Bokt.nl

**Geplaatst**: 24-04-13 13:58

Re: Dysthyme stoornis

Geplaatst: 24-04-13 13:58

Een dysthyme stoornis kun je ook voor kortere tijd hebben. Ik heb er tijdens mijn puberjaren erge last van gehad. Maar nu gaat het heel goed

Ben misschien wat gevoeliger voor depressies dan andere mensen. Maar een dysthyme stoornis hoeft helemaal niet te betekenen dat je er je hele leven mee rondloopt! Het kan ook gewoon over gaan

**Geplaatst**: 24-04-13 13:59

Geplaatst: 24-04-13 13:59

Bolivia schreef:
Een dysthyme stoornis kun je ook voor kortere tijd hebben. Ik heb er tijdens mijn puberjaren erge last van gehad. Maar nu gaat het heel goed Ben misschien wat gevoeliger voor depressies dan andere mensen. Maar een dysthyme stoornis hoeft helemaal niet te betekenen dat je er je hele leven mee rondloopt! Het kan ook gewoon over gaan

Ik heb destijds overigens geen medicatie gehad.

**Geplaatst**: 24-04-13 14:00

Geplaatst: 24-04-13 14:00

Hier nog een dysthympje :wave:

Ik ga later nog even reageren als ik niet aan het werk ben.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 24-04-13 14:03

Geplaatst door de TopicStarter : 24-04-13 14:03

Ik loop er al heel lang mee rond.
Zolang als ik me kan herinneren, wanneer het precies begonnen is weet ik niet. Op zijn laatst rond mijn 13e ongeveer. En ik ben nu 27. Dus ik hoop natuurlijk er ooit helemaal vanaf te komen, maar of dit gaat lukken betwijfel ik.
Het is bij mij waarschijnlijk een combinatie van aanleg (depressies komen vrij veel voor in de familie) en dingen die ik meegemaakt heb. Maar dat gaan we later allemaal nog uit zoeken waar precies het probleem ligt.

**Geplaatst**: 24-04-13 14:31

Geplaatst: 24-04-13 14:31

ginger18 schreef:
Ik loop er al heel lang mee rond.
Zolang als ik me kan herinneren, wanneer het precies begonnen is weet ik niet. Op zijn laatst rond mijn 13e ongeveer. En ik ben nu 27. Dus ik hoop natuurlijk er ooit helemaal vanaf te komen, maar of dit gaat lukken betwijfel ik.
Het is bij mij waarschijnlijk een combinatie van aanleg (depressies komen vrij veel voor in de familie) en dingen die ik meegemaakt heb. Maar dat gaan we later allemaal nog uit zoeken waar precies het probleem ligt.

Hoi Ginger,
ALS dit zo is, dan zou ik je aanraden, de 'diagnose' niet te zien als een verhaal met kop en staart, maar als een tussenbalans.
En de wellbutrin als een tussenstadium, een experiment, om te kijken wat er dan wel en niet verandert.

Ten eerste: er zijn redenen, waarom depresies voorkomen in een familie.
Dat kunnen biologische redenen zijn: niet iedereen neemt bijv makkelijk vitmaine B6 op, en als je ondanks dat e gezond eet, daar te laag in zit, krijg je een tekort aan serotonine, en word je depressief. ALS dat zo is, is de hele stemmingsstoornis te verhelpen met B6 bijslikken (en een tijdje tryptofaan, om het proces te versnellen). Dit valt goed uit te zoeken (orthomoleculaire arts)!

Ten 2e zijn er sociale redenen, waarom een depressie vele kan voorkomen in een familie. Opgevoed worden door een ouder, die 'niet vrolijk is', maar stevig somber, bang of prikkelbaar - dat is ''niet leuk''.
Verder kan het zijn, dat je hierdoor bepaalde sociale vaardigheden niet (...en andere sociale vaardigheden te veel) hebt geleerd. Sommige kinderen van depressieve ouders zijn werkelijk kei.en in aanvoelen 'hoe is het vandaag...? wat kan ik wel of niet maken...?' en vaak ook keien in zichzelf wegcijferen, "als het vandaag weer zwaar weer is".

En van trauma is bekend, dat het vaak een 'motor achter' een depressie is. (En dat de depressie blijft terugkeren, als het als "alleen maar" een depressie wordt 'behandeld'.) Denkbaar, dat dat voor dysthymie net zo zeer geldt.

En voor de sociale gevolgen van depressie in de familie en de nasleep die dat voor jou heeft gehad en de nare dingen die jij hebt meegemaakt, heeft psychotherapie beslist zin. Liefst net niet alleen cognitieve gedragstherapie - het centrum in je hersneen dat verantwoordelijk is voor je stemming, trekt zich vrij weinig aan van wat je zoal tegen jezelf zegt. (Dus "door beter denken de depressie wegdenken" - het is loei- en loeizwaar.)
Wat helpt, is steunende gesprekken, tips om beter te slapen, tips om je doelen makkelijker te bereiken, voldoende bewegen, goed eten, fijne vriendenkring opbouwen - en dan kijken naar de nare gebeurtenissen, inclusief aandacht voor je lichaam en voor wat jij wel gewild zou hebben, en hoe je het u wilt gaan doen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 24-04-13 20:29

Re: Dysthyme stoornis

Geplaatst door de TopicStarter : 24-04-13 20:29

Bedankt voor je uitgebreide reactie Janneke. Over die vitamine b6 ga ik eens uitzoeken.
Ik heb over het algemeen vrij weinig energie door mijn depressieve stemming, waardoor ik mijn eigen er echt niet toe gezet krijg om naast het paardrijden nog te bewegen. Als het goed is zou ik van de medicijnen meer energie moeten krijgen en dan hoop ik ook wat meer te gaan bewegen.
En ik probeer in ieder geval een gezonde avond maaltijd te eten, maar ook dat schiet er nog wel eens bij in, omdat ik geen energie over heb om te koken na de hele dag werken.
Maar dat zijn wel dingen waar ik inderdaad zelf het 1 en ander aan kan verbeteren.

De gesprekken ga ik nog krijgen, zodra de medicijnen hun werk beginnen te doen.

**Geplaatst**: 25-04-13 12:56

Geplaatst: 25-04-13 12:56

Hoi Ginger,

een ding tegelijk!!
Dat je weinig energie hebt, geloof ik grif, dat hoort nou juist tot de kern van het probleem. (Dus denk niet al te veel, "dat je daar veel in moet verbeteren" als een verplichting, hoogstens als een doel in je herstelproces.)

Eerst maar even kijken, wat de wellbutrin doet, en dan stap 2.

Sucses!!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 27-04-13 00:04

Re: Dysthyme stoornis

Geplaatst door de TopicStarter : 27-04-13 00:04

Ben nu 3 dagen bezig met de wellbutrin en heb gelukkig weinig last van bijwerkingen. Af en toe wat misselijk en iets sneller duizelig als ik mn hoofd te snel beweeg. Slapen gaat ook normaal, word nu alleen elke nacht een keer wakker en normaal is dat af en toe. Vandaag ben ik ontzettend vergeetachtig. Maar ik weet niet zeker of dat door de medicijnen komt. Heb net iig 80 km kunnen rijden, omdat ik mijn huissleutel bij een vriendin had laten liggen, waar ik net vandaan kwam. En daar kwam ik pas achter toen ik thuis was.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-08-13 12:20

Geplaatst door de TopicStarter : 03-08-13 12:20

Topic is al oud inmiddels, maar ik wil toch nog even een update geven.
De wellbutrin 150 mg deed niet zoveel en is na 6 weken opgehoogd naar 300 mg.
Die doet wel zijn werk. Ik heb niet veel last van bijwerkingen gehad. Wat misselijk en duizelig en veel dromen. Waar ik wel last van had en nog steeds heb is dat ik nog veel chaotischer en vergeetachtiger ben dan normaal.
Maar dat heb ik er graag voor over.

Ik voel me echt stukken beter. De dingen vallen me allemaal een stuk minder zwaar en ik heb ook geen echte zware dips meer gehad waarbij alles me gestolen kon worden. Ook kan ik meer genieten van dingen en maak ik me wat minder druk om alles.

Verder ben ik er achter waar dat slechte gevoel vandaan komt en blijkt dat veel dieper te zitten dan ik altijd heb gedacht.
Ik sta op de wachtlijst bij de psycholoog en dan moet ik gaan leren om mijn gevoel beter te uiten. Ik ben er dus nog lang niet, maar voor nu kan ik zeggen dat het best goed met me gaat. Sinds een hele lange tijd.

**Geplaatst**: 03-08-13 13:05

Re: Dysthyme stoornis

Geplaatst: 03-08-13 13:05

Fijn dat je medicatie hebt gevonden dat bij je past

ik hoop dat je ook niet te lang hoeft te wachten voor je bij de psych langs kunt

succes!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-08-13 21:04

Re: Dysthyme stoornis

Geplaatst door de TopicStarter : 03-08-13 21:04

Dankjewel, ik hoop inderdaad ook dat het niet zo lang duurt. Dat is alleen afwachten, want de psycholoog waar ik bij op de wachtlijst sta is gestopt.

**Geplaatst**: 04-08-13 20:54

Geplaatst: 04-08-13 20:54

Hoi Ginger,
fijn om even een update te lezen en fijn, dat de pillen doen, waar ze voor zijn.

En beslist nuttig om te weten waar dat slechte gevoel vandaan komt. Hopelijk kom je samen met de psycholoog weer een (of meer

!) stap(pen) verder!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 06-01-14 00:46

Geplaatst door de TopicStarter : 06-01-14 00:46

Ging iets niet helemaal goed en kan dit niet meer verwijderen.

Laatst bijgewerkt door KimL86 op 06-01-14 00:50, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst door de TopicStarter** : 06-01-14 00:49

Geplaatst door de TopicStarter : 06-01-14 00:49

Zo, tijd voor weer een update.
Vorige maand heb ik een flinke terugval gehad. Ook was ik mijn medicijnen een paar keer vergeten en daar heb ik me toen echt heel slecht van gevoeld.

Maar een terugval schijnt wel normaal te zijn en de kortere dagen zullen daar waarschijnlijk ook wel aan mee geholpen hebben.
Gelukkig is het nu weer voorbij en voel ik me weer best goed.
Ik merk dat ik steeds sterker word en meer ga inzien wat ik zelf nu eigenlijk wil.

Ik ben er nog steeds niet, als ik zou stoppen met de ad zou ik waarschijnlijk weer terug vallen naar hoe het voor heen was. Maar al moet ik ze de rest van mijn leven blijven slikken dan maakt het me ook niet uit, want ze maken zo'n groot verschil voor mij.

Dus een positief begin van het nieuwe jaar voor mij.

**Geplaatst**: 06-01-14 14:06

Geplaatst: 06-01-14 14:06

FIJNE berichten!!!

$*\o/*$ $*\o/*$ $*\o/*$ $*\o/*$

**Geplaatst**: 08-10-14 12:42

Geplaatst: 08-10-14 12:42

Topic is al erg oud, maar ben erop gekomen via de zoekfunctie omdat ik ook wel nieuwsgierig was naar andere bokkers met deze stoornis.. Ben erg benieuwd of er nog iemand gaat reageren met zijn/haar verhaal. Ik heb Dysthymie, al vanaf kleins af aan. dus ik denk dat het toch iets met genen is geweest? Alle complicaties ervan ervaren en meegemaakt(incl ernstige depressie en alles wat dat met zich mee heeft gebracht) en tot op de dag van vandaag nog in therapie. Ik maak duidelijk stappen, voel me 100 keer beter als tijdens de depressie maar toch loop ik er nog zo vaak tegenaan. Het gebrek aan energie, motivatie en 'vreugde' belemmert mij erg in het dagelijks leven. Ik moet mezelf echt de dag door sleuren en ik ben benieuwd of er mensen zijn die hier nu over mee kunnen praten..

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-10-14 23:03

Re: Dysthyme stoornis

Geplaatst door de TopicStarter : 08-10-14 23:03

Grappig dat het topic nu weer naar boven komt. Was hem zelf al weer vergeten.

Vervelend dat je je nog steeds zo slecht voelt.

Heb je ook medicatie of alleen therapie?
Ik slik nog steeds wellbutrin en dat gaat echt super goed.
Sinds mijn vorige bericht eigenlijk geen terug vallen meer gehad.

Ik ben inmiddels gestopt met de gesprekken bij de psycholoog. Het ging allemaal zo goed dat die gesprekken niet zoveel zin hadden.
Alleen met werken en huishouden enzo ging het nog steeds niet goed. Eigenlijk was alleen mijn stemming heel erg verbeterd.
Nu heb ik een test gehad en blijk ik ook adhd te hebben.

Slik nu ritalin, voornamelijk voor het werken, want ik mag ze niet na 4 uur pakken. Maar werken is een stuk minder vervelend nu. Wat natuurlijk ook weer positief bijdraagt aan mijn stemming.

En eind van het jaar ga ik nog naar zo'n adhd groep.

Dus hier gaat het eigenlijk allemaal wel heel goed. Nog wel wat verbeter punten, maar in 1,5 jaar tijd ben ik al een heel eind gekomen.

**Geplaatst**: 10-10-14 10:29

Re: Dysthyme stoornis

Geplaatst: 10-10-14 10:29

Is toch wel wat hoopgevend om te lezen dat je geen terugvallen meer hebt gehad. Heb heel het topic doorgenomen en voel me toch iets minder ''alleen''. Ik slik momenteel geen medicatie omdat het de vorige keer(was slechts concerta) totaal uit de hand is gelopen, ik ben wel van plan weer is wat te proberen, aangezien de dalen(terugval) steeds dieper worden..

Ik heb dit al vanaf kleins af aan, ben als kind ook altijd erg prikkelbaar en minder uitbundig geweest als anderen maar eigenlijk dacht iedereen dat het te maken had met mijn kwetsbaarheid. Heb als kind een aantal keer in ademnood gezeten(noten allergie, astma aanvallen) en bleef dus altijd ook wat rustiger. Op de basisschool ben ik behoorlijk gepest, toen leek ik ''depressief'' voor zover je een kind dat in groep 6/7 depressief kan noemen en ben ik naar een kanjer training gegaan(grote onzin haha, maar mijn moeder wilde het). Vanuit deze periode kan ik me geen moment meer bedenken dat ik van het sombere ondergevoel af ben geweest. Na de pestperiode ben ik naar de middelbare gegaan, daar is alles misgegaan. Ik had geen therapie, leek gewoon een heel opstandig kind. Spijbelen, problemen op school, verkeerde vrienden, afstand van mijn ouders en zo ben ik uiteindelijk in een ernstige depressie beland. Vanuit hier begon de therapie en kreeg ik Prozac, werd opgenomen en volgde dagbehandelingen. zo'n 2 jaar intensief ziekenhuis in en uit, leek geen eind in zicht, oh wat was ik het zat, zag mezelf niet ''beter'' worden. Met de Prozac ben ik vrij snel gestopt, ik werd er té vlak van. Moeilijk uit te leggen haha, misschien dat sommige het hier wel begrijpen. Ook heb ik toendertijd altijd op slaapmedicatie gezeten, van melatonine 10mg tot spierverslappers. Wat was dat een opluchting als het werkte, ben ik nu sinds kort vanaf en mijn ritme gaat super. Ik sta elke dag vroeg op, maak wat van mijn dag en probeer op tijd te slapen. Dus acties zijn goed, ben trots op mezelf maar mijn gevoel gaat maar niet mee.. Alles kost ontzettend veel moeite, ik voel me somber en ik hoopte dat het vanzelf op zou knappen zodra mijn ritme en daginvulling zo goed ging, maar nee. Ik heb nog elke week therapie, na mijn depressie is deze stoornis opgelegd, ben het er ook mee eens. heb ook een coach die mij helpt dingen te ondernemen die nog moeilijk gaan. Heb na mijn depressie behoorlijk wat angsten ontwikkeld, ik heb ze nu goed onder controle maar ik heb er periodes bij dat ik wakker word van nachtmerries en alles ineens uit mijn handen lijkt te vallen, zo bang om weer depressief te worden.. Dit is zo'n periode, vandaar dat ik maar wat ben gaan googlen om andere verhalen te lezen.. Hoop zo dat ik me beter ga voelen, maar volgens mij zit dat er niet in. School/werk ligt er nogsteeds uit, ik ben nu 18. En ben zo rond mijn 15e gestopt met school. Diploma zit er niet in, ondanks dat ik ben begonnen op VWO. Ik denk daar ook maar niet te lang over na, voel ik me helemaal zo ellendig. Zou zoveel willen maar ik voel me echt tegengehouden. Twijfel om er toch maar weer medicatie in te gooien, ik ben zo bang voor een depressie en lees hier dat het best wel eens echt zou kunnen werken.. Zo heel mijn drama op bokt, maar het lucht op.

**Geplaatst**: 10-10-14 16:53

Geplaatst: 10-10-14 16:53

Hoi Felineepino,
Mogelijk dat ik aan kom zetten met iets dat al geprobeerd is, hoor - maar heb je traumaverwerking gekregen, waarbij je eerst leert om jezelf te troosten, op te beuren, goed voor jezelf te zorgen en jezelf vooral ook een beetje verwennen - en daarna fase twee: aanpakken met een techniek die je autonome zenuwstelsel (dat verantwoordelijk is voor heel veel angst) aanpakt?
(Dwz: emdr, somatic experiencing of gespecialiseerde kinesiologie)

Hoe dan ook: fijn dat het opluchting geeft om je verhaal te doen!

En ik wil je hoe dan ook sterkte wensen, want zo te lezen heb je het zwaar! !

**Geplaatst door de TopicStarter** : 11-10-14 01:41

Re: Dysthyme stoornis

Geplaatst door de TopicStarter : 11-10-14 01:41

Felineepino, je schrijft dat je als enige medicatie concerta hebt gehad, maar nu weet ik dat mijn broer daar juist depressief van werd. Ik weet alleen niet of hij de kortwerkende of langwerkende versie had.

En toen ik laatst ritalin kreeg voorgeschreven heb ik het ook nog gevraagd aan de psychiater en die vertelde mij dat de kans op depressie bij ritalin/concerta zeker aanwezig is als je er al aanleg voor hebt.

Medicatie blijft toch lastig. Als je op wellbutrin googled kom je heel veel slechte ervaringen tegen, terwijl het voor mij dus super werkt.

Het is toch een kwestie van uit proberen helaas. Maar als je al zo lang therapie hebt zonder dat je echt opknapt is het misschien toch het proberen waard.

**Geplaatst**: 11-10-14 12:37

Geplaatst: 11-10-14 12:37

Janneke2: Ik heb inderdaad emdr gehad in het ziekenhuis waar ik mijn dagbehandelingen volgde, het zijn een aantal sessies geweest en het luchtte op om het erover te hebben maar aangezien ik deze therapie volgde in mijn dagbehandeling en niet in opname, heb ik een aantal keer tussendoor verzuimd omdat ik simpelweg in bed bleef.. Dus ik denk dat ik daarom niet volledig resultaat van die therapie heb mogen krijgen. Ik heb nu wel een coach waarmee ik bepaalde dingen behandel, terug probeer te gaan in het moment en het gevoel op probeer te rakelen. En vanuit daaruit gaan we verder. Hij noemt het ook wel ''in contact komen met je lichaam''. Dit heb ik laatst gehad met het stukje ''motiveren'', aangezien alles zo ontzettend veel moeite kost en ik soms de deur niet uitkomt omdat heel mijn lichaam zich verzet. Na deze sessie merkte ik wel degelijk verbetering! Ik geloofde er in eerste instantie niet in, maar het heeft gewerkt. Nu proberen we iets met schuldgevoel te doen, alleen vind ik het heel moeilijk. Ik hoop dat ik op deze manier dingen beter aan ga voelen, het er laten zijn en zoals jij al zegt ''voor jezelf gaan zorgen''. Bedoelde je zoiets?

Ginger18: Dat je van de concerta depressief kan worden, kan ik echt wel in meegaan. Ik zat al niet lekker in mijn vel, maar toen ik aan de concerta begon liep het uit de hand. We hebben dat ook niet meer gedurft. Ik heb gisteren een telefoontje gemaakt met mijn psychiater, omdat ik toch wel aan het denken ben gezet door dit topic, en zij raad aan om dan toch weer eens een lage dosering sertraline (zoloft) te proberen.. Ik heb het namelijk echt niet op medicatie omdat het bij mij steeds een vervelend effect gaf, in plaats van werkelijk positief resultaat. Ga vanaf volgende week op een halve dosering beginnen, en ik hoop echt dat het me helpt.. Ik zal is gaan googlen op wat jij beschrijft, ben toch wel benieuwd. Ik ga echt de goede kant op hoor, kan mezelf niet depressief noemen maar man mijn stemming mag nou wel mee gaan komen! Ook heb ik een relatie van bijna 3 jaar, echt hij gaat door het vuur voor me. Maar ik ben zo afhankelijk en somber(op mijn slechtste dagen bel ik hem of hij alsjeblieft mee wilt naar mijn pony etc, als ik angstig ben of mezelf niet opgestart krijg, en hij helpt me altijd, maar het voelt niet goed), ik ben bang dat hij het op den duur ook zat gaat worden op de een of andere manier. Aangezien ''relatieproblemen'' ook wel een punt is wat je kan verwachten bij een depressie/dysthyme stoornis, probeer ik wel echt zo min mogelijk om hulp te vragen, ik wil niet dat ik straks iets kapot laat lopen omdat ik nog niet optimaal functioneer. Wil op mijn eigen benen staan, genieten van het leven, een diploma halen en daaruit verder.

**Geplaatst**: 11-10-14 19:01

Geplaatst: 11-10-14 19:01

felineepino schreef:
Janneke2: Ik heb inderdaad emdr gehad in het ziekenhuis waar ik mijn dagbehandelingen volgde, het zijn een aantal sessies geweest en het luchtte op om het erover te hebben maar aangezien ik deze therapie volgde in mijn dagbehandeling en niet in opname, heb ik een aantal keer tussendoor verzuimd omdat ik simpelweg in bed bleef.. Dus ik denk dat ik daarom niet volledig resultaat van die therapie heb mogen krijgen.

Hoi Felineepino,
Nou, ik moet zeggen dat ik het wat mal vind klinken. Mijn emdrmevrouw had een beeldspraak, dat emdr inhoudt, dat je (NA de uiterst belangrijke voorbereiding) in de sessies met het 'links rechts links' werk "samen door de jungle loopt". De peut is de gids en heeft "dit soort" dingen vaker gedaan en let op de route en de veiligheid - maar geen van beiden weet je, welke gevaren er precies gaan opduiken. Dus moet je elkaar goed kennen en vertrouwen.
En okee - emdr is/kan heftig zijn, dus dat je tussendoor in bed blijft - dat kan.
Maar het lijkt me ook krek de invalshoeken voor een volgende sessie, en dat is kennelijk niet gebeurd. (Sommige therapeuten krijgen hetzij via een andere therapeut een lijstje: "doe jij 'even' deze drie onderwerpen" of werken keurig het lijstje af wat in een de eerste sessie is besproken. Terwijl emdr een cliënt centered therapie is, waarbij het gaat over jouw reacties op wat er allemaal "langs" komt. )

Citaat:
Ik heb nu wel een coach waarmee ik bepaalde dingen behandel, terug probeer te gaan in het moment en het gevoel op probeer te rakelen. En vanuit daaruit gaan we verder. Hij noemt het ook wel ''in contact komen met je lichaam''. Dit heb ik laatst gehad met het stukje ''motiveren'', aangezien alles zo ontzettend veel moeite kost en ik soms de deur niet uitkomt omdat heel mijn lichaam zich verzet. Na deze sessie merkte ik wel degelijk verbetering! Ik geloofde er in eerste instantie niet in, maar het heeft gewerkt.

Hiephoi!!
Feit is, dat jouw lichaam precies weet waarom jouw lichaam zich verzet - dus daar kun je mee werken (dat is goed mogelijk gesteld dat de vaardigheden aanwezig zijn).
Want mijn ervaring is, dat ik soms iets heel erg graag wilde (100 % positieve lading) maar het tegelijkertijd ook veel angst opriep (100% negatieve lading).
Het banketstaaf is dan dat ik wel degelijk hartstikke gemotiveerd ben (100%, wat wil je nog meer...?) - maar ojojojoj die angst.....!

Citaat:
we proberen we iets met schuldgevoel te doen, alleen vind ik het heel moeilijk. Ik hoop dat ik op deze manier dingen beter aan ga voelen, het er laten zijn en zoals jij al zegt ''voor jezelf gaan zorgen''. Bedoelde je zoiets?

Schuldgevoel gaat vaak over manipulatie en het thema macht is niet makkelijk. (Ik heb nogal wat peuten meegemaakt die het dus maar oversloegen - dat is dus de weg niet...)
En mij is uitgebreid verteld en

ingepeperd, dat je om dingen te kunnen verwerken, je een basis nodig hebt zoals goed voor jezelf kunnen zorgen, weten hoe macht werkt (....snappen dat je benen moet maken als een peut om dat thema heen loopt...!) Etc.

**Geplaatst**: 12-10-14 11:20

Re: Dysthyme stoornis

Geplaatst: 12-10-14 11:20

Dankjewel voor je uitgebreide meedenkende reactie! Ik moet zeggen dat ik het ook nogsteeds niet helemaal eens ben met hoe sommige sessies zijn gegaan. Ik heb toen het beter leek te gaan(ging zelfs weer naar school, wel met wat verzuim maar ik ging) met een mevrouw gepraat. En zij zei op een moment tegen mij: ''Ik vind dat je weer intern moet gaan, ik zie te weinig vooruitgang.'' Dat was niet wat ik in gedachte had, ik was juist van de intensieve dagbehandelingen af omdat het beter ging, en ik weer naar school ging, en dan moest ik dat ineens allemaal weer laten vallen? Toen ik (en mijn ouders) dat weigerden, zei ze dat ze niks voor me kon doen. Terwijl we midden in een project zaten..
Met de EMDR is het ook wat rommelig gegaan, mede door mijn verzuim(zat echt niet lekker in mijn vel, was echt mijn diepste dal), en omdat we meerdere begeleidsters hadden over de week en het dan nog niet was doorgegeven waardoor er weer een week overheen ging.. Het was fijn om mijn hart te kunnen luchten hoor, daar heb ik ook baat bij gehad maar meer niet.

Wat je zegt over de motivatie en de angst, ben ik mezelf zo in tegen gekomen! Eerder wist ik helemaal niet dat ik angst voelde. Ik walste er gewoon overheen, liep met spanning van hier tot tokyo door dingen heen. Negeerde alles totaal en achteraf was ik van slag en wist ik niet waarom. Of ik voelde de keer daarna enorm verzet(huilen huilen) en snapte niet waar het vandaan kwam. Nu ik heb geleerd mijn lijf aan te voelen(oh het klinkt zo cliche haha!), weet ik ook wanneer ik op tijd uit een situatie moet stappen, of even een stapje terug te doen. Zo was ik laatst in de sportschool en werd het even te veel, bijna uit mijn ''Window of Tolerance'' en ben ik even in de kleedkamer gaan zitten, goed de angst/verzet proberen te voelen, het accepteren, helpende gedachtes, even ademen en daarna ben ik gaan zwemmen. Het is zo fijn dat ik nu weet waar alles vandaan komt! Nouja een groot deel dan hé haha. Toen ik zo depressief was, dacht ik echt dat er een enorme vloedgolf van emoties en gedachtes over me heen kwam en ik er niks tegen kon doen. Ik wist hier niks van en de eerste keer dat ik het hoorde dacht ik echt ''wat is dit voor onzin praat..'' haha!

**Geplaatst**: 12-10-14 17:15

Geplaatst: 12-10-14 17:15

felineepino schreef:
Dankjewel voor je uitgebreide meedenkende reactie! Ik moet zeggen dat ik het ook nogsteeds niet helemaal eens ben met hoe sommige sessies zijn gegaan. Ik heb toen het beter leek te gaan(ging zelfs weer naar school, wel met wat verzuim maar ik ging) met een mevrouw gepraat. En zij zei op een moment tegen mij: ''Ik vind dat je weer intern moet gaan, ik zie te weinig vooruitgang.'' Dat was niet wat ik in gedachte had, ik was juist van de intensieve dagbehandelingen af omdat het beter ging, en ik weer naar school ging, en dan moest ik dat ineens allemaal weer laten vallen? Toen ik (en mijn ouders) dat weigerden, zei ze dat ze niks voor me kon doen. Terwijl we midden in een project zaten..

......het is toch ook om uit je vel te springen!
"We doen het op onze manier en anders is daar het gat van de deur..." - geef mij maar cliënt centered therapie.
En dat dan voor zoiets vaags als "ik zie te weinig vooruitgang", terwijl er duidelijk zichtbare vooruitgang IS, je ging naar school.

Citaat:
Met de EMDR is het ook wat rommelig gegaan, mede door mijn verzuim(zat echt niet lekker in mijn vel, was echt mijn diepste dal), en omdat we meerdere begeleidsters hadden over de week en het dan nog niet was doorgegeven waardoor er weer een week overheen ging.. Het was fijn om mijn hart te kunnen luchten hoor, daar heb ik ook baat bij gehad maar meer niet.

Een rommelige emdr is nauwelijks emdr - je moet zogezegd samen door dat oerwoud lopen, zo hecht hoort het vertrouwen te zijn.
En het uiteindelijke doel is meer dan alleen je hart eens luchten, dat hoort te zijn dat als je nu aan een van die ervaringen denkt, je dat volstrekt spontaan doet vanuit de positieve gedachten die aan de orde waren in de sessie.

Citaat:
Wat je zegt over de motivatie en de angst, ben ik mezelf zo in tegen gekomen! Eerder wist ik helemaal niet dat ik angst voelde. Ik walste er gewoon overheen, liep met spanning van hier tot tokyo door dingen heen. Negeerde alles totaal en achteraf was ik van slag en wist ik niet waarom. Of ik voelde de keer daarna enorm verzet(huilen huilen) en snapte niet waar het vandaan kwam. Nu ik heb geleerd mijn lijf aan te voelen(oh het klinkt zo cliche haha!), weet ik ook wanneer ik op tijd uit een situatie moet stappen, of even een stapje terug te doen.

Okee - het ene ken ik als overleven in de zin van "ik kan het mezelf niet toestaan om ook maar iets te voelen", en dat is soms helaas noodzakelijk, maar wel een recept voor overbelasting en schade.
En dat je nu in elk geval grenzen kunt voelen is een stap vooruit. Het is nog steeds "alleen maar" overleven (= de trauma's etc bepalen jouw levensruimte)(na een serie echte, goede emdrs heb je meer ruimte) maar in elk geval zonder verdere schade en dat is al heel wat.

**Geplaatst**: 12-10-14 19:24

Re: Dysthyme stoornis

Geplaatst: 12-10-14 19:24

Je hebt totaal gelijk, Janneke2, fijn dat je zo meedenkt! Ik denk dat ik baat zal hebben bij een goede behandelaar die met mij nog eens de EMDR wilt gaan doen. Misschien geeft mij dit inderdaad wat meer ruimte.. Ik zal het Donderdag eens op tafel leggen!

En inderdaad, mijn moeder(is zelf ook psychiater, toeval? haha) was behoorlijk nijdig toen er werd gezegd dat ik geen vooruitgang maakte waar ik bij zat en maar weer alles moest laten vallen en intern moest gaan.. Zij wist natuurlijk hoe ''blij'' ik was dat alles wat beter ging en ik weer naar school ging, misschien een diploma zou halen. Ben daar gelijk mee gestopt, maar dat maakt het wel moeilijker om bij een ander onbekend persoon weer opnieuw een verhaal te doen wat ik nu onderhand al 20 keer heb gedaan. Maarja, ik wil groeien toch? Even doorzetten..

Nomineer dit bericht ×