Vervelend is dat heh, als je onder het rijden onderbroken word door misselijkheid.
Ik heb het in een andere vorm. Als ik intensief aan het rijden ben, of ik maak me druk, dan kan ik plotseling kots en kots misselijk worden en ik ga dan ook hevig kokhalzen en als ik nog eten op mn maag heb, dan komt dat er gewoon uit. Bij mij zit het nare gevoel echt overal dan maar het komt van de maag af. Voor mijn idee moet ik me dan ook het liefst verlossen van alles wat in de weg zit, riem open, liefst bh sluiting open, en zoveel mogelijk frisse lucht.
Vorige week was ik mooi de sjaak want ik was midden in een buitenrit en mijn vriendin en ik wilden een sprintje trekken. We gingen dus knoert en knoert hard. En wat gebeurde er...halverwege voelde ik een brok in mn keel opkomen. Ik kon niet stoppen, ik probeerde zo stil mogelijk te zitten. Gelukkig kan ik mijn paard blindelings vertrouwen dus ik had de teugels maar losgelaten (niet losgegooid, maar het contact verbroken) en ik steunde op haar manenkam om rustig proberen te ademen. Terughalen was sowieso geen optie, want het zou teveel kracht en inspanning kosten om terug te halen. En ja hoor, daar gingen we heen al kokhalzend in rengalop over het pad. HOE machteloos ik me toen wel niet voelde. verschrikkelijk. Gisteren gebeurde het weer. Ik wilde een rondje springen in de springweide, 1 hindernis en ik kon stoppen.
Misschien toch maar eens tijd voor een bezoekje aan de huisarts...
Oh trouwens, het pad waar we op zaten, is een veilig en verantwoord pad. Het is eindeloos lang maar zonder zijwegen. ideaal.