Bokt.nl

**Geplaatst**: 04-11-13 01:23

Re: Mijn verhaal.. Soortgenoten?

Geplaatst: 04-11-13 01:23

Ik herken me, deels, in je verhaal. Ben vanaf de kleuterschool (4 jaar) tot het einde van 4 vmbo gepest, toen 17 jaar, reken maar uit. Toen naar een andere school (havo), niemand die mijn pest verleden kende en het pesten was over.

Alleen heb ik, als ik het zo lees, er bij lange na niet zoveel last van als jij. *klopt af*. Ik herken het stukje verlatingsangst wel, ik heb de neiging om me heel erg aan iemand vast te klampen (vooral in liefdesrelaties). Ook ben ik bang om mensen tot last te zijn, net als jij dus. En behalve mijn moeder, denk ik niet dat er iemand is die mij echt kent. Ik vertel zelden écht iets over mijzelf. Kan mensen ook weer niet goed vertrouwen.

Het stukje mensen tot last zijn herken ik ook wel. Ik wil mensen niet tot last zijn, ben bang dat ik ze tot last zal zijn. Ik wou geen hulp, ook niet als het me praktisch op een dienblad werd aangeboden. Maar aan de andere kant vind ik het nóóit erg om te luisteren naar de verhalen of problemen van anderen.

Ik ben echter wel heel erg gelukkig, heb een fijn leven, heb een leuke studie, leuke paardjes, leuke vrienden en lieve ouders. Ik voel mij niet ongelukkig door het pestverleden dat ik heb. Ik heb er dus, zoals hierboven geschreven, nog wel wat 'last' van. Maar ben er niet ongelukkig door en heb geen problemen met slapen of met het maken van vrienden of wat dan ook.

Misschien heb ik het verkeerd, maar je praat over 'naar je eigen wereldje gaan', bedoel je hiermee drank/drugs of automutilatie?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-11-13 01:39

Geplaatst door de TopicStarter : 04-11-13 01:39

Maartje1990 schreef:
Ik herken me, deels, in je verhaal. Ben vanaf de kleuterschool (4 jaar) tot het einde van 4 vmbo gepest, toen 17 jaar, reken maar uit. Toen naar een andere school (havo), niemand die mijn pest verleden kende en het pesten was over.

Alleen heb ik, als ik het zo lees, er bij lange na niet zoveel last van als jij. *klopt af*. Ik herken het stukje verlatingsangst wel, ik heb de neiging om me heel erg aan iemand vast te klampen (vooral in liefdesrelaties). Ook ben ik bang om mensen tot last te zijn, net als jij dus. En behalve mijn moeder, denk ik niet dat er iemand is die mij echt kent. Ik vertel zelden écht iets over mijzelf. Kan mensen ook weer niet goed vertrouwen.

Het stukje mensen tot last zijn herken ik ook wel. Ik wil mensen niet tot last zijn, ben bang dat ik ze tot last zal zijn. Ik wou geen hulp, ook niet als het me praktisch op een dienblad werd aangeboden. Maar aan de andere kant vind ik het nóóit erg om te luisteren naar de verhalen of problemen van anderen.

Ik ben echter wel heel erg gelukkig, heb een fijn leven, heb een leuke studie, leuke paardjes, leuke vrienden en lieve ouders. Ik voel mij niet ongelukkig door het pestverleden dat ik heb. Ik heb er dus, zoals hierboven geschreven, nog wel wat 'last' van. Maar ben er niet ongelukkig door en heb geen problemen met slapen of met het maken van vrienden of wat dan ook.

Misschien heb ik het verkeerd, maar je praat over 'naar je eigen wereldje gaan', bedoel je hiermee drank/drugs of automutilatie?

Ja er zijn zo omheen ook dingen gebeurt wat ik niet heb geplaatst. Maar het pesten heeft er veel mee te maken hoe ik ben gaan reageren op situaties. Ik kan nu bv. ook niet mijn verdriet eruit huilen al wil ik dat wel erg graag. Gewoon even lekker uithuilen.
Mijn ouders, naja als ze dit niet merken hoe ik nu ben? Dan heb ik een verdomd mooi en goed masker op. (Lees eerdere reacties op andere bokkers) en ja die verlatingsangst maakt het er niet leuker en makkelijker op. Ik zelf heb ook inderdaad vaak hulp afgeslagen maar zoals het nu gaat, gaat het bijna stijl bergafwaarts. En inderdaad wat je zegt wat ik ook erg herken is het luisterend oor zijn. Ik wil altijd zo goed als mogelijk voor me vriendinnen zijn en cijfer mezelf daarbij meteen helemaal weg. Heb zowiezo een laag zelfbeeld en zelfvertrouwen heb ik ook niet meer.
Moest dat laatste woord echt even Google haha.. Nee maar uhh ja.. Eerst deed ik het alleen thuis. Nu zit het in me beurs en ja die gaat zowiezo al overal mee naar toe. Dusja.. Vooral als ik gesport heb doe ik alles opruimen na afloop en zorg dat ik eerde klaar ben dan me vriendinnen en dan ga ik even snel naar de wc omdat ik weet dat als je gesport hebt alles dichter aan de huid ligt.. En ik blijf dan een tijdje zitten. Een keer dus echt betrapt door me vriendinnen, zat schijnbaar zo in me eigen wereldje en in trance dat ik vergeten was hoe laat het wel niet was en zat dus al behoorlijk lang op de wc... En ja een wist er wel van dat ik het deed en dat ik het bij me heb altijd dus.. Die wist waar ze me kon vinden. En kijk dan maar dat het stopt..
Gelukkig ben ik echt nooit geweest. Begrijp me niet verkeerd, heb echt niks te klagen thuis. Dak boven me hoofd, elke dag eten, een leuke baan, leuke hobby etc maar dat ik zeg van wauw ik zit lekker in me vel! Nee.. Nooit gedaan.. Was altijd een leugen naar mezelf toe eigenlijk

**Geplaatst**: 04-11-13 01:47

Re: Mijn verhaal.. Soortgenoten?

Geplaatst: 04-11-13 01:47

Uit de post hierboven begrijp ik dat je jezelf "zeer" doet dus? Weet je hulpverlener van nu daarvan en heb je het gevoel dat diegene je er mee kan helpen?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-11-13 02:20

Geplaatst door de TopicStarter : 04-11-13 02:20

Oreo schreef:
Uit de post hierboven begrijp ik dat je jezelf "zeer" doet dus? Weet je hulpverlener van nu daarvan en heb je het gevoel dat diegene je er mee kan helpen?

heb alleen nog maar een intake gehad.. deze week is worden afgebeld ivm ziekte bij de therapeut zelf. En aangezien volgende week al vol zat, ben ik de week erna pas weer met een echte sessie

**Geplaatst**: 04-11-13 09:19

Re: Mijn verhaal.. Soortgenoten?

Geplaatst: 04-11-13 09:19

Oooh, dat is ontzettend balen! Dus je moet echt nog even wachten voor je eerste echte gesprek daar...... Hoe voel je je nu op dit moment dan? Is
er echt niemand in je omgeving bij je vast een gedeelte van je verhaal kwijt durft? Nogmaals, je mag mij altijd een PB sturen als je het gevoel hebt dat dat op zou luchten....

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-11-13 11:31

Geplaatst door de TopicStarter : 04-11-13 11:31

Oreo schreef:
Oooh, dat is ontzettend balen! Dus je moet echt nog even wachten voor je eerste echte gesprek daar...... Hoe voel je je nu op dit moment dan? Is
er echt niemand in je omgeving bij je vast een gedeelte van je verhaal kwijt durft? Nogmaals, je mag mij altijd een PB sturen als je het gevoel hebt dat dat op zou luchten....

Jawel, een vriendin van me kan ik alles bij vertellen. Alleen voordat ik begin twijfel ik altijd.. Met het gedeelte dus dat ik geen last wil zijn
Hoe ik me nu voel? Hmm.. Klote eigenlijk

**Geplaatst**: 04-11-13 11:44

Geplaatst: 04-11-13 11:44

Ik herken het pesten en alles wegstoppen. Wil er even verder niet op ingaan aangezien dit toch internet is en iedereen in principe alles kan lezen. In ieder geval goed dat je hulp zoekt! Heel erg veel succes in ieder geval en ik wens je het allerbeste! Mijn pb box staat altijd open als je iets kwijt moet.

Ik lees hierboven dat je jezelf zeer doet? Als dit in de vorm is van zelfverminking, daar mag je me ook over pb'en, heb verschillende vriendinnen gehad die dit deden namelijk.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-11-13 11:53

Re: Mijn verhaal.. Soortgenoten?

Geplaatst door de TopicStarter : 04-11-13 11:53

Dankjewel naomi_g1998
Het is en blijft internet natuurlijk, vandaar dat ik aanvraag bij de mods heb gedaan voor een schaduwaccount. Gelukkig is deze worden goed gekeurd. Maar ik blijf voorzichtig en zet niet alles erop namelijk

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-11-13 23:58

Re: Mijn verhaal.. Soortgenoten?

Geplaatst door de TopicStarter : 04-11-13 23:58

En nog verder bergje af... Wat haat ik dit...

**Geplaatst**: 05-11-13 00:33

Re: Mijn verhaal.. Soortgenoten?

Geplaatst: 05-11-13 00:33

Is er iets naars gebeurd dan vandaag TS?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 05-11-13 01:46

Geplaatst door de TopicStarter : 05-11-13 01:46

Oreo schreef:
Is er iets naars gebeurd dan vandaag TS?

Pff zat weer te veel na te denken... Zoek me gewoon de verkeerde dingen om me happy te voelen.. Donderdag ga ik met een vriendin me muur tot de eerste steen afbreken... Gewoon alles eruit als dat lukt.. Dus mezelf open breken... Heb er schoon genoeg van allemaal.. Ben verslaafd het raken aan verkeerde dingen om me happy en goed te voelen :'( nu alleen nog kijken of het me lukt omdat ik snel dicht klap en gewoon me mond ga houden en ga stotteren bij antwoorden

**Geplaatst**: 05-11-13 08:32

Re: Mijn verhaal.. Soortgenoten?

Geplaatst: 05-11-13 08:32

Ooh, wat een goed voornemen! Wat zou het fijn zijn als dat lukt. Als je echt zo bang bent dat je dichtklapt kun je misschien vast wat op papier zetten en desnoods die tekst aan je vriendin geven?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 05-11-13 10:54

Geplaatst door de TopicStarter : 05-11-13 10:54

Oreo schreef:
Ooh, wat een goed voornemen! Wat zou het fijn zijn als dat lukt. Als je echt zo bang bent dat je dichtklapt kun je misschien vast wat op papier zetten en desnoods die tekst aan je vriendin geven?

Gisteren ging het weer zo klote omdat ik aan bepaalde dingen nu niet kan komen wat ik in me kop NODIG heb.. En ik wou gisteren gewoon huilen qua gedachtes maar qua gevoel lukt me dit niet meer... het loopt uit de hand... dat zie ik zelf ook, al heel lang.. Maar ja.. Weet je, kan niet uitleggen

**Geplaatst**: 05-11-13 12:01

Geplaatst: 05-11-13 12:01

Ik snap denk ik wel een beetje wat je bedoelt, Oreo gaf wel een goede tip. Schrijf de dingen op die je wilt zeggen, en ook misschien dat je jezelf niet snapt dus dat je het niet zo goed kan uitleggen? Ook niet denken dat je haar lastig valt met jou problemen. Ze vind het juist erger als je niks zegt en je jezelf kapot maakt.

**Geplaatst**: 05-11-13 12:04

Geplaatst: 05-11-13 12:04

ik denk dat je er meer baat bij hebt naar een psychotherapeut te gaan dan een psycholoog. iemand die dieper in je gevoelens en emoties kijkt.

Het niet kunnen omgaan met mijn eigen emoties, gevoel en gebeurtenissen is iets wat ik zeker herken. Ben blij dat ik via een revalidatie psycholoog bij ene psychotherapeut terecht ben gekomen waar we nu eerst aan het kijken zijn waarom ik überhaupt blokkades heb opgezet zonder concrete situaties te beschrijven en bespreken. Zodra we eruit zijn waarom de blokkades er zijn, en hoe ze eruit zien kunnen we beginnen ze af te breken zodat herinneringen vrij komen en er een andere emotie aan kunnen koppelen, verwerken en loslaten

**Geplaatst**: 05-11-13 12:13

Geplaatst: 05-11-13 12:13

Hoi Schaduw,
daar zeg je een waar woord: dat je wel wil huilen, maar dat dat niet "lukt".
In principe is huilen iets dat oplucht en dat gun ik je van harte. Uiteraard lucht het niet alleen op om tranen te laten rollen, maar vooral: dat je mag voelen wat je helaas voelt en dat dat mag. Huilen samen met iemand die je steunt (net niet hetzelfde als troosten) werkt doorgaans het beste.
En probeer goed voor je zelf te zorgen: richt je aandacht op wat NU op DIT moment zou helpen qua gezonde

zaken. Gebruik al je 5 zintuigen: wat wil je nu ruiken? Welke kleur wil je zien? Welke muziek? Het kan zijn dat je het ene moment jezelf met plezier masseert, en een paar minuten later alleen maar een warme pleid om je heen wilt.
En de Britten zeggen: "When in trouble, put the kettle on". Doorgaans voor een kop sterke britse thee, maar wellicht heb je meer trek in een mengsel van valeriaan wortel met vrouwenmantel....?
En ondertussen: beweeg! Doe de psoas strecht (zie internet) doe poweryoga of kleed je goed op de regen en ga een stuk race -fietsen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 05-11-13 13:37

Re: Mijn verhaal.. Soortgenoten?

Geplaatst door de TopicStarter : 05-11-13 13:37

Naomi_g1998:
ik ben eigenlijk sinds me intake met de psycholoog continu eigenlijk het schrijven wat ik voel en denk.. om het kwijt te kunnen. Alleen soms (lees meestal) verzadigd dit zeg maar niet.. dan ga ik naar me eigen wereldje zeg maar.. om het zo te noemen voor nu dan. Dus ik heb net gekeken hoe lang het nu al is.. en via word is het anderhalf A4tje... gewoon standaard tekstgrootte enzo.
Woogy:
nog nooit van gehoord.. maar wacht even af.. heb zowiezo niet zo met psychologen en dergelijke.. vriendin van me gaat daarom volgende week ook weer mee. Want grote kans dat ik afbel of niet ga.. heb via via een vriend die me hun als tip gaf om heen te gaan. Dus vertrouw er ook een beetje op dan, want hij zit zelf ook in het vak. Kon alleen niks voor mij betekenen natuurlijk.
Janneke2:
daarom ga ik proberen mezelf te breken.. iets wat ik nog nooit gedaan heb maar toch wil proberen.. heb vorige week vrijdag weer een paniekaanval gehad in de zin van dat ik mezelf niet meer herken en over alles ga nadenken.. dan slaat de paniek erin en begin ik volledig te shaken en heb ik het idee dat iemand me keel dicht knijpt en weet ik wel niet allemaal.. daarbij gaat me muurtje hoger en hoger en klap ik nog verder dicht en houd ik nog verder me mond.. had die vriendin verteld waar ik naar heb op gezocht op google.. en ik had die vrijdag dat bij me maar niet verteld.. zaterdag toch gedaan en zondag gedaan en ook opgebiecht.. ik kan het haar niet verbergen of voorliegen.. terwijl ik me masker ook heel goed voor haar kan opzetten...

**Geplaatst**: 05-11-13 13:46

Re: Mijn verhaal.. Soortgenoten?

Geplaatst: 05-11-13 13:46

Zelf heb ik me een jaar of 12 verzet ertegen. Mijn ervaring is een psycholoog zoekt meer naar een medische oorzaak in de richting van aandoeningen etc. en Zal je eerder naar een psychiater sturen voor diagnose.
Psychotherapeut is meer iemand waar je je verhaal goed kwijt kan, waar je kan praten over dat je niet lekker in je vel zit en samen kan kijken naar waarom en hoe je het kan oplossen

**Geplaatst**: 05-11-13 13:50

Geplaatst: 05-11-13 13:50

Schaduw92 schreef:
Naomi_g1998:
ik ben eigenlijk sinds me intake met de psycholoog continu eigenlijk het schrijven wat ik voel en denk.. om het kwijt te kunnen. Alleen soms (lees meestal) verzadigd dit zeg maar niet.. dan ga ik naar me eigen wereldje zeg maar.. om het zo te noemen voor nu dan.

Eh....
Hoe voelt het voor jou, om dingen op te schrijven...?
Als het oplucht: uiteraard alleen maar dorgaan!
Maar als het j epijn gaat doen, als het de duidelijke behoefte oproept, om naar je eigen wereldje te gaan (of om jezelf pijn te doen) STOPEEN ERMEE en wel DIRECT!!!!

HET grote woord bij traumaverwerking is "doseren met een S". Teveel is zeer beslist niet goed.

Schaduw92 schreef:
daarom ga ik proberen mezelf te breken..

Zul je het laten...?!
Breken is kapot maken - en er is al zoveel schade. Daar hoeft echt niets meer bij.
Uiteraard: dingen vertellen die je hoog zitten kan zinnig zijn, maar let nadrukkelijk op j egeoel, op je grenzen - die heb j eniet voor niets!!

Schaduw92 schreef:
heb vorige week vrijdag weer een paniekaanval gehad in de zin van dat ik mezelf niet meer herken en over alles ga nadenken.. dan slaat de paniek erin en begin ik volledig te shaken en heb ik het idee dat iemand me keel dicht knijpt en weet ik wel niet allemaal.. daarbij gaat me muurtje hoger en hoger en klap ik nog verder dicht en houd ik nog verder me mond

Hartstikke naar!!!
Maar het grot werk is dus: VOORKOM dit!!
Door jezelf over je grens heen te breken en te forceren wordt het doorgaans niet beter.
Het wordt beter, door je pijn te voelen (...en die is er al, dus daar hoef je niet echt iets voor te doen!!) terwijl er vriendinne (of een psychologe) is die jou steunt.
En het wordt beter, door op momenten dat e alleen bent, goed voor jezelf te zorgen - want dat ben jij meer dan waard!!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 05-11-13 17:20

Re: Mijn verhaal.. Soortgenoten?

Geplaatst door de TopicStarter : 05-11-13 17:20

Janneke2:
Met breken bedoel ik mezelf openbreken. Dus het echt even opzoeken. Misschien als ik compleet elke bladzijde van me boek open sla dat dit oplucht.. Maar wil dit eerst bij een vertrouwd persoon doen snap je. Me psycholoog heb ik net 1x gezien dus dat gaat waarschijnlijk nog even duren mijzelf kennende.
Als ik dat niet opschrijf wat ik denk en voel maak ik mezelf gekker in me kop en draai ik nog verder door zeg maar

**Geplaatst**: 05-11-13 17:29

Re: Mijn verhaal.. Soortgenoten?

Geplaatst: 05-11-13 17:29

ik herken heel veel van mezelf in jou en heb zeker ook een goed geladen rugzak op mijn schouders.. ik wil dus even melden dat mijn pb altijd open staat.. mijn eigen verhaal zet ik liever niet hier in de reacties in ieder geval heb je al een stap in de juiste richting gezet veel sterkte ts

**Geplaatst**: 05-11-13 21:53

Geplaatst: 05-11-13 21:53

Hoi Schaduw,
ik snap wel dat je openbreken bedoelt. Maar toch: let goed op je grenzen: die heb je niet voor niets! Als gezegd: opluchting en rust gun ik je van harte, maar het is een vraag of dat zit in

"kwantiteit" (=ik moet alles vertellen) of juist in "kwaliteit" -een of twee dingen vertellen en dat ook echt laten doordringen.

En uiteraard: tot een psycholoog vertrouwd voelt is dat niet aan de orde.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 05-11-13 23:31

Re: Mijn verhaal.. Soortgenoten?

Geplaatst door de TopicStarter : 05-11-13 23:31

Dankje TsarinaZ, dat heeft best een poos geduurd.. Ik wou namelijk niet.. Keek er groot tegen op naar me intake
Janneke2: oh zo bedoel je. Nee snap ik, maar die grens wil ik wel gaan opzoeken snap je.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-11-13 13:56

Geplaatst door de TopicStarter : 07-11-13 13:56

Gaat niet echt goed met me.. Laten we dat zeggen. Vanavond ga ik ja openboek spelen tot de eerste steen.. Zie er nu al eigenlijk tegen op..

Gisteren (..) dag gehad op werk en op sporten en vandaag weer (..) dag op werk.. Pff.. Zak er echt doorheen

**Geplaatst**: 07-11-13 14:04

Re: Mijn verhaal.. Soortgenoten?

Geplaatst: 07-11-13 14:04

Balen voor je! kan je niet even naar de paarden toe voor wat afleiding?

Nomineer dit bericht ×