Bokt.nl

**Geplaatst**: 04-09-13 10:56

Re: (beginnend)Depressie,wanneer onderneem je stappen (erkennen)

Geplaatst: 04-09-13 10:56

even een snelle tip : er zijn online programma's voor hulp bij depressie. dus online therapie eigenlijk.
De zijn bewezen effectief . Misschien vindt je dat wel prettiger dan gelijk zo'n traject bij een psycholoog.

**Geplaatst**: 04-09-13 11:01

Geplaatst: 04-09-13 11:01

pmarena schreef:
Overigens past hyperventilatie er perfect bij

Is ook heel logisch.. Op het moment dat je stress hebt ga je niet tot je buik ademhalen, als je snapt wat ik bedoel. Je gaat steeds hoger ademhalen met als gevolg dat je ademhaling korter wordt. Op het moment dat jij dit jaren aan een stuk doet is het niet anders dan dat je constant gaat hyperventileren.

Ik ben een 3 maanden geleden getest. Mijn ademhaling was best schokkend. Ik haal gemiddeld een 21x per minuut adem terwijl een "normaal" mens dit gemiddeld in rusttoestand 8 keer per minuut doet.

Nu leven wij nederlanders over het algemeen al wel best gehaast dus er zullen genoeg mensen zijn die hier een klein beetje overheen zitten.. Maar in gevallen zoals TS, ik en vele andere is dit een net iets ander verhaal.

**Geplaatst**: 04-09-13 11:02

Geplaatst: 04-09-13 11:02

Anna_Dani schreef:
Je ziet dit soort klachten inderdaad bij mensen die zich niet willen "aanstellen" en perfectionistisch zijn. Het wordt tijd dat we wat liever voor onszelf worden en wat meer aan onszelf denken. Een beetje egoïsme is zo slecht nog niet. Niemand anders dan jijzelf kan ervoor zorgen dat je gelukkig wordt. Cliché!

Daarom

Ik lees dit ook bij TS:

- als het wel weer gaat dan vind ze het overdreven om er iets aan te doen
- het is lastig om te veranderen
- ze heeft het geld nodig
- enz. allemaal redenen waarom het is zoals het is en ze het gevoel heeft dat ze gaan kant op kan

Zo heb ik ook 3 jaar gedacht terwijl ik eigenlijk na ene half jaar al wist dat dit niet goed ging.
Had ik toen meteen actie ondernomen dan had het niet zo ver hoeven komen dat ik uiteindelijk last kreeg van die angstaanvallen / hyperventilatie.

En als het eenmaal zover is dan ben je echt het bokje hoor

Ik zat dan ook niet met een plastic zakje te panikeren maar voelde me gewoon (soms dagenlang) hondsberoerd en had bij vlagen het idee dat ik een hartaanval had, heel eng

De ellende is ook dat je van een stoere meid die nergens van onder de indruk is, dan ineens verandert in zo'n bangescheiterd die liever maar nergens naartoe gaat uit angst om weer zo de controle kwijt te raken :(:)

**Geplaatst**: 04-09-13 11:05

Geplaatst: 04-09-13 11:05

pmarena schreef:
De ellende is ook dat je van een stoere meid die nergens van onder de indruk is, dan ineens verandert in zo'n bangescheiterd die liever maar nergens naartoe gaat uit angst om weer zo de controle kwijt te raken

Je slaat de spijker op z'n kop! $_/-\o_$

**Geplaatst**: 04-09-13 11:05

Re: (beginnend)Depressie,wanneer onderneem je stappen (erkennen)

Geplaatst: 04-09-13 11:05

Je wordt bang van het bang zijn...

**Geplaatst**: 04-09-13 11:12

Geplaatst: 04-09-13 11:12

Juistem.

Je wordt bang om angstig te worden....en daardoor ben je al angstig

Ik ben eigenlijk heel erg met beide voeten op de grond. Het is zoals het is. Leven is niet altijd leuk. Sommige dingen moeten gebeuren, heeft geen zin om daar over te zeiken of piekeren want gebeuren moet het toch.

Nooit bang geweest voor de tandarts ofzo. Natuurlijk niet leuk en ja het kan pijn doen, maarja het moet nu eenmaal

Maar tegenwoordig ben ik echt al een week vantevoren aan de schijt bij het idee dat ik zo achterover in die stoel moet liggen en niet weg kan, bweuh

Ben dan helemaal kapot tegen de tijd dat het zover is...maar dan als ik in die stoel lig heb ik mezelf eigenlijk prima onder controle en is er weinig aan de hand

Maar de week daarvoor voel ik me dus zwaar küt....zo nutteloos en zo zonde -O-

En dat is dus bij bijna alles. Moet er bvb. ook niet aan denken om op vakantie of een dagje weg te gaan ook, brrrr, wordt al nerveus bij de gedachte -O-

**Geplaatst**: 04-09-13 11:21

Geplaatst: 04-09-13 11:21

Oke als je zzp-er bent wordt het moeilijker.
Ik zou nu zoals eerder is gezegd opschrijven hoe je je op slechte momenten voelt en dan een afspraak maken bij de HA.
Je hoeft niet perse naar een psycholoog van de GGD, je kan ook kiezen voor een eerste lijn psycholoog die zelfstandig werken.
Dan zal je verzekering na moeten kijken wat je hiervoor vergoed krijgt.

Mijn ervaring is dat een eerste lijn psycholoog beter werkt, dan zo'n eentje van de GGD.
Maar dat is per persoon verschillende natuurlijk

**Geplaatst**: 04-09-13 11:27

Re: (beginnend)Depressie,wanneer onderneem je stappen (erkennen)

Geplaatst: 04-09-13 11:27

Tja, moeilijk...als je werk je ziek maakt dan zal je toch iets moeten veranderen, als je op een gegeven moment niet meer kan werken erdoor dan heb je nog een groter probleem

En wanneer je met (andermans) kinderen werkt is het ook wel lekker als je een beetje stabiel bent / blijft

Wellicht dat iets van slaapmiddelen ook al zorgen voor een betere nachtrust waardoor je alles wat beter aan kan, maar als je diep ongelukkig wordt van het moederen de hele dag dan zal er toch iets moeten veranderen als het zo erg is dat je er echt depressief van dreigt te raken :(:)

Maar wellicht dat kleine veranderingen al kunnen helpen, zoals wat meer met die kinders naar buiten, andere dagindeling, wat andere leeftijden...

**Geplaatst**: 04-09-13 11:57

Geplaatst: 04-09-13 11:57

Neem alle stappen die je maar kunt verzinnen, die wellicht iets je situatie zouden kunnen verbeteren. Elke vertraging hierin kan het proces alleen maar langer laten voortduren. En zoals eerder gezegd "je moet voor jezelf opkomen".

**Geplaatst**: 04-09-13 12:00

Geplaatst: 04-09-13 12:00

misschien dat een psycholoog je al kan helpen om goed te relativeren, om er even tussenuit te zijn. Je kunt dan ook wsl oefeningen krijgen die je zelf kunt gebruiken om zo dit werk langer vol te houden (aangezien je het tijdelijk wilt doen toch?)
Van baan veranderen is ook een goede optie denk, maar kan me voorstellen dat dat in deze tijd niet makkelijk is, zeker niet met je baby.

Heb zelf een paar afspraken gehad met een eerste-lijn psycholoog ivm chronische zieke via de arbo. Vond dat interessant, want we hebben het toen in de overgebleven tijd ook over "haar" werk gehad. Je moet dus wel zelf je probleem en oplossing kunnen zien. ze kan je wel de juiste richting in sturen, maar niet alles voorkauwen. Maar moet zeggen dat ik er verschillende had gebeld voor een eventuele afspraak, waar ik er bij 1 zo goed als ruzie mee kreeg, haha. Die had echt geen idee van mijn ziekte en dacht zelf van wel.

Succes iig.

**Geplaatst**: 04-09-13 12:05

Re: (beginnend)Depressie,wanneer onderneem je stappen (erkennen)

Geplaatst: 04-09-13 12:05

Je bent nog maar net getrouwd
Je hebt net een kind gehad
Je werkt
Je hebt verplichtingen naar anderen
Man werkt full-time

... need I say more?

**Geplaatst**: 04-09-13 12:22

Re: (beginnend)Depressie,wanneer onderneem je stappen (erkennen)

Geplaatst: 04-09-13 12:22

Ja, Jannepauli, ben wel benieuwd wat jouw mening daarover is. Niet dat dit mijn topic is, maar vind het wel interessant om van gedachten te wisselen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-09-13 12:36

Geplaatst door de TopicStarter : 04-09-13 12:36

Bedankt voor al jullie reacties weer. Ik reageer nu via mobiel dus lukt niet goed om uitgebreid te reageren en te quoten.

Ik moet vanmiddag 15.40u bij de HA zijn. Ik neem de uitslag van de internettest maar mee voor de zekerheid. Vindt het wel eng hoor.

Net wat meerdere zeggen, sommige zijn hard voor zichzelf en zo ben ik ook . Niet aanstellen, gewoon doorgaan. Valt allemaal wel mee, het is niet anders etc.
Maar ik denk ook dieper na nu. Ik heb een behoorlijk 'zware' zwangerschap gehad. Vanaf week 10 vele bloedingen gehad, 2 keer opgenomen tussendoor in het ziekenhuis, en steeds met een bloeding weer naar het ziekenhuis, zou het nu mis zijn? Heb last van de bekken gehad, en uiteindelijk opgenomen met zwangerschapsvergiftiging wat tot vroeggeboorte leidde.
Nu ben ik een nuchter persoon, en ik ben er ook helemaal niet bezig verder. Maar zou het kunnen dat ik hier onbewust diep van binnen toch een klap van mee heb gekregen ofzo? Zou het er misschien nu pas uitkomen? Ik weet het niet. Wellicht heeft het er wel mee te maken.

Jennepauli, ik snap eerlijk gezegd je post niet zo

Hoe zie jij dat dan? Aanstellen en wennen aan het echte leven, of zie jij het als aanleiding?

**Geplaatst**: 04-09-13 12:41

Re: (beginnend)Depressie,wanneer onderneem je stappen (erkennen)

Geplaatst: 04-09-13 12:41

Ik zie de paar punten die ik noemde als 'aanleiding' - je hebt behoorlijk veel hooi op je vork en zoals je in je laatste post schreef zijn er heel wat dingen gebeurd met je.
Ik denk dat het belangrijk is dat je je huidige leven analyseert - wat moet wel, wat kan niet en je probeert een balans te bereiken. Jezelf 'nuchter' noemen klinkt voor mij al als een ontkenning van de gevoelens die je kennelijk dwars zitten. Je bent er niet mee bezig zeg je. Werkelijk? Want je hebt ergens behoorlijk last van. Erkennen wat te zwaar, te veel of te moeilijk is - is een begin.

**Geplaatst**: 04-09-13 12:49

Re: (beginnend)Depressie,wanneer onderneem je stappen (erkennen)

Geplaatst: 04-09-13 12:49

succes!

Volg je gevoel en laat je niks aanpraten waar je niet 100% achter staat. Juist wanneer je het zwaar hebt is het belangrijk om bij jezelf te blijven.
Wil niet zeggen dat je niet open moet staan, maar dat sta je toch wel volgens mij.
Je moet gewoon goed nadenken over welk pad er bij jou past en welke je dus in moet slaan.

**Geplaatst**: 04-09-13 13:00

Geplaatst: 04-09-13 13:00

KletsKoekje schreef:
Al geruime tijd heb ik zelf het gevoel tegen een depressie aan te hikken.
Nu is het zover dat ik zo ontzettend slaap tekort heb omdat ik zo ontzettend onrustig ben.
Hierdoor heb ik ook weer meer migraine en ik heb heel erg het gevoel te willen huilen (en dat gebeurd ook wel eens).(...)
Hoofdzakelijk is het werkgerelateerd , tenminste dat is wat de emmer voor mijn gevoel doet overlopen, het zijn meerdere dingen bij elkaar.
(...)
Er zijn momenten dat ik denk nu kan het niet meer, ik ben echt depressief en ik ben er helemaal klaar mee, blabla dan ben ik echt helemaal down. Dat soort momenten denk ik ook dat het beter is om naar de HA te gaan.
Maar er zijn ook gewoon goede momenten en dan denk ik onzin, slaat nergens op, en ik ga vol goede moed verder.

Hoi Kletskoekje,
een depressie voelt idd ongrijpbaar: op die momenten dat het beter gaat, is op zichzelf het prima, om vooral te genieten en te doen, wat gedaan moet worden.

Maar: neem wel serieus, wat er nu met je gebeurt.
LOS van allerlei etiketten!!!!

De officiele definitie van depressie is vrij simpel: een veredeld turflijstje. (Vast wel her en der op internet te vinden, maar ergens is het een onding.)

Uit psychisch en fysiologisch onderzoek naar depressie komt oa. naar voor, dat "uitputting" een uitstekende voedingsbodem is voor depressie. Onverwerkte zaken uit het verleden trouwens ook.
Verder treedt een verschijnsel op, dat in vaktermen "stress sensibilisatie" wordt genoemd: al sdingen tegen zitten en je stress ervaart, wordt de drempel steeds lager, waardoor steeds meer dingen jou bakken stress gaan geven (...en je gaat dus op zijn hollands van kwaad tot erger).
Dingen als hyperventilatie en migraine passen helaas ook in het plaatje.
Het is zaak, dat die neerwaartse spiraal niet verder naar beneden gaat.

Voorlopige conclusie: de stress *moet* naar beneden!
Om te beginnen: beter slapen.
IK heb standaard -tryptofaan en L-glutamine naast mijn bed staan, voor 'als het niet lukt'. Beiden zijn aminozuren (..eiwitten...) die idealiter voldoende in je voedsel zitten, maar denkbaar heb je momentele te veel stress.
Ik zal dadelijk een paar oefeningen posten die hyperventilatie kunnen inperken. In grote lijnen gaat het er wel om, dat je als mens gaat hyperventileren, "als het je te veel wordt", om niet te zeggen, de dingen je letterlijk naar de keel grijpen. (En is dat waar je iets tegen zou moeten doen - niet tegen het symptoom 'hyperventilatie - maar als gezegd, het is ook een kwestie van de neerwaartse spiraal stoppen.

Verder is het belangrijk, de onrust in te dammen.
Soms is de onrust "een groot brok verdriet, dat ik nu niet kan behappen". Of een enorm vat oude woede - of wat dan ook. Het kan zin hebben, na te denken of je ergens zo'n vat met oude rotzooi hebt liggen - als je daar "de druk van de ketel haalt" scheelt dat vaak enorm in de onrust. Je schreef ook over "Dit triggert ook weer mijn verleden, ondanks dat ik mijn verleden wel heb verwerkt, bij me blijven zal het, en blijft een bodem waar al het andere op voort gaat."
Al sincestvrouw snap ik niet precies, wat je hier nu mee bedoelt.
Als je verleden nu wordt getriggerd (...stress sensibilisatie...) dan is het dus nog niet compleet verwerkt. Too bad - maar je kunt beter NU aanpakken, dan "de rugzak met enige resterende stenen" nog jarenlang rondzeulen. En: ontmoedigende woorden, dat "je verleden altijd bij je zal blijven (in een negatieve zin)" - daar eb je niets aan. En: ik spreek uit ervaring: geloof dit soort vergif gewoon niet. je verleden is (ook als daar horrors inzitten zoals incest) een bron van kennis en kracht, zodra het verwerkt is.
En: trauma's verwerken, dat duurt anno 2013 geen jaren meer van loeizware gesprekken, met technieken zoals emdr kan een en ander relatief snel gebeuren. (Een leuk artikel over emdr staat hier: http://nl.wikipedia.org/wiki/Eye_moveme ... processing)
Heel rot, dat je wel 3 jaar bij de GGZ hebt gelopen, maar nu zit met dit resultaat! (elaas: vele psychologen "blijven maar praten over nare gebeuretnissen" - zodat je 'logische verstand' wordt aangesproken. Nou is je logische verstand beslist nuttig - maar dat is niet de plek in je hoofd, waar de trauma's zitten. Met emdr worden je 'emotionele hersenen' aangesproken, delen die niet reageren op "alleen maar praten" maar wel krek verantwoordelijk zijn voor heel veel stress.

**Geplaatst**: 04-09-13 13:04

Geplaatst: 04-09-13 13:04

Hoi Kletskoekje, goed dat je toch een afspraak hebt...!

Laat het etiket depressie voor wta het is, maar vertel wel uitgebreid, hoe het met je gaat!

En idd: wat ik ook herken is het hard zijn voor jezelf: ik ken het onder het woordje "overleven".
Dat is nuttig, maar altijd maar doorgaan, alsof er niets aan de hand is - dat IS erg vermoeidend.

En zo te lezen had je idd ook een zware zwangerschap, dus heb je meer "op je nek gehad" dan alleen maar een zwagerschap (..die werk is!!) en bevalling (..die in het engels niet voor niets labour heet!) en de zorg voor de nieuwe wereldburger.

Dus heel erg goed, als je 'de mogelijke uitputting' voor kunt zijn, en op alle daar toe strekkende manieren de stress kan afbouwen - en zodra er weer iets meer puf is, alsnog je verleden de nek omdraaien!!

Ik duim om 15.40

**Geplaatst**: 04-09-13 13:07

Geplaatst: 04-09-13 13:07

ik zou toch wel hulp zoeken, helaas heeft mijn moeder dat niet gedaan 6 jaar geleden,
was ook werk wat heel erg hoog zat en tegen depressie, er kwam 1 druppel bij en dat deedt de emmer overlopen.
Ze werd opgenomen voor 3 maanden, een half jaar later nogmaals.

Nu gelukkig stabiel, maar zodra ik merk aan haar dat ze een 'masker' heeft neem ik al contact op.

Beter er tevroeg erbij zijn dan te laat

**Geplaatst**: 04-09-13 13:13

Re: (beginnend)Depressie,wanneer onderneem je stappen (erkennen)

Geplaatst: 04-09-13 13:13

allereerst wat goed dat je het van je afschrijft! en het zelf ook erkent. Jeetje wees je wel bewust dat je leventje best wel veranderd hoor als je moeder bent, mn de eerste maanden bepaald de kleine hoe jou dag eruit ziet er dat is best lastig, ik vond dat ook een zware periode kon niet ineens meer iets doen nee dan moest de kleine bv slapen. Ik denk dat het belangrijk is dat je iig weer een goede nachtrust gaat krijgen dan kun je alweer wat meer aan misschien kan de huisarts je een inslaper voorschrijven. Sterkte vanmiddag, gewoon je verhaal doen, daar is hij voor. laat je weten hoe het is gegaan!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-09-13 13:18

Geplaatst door de TopicStarter : 04-09-13 13:18

Dank voor je berichten Janneke, betreft nachtrust heb ik een tijd melatonime (of hoe heet het?) genomen, Resc Bach spray ofzoiets en nu een nieuwe middel dat Melissa....(nog iets).. heet.
Daarnaast gebruik ik af en toe slaapmedicatie temazepam om bij te tanken. Dit helpt echter allemaal niet zo.
Temazepam helpt wel wat met inslapen maar slaap er niet echt dieper of langer door. Wordt nog steeds meerdere malen wakker.

Ik ben benieuwd, ik zal straks wel posten hoe het gegaan is.
Tot die tijd blijf ik tegen mezelf zeggen straks eerlijk en uitgebreid te zijn en het niet zo-zo af te doen dat het wel meevalt en maar een kwart te vertellen.
Toch vind ik het maar niets naar de HA, voel me gelijk zo'n zeikerd... Pff

**Geplaatst**: 04-09-13 13:25

Re: (beginnend)Depressie,wanneer onderneem je stappen (erkennen)

Geplaatst: 04-09-13 13:25

Allerlei middeltjes onderdrukken alleen maar wat de oorzaak zou kunnen zijn.
Als je toch naar de HA gaat: vraag 's of ze wat bloed kunnen onderzoeken m te kijken of je hormoonspiegel in orde is. Je hebt tenslotte net eenkind gehad.

**Geplaatst**: 04-09-13 14:01

Re: (beginnend)Depressie,wanneer onderneem je stappen (erkennen)

Geplaatst: 04-09-13 14:01

echt niet je bent geen zeur! wrs haalt ie je toch even door de molen heen op bloedarmoede etc, dat kan ook geen kwaad. Kop op he ga je echt redden!

**Geplaatst**: 04-09-13 14:03

Geplaatst: 04-09-13 14:03

Het lijkt wel of ik mijn eigen verhaal lees.

Ik heb cogniatieve therapie gehad, dat heeft mij erg goed geholpen.
De eerste keer dat ik bij de huisarts kwam met deze klachten kreeg ik een vervanger en diazepam voor geschreven: nachtrust zou je goed. Ik geloof werkelijk dat ik heel gevaarlijk was voor mijn kinderen, kon ze niet uitstaan! Ze hoefde maar iets te doen en ik begon te schreeuwen.
Dacht dat alles aan mij lag, ook het werk. Gelukkig op het werk ook in gesprek, dit is verbeterd en sta ik steviger in mijn schoenen.
Thuis gaat het beter maar ook met Up en Downs. Ben veel alleen 's avonds en onze jongste zoon wil niet altijd gelijk slapen waardoor ik zeer vermoeid raak. Dat zijn momenten dat ik de deur achter mijn dicht wil doen en weggaan.
IK ben geen moeder moeder, ik wil met mijn paard bezig zijn. Dacht dat dat wel even tussendoor kon; kinderen krijgen, maar ja ze willen je ook zien en je houdt ook zoveel van ze.
Ik hou mij vast aan de gedachte dat het volgend jaar beter gaat, ben nu echt aan het overleven.
Ik wil nog bioresenantie gaan doen om mijn lichaam te zuiveren, heb ook veel lichamelijke klachten.

Wat ik eigenlijk wil zeggen is: ga naar de huisarts die stuurt je naar een eerste lijns therapeut en ga daar de dingen op een rijtje zetten.
Je kunt wel doorgaan maar je komt jezelf tegen en dan is de weg naar herstel langer. Ook is het dan makkelijker om in een moeilijke periode even weer naar je therapeut te gaan.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-09-13 19:32

Geplaatst door de TopicStarter : 04-09-13 19:32

Even kort vanaf mobiel.

Heb oxazepam gekregen voor het dieper slapen.
Daarnaast gaf ze als advies toch even rust te nemen en de 'ziektewet' in te gaan - maar ze mag geen advies geven over werk haha. Lekker dubbel.
Ik heb aangeven dit niet naar de ouders te durven. Dat komt voor hun uit het niets natuurlijk want ik laat anderen niets merken. Als moet ik zeggen dat mijn moeder het van de week wel doorhad.
Morgen toch maar werken ondanks dat ik denk dat ik compleet instort want kan het niet maken nu nog zo kortdag af te zeggen. Dan vrijdagochtend nog tot 14u en dan eens goed bedenken hoe of wat.
A.s vrijdagmiddag terug naar huisarts hoe het gaat/gegaan is en eventueel toch nog andere medicatie en doorverwijzing.

Oh en ik wil iedereen bedanken voor jullie berichtjes en dat ik dit bij jullie kwijt kon.
Voel me er zo alleen in staan..

**Geplaatst**: 04-09-13 19:35

Geplaatst: 04-09-13 19:35

Wel goed dat je huisarts zo begripvol is.
Je bent nooit alleen, alleen voelt het wel vaak zo.
Heel veel sterkte in ieder geval!!

Nomineer dit bericht ×