Bokt.nl

**Geplaatst**: 28-11-13 09:26

Re: Op zoek naar een stuk herkenning.

Geplaatst: 28-11-13 09:26

Ik denk ook dat dat te maken heeft met het idee dat iedereen die wel heeft gereageerd , je graag wil helpen.
Maar dat kunnen we niet , en dat is best frustrerend.En ja...ik zal het bij mezelf houden...dan sta ik met mijn bek vol tanden!

Maar je hebt gelijk , door te zeggen dat het je ook niet om oplossingen gaat , maar om een steuntje in de rug/hart onder de riem.

Meis , ik heb met je te doen , ik wil je graag helpen maar ik kan het niet.
Ik snap je situatie , en je gevoel hierbij kan ik alleen maar raden.
Hou vol! en laat de moed niet zakken!
Dikke knuf!

**Geplaatst**: 28-11-13 09:51

Re: Op zoek naar een stuk herkenning.

Geplaatst: 28-11-13 09:51

Ik vind eigenlijk dat je al te veel voor jezelf bezig bent. Een kleine 16uur per week werken en dan nog 4 uur per dag thuis op PC zitten...
Volgens mij zou je indien je je activiteiten verhoogd veel beter in je vel gaan voelen, want nu heb je zeeen van tijd en krijg je het niet gedaan om je vrije tijd goed in te delen, wat eigenlijk zonde is.
Je hebt nog het geluk dat je man een hele hoop huishoudelijke taken op zich neemt ook.
In mijn leven zit ook altijd een stukje chaos, maar of ik nu meer doe of minder dat zit gewoon in mijn karakter en daar heb ik mij bij neergelegd.
Volgens mij kun je echt je week wat beter invullen ipv van thuis te zitten internetten en dan heb je ook meteen wat meer centjes wat er mischien voor kan zorgen dat je het paard van je zus terug kunt overnemen. Werk in een wasserij is heel zwaar, maar wellicht zijn er nog andere jobs die bij je zouden kunnen passen en die je wel gemakkelijker aankunt.
Dit bericht voldoet waarschijnlijk niet aan je verwachtingen, maar ik vrees dat een groot deel bokkers het hier wel mee eens zullen zijn en dat er daardoor niet enorm veel in je topic gereageert wordt.

**Geplaatst**: 28-11-13 09:59

Geplaatst: 28-11-13 09:59

TS, ik was van plan om niet te reageren maar omdat je vraagt waarom, zal ik dat uitleggen.

Juist omdát je niet alleen bent. Er zijn verschrikkelijk veel mensen die zich zo voelen als jij. En dat is klote, en het is super dat je er over praat en het onder ogen komt, maar een internetforum kan je niet helpen. Was het maar zo simpel dat als wij nu zouden zeggen "meid, kom op, je bent geweldig" dat je van je problemen af zo zijn. Wij kunnen die onzekerheid niet wegnemen, zoals je denk ik nu al wel gemerkt hebt, nu je er alleen maar onzekerder van wordt. Dat ligt niet aan het aantal reacties, maar aan dat er in jouw hoofd iets wanhopig op zoek is naar houvast, naar bevestiging, maar daar ondertussen niet op durft te vertrouwen.

Nee, je bent allesbehalve alleen. Duizenden mensen worstelen hiermee. Maar eigenwaarde kun je nu eenmaal niet van iemand anders krijgt. Zoek hulp, bij je arts, bij je psycholoog, bij je man, bij je zus. Praat er over, zeg hoe je je voelt, uit het. Laat je helpen, dat is ontzettend belangrijk, maar weet dat jij uiteindelijk voor je zelfrespect en eigenwaarde moet vechten. Want jij bent de enige(!) die bepaalt wat jij waard bent, niet het aantal berichtjes van vreemden op een forum.

Dus ja, ik wens je veel sterkte, ik weet dat het verdomd moeilijk is en dat je overal houvast zoekt. Maar ondanks dat de wereld je wil helpen, zal die houvast nooit voldoende zijn om je twijfels weg te kunnen nemen. Dat zie je niet alleen in dat je het aantal reacties onvoldoende vindt, maar ook in dat je je afvraagt of de man die je steunt, wel daadwerkelijk van je houdt. Je gaat van de buitenwereld niet de bevestiging krijgen die jouw onzekerheid wegneemt, want dan verzint jouw hoofd wel weer nieuwe twijfels en onzekerheden.
Als je dat weet, dan kan je daarmee aan de slag, om de oorzaak weg te halen. Zodat je die houvast niet meer nodig hebt, maar zelf rechtop blijft staan. Want daar ben je echt, écht sterk genoeg voor. Daar heb je ons helemaal niet voor nodig.

**Geplaatst**: 28-11-13 12:14

Geplaatst: 28-11-13 12:14

IngeK ik moet gewoon slikken en mijn tranen bedwingen bij het lezen van je reactie.
Je hebt helemaal gelijk in alles wat je schrijft.
Ik zoek in alles bevestiging, ik kan wel janken dat ik daar zo op steun want ik weet dat het niet goed is.
En als het een tijdje stil is (ik geen bevestiging ontvang) dan ga ik inderdaad twijfelen.

Ik ben wel op zoek naar die bevestiging maar ik vind het ook gewoon fijn om te delen.
Met mijn zus praat ik op zich wel en ook wel met 2 vriendinnen maar het blijft toch wel redelijk oppervlakkig want ik wil hen ook niet tot last zijn.
Iets als met depressieve mensen kun je beter niet omgaan want dan trekken ze je mee naar beneden en ik wil niet dat ik hen mee trek in mijn negativiteit.
En daarnaast zij hebben ook hun eigen problemen.
Mijn man is niet zo'n prater meer een doener en hij weet ook niet echt wat hij met mijn emoties en psychische onstabiliteit aan moet.
En dan blijven weinig opties over als je nog geen traject hebt bij de psycholoog.

Betadine ik ben niet alleen psychisch onstabiel maar ik heb ook last van lichamelijke klachten.
Dat maakt dat 16 uren werken (schoonmaak werk) op dit moment de max is.
Dat doe ik in de avond (17:00/30 tot 20:30/21:00)en dat betekend dan dat ik in de ochtend ga fitnessen of naar stal of bezig ga in het huis.
Voor dat ik naar mijn werk ga moet ik eigenlijk 2 uren gerust hebben maar dat schiet er wel eens bij in met het resultaat dat ik s'nachts niet altijd kan slapen van de rugpijn.
De volgende dag moet ik het dan toch nog rustiger aan doen.(overigens frustreert dit mij ook enorm)
Iets administratief is misschien een optie of balie werk.
Maar goed momenteel lukt het me nog niet eens om een sollicitatie brief te schrijven zonder in paniek te schieten en me druk te maken over een eventueel gesprek wat daar uit voort kan komen.
Ik weet op dit moment niet eens mijn goede kwaliteiten te benoemen en dat is toch iets wat ze willen horen.
Ik denk dat een baas mij zo labiel als ik momenteel ben echt niet gaat aannemen, zeker niet met alle bezuinigingen en de crisis.
Mijn huidige baas weet pas net hoe slecht het mij gaat, die heb ik via mail op de hoogte gesteld. Face to face was te confronterend.
Gelukkig waren ze enorm begripvol en gezien ik mijn werk verder goed doe, zijn ze nog steeds blij met mij. Nu zitten ze ook bij mij in de kerk en gaan zij zo wie zo al heel sociaal om met werknemers.
Dat maakt voor mij dat het veilig voelt (dat heeft echter wel 1 1/2 jaar geduurd).

Nammie bedankt doet me goed

Kir_PlesJe hebt waarschijnlijk gelijk

.

Ik stel het op prijs dat er mensen hebben gereageerd en voor nu voelt dat goed al zullen een aantal wel voorspellen dat ik dat gevoel niet lang zal houden.
Vandaag zou ik een terugkoppeling krijgen van de psycholoog w.b.t de persoonlijkheidstesten die ik heb gedaan.
Helaas werd er vanmorgen gebeld dat de betreffende psycholoog ziek is en de afspraak is verzet naar volgende week.
Ik was best wel teleurgesteld maar een mens kan ziek worden en dat is iets waar je geen controle over hebt dus tis niet anders dan afwachten tot volgende week.

**Geplaatst**: 28-11-13 12:52

Re: Op zoek naar een stuk herkenning.

Geplaatst: 28-11-13 12:52

TS. Ik doelde ook niet op het feit dat je je gezondheid op het spel moet gaan zetten en ik kan best goed begrijpen dat je na een shift schoonmaken met rugpijn in bed ligt. Je noemt daar ook 2 banen op die lichamelijk heel erg zwaar zijn, maar er zijn veel andere banen die even makkelijk of moeilijk zijn als 4 uur achter elkaar te surfen. Ik vind dat eigenlijk ongezond van op jouw leeftijd zo veel thuis te zitten piekeren.
Je eigen kwaliteiten hoeven echt geen superman kwaliteiten te zijn. Ik kan je meteen al eentje opnoemen... je schrijft netjes en kon niet meteen typfouten vinden. Dit is voor heel veel bedrijven een belangrijk punt. Je lijkt over een zekere taalvaardigheid te beschikken. Andere punten zouden kunnen zijn dat je hulpvaardig bent en gedreven. Vele mensen zouden in jouw situatie enkel maar in bed liggen tot 14u... Heb ooit een periode zonder werk gezeten en ik werd daar een wrak van. Bij mij heeft werk me altijd geholpen om een zekere stabiliteit te créeren. Je noemt in je topic dan ook al 2-3 problemen op die hiermee verholpen zouden kunnen worden. Zou hier zeker nog eens over nadenken. Van te piekeren en je angst de bovenhand te laten nemen ga je niet vooruit, maar je moet het wel zelf willen.

**Geplaatst**: 28-11-13 13:11

Geplaatst: 28-11-13 13:11

Hoi Osmo,
rot hoor: financiel zorgen en dat je ook nog eens een paard waar je zo'n bijzondere band mee hebt, zult moeten laten gaan.
En dan ok nog een extra week wachten op de psycholoog.
:(:)

Ik snap wel, dat de motivatie verte zoeken is en je verre van blij bent.

...en dan juist in dit soort periodes is het belangrijk, om door te zetten.
Sterkte!!

**Geplaatst**: 28-11-13 21:58

Geplaatst: 28-11-13 21:58

Misschien is het ook goed om een dag rooster op te stellen waar je je ook echt aan houd..

Bijvoorbeeld om 8 uur uit bed om te ontbijten daarna wat huishoudelijke klusjes zoals de was..
Daarna een uurtjes wandelen en om 12 uur lekker wat gaan eten.. Daarna even een uurtje op de computer om je vervolgens lekker naar de sportschool te gaan om in contact te komen met andere mensen en je negatieve energie om te zetten in positief! Daarna lekker naar huis om te koken en daarna je favoriete programma's kijken!

Ik snap dat je waarschijnlijk zoveel negatief hebt dat het heel erg moeilijk is om je aan zo'n programma te houden en je denkt wat maakt het allemaal nog uit ik ga liever naar bed, maar eerlijk is eerlijk bovenstaande is een stap in de goede richting als je dat volhoud weet ik zeker dat je je stukken beter voelt..

De hele dag niets doen maakt meer kapot dan je lief is.

**Geplaatst**: 29-11-13 03:36

Geplaatst: 29-11-13 03:36

Allereerste dikke knuffel

Ik herken heel veel in je verhaal en ben oook 'patiënt' .
Wacht vooral gesprekken af met ggz. Zij zullen je weer op de baan proberen te krijgen. Nu is het vooral dat je denk Ik 'op' bent. Misschien een idee om gewoon eens een uur te gaan paardrijden? Of te gaan wandelen Door het bos? Kijk naar de kleine dingen.. De kleuren, dieren etc. Sterkte komende tijd en zoek lichtpuntjes.

**Geplaatst**: 29-11-13 08:00

Re: Op zoek naar een stuk herkenning.

Geplaatst: 29-11-13 08:00

Lijkt mij heel naar om je zo rot te voelen.
Toch denk ik wel dat de oplossing bij jou ligt.
Een dagrooster kan enorm helpen.
Je krijgt dan weer een vast ritme.
Je schrijft dat je wel ander werk zou willen doen.
Wellicht is een cursus of opleiding dan handig om te volgen.

Niet opgeven hoor.

**Geplaatst**: 29-11-13 12:12

Geplaatst: 29-11-13 12:12

Bedankt voor de lieve berichten.
Jullie geven goede dingen aan hoor. Dag ritme is voor mij inderdaad wel fijn en op zich heb ik die nu ook wel. Ik probeer streng te zijn voor mezelf daarin.
Maar als ik eenmaal bezig ben met iets dan kan mij daar heel erg in verliezen.

Als ik naar stal ga dan ben ik lekker bezig en ben ik zo 4 uren onder de panne, sterker nog ik vergeet gewoon altijd de tijd en ga pas naar huis als ik trek begin te krijgen.
Dat zijn pas de momenten dat ik echt kan ontspannen voor mijn gevoel.
Ik kan er om 10:00 uur heen gaan en pas om 15:00 thuis komen, ik verlies mij dan echt in de tijd.
Stal is ook de plek voor sociale contacten maar ik heb er niet perse behoefte aan.
Voor mij hoeven contacten niet perse ook op de sportschool niet, ik ga eigenlijk nooit het contact zelf aan.
Iemand begint tegen mij te praten en ik reageer dan terug, maar uit mezelf zal ik niet een conversatie aan gaan. Waarom? ik denk dat het komt door dat ik mensen niet vertrouw.
Het is eigenlijk pas sinds een jaar sinds de verkoop van mijn tweede paard dat ik twee vriendinnen heb. Daarvoor had ik mijn paard en had ik geen behoefte aan vriendschappen. Door mijn paard kwam ik wel in contact met mensen maar dat contact bleef wel oppervlakkig.

Bij een off dag zoals woensdag dan gebeurd er niets dan is de motivatie weg en heb ik het gevoel van "Waarom zou ik me nog inspannen, ik wil niet meer, ik heb geen zin".
Dat is dan ook een dag dat ik stilletjes in bed wil kruipen en heel hard wil gaan janken om alles wat door mijn handen lijkt te glippen.
Op zo'n dag voel ik mij in mij in alles falen, voel ik mij een waardeloze echtgenote, een waardeloze dochter, waardeloze zus, een waardeloze vriendin en tenslotte ook een waardeloze werknemer.
Dan voelt de hele wereld oneerlijk en ben ik boos vooral op mezelf.
Boos dat ik geen tomeloze energie heb, boos dat ik geen sterk lichamelijk gestel heb, boos dat ik veel tijd nodig heb om iets te leren of mijn eigen te maken.
Boos op de maatschappij waarvan ik heb ervaren dat wanneer je bovenste mist je al snel tussen wal en schip valt.

Die emotie straal ik trouwens niet uit maar hou ik voor mij want mijn man kan daar niets mee.
Ik kruip ook niet op bed en ga ook geen potje janken, ik stop het allemaal weg.

Betadine ik zou zo graag willen maar ik loop zo enorm tegen mijn eigen hersenkronkels aan.
Overigens om even een idee te geven wat betreft taalvaardigheid :')

Ik heb nu een uur gedaan over deze post, moet steeds woorden verbeteren omdat de spellingscontrole aangeeft dat ze fout zijn.
Ik kan wel gedreven zijn in dingen die mijn interesse hebben maar mijn valkuil is dan ook dat ik mij daar compleet in kan verliezen.

Janneke thanks. Ik heb al veel reacties van jou gelezen ook in het ADHD en Angst topic. Jou reacties komen altijd zo duidelijk over.
Ik kan gewoon lezen dat je begrijpt waar mensen mee zitten en wat ik vooral heel fijn vind is dat je begrijpt dat "het gevoel" er nu eenmaal is en dat je niet zegt "je moet dat negeren en positief denken".

Kir_Ples als ik mij goed voel heb ik geen moeite mijn planning te volgen al hoewel ik wel echt moet blijven letten op de tijd omdat ik die heel snel uit het oog raak.

Astaloca bedankt dat is waarschijnlijk wel het beste. Toch proberen te genieten

Luuntje de oplossing moet ook ergens bij mij liggen, tenminste daar wil ik wel in geloven.

**Geplaatst**: 30-11-13 09:14

Re: Op zoek naar een stuk herkenning.

Geplaatst: 30-11-13 09:14

Een dagrooster is een goed idee , maar houd het bourgondisch!
Als je de tijd uit het oog verliest op de manege , omdat je het daar naar je zin hebt , dan mag dat!
Maar als je bv de tijd uit het oog verliest bij dingen die ''moeten'' , zoals een grote schoonmaak , zet voor jezelf een wekker. Neem na elk uur een kwartiertje pauze.

Plan een dag van te voren , en probeer van te voren te bedenken met welke intentie je iets gaat doen , bv stofzuigen. Als stofzuigen iets is waar je echt een gruwelijke hekel aan hebt , en je kan na het stofzuigen ook niet genieten van het feit dat je huis lekker schoon is , plan het dan met een rode pen.
Als stofzuigen iets is wat moet , maar je kunt daarna nog genieten van het schone huis , plan het dan in blauw.
Naar de manege gaan zul je dus in blauw plannen , maar opstaan s'ochtends misschien wel in rood.
Als je dit een week gedaan hebt , probeer dan eens te kijken wat je elke keer in het rood hebt geschreven , en probeer te gaan bedenken hoe je zoiets toch blauw kunt krijgen.
bv Boodschappen doen , heb je misschien wel in rood geschreven , maar je weet van jezelf dat je het leuker of gezelliger vind als je dit samen met iemand kan doen , probeer het dan de volgende keer zo te plannen dat je het samen kan doen. Op die manier kun je proberen al het geplande rood , om te buigen in blauw.
Dat zal zeker niet met alles lukken , zeker niet in de toestand waar je je nu in bevind , maar het geeft wel inzichten!

Ik heb het ook gedaan , en op een gegeven moment kreeg ik in de gaten waneer ik weer mijn dagagenda moet pakken en een dag moest gaan plannen , omdat ik me bv gespannen voelde om de dag van morgen.
BV met de paardentrailer op pad gaan , met 2 paarden , terwijl ik alleen thuis was , blijf ik eng vinden.
Maar inmiddels weet ik toch hoe ik dit blauw kan plannen; ik vraag de buurman om me te helpen met laden , mijn gsm is goed opgeladen , ik tank een dag van te voren de auto af , en check de banden van de trailer en de auto een dag van te voren , heb de papieren al een dag van te voren in de auto gelegd , en diegene waar ik naar toe ga met de 2 paarden , weet waneer ik er zou moeten zijn , en weet dat ik alleen ben.
Ik kan het nu in blauw plannen...

Een heel verhaal , hoop dat je er wat aan hebt.

**Geplaatst**: 30-11-13 09:32

Geplaatst: 30-11-13 09:32

Mag ik ook reageren?

(Al ben ik 10 jaar jonger)

Ik herken me in grote lijnen in je, TS.

Faalangst, chaotisch, en nog veel meer punten die ik nu niet direct kan op noemen.
Ook heb ik vaak in de herfst/winter periode dat ik onwijs negatief kan denken.
En die momenten zijn vaak een week voor mijn menstruatie.
(Wellicht heeft het te maken met de hormonen die in je lijf gieren?
Momenteel slik ik wat vitamine, magnesium en nog wat kruidige pillen bij, en daar heb ik wel wat aan

)

Ik vind het knap dat je een topic hebt geopend en dat je naar de huisarts bent gegaan.
Zo te lezen ben je al op de goeie weg.
Blijf praten, bouw ook rust in voor jezelf, en probeer uit te vinden waar je nog meer plezier uit haalt.

:(:)

Een dikke knuf voor jouw!

**Geplaatst**: 30-11-13 21:43

Re: Op zoek naar een stuk herkenning.

Geplaatst: 30-11-13 21:43

Ik heb geen tips, maar wil je veel sterkte maar vooral wijsheid toewensen. Dat je maar snel uit die negatieve spiraal komt en een hoop positieve dingen mee mag maken!

**Geplaatst**: 01-12-13 14:20

Re: Op zoek naar een stuk herkenning.

Geplaatst: 01-12-13 14:20

Hoe gaat het vandaag?
Welke positieve dingen heb je gedaan en meegemaakt?

**Geplaatst**: 01-12-13 14:48

Geplaatst: 01-12-13 14:48

Luuntje bedankt dat je er naar vraagt

.
Gisteren een lange stevige wandeling gemaakt samen met mijn zus en haar paard.
Heeft me enorm goed gedaan.

En dat heeft zijn effect op mij vandaag. Voel mij vandaag wel goed

.
Ik heb foto's van mezelf gemaakt :')

Selfies heb ik zojuist begrepen

Beetje sleutelen met de camera en de zelfontspanner.

DebGismo hey bedankt voor je lieve reactie.

Engeltjes het maakt mij niet uit dat je een stuk jonger bent hoor. Bedankt voor je bijdrage.
Ik slik zelf vitamine c1000 en multivitaminen, qua weerstand merk ik daar wel wat van. Ik heb ook omega geslikt wat ook helpt bij het ondersteunen van het geheugen maar daar merkte ik eigenlijk niks van.

Nammie goed om te onthouden

dat vooruitzien en zorgen dat je alles op orde hebt voor als je iets spannends gaat doen (in mijn geval) dat doe ik eigenlijk al.
Maar dat komt ook door mijn perfectionisme.
Ik laat niets aan het toeval over tenminste voor zover ik daar controle over heb.
Fitnessen zou ik bijvoorbeeld in rood schrijven en dan niet omdat ik het niet leuk vind of omdat ik het eng vind maar omdat de zelfdiscipline ontbreekt.
Dan krijg ik last van uitstellen.
Gesprekken met een meerdere (SoZa, werkgever) zou ook rood zijn maar dat is dan omdat ik het echt dood eng vind en de ergste scenario's voor ogen heb.
Dan krijg ik last van vlucht gedrag.

**Geplaatst**: 01-12-13 19:41

Re: Op zoek naar een stuk herkenning.

Geplaatst: 01-12-13 19:41

Dat klinkt positief.
Wandeling maken, foto's maken, leuk om te doen.

**Geplaatst**: 02-12-13 09:12

Geplaatst: 02-12-13 09:12

OsMo schreef:
Luuntje bedankt dat je er naar vraagt .
Gisteren een lange stevige wandeling gemaakt samen met mijn zus en haar paard.
Heeft me enorm goed gedaan.

En dat heeft zijn effect op mij vandaag. Voel mij vandaag wel goed .
Ik heb foto's van mezelf gemaakt
Selfies heb ik zojuist begrepen

Beetje sleutelen met de camera en de zelfontspanner.

DebGismo hey bedankt voor je lieve reactie.

Engeltjes het maakt mij niet uit dat je een stuk jonger bent hoor. Bedankt voor je bijdrage.
Ik slik zelf vitamine c1000 en multivitaminen, qua weerstand merk ik daar wel wat van. Ik heb ook omega geslikt wat ook helpt bij het ondersteunen van het geheugen maar daar merkte ik eigenlijk niks van.

Nammie goed om te onthouden dat vooruitzien en zorgen dat je alles op orde hebt voor als je iets spannends gaat doen (in mijn geval) dat doe ik eigenlijk al.
Maar dat komt ook door mijn perfectionisme.
Ik laat niets aan het toeval over tenminste voor zover ik daar controle over heb.
Fitnessen zou ik bijvoorbeeld in rood schrijven en dan niet omdat ik het niet leuk vind of omdat ik het eng vind maar omdat de zelfdiscipline ontbreekt.
Dan krijg ik last van uitstellen.
Gesprekken met een meerdere (SoZa, werkgever) zou ook rood zijn maar dat is dan omdat ik het echt dood eng vind en de ergste scenario's voor ogen heb.
Dan krijg ik last van vlucht gedrag.

Heel herkenbaar

Maar mocht het zo zijn dat je je na de fitness echt prettig voelt , in de zin van , dat heb ik toch maar even weer gedaan , dan mag het wel in rood geschreven staan , maar kan je er met blauw een blauw randje omheen tekenen.
Er zullen altijd dingen in het rood blijven staan , dat is ook niet erg , zolang je er maar naar blijft kijken of je het kan veranderen naar blauw.

**Geplaatst**: 07-12-13 10:19

Geplaatst: 07-12-13 10:19

Inmiddels alweer weekend.

Terug koppeling van de testen gehad, dacht dat ik gelijk een soort van uitslag kreeg waarbij al mijn klachten dan een soort van naam kregen maar dat was niet zo

Wel heb ik nu een hele heldere analyse van wat mijn problemen zijn.
Aankomende maandag krijg ik meer te horen tijdens het advies gesprek.
In het gesprek van de terugkoppeling wilde de psycholoog vooral duidelijk krijgen hoe vaak ik mij depressief voelde.
Tijdens het gesprek ben ik er achter gekomen dat ik met name depressief reageer als reactie op.
Er is volgens mij geen sprake van continue depressiviteit en de psychologe had die conclusie ook.

Gesprek met SoZa is achter de rug en dat is toch wel heel bijzonder verlopen.
Ik was heel erg bang voor een boete maar er worden geen maatregelingen getroffen.
Dat betekend dus geen korting op de uitkering.
Dat geeft weer rust.

Gisteren een bewogen dag en nu zit ik vooral in een moot waarbij ik even niet weet wat te zeggen.
Een stalgenote van mijn zus heeft te horen gekregen dat haar neefje de strijd tegen kanker aan het verliezen is.
Ik heb altijd een fijn contact met deze dame, ook wel gesprekken over geloof.
En toen ik hoorde van haar neefje ben ik gaan schilderen, ik heb er uiteindelijk 4 gemaakt en samen met een heleboel door andere ingezamelde spullen is dat aangeboden op een bazar.
Dit alles om een reis naar Amerika mogelijk te maken.
Alles leek zo positief naar de chemo kuren en bestralingen, de kanker was weg en nu blijkt in Amerika dat de kanker helemaal was terug gekomen.
En nu ligt dat jongetje aan de beademing om hem zo waardig mogelijk te laten sterven.
Ik ben er kapot van, ik vind het zo erg voor mijn stalgenote.

**Geplaatst**: 08-12-13 09:32

Geplaatst: 08-12-13 09:32

pffff , grote opluchting en zwaar verdriet...
Moeilijk he, al die emoties.
:(:)

**Geplaatst**: 08-12-13 10:40

Geplaatst: 08-12-13 10:40

Heb net gelezen dat het jongetje inmiddels is overleden in bij zijn van zijn papa, mama en twee zusjes.

Ik ben overmant door emoties

.
Gisteren tijdens werk moest ik ook even zitten toen ik het liedje "Samen voor altijd" van Marco Borsato hoorde bij Qmusic.
Ik heb toch zitten huilen, zo erg vind ik het.

**Geplaatst**: 10-12-13 12:03

Geplaatst: 10-12-13 12:03

Ik heb gisteren het advies gesprek gehad.

Het volgende is daar uit gekomen.
In diagnostische zin is er sprake van een Sociale fobie (bang voor situaties waarin ik kritisch beoordeeld word door anderen), daarnaast is er sprake van een persoonlijkheidsstoornis (nao gemende persoonlijkheidsstoornis) waarbij ik Ontwijkende, Afhankelijke en Obsessief-compulsieve trekken laat zien.

De behandel doelen zijn het verminderen van de angstklachten, verminderen somberheid, versterken identiteit en assertiviteit / grenzen leren stellen.

De behandelmiddelen zijn voor nu eerst 10 gesprekken met een Sociaal psychiatrisch Verpleegkundige en een psychiatrische onderzoek door een psychiater.

Psychologe vroeg mij wat ik van de behandelovereenkomst vond, en ik had echt enorm moeite om niet te gaan huilen.
Ik heb zo'n beetje op de binnen kant van mijn wang gebeten om het huilen tegen te gaan.
Het was best confronterend om de samenvatting en structuur diagnose te lezen.
Ik herkende mezelf er in en dat wekte natuurlijk emoties op.

Verder was ik zo wie zo al best nerveus voordat ik het advies gesprek in zou gaan want zouden ze mij wel kunnen helpen?..... Ik bedoel maak ik het allemaal niet groter en erger dan dat het is?
En heeft iedereen niet last van bepaalde problemen en loop ik mij niet gewoon aan te stellen.
Sta ik straks niet gewoon buiten met nog steeds dat beklemmende gevoel wat ik steeds ervaar bij momenten dat ik het gevoel heb te moeten presteren.
Ik heb dat ook aangegeven in het advies gesprek maar kapte het zelf ook gelijk weer af en gooide het maar op mijn kronkel in mijn hoofd.

Ik heb volgende week al mijn eerste gesprek met de Sociaal psychiatrisch verpleegkundige.

**Geplaatst**: 10-12-13 12:40

Geplaatst: 10-12-13 12:40

OsMo schreef:
Ik heb gisteren het advies gesprek gehad.

Het volgende is daar uit gekomen.
In diagnostische zin is er sprake van een Sociale fobie (bang voor situaties waarin ik kritisch beoordeeld word door anderen), daarnaast is er sprake van een persoonlijkheidsstoornis (nao gemende persoonlijkheidsstoornis) waarbij ik Ontwijkende, Afhankelijke en Obsessief-compulsieve trekken laat zien.

In normaal nederlands betekent dit, dat je bang bent en dat je angst je helaas al een fikse tijd parten speelt. Niet veel meer en niet veel minder dan dat.

(Technisch gesproken: deze termen over ontwijken, afhankelijk zijn en dwangmatigheid gaan over het "angstige" cluster persoonlijkheids.stoornissen. Het zijn botweg 3 strategieen om ondanks je angst toch nog een beetje "je hoofd boven water te kunnen houden". Verder weinig om je druk over te maken - angst kan anno 2013 uitstekend de nek om worden gedraaid en dan zijn deze strategieen niet meer nodig.)

"Persoonlijkheidsstoornis" is een term die terecht onder psychologen onder kritiek staat. Het wil zeggen, dat je, ook voor je puberteit al, "minder ideaal gedrag" vertoonde. Een zinnige aanduiding "van as 2 van de DSM" is, hoe je als mens 'over het algemeen' functioneert. Met name, hoe je functioneert vanaf je puberteit en daarvoor." Zogezegd: de lange lijn in jouw biografie.

Het is goed, om naar 'die lange lijn' te kijken en er therapie voor te krijgen.
Maar of die 'lange lijn' in je biografie nu iets zegt over je persoonlijkheid?

Jouw omgeving speelt daarin ook een rol - je kunt een "persoonlijkheid" niet precies afgrenzen tov. zijn of haar omgeving. Voeg daar aan toe, dat je als kind (het is niet prettig maar wel waar) tamelijk machteloos bent.
Stel, je ouders hadden altijd ruzie en als dingen tegenzaten, kieperden ze alle frustraties over jouw hoofd. (Helaas, die gezinnen heb je.)
Tja, dat KAN het gewoon hartstikke zin hebben, "om de kleur van het behang aan te nemen" - je moet wel. Is dat nou een persoonlijkheidsstoornis - of zinnig gedrag???
(Okee, in andere situaties kan het zin hebben, als je weet, hoe je NIET die kleur van het behang aanneemt, iets wat boffers van kinderen gewoon leren in hun opvoeding...Maar dat is gewoon vaardigheden trainen! Niets mysterieus aan...)
En dat is ook het kwalijke van die hele term "persoonlijkheidsstoornis(sen). Het mystificeert.

En het geeft jou het gevoel, dat er met jou als persoon van alles mis is. Alsof er erg weinig aan te doen zou zijn ('ik BEN het kennelijk zelf, die gestoord is... - zucht")

Om die reden zou de term van mij verboden mogen worden: een psycholoog IS het verboden, om aan het begin van een therapie hetzij sucses, hetzij mislukking te garanderen. Dus om jou aan het begin iets voor te schotelen dat jou een gevoel kan geven als "Ik BEN dus kennelijk een misbaksel" - dat is letterlijk nergens geod voor.

OsMo schreef:
De behandel doelen zijn het verminderen van de angstklachten, verminderen somberheid, versterken identiteit en assertiviteit / grenzen leren stellen.

Okee - dat past idd bij sociale fobie van iemand met 'angst in de lange lijn van haar biografie'.
Maar: belangrijke vraag (misschien nog net niet voor vandaag, maar denk er dan morgen over na)
Wat vindt JIJ van deze behandeldoelen...?
Het is JOUW therapie en dus belangrijk, dat je over dit soort zaken meedenkt!

OsMo schreef:
De behandelmiddelen zijn voor nu eerst 10 gesprekken met een Sociaal psychiatrisch Verpleegkundige en een psychiatrische onderzoek door een psychiater.

Eh - en wat is hier nou het doel van...?
(Wellicht dat er momenteel nog geen psycholoog tijd vrij heeft en dat de SPV.er er is om je in de tussentijd te steunen en contact te houden...?)

En wat is het doel van een psychiatrisch onderzoek...? (Angstig zijn is vervelend genoeg en er zijn wat pillen die een en ander iets kunnen dempen, gebaseerd op deze diagnose is een kort gesprek met een psychiater voldoende - gesteld, dat jij pillen zou willen. Zou je geen pillen willen, denk ik dat het weinig toevoegt, maar wellicht hebben ze hier een reden gegeven??)

OsMo schreef:
Psychologe vroeg mij wat ik van de behandelovereenkomst vond, en ik had echt enorm moeite om niet te gaan huilen.
Ik heb zo'n beetje op de binnen kant van mijn wang gebeten om het huilen tegen te gaan.
Het was best confronterend om de samenvatting en structuur diagnose te lezen.
Ik herkende mezelf er in en dat wekte natuurlijk emoties op.

Veel mensne die bang zijn, krijgen weinig goede informatie en dan is het al gauw (ik heb het ook over mezelf) dat je je gaat schamen voor je angst en dat je je een minkukel, een slappeling of wat dan ook gaat voelen.
Eerlijk gemeend advies, maar wellicht op dit moment onzinnig: "Zo moet je niet denken!"

OsMo schreef:
Verder was ik zo wie zo al best nerveus voordat ik het advies gesprek in zou gaan want zouden ze mij wel kunnen helpen?..... Ik bedoel maak ik het allemaal niet groter en erger dan dat het is?

Kennelijk zien ze wel problemen, die bovendien goed zijn op te lossen. Anno 2013 ween we een boel over angst en hoe het kan verdwijnen.

OsMo schreef:
En heeft iedereen niet last van bepaalde problemen

Natuurlijk, dat is zo. Maar dat betekent niet, dat je geen hulp zou mogen krijgen...

OsMo schreef:
en loop ik mij niet gewoon aan te stellen

NEE.

OsMo schreef:
Sta ik straks niet gewoon buiten met nog steeds dat beklemmende gevoel wat ik steeds ervaar bij momenten dat ik het gevoel heb te moeten presteren.

ALS dat zo zou zijn, DAN is de therapie simpelweg nog niet klaar (of deugt deze techniek of deze therapeut niet).
Maar ik snap wel, dat je niet zit te wachten op een nieuwe teleurstelling.

**Geplaatst**: 10-12-13 13:05

Geplaatst: 10-12-13 13:05

Goed, even een los stuk: wat we tegenwoordige weten over angst en hoe je "de verkeerde angst" goed de nek kunt omdraaien. (Als je echt gevaar loopt, is het wel fijn ls je een waarschuwingssignaal krijgt, dat zou je 'gezonde angst' kunnen noemen, maar fobieeen etc. zijn angsten, die je leven vergallen en dus verkeerd.)

Angst is zogezegd de alarmbel van Moeder Natuur. Een belangrijk orgaantje in dit verband heet de amygdala. Je amygdala zit plm. in het midden van je hoofd - het is een deel van je hersenen dat je niet met bewust denken kunt besturen.
Je amygdala werkt zo'n 100 keer sneller dan je bewuste denken, dus je amygdala kan een duizelingwekkend tempo zetten.
En dat is maar "goed" ook: via de amygdala hebben we al die eeuwen overleefd, dat er op mensen werd gejaagd door leeuwen, beren, tijgers, etc. Dingen zoals fobieen, aangstaanvallen etc. zijn heel erg naar, maar zijn dus tot op zekere hoogte functioneel: er op gericht, om jou te laten overleven.

Alle prikkels die binnenkomen, ofwel alles wat je hoort, ziet, proeft etc. gaat als informatie eerst langs de amygdala en daarna pas naar de plek in je brein waar je die info verwerkt. Het visuele brein (de 17 stukken cortex die dat doen) zitten helemaal achter in je hoofd, dat is waar je 'echt ziet wat je ziet'.
En daarna kun je gaan nadenken over wat je precies ziet.
(Idem dito voor wat je hoort, gaat eerst langs de amygdala en dan pas naar de zogeheten auditieve cortex en dan pas 'besef je pas wat je hoort'. En daarna kun je gaan nadenken over wat je precies hoort. Etc.)

In de amygdala wordt aan de hand van op zich een vrij grof beeld als het ware de beslissing genomen:"kan dit gevaarlijk zijn of niet"
en als de amygdala vindt dat het gevaarlijk kan zijn,
zet ze een x aantal zaken in je lichaam in werking en je springt bijv. in een reflex opzij. Of als dingen tegenzitten: je krijgt een angstaanval.

Dit hele programma (het in een reflex opzij springen en wat er aan vooraf gaat) kan al hoog en breed in werking zijn, nog voor bijv. je visuele cortex echt duidelijk heeft, wat je nu precies ziet. "Oh, nee, het is geen echte slang, het is maar een tuinslang".
Wie geen angststoornis heeft, lacht er om en voelt de adrenaline wegtrekken. Bij andere mensen gaat dit helaas niet vanzelf en moet je 'de natuur een handje helpen'.

Trekt de adrenaline niet vlug weg, dan krijg je allerlei lichamelijke reacties, zoals het bonkende hart, opgetrokken schouders (je beschermingsreflex) je ademhaling verandert, je spijsvertering gaat 'plat', je spieren staan klaar om een topprestatie te leveren en al je zintuigen werken scherper dan anders. Alles in je is gericht op "Waar is het monster?! Wat zal ik doen?!"

De hersencellen waarmee je logisch nadenkt, worden tijdelijk minder doorbloed. Overleven doe je op instinct.

Wie wel een angststoornis heeft, blijft waarschijnlijk veel langer in diezelfde stress (en heeft wellicht ook emoties over "verd*mme, HET is me weer gebeurd...!") en kan als het tegenzit terechtkomen in een angstaanval.
Omdat het gaat om een zaak van leven en dood (=zo denkt de amygdala daar over, je rationele verstand kan iets anders vinden) is angst in feite het allerergste rotgevoel, dat "Moeder Natuur" maar kon verzinnen.

Met denken "Ik moet niet schrikken" maak je geen enkele indruk op je autonome zenuwstelsel (dus dat is in feite vergeefse moeite).
(Al kan het zin hebben, om te zeggen "Oh, verd*mme, het is weer zo laat - maar och, ik heb "alleen maar" een angstaanval. Rot genoeg, maar ik geloof niet dat ik echt in gevaar ben, mijn amygdala is overijverig.")

Via bijv. Emdr, somatic experiencing of gespecialiseerde kinesiologie is die amygdala wel degelijk te beinvloeden en kan ze minder overijverig worden. Anders tegen situaties gaan aankijken kan op zichzelf wel zin hebben, maar de grote vraag is, of je amygdala dan anders gaat werken.
Blijft "beoordeeld worden" even griezelig voelen als altijd, ook al plemp je jezelf vol met positieve, "betere" gedachten over beoordeeld worden - dan weet je zeker dat je met de amygdala van doen hebt en heeft 'anders gaan denken' geen zin, om die nare, angstige gevoelens uit je lichaam en je leven te laten verdwijnen. (Het grappige van emdr is, dat die "andere, betere gedachten" over bijv, beoordeeld worden vanzelf blijken te komen, als je amygdala gekalmeerd is, dwz. als de angst weg is.)

Jezelf afleiden: soms kun je stommere dingen doen, maar het ontkent in feite de realiteit van wat er gebeurt.
Soms helpt het dus ook totaal niet. Je amygdala vindt, dat jij in gevaar bent, en jij gaat je dan concentreren op een artikel in de krant - geen goed idee als je met een beer van doen hebt! (Dus blijft de alarmbel maar doorloeien...)

Let wel: door als je naar bijv. een receptie moet, kun je jezelf idd wel gerust stellen, door te denken "dat je alleen de jubilaris maar een handje hoeft te geven en dat je daarna eigenlijk wel weer weg mag". Als dat je 'mind set' is, voel je je waarschijnlijk een stuk rustiger, dan als je van jezelf reuze sociaal moet zijn, iedereen moet groeten etc. etc.
(En is je mind set rustiger, dan is de kans op een amygdala die op dat moment overactief wordt ook kleiner.)

Stel: je slaapt en 100 meter van je huis staat een eikeboom. Als je 'snachts wakker wordt om een plasje te plegen, hoor je de eikeboom niet.
Stel: je wordt wakker uit een nachtmerrie. Je zit propvol adrenaline door alle angst in die nachtmerrie. Die adrenaline maakt, dat al je zintuigen scherper werken: je hoort opeens die eikeboom. Ten eerste: daar kun je op dat moment van schrikken "Ik hoor een gek geluid, er zullen toch geen inbrekers zijn..??"
Er zijn helaas malle therapeuten, die hun clienten dan gaan vertellen "dat inbraken maar weinig voorkomen". (Iets dat gelukkig op zich wel waar is.)
Het heeft meer zin, als jij (en je peut!) weten, wat angst zoal met je lichaam doet - wie wakker schrikt, heeft zintuigen die scherper zijn dan anders - en dus hoor je op zo'n moment "de normale geluiden van 100 meter om je heen" ipv. de normale geluiden van 50 meter om je heen.

Ooit las ik in een boekje over psychiatrie "angst kan nauwelijks door een mens worden verdragen".
Ten eerste: zo is dat.
Geef jezelf maar een compliment: je hebt een bijna bovenmenselijke prestatie geleverd.

Ten 2e: daar IS angst ook idd niet voor, om verdragen te worden: angst is een alarmsignaal. Moeder natuur geeft dat (of: je amygdala doet dat) als je in gevaar bent - en het doel is, dat je dan iets DOET.
Weghollen, je dood houden (tijgers eten geen dode dieren), vechten, in een boom klimmen -
je MOET letterlijk "iets" van je angst.
En kun je om wat voor reden niets - dan komen idd die strategieen zoals ontwijken, andere mensen groot gelijk geven en 'dwangen'.

Ik heb het niet op psychologen die stellen, dat je als een britse prof met een stiff upper lip gaat zitten "Hm, most interesting, my word, ik ben bang, ik zie takken bewegen - wat zou er nu aan de hand kunnen zijn...?"
Als die bewegende takken betekenen "Er is een tijger op komst" zul je in recordtempo iets moeten doen.
Deed je dat niet als mens, dan heb je waarschijnlijk geen nakomelingen achtergelaten.
Wij stammen af, van mensen die wel iets deden.

Zinnige dingen om te doen:
hollen,
"kickboksen in de ruimte"
leg een kussen voor je stoel en stamp er op etc.
Je amygdala krijgt de feedback info "dat je idd iets doet" (vechten of vluchten) dus kan de alarmbel af.
Dat is een prettig gevoel, vooral ook als je gezonde verstand je vertelt, dat de angst eigenlijk 'niet nodig' is. (Ja, amygdala, het leek idd op vroeger, maar er zijn ook belangrijke verschillen! - Dat zinnetje alleen helpt niet, maar het kan gelukkig waar zijn. En met even kickboksen, hollen of iets anders actiefs word je weer rustig.)
Ga door met actief zijn, totdat "de adrenaline er uit is".
Schud dan je spieren los (die zitten vaak heel strak) haal eens diep adem naar je buik en zucht of bries een keer.
In touch for health komt een oefening voor, waarbij je je hand hel zachtjes op je voorhoofd legt: van ganser harte aanbevolen!
Doe een ontspaningsoefening, om je lichaam te vertellen, dat het nu echt goed is (gesteld, dat het idd goed is).
De pessimist zegt, dat je soms halverwege of aan het eind van deze serie kan opmerken, dat 'het ng niet wil met ontspannen' - dan is er nog meer nodig. Het is soms zoeken, "waar schrok mijn amygdala nou echt van" - en naarmate je dat beter weet, kun je ook gerichter actie ondernemen.
Naarmate er meer ontspanning is, wordt je amygdala ietsje minder overijverig. (Het echte "stoppen met overijverig zijn" is verwerken.)

Mbt. het zoeken: in jargonnees heet dit: "wat was de trigger" di emaate dat de amygdala in alarm ging.
Bedenk: de amygdala besluit al in een vroeg stadium, om alarm af te geven, nog voor je een situatie bewust hebt overdacht.
Kennelijk gebeurde er in het hier en nu *iets* (...maar wat nou precies..??) dat je amygdala doet denken aan iets gevaarlijks. Weet je wat de trigger is, dan kun je daar beleid op gaan maken: doe er een emdr sessie op; zorg ervoor dat voortaan x niet meer gebeurt, praat er over, etc.
Let wel: ik pleit niet voor vermijden: (de trigger kan zijn, dat iemand een wenkbrauw oprtrok).
Ik pleit voor: denk na over de logica van de amygdala. Ze slaat 'niet voor niets alarm' - maar ze hoeft geen gelijk te hebben. Ze KAN overijverig zijn, dwz. alarm slaan, terwijl het "alleen maar" LIJKT op iets dat ooit gevaarlijk was - maar nu allang niet meer.

**Geplaatst**: 10-12-13 14:49

Re: Op zoek naar een stuk herkenning.

Geplaatst: 10-12-13 14:49

Lieve TS, veel sterkte!
Sint Janskruid geeft verlichting bij milde depressies, al weet ik niet of het in jouw geval van toepassing is.

**Geplaatst**: 11-12-13 13:13

Geplaatst: 11-12-13 13:13

Hallo Janneke bedankt voor je uitgebreide reactie.
Ik probeer even puntsgewijs op je reactie te reageren.

De term persoonlijkheidsstoornis klinkt inderdaad best hard, de psychologe met wie ik het advies gesprek had noemde het liever persoonlijkheidsproblematiek.
Zoals jij beschrijft of je het nu persoonlijkheidsstoornis moet noemen of zinnig gedrag zo kreeg ik het idee ook bij de psychologe.
Die legde mij uit dat ik vroeger beschermingsmuren heb opgebouwd omdat ik jong heb ervaren dat de wereld pijn doet.
Die muren hebben mij toen kunnen helpen om mij zelf te beschermen voor nog meer pijn, toen was het effectief maar zij voegde er wel aan toe dat nu die muren niet meer afdoende genoeg werken.
Dit aangezien ik problemen ervaar en mij bij de dokter heb gemeld.

Ik had bij de term "persoonlijkheidsstoornis" zelf niet een gevoel van "zie je nu wel, het zit in mezelf ik ben gestoord".
Ik wist gewoon niet wat ik met die term moest. Daarom was mijn vraag ook "Kan ik daar van af komen of is het iets wat erfelijk is en waar ik mee zal moeten leven?"
De psychologe heeft mij toen uitgelegd dat de problematiek zoals zij het zelf liever noemde wel behandeld kan worden..

De behandel doelen kan ik mij in vinden omdat ik ze zelf heb aangedragen. Ik wil graag af van die angst, ik wil mijn grenzen en mijn mening kunnen aan te geven.
Ik voel mij nu gevangen in mijn eigen wereld.
En sterker nog.
Ik zie naar hoe mijn vader in het leven staat, alle klachten die ik heb herken ik ook bij hem.
Hij moest als jonge jongen (ongeveer 10 jaar) het gezin verlaten om te gaan werken op de boerderij van zijn oom. Hij kwam alleen bij zijn eigen ouders als hij ziek was.
Hij leerde ook al jong dat de wereld pijn doet en heeft dezelfde beschermingsmuren om zich heen gebouwd als ik.
Het heeft hem tegen gewerkt in zijn hele leven, hij is 64 en leunt nog steeds op zijn kinderen.
Ik heb nooit een klop op mijn schouder gehad van hem, ik moest als meisje van 13 hem een klop op de schouder geven en hem vertellen "je bent wel een goede vader".
Ik begon daarom ook te denken misschien heb ik mijn manier van handelen en denken wel gewoon van hem geërfd.....
Nu weet ik dat die gedachte niet klopt maar hebben ik en mijn vader dit ons zelf aangeleerd.
Ik wil dus niet zoals mijn vader zo afhankelijk zijn, het frustreert mij enorm om te zien hoe hij nog steeds zich afhankelijk op stelt.

De tien gesprekken hebben voor eerst het doel om mij een uitlaad klep te bieden aangezien zij geconstateerd hebben dat ik geen draag vlak heb om op te leunen.
Dat heeft ook met de constatering parentificatie te maken (dat vond ik wel grappig aangezien die opmerking ook in een rapport staat van Mw van de KB).
Het psychiatrisch onderzoek is meende ik nog een diagnostische invalskoek, zij zou andere vragen stellen en wellicht komen daar nog zaken uit naar voren die nu niet naar voren zijn gekomen.
Dat is zoals ik het heb begrepen.

Ik schaam me niet

Ik werd emotioneel omdat ik een gevoel ervoer van "Ze begrijpen mij".

Je reactie over Amygdala moet ik even rustig voor gaan zitten en goed door lezen.
De reactie hierboven heb ik al een uur over gedaan :')

.

Matheno bedankt voor de tip, ik kan het wellicht altijd proberen als ik voor een activiteit sta en ik mij heel erg neerslachtig ga voelen.

Nomineer dit bericht ×