en laat je niet wegschijten! Jouw lichaam, jouw klachten... Die moeten ze serieus nemen! Zo niet.. zou ik toch echt een klacht indienen. Jij bent mens, je voelt, je doet, je heb misschien iets meer moeite om je goed te verwoorden, maar goed dan moeten hun geen arts worden, die moeten een mens aanhoren en proberen beter te maken of verlichting te geven of doorsturen .. in ieder geval moeten ze er iets mee. Print deze openingspost uit en geef het af aan de assistente of zo. Laat ze voelen, merken wat je wil!

**Geplaatst**: 09-06-14 16:27

Geplaatst: 09-06-14 16:27

Een dokter die je serieus neemt is niet alleen prettig, maar kan zelfs van levensbelang zijn in bepaalde gevallen.
Maar wat je ook beslist (een andere huisarts kiezen of niet) ik zou, net zoals je in dit topic doet, je klachten op papier zetten, èn je moeder meenemen. Want als er dan een weerwoord richting de arts nodig is, kan je moeder je daarbij helpen als jij het zo snel niet kunt en het weer afgeschoven dreigt te worden op aandacht trekken en borderline.

Daarbij: ja, psychische problemen kunnen een weerslag hebben op hoe je lichaam reageert, maar het is net zo goed mogelijk dat je vanwege een lichamelijk probleem je psychisch niet lekker voelt!

Een voorbeeld: mijn man had 17 jaar lang een maagzweer. Vroeger kreeg je dan steevast te horen van de artsen dat die maagzweer van de stress kwam.

Mijn man zei destijds al dat hij eerder stress kreeg van die maagzweer dan andersom. En na 17 jaar kreeg hij gelijk: een maagzweer ontstaat niet door stress, maar door helicobacter pylori, een bacterie in het slijmvlies in de maagwand. ( En met een antibioticakuurtje was hij eraf.)

Veel succes met het vinden van een goede huisarts!

Nomineer dit bericht ×