Bokt.nl

**Geplaatst**: 01-07-13 15:04

Re: 8 weken ziekenhuis gaat anders eindigen dan gepland

Geplaatst: 01-07-13 15:04

Bah alvleesklierkanker... heel veel sterkte TS! Zowel jij als de rest van je familie/schoonfamilie..

Mijn opa is 4 maanden na de ontdekking van alvleesklierkanker overleden helaas, hij heeft geen chemo gedaan toen.

**Geplaatst**: 01-07-13 17:20

Geplaatst: 01-07-13 17:20

Gemiddeld gezien is het 3 à 4 maanden na diagnose dat de mensen met alvleesklierkanker komen te overlijden (ik werk in een ziekenhuis met geriatrisch oncologische patiënten). Zoals gezegd kan het heel snel gaan maar elk geval is anders. Sommigen doen het veel langer goed. Staar je niet blind op het aantal weken of maanden maar probeer wat te genieten van wat komt en doe zoveel mogelijk dingen die je schoonmoeder nog graag had willen doen, binnen haar huidig kunnen natuurlijk. Als ze zich zwak voelt kan ze beter rusten, als ze een goede dag heeft kunnen jullie er misschien eens een keertje op uit allen.

**Geplaatst**: 01-07-13 17:35

Re: 8 weken ziekenhuis gaat anders eindigen dan gepland

Geplaatst: 01-07-13 17:35

Ontzettend veel sterkte TS. Alvleesklierkanker is zo naar :(:)

Op je 58e is het zo oneerlijk, ook heel erg veel sterkte voor je vriend en zijn familie :(:)

Ik hoop dat ze toch nog lang bij jullie kan blijven!

Mijn oma is er ook aan overleden, maar die werd pas heel erg lang na de diagnose echt ziek en ze heeft nog best lang geleefd. Bij haar zijn ze er achter gekomen omdat ze heel geel zag (tumor drukte op haar lever oid, weet niet precies het is al lang geleden) maar verder voelde ze er niks van. Ze kon ook gewoon alles nog! Ik hoop dat het voor jullie ook zo mag lopen als ze wat aangesterkt is en dat je schoonmoeder nog lang bij jullie is en jullie nog een keer iets kunnen gaan doen met z'n allen :(:)

**Geplaatst**: 01-07-13 17:54

Re: 8 weken ziekenhuis gaat anders eindigen dan gepland

Geplaatst: 01-07-13 17:54

ts ontzettend veel sterkte voor jou en je familie in deze nare en zware tijd. Ik hoop voor jullie en haar dat ze nog lang bij jullie kan blijven. Ik hoop voor haar ook dat ze zoveel mogelijk pijnvrij blijft.
Zou trouwens gewoon een hond bij het asiel ophalen is altijd fijn om er een om je heen te hebben die gewoon altijd blij en vrolijk is.

**Geplaatst**: 01-07-13 18:32

Re: 8 weken ziekenhuis gaat anders eindigen dan gepland

Geplaatst: 01-07-13 18:32

Wat een vreselijk bericht...
Heel veel sterkte voor jullie familie de komende tijd.

Kunnen jullie geen Sec.op bij andere ziekenhuis aanvragen wat betreft de operatie?

Het is een vreselijk ziekte...

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-07-13 19:52

Geplaatst door de TopicStarter : 01-07-13 19:52

Romanoff, het ziekenhuis hier Utrecht heeft dit geconstateerd en heeft een sec. op aangevraagd bij het AMC. Deze hebben de bevindingen van het 'ons' ziekenhuis bevestigd.

Mala26, als er ene hondje komt, komt ie sowieso uit het asiel. Ook eentje die al wat ouder is, wat rustiger etc. Dan geven we een hond ook een nog een mooie oude dag

We vast en zeker nog vele mooie dingen doen met zijn alle. Inmiddels hebben we te horen gekregen dat, als alles geregeld is, ze woensdag nadat we een gesprek gehad hebben, naar huis mag en dan gaat het denk ik pas echt allemaal beginnen.

**Geplaatst**: 02-07-13 06:55

Geplaatst: 02-07-13 06:55

Nickyyyy schreef:
Ik ga wel even kijken naar zo'n boek, klinkt wel fijn iniedergeval.

De reacties hier van mensen die ook zoiets gelijks hebben meegemaakt maken me angstig.. De artsen praten over maanden, hier wordt gepraat over weken..

Na constatering had mijn oma nog ruim een jaar (verwachting was een paar maanden tot een jaar) bij haar was het zowieso tijd rekken, kans op verbetering was er niet.

**Geplaatst**: 09-07-13 05:21

Re: 8 weken ziekenhuis gaat anders eindigen dan gepland

Geplaatst: 09-07-13 05:21

Lieve Nick, wat een kl... ziekte is het toch, heel veel sterkte voor jou en de hele fam.
Zoals je weet ben ik redelijk jong ook mn ouders verloren, dat is zo k.., je hebt ze dan nog steeds zo nodig, het zal voor Laurice en broers niet makkelijk worden.
Maar geniet zoveel van alle goede momenten die er nog gaan komen, het zal voor je schoonmamma heel moeilijk zijn om haar man en kinderen achter te moeten gaan laten.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 12-07-13 12:50

Geplaatst door de TopicStarter : 12-07-13 12:50

Vorige week is schoonmoeders naar huis gekomen en we zien dat ze langzaam begint op te krabbelen, ze ziet er al wat beter uit, eet weer wat. Wel blijft ze ontzettend moe. Gisteren is er een bloedonderzoek gedaan en nu is het wachten of de uitslag hiervan.

De positiviteit begint ze wel kwijt te raken. Ze praat over 'dood ga ik toch wel' en 'het boeit me allemaal niet meer'.
Dit is erg moeilijk om te horen.. Wel geniet ze van de momenten dat we met zijn alle beneden zijn en dat het gezellig is, dat het even 'vergeten' is dat ze ziek is.

Gisteren ook voor het eerst over de dood zelf gepraat en alles eromheen. Over hoe ze de begrafenis wil, wat ze verwacht en of ze bang is of niet. Was een erg zwaar en moeilijk gesprek. Dit soort gesprekken wil je helemaal niet voeren, terwijl we heel goed weten dat we dit juist wel moeten doen. Dat dit de 'luxe' is die we hebben, dat ze zelf aan kan geven wat ze graag wil. Alleen ook dit doet ze tot op zekere hoogte. Ze geeft aan dat ze gecremeert wil worden maar verder 'boeit het haar niet' ze is er toch niet meer. We moeten maar doen wat wij graag willen.

Wat ik wel heel erg fijn vond is dat ze duidelijk heeft aangegeven dat ook ik er bijhoor, en dat ik, zolang ik dit zelf wil, overal bij mag zijn. Ik moet me volgens haar niet zo druk maken over welke rol ik moet bekleden. Ook mijn schoonvader heeft duidelijk aangegeven dat hij het juist fijn vindt als ik er bij ben, misschien dat ik als enige vrouw een andere kijk ergens op heb.

Dit was nogmaals voor mij erg fijn om te horen omdat ik het lastig vindt om mezelf in deze situatie te bewegen, ik wil me niet opdringen. Ik wil niet dat ze zich 'schuldig' moeten voelen als ze een keer tegen mij zeggen: 'We willen emt zijn 4en als gezin iets doen'. Want dat moet kunnen en dit moeten ze ook zeker doen. Alleen ik wil ook zeker niet mezelf teveel op de achtergrond bewegen alsof het lijkt dat het me niks doet. Want dat is het niet. Ik wil hun de ruimte geven die ze nodig hebben en steunen waar ze me nodig hebben.

Al met al valt het psychisch ontzettend zwaar dat ze thuis is. Begrijp me niet verkeerd, we vinden het ontzettend fijn om haar thuis te hebben en voor haar te kunnen zorgen, maar het besef komt nu zo hard aan. Ze gaat niet meer beter worden, zal ze haar eigen verjaardag nog halen? Die van haar 2 zoons, van haar liefhebbende man? De katten, zal ze die ooit 1 jaar zien worden? Kerst en oud en nieuw, zullen we dat nog met haar mogen doorbrengen voor de laatste keer? Of was, zonder dat we dit wisten, afgelopen keer de laatste keer?

Mijn vriend en ik willen graag trouwen in de toekomst, hier zal ze nooit bij kunnen zijn, mochten we ooit besluiten kinderen te krijgen ook hier zal ze nooit bijzijn. Als we onze eerste huis kopen zal ze het nooit kunnen zien. Mijn paard, ze zal nooit zien dat ik voor het eerst op zijn rug klim terwijl ze zo trots op hem is, ze vindt hem geweldig.

Al met al zijn er nog zo ontzettend veel vragen en ook ontzettend veel angsten.

**Geplaatst**: 12-07-13 13:37

Re: 8 weken ziekenhuis gaat anders eindigen dan gepland

Geplaatst: 12-07-13 13:37

Goed dat jullie er wel over praten, hoe moeilijk het ook is. Een hele dikke virtuele knuffel voor jou en de fam.

Nomineer dit bericht ×