Ik zou wel willen dat ik super veel zelf vertrouwen had, dat zou ideaal zijn maar helaas.
Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek
Ik wordt echt gek van mezelf dat ik gewoon niks weet te zeggen bij nieuwe mensen... En al helemaal niet naar ze toe te stappen. Jongens zijn al helemaal een ramp.
Maar heb echt geen zin dat m'n laatste jaar op de middelbare school (als het goed is) een klote jaar wordt door die stomme faalangst 
Ik denk dat hij mij echt niet als iemand met (sociale) faalangst. Bij biologie zit ik namelijk bij m'n vriendinnen en ben ik alles behalve verlegen
Eileen_ schreef:Ik schop dit topic toch maar weer omhoog, want ik wordt weer helemaal gek van mezelf...
Ik zit nu helemaal in een nieuwe klas, waar ik bijna niemand ken. M'n vriendinnen zitten allemaal in een andere klasIk wordt echt gek van mezelf dat ik gewoon niks weet te zeggen bij nieuwe mensen... En al helemaal niet naar ze toe te stappen. Jongens zijn al helemaal een ramp.
Maar heb echt geen zin dat m'n laatste jaar op de middelbare school (als het goed is) een klote jaar wordt door die stomme faalangst
Dus als iemand 'tips' heeft..?
Ik heb ook niks meer gehoord van die 'cursus' op school, en durf t eigenlijk niet tegen m'n nieuwe mentor te zeggen/ vragenIk denk dat hij mij echt niet als iemand met (sociale) faalangst. Bij biologie zit ik namelijk bij m'n vriendinnen en ben ik alles behalve verlegen
Hoi zeggen tegen vreemden (op straat) vind ik dan weer geen probleem. Tis vooral echt bij mensen waar ik zegmaar wel aan vast zit, maar verder nog niet ken (m'n klas dus bijvoorbeeld, of mensen op werk, of vakantie). Dan ga ik dus dat soort dingen denken van 'vinden ze me wel aardig', 'vinden ze me niet irritant' enz.

antje_vip schreef:Heeft iemand al cognitieve gedragstherapie genoemd? Dus het 'anders leren denken'? Ik heb ook last gehad van doemdenken, en hiervoor 1½ jaar cgt gehad. Moeilijk, hard werken, maar uiteindelijk zo de moeite waard
Bunga schreef:Nee wat bij mij wel heel goed heeft geholpen is het boekje 'ik kan denken/voelen wat ik wil' van Rene Diekstra. Mijn manier van denken is hierdoor wel positief veranderd! Het is een soort van rationeel denken, dus geen onzin denken. Ik probeer nu altijd te denken als ik moet presenteren: 'waarom zou het fout gaan? Ik weet wat ik wil vertellen en heb het voorbereid' verder denk ik dan 'als het fout gaat, hoe erg is dit dan? Eigenlijk helemaal niet erg, gewoon jezelf hervatten en doorgaan, niemand die er raar van opkijkt' etc.
TS, het werkt bij angsten, verkeerde gedachtes
Dus het zou ook bij sociale angst moeten werken.