Geplaatst Superwoman: Dat ik moet praten met mijn ouders en moet aangeven dat het niet goed gaat, dat weet ik. Helaas praat ik al jaaaren niet goed met ze en vind ik het zó ontzettend moeilijk om te praten hierover. Iedere keer dat ik wou praten of uberhaupt iets vertelde, wat niet eens over school of mijzelf hoefde te gaan, was niet goed, mondde uit in ruzie. Alsof ze juist wat ik leuk vinden, hun niet leuk vinden, om mij te pesten. Of dat zo is of niet, is de vraag. Maar dit brengen ze op sommige momenten zeker over..
Hevonen: Het vervelende is dat iedereen om mij heen de juiste keuze opleiding heeft gemaakt, dus er is ook niemand met wie ik het kan delen. Ben ook nog wel is te vinden op het asiel, maar daar werken gaat hem niet worden. Ja, dat kan wel, maar dan word het vrijwilligerswerk. Ook niks mis mee natuurlijk, maar dit is voor mij wel de reden er minder te komen
Rosanne_: Ik ben dus iemand die eerder hulp zoekt van buiten. Mijn ouders blijven dan doorvragen op een vervelende manier en op niet geschikte momenten, en dat maakt me mij ongemakkelijk voelen bij hun. Hele tijd heb ik dat ook gehad toen ik er wel voor uit kwam bij hun, en dat maakte de thuissituatie juist niet beter.. Maar ook hulp van buitenaf zoeken is gewoon zo'n grote stap... Té groot als je het mij vraagt, op dit moment.
Bedankt voor jullie antwoorden allemaal weer!
