Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-10-13 20:26

Geplaatst door de TopicStarter : 02-10-13 20:26

Limitless: ik ga eens kijken wat dat inhoud!

Janneke: bedankt dat je weer zo uitgebreid reageert. Ik weet alleen even niet wat te zeggen.

moonfish13: zelfs al zou ik willen, dan nog gaat het me niet zomaar lukken om mijn voeding zó drastisch om te gooien enz, zelfs al denk ik dat het me wel (iig een deel) zou helpen.
Op het moment houd ik mijn simpele suikervrije dieet al niet vol, laat staan dat ik het eten nog meer inperk. Normale porties eten is al een heel moeilijk punt... geen eetbuien hebben is gewoon onrealistisch nu.

Zaterdag hoor ik definitief of ik met de personal coach/trainer aan de slag mag. Ik hoop het maar. Ik belde om te vragen of de afspraak eerder kon, dat was helaas niet zo. Maar hij zei wel dat hij me op sleeptouw wilde nemen om hier doorheen te komen. Deze man (P) is echt heel enthausiast en gedreven, mijn klachten passen heel goed binnen zijn specialisatie. Dus duimen.

Andere optie is nog een ggz instelling die los staan van mijn huidige ggz. Deze instelling biedt 1x p/w 2 uur psycholoog en 2x p/w 1 uur sporten met fysiotherapeut als behandeling. Op zich zou het kunnen werken, als de klik er is. Echter staan op hun website alleen maar 'simpele' diagnoses genoemd waarmee je in aanmerking zou kunnen komen en ik weet niet of ik daar tussen pas.

Met P is de klik er wel en daar heb ik mijn verhaal ook al eens verteld. Verhaal vertellen is ook altijd zo'n gedoe... overal waar je komt kun je alles opnieuw afdraaien

Zo was er een keuringsarts voor mijn rijbewijs: wat een ramproerist was dat zeg! Hij wilde zowat alleen over mijn zm-pogingen weten en verder niet. Ik ben ook niet door de keuring gekomen (het ging toen super goed maar 'wat er gebeurd was was te heftig' dus kan ik de komende jaren niet rekenen op een rijbewijs...

**Geplaatst**: 02-10-13 20:33

Re: Met psychische problemen mijn weg vinden in het leven...

Geplaatst: 02-10-13 20:33

Suikervrij vind ik ook een drama hoor, dat houd ik ook niet vol..

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-10-13 15:53

Geplaatst door de TopicStarter : 04-10-13 15:53

Upje:

vandaag heb ik een goede dag. Het eten is niet wat het moet zijn om af te vallen, maar ook niet in extremen te veel.
Vandaag: heb ik gebeld met de hoefsmid, toen met het ggz voor nieuwe pillen, toen mijn kamer opgeruimd en gestofzuigd, toen nog pillen gevonden

toen planners voor schoolwerk uitgeprint en daarna zelfs de tandarts gebeld voor een afspraak (help), hond uitgelaten en toen naar de pony's gereden, hoefsmid kwam daar, toen terug, en hond weer uitgelaten. Nu ging ik studieontwijkend gedrag vertonen door hier een bericht te typen ipv te gaan leren.

In vergelijking met de afgelopen dagen echt een mega omslag

Woensdag zat ik er compleet doorheen, inclusief herbelevingen en zooi. Donderdag besloot ik me mooi aan te kleden voor de afspraak die ik had met mijn oud-begeleider op vorige school. Werd een heel fijn gesprek, goed om de dingen weer eens anders belicht te zien. Het probleem waar ik op mijn huidige school tegenaan loop herkende hij, en we hebben samen een plan van aanpak gemaakt. (beetje ingewikkelde situatie, officieel ben ik nog leerling op mijn oude school, en af en toe spreek ik af met mijn begeleider van toen om even bij te praten).

Zaterdag hoor ik of ik verder mag met de personal trainer. Fingers crossed!

**Geplaatst**: 04-10-13 16:15

Geplaatst: 04-10-13 16:15

Hoi WWW,
hartstikke fijn, dat je een goede dag hebt - en hopelijk betekent dat niet alleen, dat je goede dingen doet, maar dat je je ook goed voelt!
$*\o/*$

Er is in elk geal een hoop werk uit je handen gekomen.

...en 1 bercht hier typen, om dat nou meteen studie ontwijkend gedrag te noemen is wel heel erg streng..

**Geplaatst**: 04-10-13 16:39

Geplaatst: 04-10-13 16:39

Hoi TS,
Knap dat je je verhaal hier durft te delen! Dat geeft aan dat je openstaat voor verandering en ontwikkeling. Heb je wel eens aan PMT gedacht? (psychomotorische therapie). Verder wens ik je succes! Keep your head up!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 10-10-13 21:19

Geplaatst door de TopicStarter : 10-10-13 21:19

Bedankt voor de pb'tjes en reacties hier.

Het lukt me niet om op ieder persoonlijk te reageren. Ben op, kapot en vreselijk moe. Voer de hele dag strijd met mezelf. Lig dan alleen maar in bed met suïcidale gedachten. Als ze er op het GGZ van zouden weten zouden ze me opsluiten. Maar dat is het laatste wat ik wil, dus probeer ik maar weer vol te houden.

Af en toe masker op en gaan; dan ga ik toch paardenvoer kopen of mee naar stal. Maar dan kom ik thuis en hoop ik dat het (lees: deze ellende) snel voorbij is. Ik kan het niet meer.

Afgelopen maandag was ik voor het eerst bij P van het trainingscentrum. Direct een pittige conditietraining met daarna een gesprek wat me erg wiebelig maakte. Ik schrok gewoon van wat ik zelf vertelde, hoe eerlijk ik was ook. Het ging over van jezelf houden. Maar ik heb stenen muren om mijn hart, om er niks in of uit te laten. Best wel verdrietig.

Ik mocht P altijd bellen als er iets was. Nou dat bleek ook moeilijk. Ik voelde me zo stom toen ik dinsdag belde

Heb gister en vandaag maar niet meer gebeld. Had het idee dat hij toch niks voor me kon betekenen. P kent mij nog niet zo lang, bovendien is het wel heel heftig waar ik mee kom.

Morgen weer een training. 8)7

**Geplaatst**: 11-10-13 14:57

Geplaatst: 11-10-13 14:57

Hoi WWW,
rot, dat het voor geen meter gaat momenteel!
Is P de persoonlijk begeleider...? Een pittige conditietraining kan in principe geen kwaad, in tegendeel. Bewegen is goed, ook als je in de sores zit.
Maar een gesprek waar je wiebelig van wordt, dat is matig!

En groot gelijk, dat je net opgenomen wenst te worden, ik heb dat voor mezelf altij af weten te houden. Het lijkt me, dat al die drukte, weg zijn uit mijn eigen omgeving en alle steun die ik daaraan heb (..en die ik met eigen handen heb georganiseerd...) mij meer kwaad zou doen dan goed.

Worldwideweb schreef:
over van jezelf houden. Maar ik heb stenen muren om mijn hart, om er niks in of uit te laten. Best wel verdrietig.

Ja, het is verdrietig.
Maar - het klinkt me ook in de oren als een overlevingsmechanisme.
En mij is

ingepeperd: waardeer die dingen, ze hebben het beste met je voor, al ben je er niet altijd blij mee.
Kennelijk was er ooit een reden, om je hart te pantseren. (Heel verdrietig!!)

En nu heb je die muur, om je te beschermen tegen nog meer onheil. Dat is de logica van de overleving.
En accoord, vroeger of laten heeft het zin, om zo'n stenen muur af te breken, langzaam en geleidelijk, terwijl je van a tot z let op de veiligheid. Keulen en Aken zijn ook niet op 1 dag gebouwd, dus een overlevingsmechansme afbreken is geen goed idee.
(Sloophamers klinken in eerste instantie leuk, want die muur IS helaas 'niets aan' - maar efkes een overlevingsmechansme overboord kieperen, luchtig stellen "dat het mal is, want het is nu niet meer nodig" - dat doet meer kwaad dan goed. Hopelijk is het nu niet meer zo hard nodig, maar dat zegt iets over de feiten in jouw omgeving. Niet over je innerlijk. Een trauma is niet weg, omdat je weg bent uit een gevaarlijke situatie.)

Worldwideweb schreef:
Ik mocht P altijd bellen als er iets was. Nou dat bleek ook moeilijk. Ik voelde me zo stom toen ik dinsdag belde

Bah bah, bah en nog eens bah...!!!
De kern van de zaak: voel je je op je gemak bij iemand!

In een van mijn favoriete boeken (Harry Potter en de Vuurbeker) staat een opmerking "iemand, waar je naartoe kunt gaan en je vraag kunt stellen, "without feeling stupid".

**Geplaatst door de TopicStarter** : 09-11-13 13:37

Geplaatst door de TopicStarter : 09-11-13 13:37

Update:

het gaat weer een stuk minder. Gisteren lukte het me niet om goed uit te leggen wat ik bedoelde aan mijn coach, waar ik dan weer erg verdrietig en overstuur van raakte.

Ging over ten alle tijde de keuze hebben jezelf op te pakken. Ik geloof niet dat dat zo werkt. Ik denk eerder dat er een soort rest-ziekte is die mij tegenhoud. Iemand die in een rolstoel heeft gezeten en die net weer kan lopen ga je toch ook niet vragen om elke dag een stuk te gaan hardlopen. Misschien mankeert hij wel iets waardoor dat simpelweg niet mogelijk is.

Bovendien kom ik er net achter dat ik aan een heel aantal symptomen van een depressie voldoe $:\$

Wikipedia schreef:
DSM-IV-criteria[bewerken]
Volgens de DSM-IV-TR-criteria[2] voor het diagnosticeren van een ernstige depressieve episode moeten één of twee van de volgende elementen aanwezig zijn:
A. Gedeprimeerde stemming (1) of verlies van belangstelling of genoegen (2).
Bij deze twee criteria moet worden uitgesloten dat ze zijn veroorzaakt door een lichamelijke aandoening of stemmingsincongruente wanen of hallucinaties. Het volstaat om één van deze symptomen te hebben indien het gepaard gaat met minstens vier van de volgende symptomen:
- Gedeprimeerde stemming gedurende het grootste deel van de dag.
- Duidelijke daling van belangstelling in aangename activiteiten. klopt, niks is leuk
- Veranderende eetlust en duidelijke gewichtstoename of gewichtsverlies.klopt, blijf jojo-en
- Verstoord slaappatroon of slapeloosheid of meer slapen dan normaal.klopt, ik slaap overdag
- Veranderingen in activiteitenniveaus, rusteloosheid of zich beduidend langzamer bewegen dan normaal.
- Vrijwel alle dagen vermoeidheid of energieverlies.klopt heel erg
- Gevoel van schuld, hulpeloosheid, bezorgdheid, en/of vrees.klopt, veel zorgen
- Verminderde capaciteit om zich te concentreren of besluiten te nemen.klopt heel erg
- Suïcidale gedachten.klopt, maar (gelukkig) nog niet allesoverheersend
B. De symptomen voldoen niet aan de criteria voor een gemengde episode.weet niet zeker
C. De symptomen veroorzaken klinisch significant lijden of belemmering in sociale, beroepsmatige of andere belangrijke omstandigheden.op school, thuis
D. De symptomen zijn niet het gevolg van directe fysiologische effecten van middelengebruik geen sprake van(bijvoorbeeld drugs of medicatie) of een somatische aandoening (bijvoorbeeld hypothyreoïdie).
E. De symptomen kunnen niet beter worden verklaard door rouw, bv. na het verlies van een geliefde persoon, de symptomen duren langer dan twee maanden of worden gekenmerkt door belemmering in het functioneren, preoccupatie met waardeloosheid, suïcidale gedachten, psychotische symptomen of psychomotorische retardatie. geen sprake van

Er kan onderscheid gemaakt worden in de ernst van een depressie aan de hand van het aantal symptomen, hierbij dient wel in ogenschouw te worden genomen dat de mate van lijdensdruk voor het grootste gedeelte de ernst van een depressie bepaalt.
In de literatuur wordt er van het volgende uitgegaan:
Symptoom depressie: Er wordt slechts voldaan aan een van de criteria van een depressie.
Syndroom depressie (Minor depression): Er wordt voldaan aan 2-4 symptomen.
Stoornis depressie (Major depression): Er wordt voldaan aan 4-9 symptomen.

Als ik mezelf zo teruglees wordt het misschien tijd voor een gesprek met mijn psychiater...

**Geplaatst**: 09-11-13 19:09

Geplaatst: 09-11-13 19:09

Hoi WWW,
een psychiater lijkt me nou niet direct nodig (tenzij je echt graag pillen wilt) - een psycholoog heeft veel meer benul van depressie dan een arts.

Maar wat je zegt over de coach klinkt mij bekend in de oren. Op zich zijn dat beroepsmatige optimisten - en in feite betaal je ze om jou toe te roepen van "kom op" en "je kunt het! ".

Maar een zorgvuldige diagnose: hoe sta je er voor, hoeveel kun je nu echt aan - dat kan/doet een coach niet.
En dat je overvraagd wordt - dat IS heel naar en ik snap dat je daar verdrietig van wordt. En in feite schiet de hele coach dan naast het doel, ofwel je schiet er weinig mee op. Het wordt eerder een last - en je hebt al zoveel op je schouders. ....!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 09-11-13 19:48

Re: Met psychische problemen mijn weg vinden in het leven...

Geplaatst door de TopicStarter : 09-11-13 19:48

Bedankt voor je reactie!

Bij een psychiater loop ik al jaren, ik slik ook al jaren pillen. Vandaar dat ik denk dat ik met mijn dokter hierover moet gaan praten. Ik kom al een tijdje niet meer bij de psycholoog.

Sowieso ga ik nogmaals proberen dit wel uit te leggen aan mijn coach. Hij gaat waarschijnlijk gewoon te snel voor me.

**Geplaatst**: 10-11-13 17:34

Geplaatst: 10-11-13 17:34

Een extra dingetje waar je naar zou kunnen kijken is de pil. Ik reageer zelf best heftig op hormonen, zelfs op de Mirena-spiraal had ik erg last van stemmingswisselingen en regelmatig een zwarte periode.
Voor mij (voorlopig dan) dus geen hormonen meer.

Zelf gaan diagnosticeren aan de hand van de DSM lijkt me zeer onverstandig. Dit is alleen een hulpboek voor psychologen. Daarbij valt me ook op dat je het eerste stuk volledig over slaat. Namelijk het stuk waarbij uitgesloten moet zijn dat het een gevolg is van een lichamelijke aandoening. Uit jouw verhaal lees ik dat het begonnen is met rugpijn.

Iets wat ik ook teruglees in je verhaal is dat je jezelf toch nog voorbij rent. En je draagkracht wordt alleen groter als je ervoor zorgt dat je draaglast even groot is als je kracht en dus niet groter. Als de draaglast groter is dan je kracht, zul je alleen maar meer kracht verliezen en het uiteindelijk dus niet redden. En dan eindig je uitgeput, down en met de gedachte: zie je nou wel, ik kan het niet.
Hoe moeilijk dus ook, je zult echt moeten accepteren wie je nu bent en wat je nu kan. Als je gewoonweg te moe bent om naar stal te gaan, doe het dan niet. Je zegt zelf dat je daarna alleen maar in bed ligt in de hoop dat het over gaat, dat is niet de gewenste uitkomst van naar stal gaan. Daar moet je opgeladen terug van komen, bewaar dat dus ook voor de betere dagen dat je er van kan genieten.
Je wilt nog al wat, voor HBO hoef je geen VWO te hebben. Je zegt zelf al dat je VWO 3 in 2 jaar moet doen. Hoe denk je dat VWO 4-5-6 er dan uit gaan zien? Vanaf de 4e wordt het VWO echt zwaarder. Waarom het jezelf zo onnodig moeilijk maken? Is het HAVO halen niet genoeg? Heb je dan niets bereikt?

Ook geef je aan dat stress veel met je doet. Lichamelijk en geestelijk. En dat je er dus geen goede copingstrategie voor gevonden hebt. Dat lijkt me dus ook zaak om mee te starten. En dan dus wel bij een psycholoog of als dat een stap te groot is kun je ook een cursus mindfulness doen, al zal dat misschien niet afdoende zijn.

En wat je zegt over de vergelijking met iemand die uit een rolstoel komt elke dag laten hardlopen, nee dat kan inderdaad niet. Maar iemand die uit een rolstoel komt en moet revalideren, die moet wel stukjes gaan lopen, met ondersteuning, wat al verschrikkelijk zwaar is. Zowel geestelijk (eerst gewoon kunnen lopen, en nu nauwelijks een paar stappen kunnen zetten terwijl je met je handen kan steunen op iets) en lichamelijk. En ja, dat zullen ze elke dag moeten ondergaan wil het effect hebben. En de keuze maken om elke dag die hele zware strijd aan te gaan en niet in bed te blijven liggen, ja die kun JIJ elke dag maken.
Dus vraag jezelf ook af: vraagt je coach je om elke dag te hardlopen of om die paar hele zware stappen te zetten? En heb jij zelf het vermogen om dat te beoordelen? Ook zet je jezelf best wel in een slachtofferrol, wat begrijpelijk is, maar zeer zeker niet helpend. Je tekortkomingen accepteren en van daaruit de mogelijkheden zien (sommige dingen lukken mij niet, of kosten mij meer moeite, maar ik kan wel...) is heel wat anders dan je tekortkomingen te gebruiken als reden waarom je dingen niet kan (ik kan er niets aan doen, het ligt buiten mijn vermogen, dus proberen heeft geen zin). Ook daarbij komt dus weer een stukje acceptatie kijken.

Een gesprek met een psycholoog lijkt me in dit geval niet overbodig. En dan iemand die het je gewoon durft te vertellen hoe het is en niet iemand die je handje vasthoudt. Die mensen heb je al (als ik het goed begrepen heb).

**Geplaatst**: 10-11-13 17:57

Geplaatst: 10-11-13 17:57

Janneke2 schreef:
Hoi WWW,
een psychiater lijkt me nou niet direct nodig (tenzij je echt graag pillen wilt) - een psycholoog heeft veel meer benul van depressie dan een arts.

Is niet helemaal waar. Psychiater heeft evenveel 'benul' daarvan, is daar ook voor opgeleid, heeft als extra dat hij ook medicijnen voor mag schrijven. Ze zijn alleen vaak minder opgeleid in andere behandelvormen, maar standaard behandelmethode zoals cognitieve gedragstherapie kan een psychiater ook heel goed uitvoeren. Wat dat betreft zit er echt maar heel weinig verschil tussen. Denk dat het verschil meer in de persoon zelf zit dan in zijn/haar beroep.

**Geplaatst**: 10-11-13 18:24

Geplaatst: 10-11-13 18:24

Ook niet helemaal waar. Een psychiater heeft medicijnen gestudeerd met als specialisme psychiatrie. Waar een pyscholoog dus meer bezig is geweest met de psyche van de mens en inderdaad ook de behandelvormen die daarbij komen kijken. Zit dus wel een groot verschil tussen.

**Geplaatst**: 10-11-13 18:28

Geplaatst: 10-11-13 18:28

Sassol schreef:
Ook niet helemaal waar. Een psychiater heeft medicijnen gestudeerd met als specialisme psychiatrie. Waar een pyscholoog dus meer bezig is geweest met de psyche van de mens en inderdaad ook de behandelvormen die daarbij komen kijken. Zit dus wel een groot verschil tussen.

Psychiatrie is uiteindelijk ook die stoornissen, dus is daar ook voor opgeleid. "Een psychiater beschikt dus over therapeutische kennis op het niveau van een psychotherapeut. In tegenstelling tot de psycholoog en psychotherapeut mag een psychiater naast het geven van een psychotherapeutische behandeling ook medicijnen voorschrijven. Daarom behandelt een psychiater vaak psychische klachten waarbij medicijnen een belangrijke rol spelen in de behandeling, zoals bijvoorbeeld schizofrenie, verslaving, persoonlijkheidsstoornis, psychose, dwangstoornis en bipolaire stoornis." (Bron: http://www.therapiehulp.nl/therapie/inf ... ut-soorten)

M.a.w. TS kan het ook prima aan haar psychiater voorleggen. Mocht die psychiater vervolgens vinden over onvoldoende kennis te beschikken dan kan deze TS altijd doorverwijzen. Het is nooit goed om iemand te adviseren hulp te gaan zoeken bij iemand anders dan waar ze onder behandeling zijn.

**Geplaatst**: 10-11-13 18:35

Geplaatst: 10-11-13 18:35

Ik kwam ook op die site. Een psychotherapeut kan dus ook een opleiding maatschappelijk werk gedaan hebben en daarna een opleiding tot psychotherapeut gevolgd hebben. Zo iemand zal dus andere kennis hebben dan een psycholoog die daarna deze opleiding volgt. Wel opletten: want de term psycholoog is niet beschermd in Nederland, dus zorg dat je een BIG-geregistreerde psycholoog hebt.
Er zit dus nogal een verschil tussen psychotherapeuten. Een psychiater heeft inderdaad ook de kennis van de opleiding psychotherapeut, maar niet de kennis van een opleiding psychologie.

En daar zit mijns inziens dan ook het grote verschil tussen een psychiater en een psycholoog (niet te verwarren dus met een psychotherapeut).

Even terugkomend op TS: het beste kun je denk ik dus een psychotherapeut zoeken die daarvoor een opleiding psychologie afgerond heeft.

**Geplaatst**: 10-11-13 18:44

Re: Met psychische problemen mijn weg vinden in het leven...

Geplaatst: 10-11-13 18:44

Ik ben een psycholoog onder behandeling van een psychiater en wat ik er tot nu toe (1 jaar) van heb gemerkt, zit er echt niet zoveel verschil tussen behalve de medicijnen.

Stel dat een arts TS voor haar rugproblemen medicijnen voor zou schrijven. Maar blijkbaar helpen die niet genoeg en TS gaat opzoek naar een andere arts die haar op een andere manier kan behandelen voor haar rug. Het zou het beste zijn voor TS als ze dat ook met de eerste arts overlegt, aangezien die haar al in behandeling heeft voor haar rug. Stel dat er wat gebeurt, medicatie moet worden aangepast of behandeling heeft een specifiek effect, hoe weet je dan wat door wat wordt veroorzaakt als je met twee verschillende dingen door elkaar bezig bent?

Het kan best dat TS profijt zou hebben van een andere behandelaar, of een andere vorm van behandeling, maar dan zal ze dat echt eerst moeten overleggen met haar psychiater, zeker gezien haar geschiedenis, voordat er dingen mis gaan. Als je zo snel psychotisch raakt, is het ook niet heel verstandig om zomaar wat dingen te gaan proberen. Ook al heeft die andere persoon verstand van wat hij of zij aan het doen is, je kan niet zomaar tussen andermans behandeling door gaan zitten rommelen. Een goede psycholoog/therapeut/e.d. zal dan ook aangeven dat TS het eerst met haar psychiater moet bespreken voordat ze iets gaan doen.

Ik snap dat iedereen hier heel graag goede adviezen wil geven en het beste voor heeft met TS, maar ik denk dat het beste advies kan worden gegeven door de mensen die haar al behandelen. Die kennen haar, kennen haar geschiedenis, en zeker bij een suicidale en psychotische geschiedenis is dat heel erg belangrijk.

**Geplaatst**: 10-11-13 18:54

Geplaatst: 10-11-13 18:54

Dat dat overlegt moet worden met de psychiater en HA ging ik eigenlijk vanuit. Maar dat is misschien niet terecht, goed dat je dat nog even uitschrijft Ukkiee. Het beste kun je (als het nodig is uiteraard) je dan ook door laten verwijzen door je HA of psychiater. Die zullen namelijk ook een kort lijntje met elkaar moeten houden zodat iedereen weet wat er gedaan wordt en of dat wel samen gaat.

**Geplaatst**: 11-11-13 00:45

Geplaatst: 11-11-13 00:45

Ukkiee schreef:
Psychiatrie is uiteindelijk ook die stoornissen, dus is daar ook voor opgeleid. "Een psychiater beschikt dus over therapeutische kennis op het niveau van een psychotherapeut. In tegenstelling tot de psycholoog en psychotherapeut mag een psychiater naast het geven van een psychotherapeutische behandeling ook medicijnen voorschrijven. Daarom behandelt een psychiater vaak psychische klachten waarbij medicijnen een belangrijke rol spelen in de behandeling, zoals bijvoorbeeld schizofrenie, verslaving, persoonlijkheidsstoornis, psychose, dwangstoornis en bipolaire stoornis." (Bron: http://www.therapiehulp.nl/therapie/inf ... ut-soorten)
.

Misleidende info!!!!!

Een psychiater studeert eerst zes jaar voor basisarts. Na enige jaren werk als basisarts niet in opleiding komt de vijfjarige specialisatie. Met nadruk op medicijnkennis en het herkennen van dingen als delier, alzheimer en psychose - en idd als derde tak: gesprekken voeren en cognitieve psychologie.

Een psycholoog/ psychotherapeut heeft qua jaren opleiding iets vergelijkbaars gedaan. Vijf jaar psychologie plus een speciliatie van vier jaar in de lastiger zaken in psychotherapie.

Maar als het gaat om wie weet nou meer en is beter toegerust om de lastiger psychische zaken te handelen, heeft de psychotherapeut vele jaren opleiding meer achter de kiezen.

**Geplaatst**: 11-11-13 11:55

Geplaatst: 11-11-13 11:55

Janneke2 schreef:
Een psycholoog/ psychotherapeut heeft qua jaren opleiding iets vergelijkbaars gedaan. Vijf jaar psychologie plus een speciliatie van vier jaar in de lastiger zaken in psychotherapie.

Psychologie is tegenwoordig vier jaar en dan heb je gelijk je aantekeningen. Dus mag je aan het werk. Natuurlijk doe je daarna nog extra cursussen e.d. maar dat geldt ook voor psychiaters. Die postdoc opleiding doen er maar relatief weinig. Weet niet of je zelf psycholoog/psychiater bent, maar denk dat er in de tussentijd aardig wat dingen zijn veranderd.

Het ging er om dat er niet zo héél veel verschil zit tussen de kennis van een psychiater en psycholoog, enkel op gebied van behandelingen zal een psycholoog meer weten. Maar daarvoor zal een psychiater dan ook doorverwijzen. Waar het mij om gaat is dat TS nu wordt aangeraden hulp elders te gaan zoeken, terwijl ze al onder behandeling is. En dat door mensen die allemaal vinden er zelf erg veel verstand ervan te hebben (althans, zo komt het op mij over). Allemaal prima, maar vraag me af of jullie er daadwerkelijk verstand van hebben, ook van suicidale en psychotische klachten, want dat maakt het nog duizendmaal gevaarlijker.

**Geplaatst**: 11-11-13 14:53

Geplaatst: 11-11-13 14:53

Ukkiee schreef:
Psychologie is tegenwoordig vier jaar en dan heb je gelijk je aantekeningen. Dus mag je aan het werk.

Nee.
Na (helaas) 4 jaar ben je geen drs., maar wel master. Als master (of als drs.) mag e aan het werk, je bent dan simpelweg "basis"psycholoog.

Ukkiee schreef:
Het ging er om dat er niet zo héél veel verschil zit tussen de kennis van een psychiater en psycholoog, enkel op gebied van behandelingen zal een psycholoog meer weten.

Nou - kennis en ervaring over gedrag, non verbale communicatie, manipulatie en noem maar op: dat zit ruimschoots in de opleiding tot drs/ master psychologie.
Een psychiater die zojuist, na het artsenexamen (en een paar jaar "arts niet in opleiding") begint als "psychiater in opleiding" weet hier vanuit de artsenopleiding vrij weinig van. En in de opleiding tot psychiater is het maar een onderdeel (naast kennis van psychofarmaca en herkennen van allerlei psycho/neurologische aandoeningen).

**Geplaatst**: 11-11-13 15:03

Geplaatst: 11-11-13 15:03

Janneke2 schreef:
Ukkiee schreef:
Psychologie is tegenwoordig vier jaar en dan heb je gelijk je aantekeningen. Dus mag je aan het werk.

Nee.
Na (helaas) 4 jaar ben je geen drs., maar wel master. Als master (of als drs.) mag e aan het werk, je bent dan simpelweg "basis"psycholoog.

Ukkiee schreef:
Het ging er om dat er niet zo héél veel verschil zit tussen de kennis van een psychiater en psycholoog, enkel op gebied van behandelingen zal een psycholoog meer weten.

Nou - kennis en ervaring over gedrag, non verbale communicatie, manipulatie en noem maar op: dat zit ruimschoots in de opleiding tot drs/ master psychologie.
Een psychiater die zojuist, na het artsenexamen (en een paar jaar "arts niet in opleiding") begint als "psychiater in opleiding" weet hier vanuit de artsenopleiding vrij weinig van. En in de opleiding tot psychiater is het maar een onderdeel (naast kennis van psychofarmaca en herkennen van allerlei psycho/neurologische aandoeningen).

Mag ik vragen hoe je aan dergelijke informatie komt? Vind het heel knap dat je nee durft te zeggen terwijl ik op dit moment met een psychologie master bezig ben. En dus héél goed weet hoe lang de opleiding duurt en wat je daarna wel of niet mag/kan/weet.

Als master ben je gewoon klinisch psycholoog of welk specialisatie je dan ook hebt gekozen. En mag je dus ook diagnoses stellen, behandelingen geven, e.d. En ik weet niet hoe lang de opleiding tot psychiater duurt, maar qua kennis en ervaring wat jij opnoemt die een psycholoog zou moeten hebben... Ervaring 6 maanden, kennis 1 jaar heel basaal en 1 jaar wat meer gedetailleerd. Dus, nee, dan vind ik niet dat een psycholoog de dingen beter moet weten dan een psychiater.

**Geplaatst**: 11-11-13 15:36

Geplaatst: 11-11-13 15:36

Ukkiee schreef:
Als master ben je gewoon klinisch psycholoog of welk specialisatie je dan ook hebt gekozen. En mag je dus ook diagnoses stellen, behandelingen geven, e.d.

Het is erg off topic, maar dit klopt niet.
Er zijn mensen "BIG geregistreerd klinisch psycholoog" - maar dat is na een opleiding psychotherapie.
En je kunt idd in je master kiezen voor de richting "klinische psychologie" (wat aan te bevelen is, als je wilt gaan behandelen. Kies je voor onderwijskunde, functieleer, arbeid en organisatie, etc. ligt dat toch echt anders.)

En een psychiater leert als arts hele andere dingen in zijn/haar studie dan een psycholoog. Die kunnen nuttig zijn. (Maar die tijd komt in mindering op allerlei psychologische, sociale, communicatie etc. etc. dingen.)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 10-12-13 21:55

Geplaatst door de TopicStarter : 10-12-13 21:55

UPDATE

Het gaat iets minder slecht met mij

- School ben ik tijdelijk mee gestopt;
- Ik ben deze week begonnen met een dagschema, wat voor nu bestaat uit vaste tijd opstaan & vaste tijd naar bed;
- PT heb ik nog 2x per week en ik heb een sport/beweegschema waardoor ik dagelijks er uit moet;
- Met eten vecht ik tegen mijn eetverslaving, overdag gaat het nog aardig maar de avonden zijn zwaar. Ik was gewend mezelf te troosten en te belonen met eten, vooral alle kl*te gevoelens weg stoppen met eten.

Tips om af te kicken van Binge eating zijn welkom :Y)

Het is moeilijk, dat heb ik inmiddels door.

Maar overall positief, daar gaat het om

**Geplaatst**: 11-12-13 13:00

Geplaatst: 11-12-13 13:00

Worldwideweb schreef:
Het gaat iets minder slecht met mij

Joepie!!! $*\o/*$ $*\o/*$ $*\o/*$
Je hebt de goede weg te pakken (en nou maar doorgaan

) maar dit IS nu al goed!

Worldwideweb schreef:
- School ben ik tijdelijk mee gestopt;
- Ik ben deze week begonnen met een dagschema, wat voor nu bestaat uit vaste tijd opstaan & vaste tijd naar bed;
- PT heb ik nog 2x per week en ik heb een sport/beweegschema waardoor ik dagelijks er uit moet;
- Met eten vecht ik tegen mijn eetverslaving, overdag gaat het nog aardig maar de avonden zijn zwaar. Ik was gewend mezelf te troosten en te belonen met eten, vooral alle kl*te gevoelens weg stoppen met eten.

Ik zal niet zeggen dat het net zwaar is, maar zo te lezen is je eetverslaving secundair en het werk is in feite om het bingen overbodig te maken.

Vwb. belonen: dat klinkt mij (in elk geval voor mezelf) te veel in de oren naar "ik bekijk en beoordeel mezelf, en afhankelijk van wat ik vind, beloon ik mezelf of straf ik mezelf".
Ik heb daar ooit van gemaakt, dat ik "die lerarenblik" niet meer wilde, ik heb afgesproken, "dat ik goed voor mezelf zorg". Gaan er dingen mis, dat denk ik er over na, probeer ik te leren, etc. Zijn dingen moeilijk, probeer ik te verzinnen wat en wie etc. mij zou kunnen helpen. En van tijd tot tijd geef ik een feestje. (Okee - dat is uiteraard een beloning, maar de vreugde staat net iets meer voorop.)

Jaren ben ik een troosteter geweest. Toen ik plm. een jaar terug anders ging eten, verdween dat. (Het lichamelijke aspect van troosteten was/ is ongeveer dit: mijn avleesklier was in matige conditie. Dus bij iedere emotie voelde ik acuut honger ging ik trillen, me naar voelen, etc.) De lichamelijke trucs zijn, dat ik op een nuchtere maag 5 minuten krachtsport doe, vooral (plantaardige) eiwitten eet (noten, mjam!!) en mbt. vetverbranding geldt dat als je te weinig carnitine, vitamine B, zink, ijzer of magnesium in je lijf hebt, het niet lukt. (En lukt het wel, dan krijg je dus een prachtige, stabiele bloedsuikerspiegel. Mind: ik heb regelmatig bloedonderzoek gehad, er was geeneens hypoglycemie te zien...)

MAAR: troost is natuurlijk wel hartstikke belangrijk!!!
Ooit leerde ik op yoga 'de oefening van de 5 zintuigen'.
Je kunt jezelf via ieder zintuig belonen, troosten en feestjes vieren...!

Vraag je af: "wat zou ik nu willen ruiken..." Wellicht parfum. Of bloemen, of wierook. Of van die geuren van essentiele olie.
En: geef jezelf dan die geur!
Je kunt je verdiepen, als je daarvoor voelt in de "vertaling" van die verschillende geuren – en daar eventueel je voordeel mee doen.
Ceder maakt rustig, zo'n boom die STAAT in de grond met een loodrechte pinwortel. Of sinasappel maakt blij en geeft een mediterraans optimisme. Of geranium, dat stelt, dat je de nare dingen van het leven kunt wegwerken. Marjolein kan troosten en kaneel geeft een 'omhullend' gevoel.
...of wat je verder maar prettig vind. Geuren werken diep door in je emoties!!

Proef: ontwikkel een favoriete theesoort. Of als je een echte drogist naast je Ap Heijn weet: ruik, of je zoethout lekker vind. Vrouwenmantel met valeriaanwortel kan kalmerend werken. En thee "moet" vooral ook lekker zijn. Goudsbloem kan zeer smakelijk zijn, of berk, of...
verder hebben vele supermarkten allerlei "zwarte thee met smaakje", er is witte thee, groene thee (met allerlei smaken) er zijn kruidenmengsels in de handel - ga op zoek.
(En ook van kruiden en smaken zijn er allerlei vertalingen, als je dat leuk vindt.)

Trek je favoriete kleur aan. (Niet te veel zwart, als je je akelig voelt.) Ik heb bijv. T-shirts en truien in alle kleuren van de regenboog in de kast.
Zodat, als ik een "ik wil blauw" dag heb, ik iets blauws aan kan trekken. Uiteraard kun je ook een mooie gekleurde shawl over je bank leggen of een mooie, knalpaarse omslagdoek omdoen...
En als je zin hebt: ga verven, koop wasco, ga tekenen. Ik kan zelf totaal niet een vorm netjes weergeven, maar een rode cirkel met een blauwe driehoek er omheen - soms lucht ht toch op om zoiets te tekenen.

Voel met je handen. Aai je hond - of je pluche beer. Of ga breien of weven. Of masseer jezelf. (Google eens op 'ttouch' van Linda TJ. http://www.ttouch.com/examplesTTouch.shtml)
Bij yoga is er een oefening, dat je een lapje zijde krijgt, met de opdracht in vervoering te raken van het tasten.
En: voelen met andere stukken huid 'mag ook', hoor. Of je slaat een wollen omslagdoek om. (Of als je Linda Tellington leuk vind: kijk eens bij de verschillende 'body wraps'.)
Je gezicht tegen een ijszakje uit het vriesvak leggen kan heerlijk zijn als je hoofdpijn hebt. In deze tijd van het jaar is wellicht zo'n kersenpittenzak (hittepit) voor in de magnetron (eerst nat maken!) en dan iets lekker warms uren in je nek of op schoot of rond je voeten....
Of: leg 1 gelpad in het vriesvak en kook er 1tje in de magnetron: dan kun je jezelf (voorzichtig en met mate!) wisselbaden geven.

...en dan je 5e zintuig: geluid. Zelf zingen kan leuk zijn, of een instrument bespelen (als dat niet te moeilijk is, het gaat om stress afbouwen) maar je kunt ook een cd opzetten. Bach die rustig maakt en structureert. Of "slagerij van Kampen" als je boos bent. Of Mozart, of Vivaldi "die juicht, omdat het leven het leven is" (de boffert...) maar ook van treurnis weet. Of gewoon The Beatles, "van toen oma nog jong was"..... Ik heb een CD met harpmuziek, dat troost.
Of liedjes uit een periode, dat je je redelijk gelukkig voelde.

Je kunt als mens je emoties vastzetten in je spieren, dus af en toe je schouders losdraaien (of wat je verder allemaal precies doet met PMT) is prima - maar soms komt er dan prompt een huilbui. ("Dat kun je er maar beter uitgooien" - maar als je je al akelig voelt, "moet" er ook wat troostends tegenover staan. Welke geur kan jou troosten...? Welke smaak...? Welke kleur..? Etc.)

Ontspanningsoefeningen zijn ook belangrijk, onderzoeken hoe je je stress kunt "afbouwen". Bijv.:"Ik maak een plank vrij voor mijn lievelingsboeken, lekker onder handbereik".
Een mooi plaatsjesboek (van sail, of met paarden, of jonge katjes).
Een heerlijke roman "om in te wonen".
Leg een plakboek aan, met mooie herinneringen, lieve briefjes, etc. Waarin je dingen opschrijft, waar JIJ trots op bent, dingen die goed gegaan zijn, mooie dingen die je gezien hebt, etc.
Als je fietst of wandelt: neem je telefoon mee en ieder mooi gezicht "acuut vasteggen".

Sucses!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-08-14 19:42

Geplaatst door de TopicStarter : 20-08-14 19:42

Update: 8 maanden later...

Het gaat over het algemeen best wel goed met me $*\o/*$

Ik ben gestopt op het VAVO: motivatie was op en zonder motivatie is het niet te doen. Besloten dat ik zonder middelbare school papiertje door het leven zal gaan.

Ik ben in de tussentijd nog op 4 reizen (voor mensen met een beperking) mee geweest als begeleider; van te voren zie ik er vreselijk tegenop maar eenmaal bezig ben ik de gelukkigste mens op aarde. Krijg ook veel waardering van gasten en onze chef. Erg leuk.

Mijn relatie (totaal 1,5 jaar geduurd) is over. We blijken gelukkiger zonder elkaar, dus nu verder als goede vrienden. Even wennen, maar wel blij dat het zo gelopen is.

Ik begin 26 september op mijn nieuwe opleiding! Via via ben ik bij een opleiding uitgekomen die helemaal bij mij lijkt te passen: alternatief, zorg, HBO, 1 dag per week, en ik mag het eerste jaar proberen, als ik het haal mag ik door met de rest van de opleiding.

Een hoop goede dingen dus

Neemt niet weg dat ik me af en toe vreselijk voel. Zeker in deze tijd van het jaar dat het weer richting herfst gaat.

Waar ik nu nog mee bezig ben:

Rijbewijs; heb het nog steeds niet en wacht op beslissing van het CBR. Inmiddels wel nieuwe keuring gehad en die verliep een stuk positiever dan de vorige.

Keramiek; ik ga een cursus volgen waar ik erg naar uitkijk.

Personal training/coach: ben nog steeds met P aan het werk. Afgelopen tijd vooral met het mentale stuk bezig geweest. Sinds vorige week zijn we weer fanatiek aan het sporten, dat is 2x per week samen met P en 1x nog in een groepje olv collega van P. Ook ga ik een eetschema krijgen waar ik me aan moet gaan houden (help!!).

Al met al, stukken beter dan toen ik dit topic maakte!!

Nomineer dit bericht ×