Bokt.nl

Bizzybijtje schreef:

Ik bedoel het niet vervelend maar dat zijn "gewoon fobien" (hoe verschrikkelijk vervelend die ook kunnen zijn, absoluut! ). Angststoornissen gaan echter een stapje verder, die bepalen je leven op den duur en er is nooit ook echt echt echt een aanwijsbare (logische) reden dat je lichaam zo reageert. Angst voor naalden en wespen lijkt sowieso op elkaar (prikken!). Zo heftig reageren op een lijk is ook niet vreemd. Maar het zijn geen dagelijkse confrontaties die je hebt, bovendien zijn ze vrij eenvoudig te vermijden. Ik vraag me trouwens wel af hoe je het voor elkaar krijgt om zo vaak gestoken te worden? Ik ben in mijn leven 1 keer door een wesp gestoken omdat ie mijn tshirt in vloog ga je er naar slaan oid? Maar nogmaals, mijn post is niet aanvallend bedoeld maar een angststoornis is gewoon echt heftiger dan een fobie.

Bizzybijtje schreef:

Jij ondervindt dagelijkse stress en sociale problemen omdat je bang bent voor wespen/naalden/lijken?

Kitty1985 schreef:

Hier helaas ook wat angststoornissen....Nooit officieel geconstateerd(daar doet mijn psych niet aan). Maar hoef er niet voor geleerd te hebben om het te constateren.

Ik heb een enorme angst voor wespen, naalden en lijken/lijkkisten.

Deze 3/4 dingen doen mij veranderen in een hysterisch iemand, terwijl ik normaal de nuchtere rust zelf ben.

Vorige week moest ik bloedprikken. Ik heb prachtige aders en het doet geen pijn.
Toch kan ik niet voorkomen dat ik lichtelijk hysterisch word en ga janken als een klein kind.
Elke keer zeg ik weer tegen mijzelf dat het geen pijn doet, dat ik prachtige aders heb en dat het voor mij eigen bestwil is...maar helaas.

En ik in de zelfde ruimte als een lijk/lijkkist is succes gegarandeerd. Janken, hyperventileren trillen als een rietje...

Gelukkig kom ik niet veel in bovenstaande situaties.

Mijn angst voor wespen is daarentegen wel iets waar ik wat aan zou willen doen, want het gaat van kwaad naar erger.
Afgelopen 1,5 maand 3 keer gestoken, waarvan 1 keer in mijn lip (deed godzijdank uit reflex mijn mond dicht waardoor hij klem zat tussen mijn lippen).

Dus ik lees mee, en hopenlijk zit er wat tussen wat interessant voor mij is.

Kitty1985 schreef:

Bizzybijtje schreef:

Jij ondervindt dagelijkse stress en sociale problemen omdat je bang bent voor wespen/naalden/lijken?

Moet je wel even beter lezen.

Ik schrijf zelf al dat mijn angsten voor naalden/lijken niet het probleem zijn omdat ik daar niet dagelijks mee in aanraking kom.
Zou ik daar wel dagelijks mee in aanraking komen dan zou het een ander verhaal zijn.

Ik mag/kan mag geen opleiding in de zorg volgen vanwege deze angsten.

Ik ben al eens een baan verloren door een lijk.

En ja, mijn angst voor wespen levert mij heel veel stress op en ja ook op sociaal vlak.

Ik ga hier niet een berichtje plaatsen omdat ik een beetje kriegel word van een wesp, maar omdat ik zelf inzie (met hulp van omgeving) dat ik een probleem heb waar ik graag wat aan wil doen en zal moeten doen, want die poedersuiker beheersen mijn leven buitenshuis.

Soraya10 schreef:

Kitty1985 schreef:

Moet je wel even beter lezen.

Ik schrijf zelf al dat mijn angsten voor naalden/lijken niet het probleem zijn omdat ik daar niet dagelijks mee in aanraking kom.
Zou ik daar wel dagelijks mee in aanraking komen dan zou het een ander verhaal zijn.

Ik mag/kan mag geen opleiding in de zorg volgen vanwege deze angsten.

Ik ben al eens een baan verloren door een lijk.

En ja, mijn angst voor wespen levert mij heel veel stress op en ja ook op sociaal vlak.

Ik ga hier niet een berichtje plaatsen omdat ik een beetje kriegel word van een wesp, maar omdat ik zelf inzie (met hulp van omgeving) dat ik een probleem heb waar ik graag wat aan wil doen en zal moeten doen, want die poedersuiker beheersen mijn leven buitenshuis.

Je hebt verschillende angstoornissen. Ik vraag mij af of ze deze er mee bedoelde, maar idd zodra het je leven gaat beheersen zal je er wat aan moeten doen. Het gaat anders van kwaad tot erger. Mag ik vragen waar jij werkte (omdat je je werk kwijt raakte door een lijk??)

Soraya10 schreef:

hoeft ook niet was ff nieuwsgierig. Geen details nodig.

Bizzybijtje schreef:

Jij ondervindt dagelijkse stress en sociale problemen omdat je bang bent voor wespen/naalden/lijken?

_Micha_ schreef:

Bizzybijtje schreef:

Jij ondervindt dagelijkse stress en sociale problemen omdat je bang bent voor wespen/naalden/lijken?

Een fobie gaat vaak gepaard met een angststoornis he, ik denk namelijk dat je ook pas over een fobie kan spreken als het echt je leven beïnvloed. Anders ben je ergens gewoon bang voor.

Ik heb een emetofobie incombinatie met agorafobie maar dat is ook meer anticipatiestoornis dus de angst voor de angst. Ik ben hier voor in therapie maar heb nog niet echt het idee dat het geweldig helpt. Verder slik ik ook medicatie, en om op de vraag te antwoorden waarom? Ik was/ben zo wanhopig ik kon niets meer dus ik pak alle handvaten aan om te zorgen dat het ook maar iets beter gaat

cijsalover schreef:

Hallo

Na maanden rond te lopen met allerlei angsten, heb ik afgelopen week mijn dieptepunt bereikt. De huisarts heeft een angststoornis bij me vastgesteld en heeft me doorverwezen naar een psycholoog. Helaas kan ik daar 'pas' over minstens 3 weken terecht. Ondertussen heb ik het gevoel dat het alleen maar achteruit gaat, terwijl ik zo graag vooruit wil! Ik weet alleen niet hoe. Daarom ben ik op zoek naar lotgenoten, die voor deze stoornis bij een psycholoog lopen/hebben gelopen en mij een beetje op weg kunnen helpen. Na de zoveelste paniekaanval ben ik er helemaal klaar mee! Alvast bedankt.

Janneke2 schreef:

cijsalover schreef:

Hallo

Na maanden rond te lopen met allerlei angsten, heb ik afgelopen week mijn dieptepunt bereikt. De huisarts heeft een angststoornis bij me vastgesteld en heeft me doorverwezen naar een psycholoog. Helaas kan ik daar 'pas' over minstens 3 weken terecht. Ondertussen heb ik het gevoel dat het alleen maar achteruit gaat, terwijl ik zo graag vooruit wil! Ik weet alleen niet hoe. Daarom ben ik op zoek naar lotgenoten, die voor deze stoornis bij een psycholoog lopen/hebben gelopen en mij een beetje op weg kunnen helpen. Na de zoveelste paniekaanval ben ik er helemaal klaar mee! Alvast bedankt.

Hoi Cijsalover,
in de oude indeling die de medische wereld gebruikte, heb ik een angststoornis gehad. Het onding is gewoon verdwenen, al koste mij dat wel enig zoeken.

Rot, dat je nog een tijd moet wachten, 3 weken, als dat voelt als 21 lange, moeilijke dagen, dan word je daar niet vrolijk van!
En het pure feit, "dat je je schijnwerper op je angsten zet" kan goed zijn, - daar gaat het niet om - maar het is cofronterend en dat voelt ook niet altijd even fijn....!

Wat ik pas laat te horen kreeg (voor wie Asterix en Obelix kent: "tok, tok, tok, rare jongens, die romeinen, oh nee: psychologen")
is het antwoord op de simpele vraag: wat is nou precies angst? Angst is vooral iets lichamelijks. Althans, zo begint het.
Angst wordt veroorzaakt door een orgaantje in de hersenen: de amygdala. Die zit midden in je hoofd - en alles wat je ziet, hoort, ruikt, etc. gaat eerst naar de amygdala, en daarna pas naar je achterhoofd waar je visuele indrukken echt worden verwerkt (en je dus pas ziet, wat je ziet) of naar het gebied, waar je echt hoort wat je hoort, etc..
Omdat er roofdieren op ons als mensen hebben gejaagd, vond moeder natuur dat een te langzame route (van je ogen je hele schedel door, in je achterhoofd decoderen wat je precies ziet) - dus doet de amygdala dat.
Dwz.: die screent alles wat binnenkomt op 1 vraag:"Kan, wat ik nu zie, hoor, etc. - gevaarlijk zijn, ja of nee?"
Zo ja, dan wordt je lichaam in paraatheid gebracht om te vechten of te vluchten - ofwel, je schrkt.
En je schrikt dus al, voordat je weet, waar je op reageert.
(Laat staan, dat je je een foute gedachte over dat wat je zag had kunnen vormen.)
Zet dus ook allerlei woorden zoals irreeel uit je gedachten. Je ratio zal het hopelijk niet eens zijn met je amygdala, hopelijk ben je "objectief" niet in gevaar - maar al dat soort gepraat is van nul en generlei waarde. (Al kan het binnen bepaalde grenzen wel helpen, om te weten:"Nee, amygdala, zo erg is het heus niet...!")

Dit verhaal kan nog gaan over "terechte, niet pathologische angst" - maar ook over angst, die feitelijk ''niet nodig'' is. (Met excuses voor het belerende toontje: als jouw lichaam, dat weet heeft van jouw geschiedenis, zegt dat iets gevaarlijk kan zijn, wie ben ik dan om te gaan schoolfrikken, "dat dat niet nodig is...")
Je amygdala staat dan, vanwege welke reden dan ook 'te scherp' afgesteld. En dat is goed te verhelpen!

Gelukkig zijn er therapieen die de amygdala beinvloeden: emdr, hypnose, gespecialiseerde kinesiologie en somatic experiencing. Die allemaal op hun eigen manier die 'te grote gevoeligheid' remmen. En "praten over" angst heeft weinig zin. Angst is nl. geen foute gedachte - angst gaat aan je gedachten vooraf. (Dat angst ongewenst is, moge duidelijk zijn.)(Je kunt het dus ook niet stoppen met "beter denken". Goed denken, svp geen denkfouten - van harte aanbevolen, maar verder doet het dus niets tegen de angst.)

Van "angst voor de angst" word je als mens ook niet blij.
Wat kan helpen, is bijv. proberen om rustig 1x uit te ademen kan helpen, en daarna "naar je buik" inademen.
Je voeten op de vloer voelen an helpen, jezelf er van overtiugen, dat je stevig staat ("if true!").
Een hand zachtjes op je voorhoofd kan helpen (dat komt uit touch for health, van harte aanbevolen!).
Hollen of kickboksen kan helpen - je amygdala, die onraad rook, voelt dan dat je hetzij vecht of vlucht. Dat wil dus zeggen, dat je de boodschap van de amygdala begrepen hebt en dus "kan de alambel die we angst noemen" uit - een hele opluchting.
Peter Levine heeft een klein boekje geschreven (met de weidse titel "healing trauma") met allemaal van dit soort tips er in. (Je begint daar met een "beschermende bubbel" om je heen te maken en je legt bijv. een kussen voor je stoel, waarop je zittend en wel kunt stampen.

En de drogist heetf wel middelen, die grosso modo beter werken dan benzo's of AD. (Ze verslaven geen van allen zoals benzo's en laten ook je REMslaap intact. In egenstelling tot AD werkt het als het meezit binnen een paar dagen - niet pas na een verergering van 5 a 6 weken.)
L-theanine zet zoden aan de dijk, net zoals L-glutamine.
Wat ook nog zin heeft is L- tryptofaan (op lege maag, nadat je bij de maaltijd vitaine B complex hebt geslikt), maar NIET in combi met AD!
En verder de goede, ouderwetse kruiden melisse, valeriaan en hop.

En pleinvrees kan puur lichamelijk zijn. (Je hebt als mens idealiter 3 goed werkende evenwichtssystemen. Nummer 1 zit in je binnenoor; nr. 2 zijn je ogen "die de horizon willen zien" en nr. 3 heet wel "het diepe gevoel" in je spieren, pezen en gewichten van je enkels, heupen, wervelkolom en vooral je nek. Werkt er 1 niet zo goed, dan schakelt je lichaam dat ene systeem "uit". Doorgaans ga je je dan volautomatisch harder "vasthouden" aan de andere 2. En voor sommigen is dat, dat hun oge heel belagrijk zijn. Loop je het ene moment in een smal straatje, heb je zogezegd "een visueel kader" - wordt het smalle straatje opeens een plein, dan valt dat visuele kader weg. Stel, je hebt dan nog maar 1 evenwichtssysteem over (omdat je er nog "maar" 2 had, waaronder je ogen) dan ben je puur objectief in gevaar. (Niets te subjectief of irreeel.)

Soraya10 schreef:

Of de stoffen in je hersenen zijn uit balans door hormonale disbalans, drank/ drugsmisbruik of erfelijke aanleg. Dus niet alles komt voort uit gedachtens en kan ook een lichamelijke disfunctie zijn.

Janneke2 schreef:

Soraya10 schreef:

Of de stoffen in je hersenen zijn uit balans door hormonale disbalans, drank/ drugsmisbruik of erfelijke aanleg. Dus niet alles komt voort uit gedachtens en kan ook een lichamelijke disfunctie zijn.

En, ja, dat zei ik toch...?
Al vind ik dit wel een erg biochemische invalshoek: ik heb het vooral over hoe je zenuwstel simpelweg werkt.
(En hoe je van deze kennis gebruik kunt maken, bijv. door even 10 meter hard te lopen.)

Als je dat weet, hoe je zenuwstel werkt, kun je uiterst beperkt met je gedachten enigzins bijsturen (en soms is alle hulp welkom).

_Micha_ schreef:

De tip van hardlopen, of in iedergeval wel reageren naar je lichaam om in actie te komen is wel een goede tip. Heb ik van mijn mensendiecktherapeute ook gekregen. Alleen moet je dan wel die knop om kunnen zetten. Wanneer ik zelf een aanval krijg kan ik alleen maar heel stil zitten, vooral niets zeggen en apathisch voor mezelf uit staren

cijsalover schreef:

Bedankt voor je uitgebreid uitleg Janneke2!
Hardlopen is inderdaad een goed idee. Maar ziet je lichaam dit niet als 'wegrennen' voor de angst? Of is dat gek gedacht?

Soraya10 schreef:

tja... ik heb t overgehouden aan hormonale disbalans door een zwangerschap en ben nu ingesteld op medicatie dus stabiel, maar bij mij waren het niet eens gedachten. T was er gewoon opeens en idd dan moest ik gaan lopen bewegen etc, maar dat komt omdat je lichaam dus adrenaline aanmaakt en omlaag gaat door te bewegen. Dus klopt wat je zegt. Ik maakte te weinig serotonine aan dat verhoogd dus angst, angstgedachten, hyperventilatie, hartkloppingen etc. Had niet begrepen dat je diee invalshoek ook had meegenomen. excuse moi.