Bokt.nl

**Geplaatst**: 15-07-13 13:56

Geplaatst: 15-07-13 13:56

Yinnar schreef:
Mijn eerste reactie is ook nee. Ik heb onlangs een workshop gehad omtrent psychische klachten en arbeid i.v.m. mijn werk. Het is belangrijk dat je niet thuis gaat zitten kniezen en zo nog verder in een neerwaartse spiraal raakt. Blijf werken al is het gedeeltelijk. In jouw geval is ook mijn advies, ga naar je huisarts en vraag om hulp. En daarmee bedoel ik mentale begeleiding. Stop niet met werken! Werken kan juist een stuk afleiding zijn.

Er zijn mensen van TS afhankelijk en van haar oordeel, als zij labiel is, vind ik het eigenlijk niet verantwoordelijk dat ze "gewoon" aan het werk gaat want dan gaan mensen ervan uit dat ze daar ook toe in staat is. En als ik het zo lees dan vind ik haar eigenlijk daar niet toe in staat. Vraag hulp op je werk - is er een HR afdeling of een vertrouwenspersoon waar je naar toe kunt én ga naar je HA. Het is belangrijk dat mensen om je heen weten hoe je je voelt zodat je er mee aan de slag kunt en dat jijzelf maar ook anderen veilig zijn.

**Geplaatst**: 15-07-13 14:37

Geplaatst: 15-07-13 14:37

Molzebeer schreef:
Ik heb vooral het gevoel dat mijn emmer vol is. Ik ben verder niet depressief (ik ben over het algemeen een vrolijk persoon) maar ik ontwikkel wel depressieve gevoelens door gewoon maar door te gaan. Ik ben ook bang dat de stress die ik heb slecht is voor mijn kindje-in-wording.

Wat ik ga doen:
Nu mijn leidinggevende bellen en me ziek melden voor morgen. Afspreken dat ik woensdag weer contact opneem nadat ik met de huisarts heb gesproken.

Ik denk zelf aan een tijdje gedeeltelijk ziek melden, alleen de cliënten doen die ik aan kan. En dat op een gegeven moment weer op gaan bouwen. Wat ik nog niet weet is of ik me gelijk gedeeltelijk of eerst even 100% ziek wil melden. Wat ik ook nog niet weet is of ik verder hulp wil. Ik denk dat het me gewoon te veel geworden is. Doorgaan zoals het nu gaat is voor mij in elk geval geen optie.

Hoi Molzebeer,

Goede beslissingen!!!
Even een pas op de plaats - en als je meer weet (woensdag na de ''ha'') een volgende beslissing nemen.

"Alleen die clienten, die je aankunt" lijkt me prima.
(En laat vooral je lichaam of je intuitie beslissen. Denk aan client 1 - en voel, hoe je je voelt. Bij het geringste signaal van hoofdpijn, misselijkheid of wat dan ook is het "nee". Schuldgevoel "maar dat geldt voor driekwart van mijn mensen...!!" zo goed mogelijk

buiten de deur houden! Jij gaat doen, wat jij nu aankan - en verder he-le-maal niets! (Met excuses voor mijn schoolfrikketoon!!)

In het kader van 'het ontwikkelen van depressieve gevoelens': veel mensen worden helaas depressief van uitputting. (Practisch gezien: tijdens/na een periode 'met veel stress', ingrijpende gebeurtenissen, etc.)
So please, wees dat voor!

En idd: je zwangerschap en je kindje vergen ook energie. De gebruikelijke vorm daarvoor is zwangerschapververlof 6 weken voorafgaand aan de uitgerekende datum - maar uiteraard: vanaf dag 1 gebeurt er van alles in je lijf en dat kan energie vergen. (De een merkt het nauwelijks, de ander meer - maar vanaf dag 1 vraagt het energie.)
Dus ook iets, om rekening mee te houden.

Laatst bijgewerkt door Janneke2 op 15-07-13 14:39, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 15-07-13 14:38

Geplaatst: 15-07-13 14:38

Janneke2 schreef:
Citaat:
Het is alleen aan een bedrijfsarts om te bepalen of iemand wel of niet geschikt is om te werken.

Nee, die beslissing ligt te allen tijde bij jouzelf, alleen jij kan dit bepalen.
Is de arbo arts het er niet mee eens, dat is er een conflict. ("Ook dat nog...!") Maar niet minder of meer dan een conflict.
Jij bepaalt, of je gaat/ kan werken, ja of nee..)

Nee, je hebt het recht om je ziek te melden maar een bedrijfsarts bepaalt of dit terecht is en of je wel of niet in staat bent om te werken. Vindt de bedrijfsarts dat je kan werken dan MOET je werken of tegen het advies van de bedrijfsarts in bezwaar gaan en een deskundigen oordeel aanvragen bij het UWV. Zo is het en niet anders. Het is mijn werk nl.

Citaat:
Bij deze klachten is het belangrijk dat je hulp zoekt en daarnaast het werk niet staakt. Dan zal je alleen maar verder in die neerwaartse spiraal belanden. Blijf werken. Al is het maar voor halve dagen.

Janneke2 schreef:
Daar zit iets in - maar als je "niet meer kunt" - dan kun je niet meer, punt uit.
Dat moet voorop staan en daar valt niet mee te marchanderen.
OF er een neerwaartse spiraal gaat optreden dat weet niemand.
(En zou die optreden, dan nog kun je ook daar best iets tegen doen.)

Voorkomen is beter dan genezen. Zelfs psychologen zeggen dat (gedeeltelijk) werk naast therapie van essentieel belang is omdat indien je thuis blijft kniezen de kans heel groot is dat het slechter met je gaat wat herstel niet ten goede komt. Het hoeft niet te betekenen dat je fulltime blijft werken. Je zou terug kunnen gaan naar halve dagen en vandaar uit op de termijn weer opbouwen naar volledig. Met het dienstverband wat TS heeft (24 uur) zou het voor haar helemaal goed zijn gedeeltelijk te blijven werken en zoals ze zelf al aangeeft met cliënten die ze aankan.

Deze klachten zijn al ontstaan voordat TS zwanger werd. Ze heeft in ieder geval wel begeleiding nodig om te voorkomen dat ze verder afglijdt. De stap naar de huisarts is prima. Zoek naar adequate begeleiding. Je leidinggevende inlichten is ook een goede stap. Maak afspraken over het werk. Wat kan je wel en wat niet. Geen patiënten ontvangen? Misschien administratieve taken voor een paar uur? Blijf in ieder geval aanwezig. Dat is echt belangrijk.

**Geplaatst**: 15-07-13 14:50

Geplaatst: 15-07-13 14:50

TS, als een cliënt van je met zulke klachten naar je toe kwam, wat zou je die persoon aanraden? :)*

Verder ben ik het met Yinnar eens, gedeeltelijk blijven werken kan juist goed voor je zijn, maar in de eerste plaats zou je naar de huisarts moeten. Misschien is het zo dat je klachten verergeren door je zwangerschap en dat een simpel voedingssupplement (bij voorbeeld) al kan helpen.
Naar de huisarts gaan kost niets extra, alleen wat tijd, maar een huisarts kan altijd doorverwijzen mocht het nodig zijn.

Verder zal de arbo-arts hoogstwaarschijnlijk ook vragen of je al naar de dokter bent geweest, als je jezelf zou ziekmelden.

**Geplaatst**: 15-07-13 14:53

Geplaatst: 15-07-13 14:53

Yinnar schreef:
bedrijfsarts bepaalt of dit terecht is en of je wel of niet in staat bent om te werken. Vindt de bedrijfsarts dat je kan werken dan MOET je werken of tegen het advies van de bedrijfsarts in bezwaar gaan en een deskundigen oordeel aanvragen bij het UWV. Zo is het en niet anders. Het is mijn werk nl.

Accoord. Is min of meer precies hetzelfde: als werknemer bepaal je zelf - is de arboarts het er niet mee eens, dan is er ("ook dat nog...") een juridisch conflict.
En okee - ik leg de nadruk meer op autonomie ("je voelt als mens zelf het beste, hoe je je voelt") en de rechten van de werknemer dan de exacte juridische teksten.

Yinnar schreef:
Voorkomen is beter dan genezen. Zelfs psychologen zeggen dat (gedeeltelijk) werk naast therapie van essentieel belang is omdat indien je thuis blijft kniezen de kans heel groot is dat het slechter met je gaat wat herstel niet ten goede komt.

Svp. graag 1 ding tegelijk!!!!

Ik ken idd deze mening van psychologen.
Maar ruk het nou niet uit de context!
Die mening geldt bij burn out, en wat het moet voorkomen is dat de angstprikkel (...waar de meeste psychologen helaas weinig vanaf weten...) tijdens het thuiszitten groter zou worden.
(Zoals bij spinnenfobie geldt, dat je spinnen niet moet gaan vermijden... Dat een fobisch iemand ondertussen aan giga spanning bloot wordt gesteld, komt in dit verhaal niet zo heel erg uit de verf, maar is helaas wel zo.)

En idd: voorkomen is beter dan genezen: "ellende voorkomen" houdt doorgaans in: eerst afstand nemen en elementair uitrusten.
Wie al compleet overvraagd is, aanduiden als (...ik weet niet exact, aan wiens adres ik deze kritiek richt, maar ik ga het wel zeggen...) iemand die thuis zit te kniezen getuigt van weinig respect en weinig inzicht: uitrusten is nl. geen luxe. En het gaat ook niet over een fobie.
Gezonde mensen doen dat elke dag, uitrusten - vaak meerdere keren op een dag (dat draagt ook nadrukkelijk bij aan die gezondheid...).
Wie voorbij een bepaald punt is overvraagd, kan het niet meer, uitrusten. (En dat is dan het eerste wat moet worden aangepakt bij burn out, omdat rust als gezegd geen luxe is.)

Yinnar schreef:
Met het dienstverband wat TS heeft (24 uur) zou het voor haar helemaal goed zijn gedeeltelijk te blijven werken

Eh - hoezo dat dan...?
24 uur is voor haar al het maximaal haalbare.

(Not to mention: ik kom uit een onderwijsfamilie. 24 uur voor de klas staan is een full time job. En als je als maatschappelijk werkster "een aantrekkelijk typ" bent, lijkt 24 uur me ook een full time job.)

**Geplaatst**: 15-07-13 15:11

Geplaatst: 15-07-13 15:11

Nee Janneke, geen juridisch conflict. Ik weet ook niet waar je dat vandaan haalt. De bedrijfsarts is nu eenmaal leidend of iemand wel of niet kan werken. Zegt hij dat je kan werken dan kan je twee dingen doen. Of gaan werken of een deskundigen oordeel aanvragen. Is m.i. niets juridisch aan. Is het recht van een werkneemster als ze het niet eens is met het advies van een bedrijfsarts. Is de uitslag van het deskundigenoordeel ook dat je kan werken dan zit er verder niets anders op.

Wat betreft een burn-out...dit is een term maar bestaat niet. Check de DSM IV, staat het niet in. In de DSM V die eigenlijk in mei zou uitkomen maar nog even op zich laat wachten is het ook niet meegenomen. Het is niet erkend. Het is een algemene naam voor psychische klachten. Ik kan hier nog verder op doorgaan maar dan ga ik nog verder off topic en is het voor mensen die het niet kennen acacadabra)

Wat betreft de 24 uur dat betekent even aangenomen 3 dagen. Een week telt 7 dagen wat inhoudt dat indien TS 3 halve dagen gaat werken ze naast de 4 "vrije" dagen nog 3 halve dagen heeft om tot zichzelf te komen. Anders dan bij fulltimers die over het algemeen 5 dagen werken. Dan heb je alleen het weekend om bij te komen.

(en also not to mention; ik heb een 40 urige werkweek -wat er meestal 50 of meer zijn- en krijg elke dag veel ellende te horen en moet mensen helpen, ik begrijp de functie van TS dan ook volledig maar blijf bij het standpunt dat gedeeltelijk blijven werken belangrijk is voor haar, I've been there too))

**Geplaatst**: 15-07-13 16:00

Geplaatst: 15-07-13 16:00

Jullie vergeten, denk ik, dat je als HSP ook zwaar overprikkeld kan raken bij 24 uur werken per week. Juist wij hebben behoefte aan extra rust en tijd voor onszelf. Dan is het heel leuk dat werk als afleiding kan dienen, maar als je al overprikkeld bent en ook nog een emotioneel zwaar beroep heb, dan werk je jezelf alleen maar verder de grond in. In dat opzicht kan TS er juist baat bij hebben thuis te blijven en te rusten.
Punt blijft dat je goed naar je lichaam moet luisteren. Leren herkennen wanneer het gaat roepen dat het genoeg is. Dat is lastig, zeker icm een zwangerschap.

Ga op je gevoel af TS. Als jij denkt dat het beter thuis te blijven, moet je dat zeker doen. Maar als je juist afleiding nodig denkt te hebben, kan je ook blijven werken.

**Geplaatst**: 16-07-13 09:40

Geplaatst: 16-07-13 09:40

Yinnar schreef:
Nee Janneke, geen juridisch conflict. Ik weet ook niet waar je dat vandaan haalt. De bedrijfsarts is nu eenmaal leidend of iemand wel of niet kan werken. Zegt hij dat je kan werken dan kan je twee dingen doen. Of gaan werken of een deskundigen oordeel aanvragen. Is m.i. niets juridisch aan. Is het recht van een werkneemster als ze het niet eens is met het advies van een bedrijfsarts. Is de uitslag van het deskundigenoordeel ook dat je kan werken dan zit er verder niets anders op.

Noem het, hoe je het noemen wilt.
Als je het niet eens bent met de arts, die door je werkgever wordt betaald, kun je / heb je idd het recht (da's iets juridisch) het oordeel van een andere hotemetoot aan te vragen.
Dat is niet direct een gang naar de rechter, dat klopt.
Zaken als "word ik doorbetaald vanwege de ziektewet - of volgt ontslag wegens werkweigering" vind ik beslist juridisch.

Yinnar schreef:
Wat betreft een burn-out...dit is een term maar bestaat niet.

Andermaal: noem het, hoe je het noemen wilt - maar sommige patronen en klachten bestaan helaas maar al te goed.

Yinnar schreef:
Check de DSM IV, staat het niet in.

Klopt - en daar hoort het ook niet, want het is geen echt psychische ziekte (en vandaar dat ik het hele psychologenverhaal over "blijf vooral op je werk komen" natte vingerwerk vind).
Psychologen, die een uitspraak doen over hoe te handelen bij lichamelijke aandoeningen - soms heeft het zin, soms niet.

Yinnar schreef:
en also not to mention; ik heb een 40 urige werkweek -wat er meestal 50 of meer zijn- en krijg elke dag veel ellende te horen en moet mensen helpen, ik begrijp de functie van TS dan ook volledig maar blijf bij het standpunt dat gedeeltelijk blijven werken belangrijk is voor haar, I've been there too

Ik wil grif geloven, dat dit psychologen argument voor sommigen - kennelijk ook voor jou hout sneed.
Maar was jij "i have been there too" op dat moment ook zwanger - en ben je nog een HSP.er ook...?

**Geplaatst**: 16-07-13 09:52

Geplaatst: 16-07-13 09:52

chevax schreef:
Nee. Door je ziek te melden, ga je je "slachtoffer-"rol alleen maar bevestigen. Maar ik denk dat je dit wellicht beter met een arts kunt bespreken. Je huisarts kent jou.

Wat een misselijke opmerking dat ze dmv ziekmelden haar slachtoffer rol zou bevstigen..Nee dit soort opmerkingen werkt uitstekend hoor als je je al rot voelt ..

**Geplaatst**: 16-07-13 09:54

Geplaatst: 16-07-13 09:54

wisten jullie dat, dat de eerste 3 maanden van de zwangerschap het meeste mis kan gaan, in deze tijd wordt het kindje 'gemaakt' en juist in de eerste 3 maanden moet je rust nemen i.p.v zeggen ach het is nog zo klein ik kan nog wel volgas doorwerken. na die 3 maanden hoeft het kindje alleen nog maar te groeien dus kan je wat meer hebben.

luister naar je gevoel en doe wat goed is voor jou en je kindje, ongeacht wat een ander daar van zegt. ik wens je heel veel sterkte en beterschap!

**Geplaatst**: 16-07-13 09:56

Geplaatst: 16-07-13 09:56

Pluttersput schreef:
Ziek melden en een afspraak maken bij de huisarts
Ik ben ook hoogsensitief, en herken mezelf heel erg in de situatie die jij nu beschrijft, maar dan 3 jaar geleden. 3 jaar geleden had ik mezelf ook niet meer in de hand. Zag nergens nog de lol van in en voor mij was het op dat moment ook vaak de gedachte dat het misschien beter zou zijn als ik er niet meer was. Ruzie maken om alles, boos worden om alles, en vooral mijn bed niet meer uit willen.
Ik ben toen naar een huisarts gegaan, en die heeft me meteen doorverwezen naar een psycholoog. Conclusie? Zware depressie. Ik moest op dat moment stoppen met alles. School moest ik neerleggen, en alles wat een verplichting was moest ik laten gaan. Wel dingen blijven doen die ik vroeger leuk vond, zoals het naar de paarden gaan. Dat moest omdat ik wel iets moest blijven doen, ik moest een reden hebben om op te staan.
Een half jaar heb ik bij de psycholoog gelopen, en het heeft me nog eens anderhalf jaar gekost om te komen waar ik nu ben. Maar neem vooral de tijd voor jezelf. Leer je grenzen kennen, en ga daar niet overheen. Vooral niet nu je zwanger bent.

Echt, mij advies, ziekmelden en naar de huisarts

Herkenbaar en zou ook mijn advies zijn..ziekmelden en huisarts en idd zelf gaan kijken waar je knelpunten liggen en denk aan jezelf..De ´maatschappij´kan het nog zo mooi voorspiegelen over hoe het zou moeten zijn of wat het beste is voor je maar ENKEL JIJZELF voelt en weet wat goed voor je is.
Ik wens je veel wijsheid en rust toe en probeer te genieten van je zwangerschap

**Geplaatst**: 16-07-13 09:57

Geplaatst: 16-07-13 09:57

jaime_andrea schreef:
chevax schreef:
Nee. Door je ziek te melden, ga je je "slachtoffer-"rol alleen maar bevestigen. Maar ik denk dat je dit wellicht beter met een arts kunt bespreken. Je huisarts kent jou.

Wat een misselijke opmerking dat ze dmv ziekmelden haar slachtoffer rol zou bevstigen..Nee dit soort opmerkingen werkt uitstekend hoor als je je al rot voelt ..

Ik zie daar echt geen misselijke opmerking in, hoor. Als je thuis gaat zitten, ga je je in veel gevallen alleen maar slechter voelen, want het enige waaraan je kunt denken, is de situatie. Dus wat daar misselijk aan is?

**Geplaatst**: 16-07-13 10:12

Geplaatst: 16-07-13 10:12

Wat een misselijke opmerking dat ze dmv ziekmelden haar slachtoffer rol zou bevstigen..Nee dit soort opmerkingen werkt uitstekend hoor als je je al rot voelt ..[/quote]

Ik zie daar echt geen misselijke opmerking in, hoor. Als je thuis gaat zitten, ga je je in veel gevallen alleen maar slechter voelen, want het enige waaraan je kunt denken, is de situatie. Dus wat daar misselijk aan is?[/quote]

Nou ik vind door deze opmerking dat je suggereert dat ze dr eigen niet zo moet aanstellen en hup..kop op gewoon doorgaan en niet zomaar vrij nemen.
Je kent of herkent de situatie niet van TS en ik ben van mening dat je haar niet een slachtoffer rol kan toezeggen..
Voor TS is dit een groot probleem en ik denk dat ziekmelden en uitzoeken waar haar knelpunten liggen en ermee leren omgaan dmv rust en therapie een beter resultaat heeft voor haar op lange termijn dan het altijd maar doorgaan en doorgaan en doorgaan omdat dat maatschappelijk gewenst is of word

**Geplaatst**: 16-07-13 10:17

Re: Moet ik me ziekmelden of niet?

Geplaatst: 16-07-13 10:17

jaime_andrea: misschien heb je niet gezien dat "slachtoffer" tussen haakjes stond? Je leest in ieder geval meer dan ik bedoel.

**Geplaatst**: 16-07-13 10:22

Geplaatst: 16-07-13 10:22

Tjeempie, Het is beter om gewoon naar de huisarts te gaan of naar een ander daarvoor aangewezen persoon te raadplegen, in plaats van Bokt. Hier komen al dan niet goed bedoelde opmerkingen, waar je uiteindelijk toch niets mee kan of die je frustreren. Hoe goed ook bedoeld. Uiteindelijk weet je zoals ik lees dat zelf eigenlijk ook prima.

**Geplaatst**: 16-07-13 10:31

Geplaatst: 16-07-13 10:31

Citaat:
Nee. Door je ziek te melden, ga je je "slachtoffer-"rol alleen maar bevestigen. Maar ik denk dat je dit wellicht beter met een arts kunt bespreken. Je huisarts kent jou.

Citaat:
Wat een misselijke opmerking dat ze dmv ziekmelden haar slachtoffer rol zou bevstigen..Nee dit soort opmerkingen werkt uitstekend hoor als je je al rot voelt ..

Citaat:
Ik zie daar echt geen misselijke opmerking in, hoor. Als je thuis gaat zitten, ga je je in veel gevallen alleen maar slechter voelen, want het enige waaraan je kunt denken, is de situatie. Dus wat daar misselijk aan is?

Ik vind het aan elkaar hangen van de malle veronderstellingen.
Wat precies zou en slachtofferrol zijn...? Okee - wellicht is het goed, als TS assertiever wordt en een lagere workload op zich neemt. (Je altijd maar alle rotklussen late aanwrijven, dat zou je slachtoffergedrag kunnen noemen. Maar dan heeft af en toe thuis "zitten" best zin.)

Of zou "slachtoffergedrag" gaan over, dat TS meldde, "dat ze hopeloos labiel" zou zijn...? Ook dan is doorploeteren niet de optie, zou ik zeggen.

Waarschijnlijk is "ik voel me schuldig, als ik niet blijf doorploeteren tot ik er bij neerval" in de ogen van de scrijfster geen slachtoffergedrag (in mijn ogen kan dit schuldgevoel maar beter de nek worden omgedraaid).

Verder is "thuis zitten" een invulling. De vraag was: "ziektewet of niet".
Mensen in de ziektewet zijn weliswaar verlicht om aan hun herstel te werken - en
Dat *iemand*, TS of wie dan ook, thuiszittend, inderdaad niet anders doet dan "alleen maar slechter voelen, want het enige waaraan je kunt denken, is de situatie" - het zou kunnen, maar OF het daadwerkelijk zo is, dat weet je niet. (Het is wel verwant aan het psychologenadvies, om vooral op de werkplek te blijven komen, want anders ga je een fobie opbouwen....)
Iemand kan ook "thuis zitten", diep ademhalen en eindelijk eens iets ontspannends doen, het huishouden doen, vriendinnen opzoeken, of eindelijk eens die enorme achterstand aan -tig klussen wegwerken - noem maar op.

**Geplaatst**: 16-07-13 13:13

Re: Moet ik me ziekmelden of niet?

Geplaatst: 16-07-13 13:13

Maar om het huishouden te doen, vriendinnen opzoeken of die enorme achterstand aan klussen weg te werken hoef je je niet ziek te melden.
Je mag mijn post malle veronderstellingen vinden, je valt over het woord "slachtoffer" dat tussen haakjes staat.

**Geplaatst**: 16-07-13 19:29

Geplaatst: 16-07-13 19:29

Wellicht hoef je je, om het huishouden te doen, vriendinnen opzoeken of die enorme achterstand aan klussen weg te werken niet ziek te melden - maar zo lees ik de openingspost van TS niet....

**Geplaatst door de TopicStarter** : 19-07-13 16:49

Geplaatst door de TopicStarter : 19-07-13 16:49

Hallo,

Even een update want die hebben jullie wel verdiend met al die meelevende reacties en zelfs pb berichten! Ik zit sinds dinsdag thuis en dat was de juiste beslissing voor mij. De huisarts gaf aan dat ik twee weken niets moet doen dat we dan gaan kijken naar hulp ed. Mijn leidinggevende heeft dit advies overgenomen, ik zag er "gelukkig" heel slecht uit dinsdag dus het was haar snel duidelijk dat het echt niet ging. Ik keek o.a. heel wazig omdat ik dubbel zag. Ik heb nog een aantal gesprekken gedaan voor overdracht en toen kon ik naar huis. Ze gaan me nu ook 2 a 3 weken niet bellen. Over 3 weken naar de bedrijfsarts.

De laatste dagen zijn raar geweest. Ik ben niet ziek maar ook weer wel. Ik kan bijna niets doen zonder beroerd te worden. Maar echt niets doen vind ik moeilijk. Ik ben bijv. even bij mijn opa en oma op bezoek geweest maar kwam er kapot vandaan. Gister boodschappen gedaan, ging ook al niet. Dus vandaag maar niets. Ik kan eigenlijk alleen maar slapen, heel vreemd! Maar er is wel een stuk stress van me af gevallen nu wat al heel fijn is. Ik slaap ook wat beter. Nog wel paniekaanvallen maar wel wat minder.

Ik moest me wel ziek melden zie ik nu in. De beschrijving in de op was misschien nog een beetje een understatement van hoe het echt ging/gaat. Nu moet ik hier nog weer uit zien te komen, ben benieuwd. Ik heb wel een bouwvakker in huis die een nieuwe keuken plaatst, dat zorgt ook wel weer voor extra stress maar goed het is niet anders. Even doorbijten wat dat betreft. Hoe hier weer uit zien te komen weet ik nog niet.

Mijn vriend komt zo thuis en dan samen proberen te genieten van het weekend! Dat zal ook voor het eerst in tijden zijn want de afgelopen maanden was ik constant aan het stressen/met mijn werk bezig.

Ik wilde ook nog even zeggen dat sommige reacties mij echt hebben geholpen in het accepteren van dat het nu is zoals het is. Nu ik minder stress heb maak ik mij ook minder zorgen om de inieminiebaby in mijn buik, dat is heel fijn!

**Geplaatst**: 19-07-13 17:52

Re: Moet ik me ziekmelden of niet?

Geplaatst: 19-07-13 17:52

Wat fijn dat je nu iig duidelijkheid hebt en dat de arsten en je leidinggevende het niet onderschatten.

Je kunt beter nu weer tot jezelf komen en daarvoor 3 weken thuis zitten, dan starks 2 jaar uit de running raken omdat het je teveel is (zeker juist met een kleine op komt).

Misschien helpt het om te weten: voor veel mensen is 'andere mensen' om zich heen ook vermoeiend, het kost aandacht, en daarmee concentratie en energie, dus het is ook vermoeiend.
Als ik het zo hoor lijkt het mij dat jij misschien wel heel veel baad zou kunnen hebben van lekker gaan wandelen bijvoorbeeld.
En dan het liefst niet in een druk gebied (mensen

) maar lekker buiten, in het bos, gewoon alleen bijvoorbeeld. Dan doe je iets en je beweegt, dat is ook goed voor je lichaam, tegelijk is een rustig bos ook lekker voor je mentale welzijn (bij mij bijvoorbeeld wel).

En nog een opmerking die niet van mijzelf is:

Veel mensen (met name moeders) vinden het belangrijk om voor anderen te zorgen, en dat is het ook. maar, als je niet voor jezelf zorgt, zul je uitgeput raken. Uiteindelijk ga je hieraan onderdoor, dan kun je ook niet zorgen voor anderen, want dat kán je niet op dat moment.
Zorg voor jezelf zodat je ook voor anderen kunt blijven zorgen.

**Geplaatst**: 20-07-13 03:04

Geplaatst: 20-07-13 03:04

Ik zou tijdig "aan de bel trekken", want als je te laat bent wordt het alleen nog maar erger. Als jij het gevoel hebt dat je het niet meer aan kan op je werk, moet je je ziek melden. Zou dan wel een afspraak maken bij de huisarts en alles uitleggen aan je baas. Je wordt dan ook vanzelf naar de bedrijfsarts gestuurd. Samen met je huisarts, bedrijfdarts en je werkgever kun je dan kijken wat het beste is. Misschien kan je op je werk tijdelijk andere taken doen, zodat je minder verantwoording hebt.

Zou er in ieder geval echt wat mee gaan doen! Als je er te lang mee doorgaat is de schade alleen maar groter.

**Geplaatst**: 20-07-13 06:46

Geplaatst: 20-07-13 06:46

Goed dat je ermee aan de gang bent gegaan!
Dit is werk voor deskundigen. In overleg met hen moet je bepalen hoe verder.
Een bijkomende zwangerschap is niet niks, de hormonen kunnen veel invloed hebben op vrouwen.
Stress is heel slecht tijdens de zwangerschap. En de periode na de zwangerschap vergt ook het nodige van een kraamvrouw. Ik zou ook de verloskundige snel op de hoogte brengen, zij zal dit willen weten om jou en je kind juist en wellicht met extra aandacht te kunnen begeleiden.
Heel veel beterschap, hopelijk voel je je snel beter, kun je optimaal van je zwangerschap genieten, op een fijne manier weer aan het werk en simpelweg weer volop leven :(:)

**Geplaatst**: 20-07-13 07:08

Re: Moet ik me ziekmelden of niet?

Geplaatst: 20-07-13 07:08

Ziek melden maar wel hulp zoeken.
Je zit zelf niet lekker in je vel, dus dan wordt goed functioneren heel moeilijk.
Daarbij ben je net zwanger, stres is niet goed voor je, maar je hormonen zorgen er ook voor dat je je misschien nog vervelender voelt.
Zoek hulp en neem even een pas terug, dat is geen falen.
We hebben ons leven niet altijd in de hand.

**Geplaatst**: 20-07-13 07:18

Geplaatst: 20-07-13 07:18

Heel goed dat je je hebt ziekgemeld en hopelijk even bij kunt tanken. Zoek er wel hulp naast, is mijn advies, want alleen kom je hier ook meestal niet uit. Twee weken zijn zo voorbij. Ik ben in mijn carriere twee keer er uit geweest, o.a. 1x door een zware burn out. Mij heeft het mijn fulltime baan gekost destijds, was niet leuk, maar ik had het geluk dat ik een vriend had, die goed verdiende, waardoor we het wel even konden redden zonder mijn baan (en eigenlijk trok ik die veeleisende baan ook niet meer, ben ook een HSPer). Ik ben daarna ook zwanger geraakt, heb een prachtige dochter van inmiddels acht jaar en ik werk nu sinds een paar jaar part time en dat gaat heel goed. Ik laat me nooit meer opfokken door andere mensen (deze maatschappij kan slecht omgaan met zaken als burn out). Ik ben toen echt veel te lang doorgegaan. Ik wens je heel veel kracht en sterkte toe en geniet ook, als het je lukt, van je zwangerschap. Ik ben negen maanden kotsmisselijk geweest, tot ziekenhuisopname aan toe, maar heb tussendoor toch genoten van dat groeiende meisje in me, die nu echt mijn alles is. Is toch een hele bijzondere tijd (en de tijd erna ook, hoor).

**Geplaatst**: 20-07-13 07:30

Geplaatst: 20-07-13 07:30

Kun je binnen jouw bedrijf niet tijdelijk een andere functie gaan uitvoeren?
Want beide opties die je aangeeft lijken mij niet goed. Of wat minder uren maken?
Edit: zie dat je je inmiddels ziek hebt gemeld, maar benut deze tijd dan om aan jezelf te werken.

Nomineer dit bericht ×