Bokt.nl

**Geplaatst**: 04-04-13 20:53

Geplaatst: 04-04-13 20:53

willeke_x schreef:
En ja ik ga misschien wel wat dingen missen, maar het kind is ook geen 5 dagen per week echt weg. Als hij/zij bij mijn ouders verblijft is ie gewoon thuis, alleen in het voorste gedeelte van het huis. En als het kind naar school moet is het ook 5 dagen per week van huis... En 's avonds kan je ook quality time bieden aan het kind, en er zijn de weekends nog waar je veel tijd kan besteden aan het kind.

en hier verkijk je je op. kind is dan wel geen 5 dagen per week echt weg maar JIJ wel. en daar gaat het om. jij zal een hoop van kleine missen en kleine zal jouw missen. en ja, later is een kind ook 5 dagen naar school. maar geen hele dagen en dan is kind al groter. dat vind ik geen vergelijking. kind wil dan ook graag door mama gebracht en opgehaald worden. iets waar ik me nu al druk om kan maken en waar ik nu al over na aan het denken ben. mn moeder zal haar bijna elke dag weg brengen naar school, 1 dag kan ik zelf doen. en ik ga ervoor zorgen dat ik haar elke dag zelf op kan halen en na schooltijd er voor ze ben. iets wat met een fultime baan ook moeilijk gaat.

en verder zou ik heel goed na gaan denken over hoe je dit wilt gaan doen. wil je zelf een donor gaan zoeken? houd er rekening mee dat er VEEEEEEEEL viespeuken rondlopen. mannen die totaal andere bedoelingen hebben. wil je bijv. dat je kleine later contact kan zoeken met donor? wil je het bij 1 kindje laten of 2 enz.
het veiligste is het om een donor te zoeken via een kliniek/ziekenhuis. alles is getest en gescreend en je hebt geen persoonlijk contact met de donor.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-04-13 21:49

Geplaatst door de TopicStarter : 04-04-13 21:49

Tieme schreef:
en verder zou ik heel goed na gaan denken over hoe je dit wilt gaan doen. wil je zelf een donor gaan zoeken? houd er rekening mee dat er VEEEEEEEEL viespeuken rondlopen. mannen die totaal andere bedoelingen hebben. wil je bijv. dat je kleine later contact kan zoeken met donor? wil je het bij 1 kindje laten of 2 enz.
het veiligste is het om een donor te zoeken via een kliniek/ziekenhuis. alles is getest en gescreend en je hebt geen persoonlijk contact met de donor.

ja hier heb ik al over nagedacht, als ik dit doe wil ik dit doen via een fertiliteitskliniek. Het liefst wil ik een geregistreerde donor, dus iemand waarvan het kind vanaf zijn/haar 16de de identiteit kan nagaan als hij/zij dat wil. Ik wil het kind wel gedurende die 16 jaar duidelijk maken waarom er geen vader is en als het ter sprake komt dat hij/zij de donor kan leren kennen hij/zij niet moet rekenen op een vaderfiguur, want daar zit die donor niet op te wachten.

Over of mijn vriend hier al vanaf weet, ik heb tijdens één van onze gesprekken al wel uitgelegd wat mijn plan B is. Niet zo tot in detail zoals ik hier beschreven heb, maar wel dat ik denk dat ik niet gelukkig zal worden als ik moet leven zonder kinderen, en dat ik dan liever de relatie beëindig en wil gaan voor een donor. Hij verklaarde me gek en had er eigenlijk weinig begrip voor.

Afgelopen weekend heb ik het weer eens aangehaald en toen was zijn antwoord: "je kent mijn standpunt." en daarmee was het afgelopen.

Ik heb hem eigenlijk al zo goed als voor het blok gezet: ofwel kiest hij voor mij en dus ook voor een kind, ofwel stopt onze relatie en ga'k alleen verder. En toen wilde hij bedenktijd. We zijn nu ongeveer 2 maanden verder en zijn standpunt lijkt niet veranderd.

Ik denk dus dat we inderdaad nog eens een goed 'laatste' gesprek moeten hebben, maar eerlijk is eerlijk, ik denk gewoon dat ik een punt ga zetten achter onze relatie, hoe jammer ik dit ook vind, maar ik denk echt dat ik het mezelf alleen maar kwalijk ga nemen als het te laat is om nog voor kinderen te gaan. Dit speelt ook al een half jaar dat die wens zo sterk is geworden. Ik ben ook bang dat zonder kind onze relatie niet zal overleven, omdat ik het hem ook kwalijk ga nemen dat hij me dit nooit gegund heeft...

Hoe dan ook, ik vind het een verschrikkelijk moeilijke keuze.

**Geplaatst**: 04-04-13 22:03

Re: Relatie of kind? Waar zou jij voor kiezen?

Geplaatst: 04-04-13 22:03

Phoeh wat een moeilijke situatie, ik vind dat je wel heel sterk staat in wat je wilt!
Ik lees even met je mee, ik ben hier altijd bang voor, dat mij dit overkomt.
Ik wens je heel veel sterkte toe, het is niet makkenlijk om zo'n keuze te maken..

**Geplaatst**: 04-04-13 22:26

Geplaatst: 04-04-13 22:26

Jouw kinderwens zit echt heel hoog en dat is normaal je bent een vrouw en hebt recht om een kind te krijgen.
Mocht je er voor jezelf niet aan toegeven nu en nooit aan kinderen beginnen dan gaat dit zeker in de toekomst opbreken.
Nu ben je inderdaad nog jong en het is makkelijk te doen een kind alleen opvoeden met een beetje hulp hier en daar.
Mijn vriendin had precies hetzelfde wat jij had ze moest en zou een kind en heeft ook voor dezelfde weg gekozen.
Als ik zie wat een goede moeder zij is en wat voor opvoeding zij haar kind geeft vind ik dat echt ongelooflijk.
Persoonlijk denk ik dat dat door die grote wens komt.
Ze heeft zoveel energie die haar zoon haar ook geeft ik vind het fantastisch mooi.
Financieel heeft ze het niet zo makkelijk als jij ze heeft geen werk maar haar kind gaat wel drie hele dagen naar de opvang.
Zo kan zij leuke dingen doen voor zichzelf en laad ze zichzelf op.
Ik vind het zo jammer dat je met je partner niet op één punt zit.

Wat er eerder gezegt is mannen zijn soms een beetje bang als het over kinderen gaat.
En zeker door zijn ervaring snap ik zijn punt maar als jullie relatie verder goed is vind ik dit zeker een onderwerp om nogmaals goed met hem te gaan zitten en te praten.
Ik wil je heel veel sterkte wensen met je beslissing!!

Ben overigens zelf ook zo´n 6 jaar alleenstaande moeder geweest en we hebben ons altijd prima gered.

**Geplaatst**: 04-04-13 22:41

Geplaatst: 04-04-13 22:41

Zolang je inderdaad de ondersteuning van familie hebt lijkt het me te doen. Logistisch. Of het voor het kind wenselijk is, is een andere vraag. Zelf ben ik net als Urielle gelukkig dat ik kan thuis blijven en zelf voor mijn kindjes zorgen. Dat is luxe. Voor mij. Maar niet voor mijjn jongste kind, die in het KDV doodongelukkig is en helemaal opbloeit bij "mama" en "thuis". En nee, de ene kant van het huis (bij je ouders) is helaas geen vervanging voor de andere kant (bij jou). Voor mijn kind is het méér dan luxe dat mama er is en tijd heeft.

Ik hoor je goede voornemens, maar eerlijk: als je dan voor en na je voltijdse job tijd gaat maken voor je kind, wat blijft er dan voor je paard? En voor jezelf?
Mij lijkt het erg optimistisch en ik denk dat de realiteit helaas toch anders is.

**Geplaatst**: 05-04-13 10:39

Geplaatst: 05-04-13 10:39

Als je vriend / man geen kinderen wil dan zul je dat natuurlijk moeten respecteren. Maar na het lezen van je verhaal vraag ik me wel af of hij echt geen kinderen wil of dat het vooral de angst is dat zijn kind(eren) hetzelfde gaan meemaken als hijzelf. Dat zijn 2 totaal verschillende problemen.

Wat is precies de reden dat je voor een zaaddonor wil gaan ipv het de kans te geven een nieuwe partner tegen te komen waarmee je wel op 1 lijn zit? Het lijkt me niet onmogelijk om een (eventueel oudere) partner te vinden die net als jij graag kinderen wil en daar geen jaren meer mee wil wachten. Dat lijkt me praktischer maar bovenal ook prettiger voor het kind.

**Geplaatst**: 05-04-13 10:49

Geplaatst: 05-04-13 10:49

Wauw, ik heb echt diep respect voor jouw manier van (voor jezelf) denken. De voorbeelden van vrouwen die uiteindelijk voor hun vriend kozen (die echt geen kinderen wilde), waarbij de relatie na een jaar alsnog op de klippen liep en ex-manlief in kwestie anderhalf jaar later achter een kinderwagen aan liep bij een andere vrouw, ik heb ze al teveel voorbij horen komen. Het lijkt me moeilijk om alles wat "om de baby heen speelt" te bevatten, maar ik wens je heel veel sterkte, succes en wijsheid.

**Geplaatst**: 05-04-13 11:03

Geplaatst: 05-04-13 11:03

Wat ik in dit verhaal niet snap is: waarom wil je eigenlijk nu een kind? Zo als ik het hier zie ga je je kind alleen in de weekenden en 's avonds heel even zien, daar doe je het kind geen plezier mee; die heeft zijn moeder nodig!

**Geplaatst**: 05-04-13 11:08

Geplaatst: 05-04-13 11:08

Ik hou zelf niet van kinderen maar schrik erg van je verhaal en de reactie van je vriend..
Mijn vriend wilt heel graag kinderen, ik niet. Maar we hebben samen besloten het aan te kijken en als het gebeurd dan gebeurd het (als we het op dat moment aankunnen) en ookal wil ik het niet super graag dan gaan we er voor.
Ik vind het niet kunnen dat je vriend niet een beetje meedenkt om er samen tot oplossing te komen. Jij wilt het graag, hij niet.. Waarom niet? Wat zit hem zo dwars. Hoe moet dat nu verder. Want ik vind dat je in relaties allebei dingen moet opofferen voor elkaar. Nu is een kind wel een heel groot iets maar als je vriend zo met je 'omgaat' (beetje grof gezegd mijn excuses daarvoor) zou ik kiezen voor de baby!

Heel veel liefs, sterkte en succes!

**Geplaatst**: 05-04-13 11:20

Re: Relatie of kind? Waar zou jij voor kiezen?

Geplaatst: 05-04-13 11:20

Ik kan je niet helpen want ik heb geen kinderen.

Wat ik wel verontrustend vind is dat je buiten je relatie om eigenlijk al helemaal heb bedacht hoe je het zou willen. Je partner is hier totaal niet bij betrokken. Ik snap dat het een gevoelig onderwerp is om over te praten met je partner maar volgens mij ben je al een stapje te ver aan het denken.

Ik denk dat dat iets is wat je als eerst moet ondervinden/uitzoeken. Bespreek met je partner je huidige gevoelens over het hebben van een kind en hoe je erover denkt. Misschien is het helemaal niet nodig om een donor te vinden en gaat je partner wel overstag als jij je gevoelens hierover meer kan delen.

Als jullie echt heel gek op elkaar zijn en jullie relatie is stabiel en leuk, dan kan hij zich misschien ook wat meer in jou verplaatsen, maar dan moet je dat wel eerst toelaten.

**Geplaatst**: 05-04-13 11:30

Geplaatst: 05-04-13 11:30

LisaLuna schreef:
Want ik vind dat je in relaties allebei dingen moet opofferen voor elkaar. Nu is een kind wel een heel groot iets

Een kind is imo een te groot iets om een compromis te sluiten (in dit geval: iemand doet water bij de wijn dus of het kind heeft een papa die hem eigenlijk niet wil, of TS moet kinderloos door het leven)

**Geplaatst**: 05-04-13 11:33

Geplaatst: 05-04-13 11:33

_Nelleke_ schreef:
Ik kan je niet helpen want ik heb geen kinderen.

Wat ik wel verontrustend vind is dat je buiten je relatie om eigenlijk al helemaal heb bedacht hoe je het zou willen. Je partner is hier totaal niet bij betrokken. Ik snap dat het een gevoelig onderwerp is om over te praten met je partner maar volgens mij ben je al een stapje te ver aan het denken.

Ik denk dat dat iets is wat je als eerst moet ondervinden/uitzoeken. Bespreek met je partner je huidige gevoelens over het hebben van een kind en hoe je erover denkt. Misschien is het helemaal niet nodig om een donor te vinden en gaat je partner wel overstag als jij je gevoelens hierover meer kan delen.

Als jullie echt heel gek op elkaar zijn en jullie relatie is stabiel en leuk, dan kan hij zich misschien ook wat meer in jou verplaatsen, maar dan moet je dat wel eerst toelaten.

Is dat echt verontrustend? Want ik weet al precies hoe ik het ga doen als ik geen partner kan vinden. Ik heb geïnformeerd bij een adoptiecentrum.

Overigens zondag iemand ontmoet en hij vroeg vannacht of ik kinderen wilde. We denken er allebei hetzelfde over, geeft me een goed gevoel.

Ts, ik zou absoluut naar je 'moedergevoel' luisteren. Ik vind alleen 5 dagen van huis weg best wel veel. En hoe groot is je sociale kring? Wat Urielle zegt, over het niet kunnen delen van dingen, ik denk dat ik daar mijn vrienden en vriendinnen voor heb. Denk dat mijn kind later veel leuke cadeau-tantes en ooms krijgt.

Urielle schreef:
LisaLuna schreef:
Want ik vind dat je in relaties allebei dingen moet opofferen voor elkaar. Nu is een kind wel een heel groot iets

Een kind is imo een te groot iets om een compromis te sluiten (in dit geval: iemand doet water bij de wijn dus of het kind heeft een papa die hem eigenlijk niet wil, of TS moet kinderloos door het leven)

Wil hier even over zeggen dat mijn vader ook niet zo stond te springen om kinderen. Maar mijn moeder heeft het 3 keer doorgezet

.

En mijn vader is de allerbeste papa van de hele wereld. Hij zal ons nooit iets ontzeggen, we worden stinkend verwend door hem. Het is voor veel mannen ook een beetje een ver van mijn bed show denk ik. Wij dragen kinderen, wij krijgen van kinds af aan al poppen. Het wordt er bij ons ingestampt.

Laatst bijgewerkt door Urbanus op 05-04-13 11:35, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 05-04-13 11:33

Geplaatst: 05-04-13 11:33

Nee vind ik niet.. Ik heb altijd een hekel aan kinderen gehad en moest er niet aan denken maar mijn vriend wilt zo ontzettend graag een kind en toen ging ik met hem er over praten en dan ookal leek het me verschrikkelijk heeft hij me toch wel 'overtuigd'. En nog niet nu, want ben hartstikke jong maar hier bedoel ik mee dat als ik een kind krijg ookal heb ik er altijd een hekel aan gehad dat dat dan niet aan de orde is! Ik zal er geen hekel aan hebben ook al heb ik dat aan andermans kinderen meestal wel.

**Geplaatst**: 05-04-13 11:39

Re: Relatie of kind? Waar zou jij voor kiezen?

Geplaatst: 05-04-13 11:39

Bij mij heeft het verkeerd uitgepakt, dus ik kan het eerlijk gezegd iedereen afraden om toe te geven voor hun partner. (hij heeft dat pas onlangs gezegd hoor, niet dat jullie nu denken dat ik hem iets heb opgedrongen, en de kinderen merken daar in de praktijk ook niks van gelukkig)

**Geplaatst**: 05-04-13 11:51

Geplaatst: 05-04-13 11:51

Ja het kan 2 kanten opgaan. Moet wel zeggen dat ik denk dat mijn vader het lastiger vond toen wij kleiner waren hoor, met huiltjes en pijntjes gingen we toch sneller naar mijn moeder.

Maar het is een gevoelig onderwerp, je kunt iemand niet dwingen om een góede ouder te zijn. Ik ben ook best wel blij dat mijn toekomstige vriendje het onderwerp zo snel aansneed, dit zijn dingen waarbij je het liefst op 1 lijn zit natuurlijk.

Goede ouder is verkeerd gekozen. Ik bedoel een ouder die er echt van geniet. Zoiets.

**Geplaatst**: 05-04-13 11:56

Re: Relatie of kind? Waar zou jij voor kiezen?

Geplaatst: 05-04-13 11:56

Klinkt alsof TS er aardig goed over heeft nagedacht eigenlijk.
En over die opvang. Kinderen zijn flexibel en hoewel ik 5 dagen ook veel vind kan het, bij een regulier en gezond kind, heel goed gaan. Besef je wel dat er ook genoeg kinderen zijn die niet gezond geboren worden en hun hele leven veel aandacht nodig hebben en waarbij opvang totaal niet werkt (en als het voor het kind niet werkt werkt het voor de ouder ook niet, geloof me..). In het slechtste geval, zou jij de andere aspecten van je leven, werk/hobby/vrienden, vrijwel geheel willen opgeven voor een kind? Want jij hebt dus geen back-up!
Verder, als het kind helemaal gezond is moet je er wel rekening mee houden dat het als alleenstaand ouder bijna niet te combineren is met een hobby. Je paard ernaast willen houden is echt heel erg optimistisch, heb jij het er voor over om je dier te verkopen en je weekend en avonden volledig in het belang van je kind te stellen?

**Geplaatst**: 05-04-13 12:45

Geplaatst: 05-04-13 12:45

lieveli schreef:
Is dat echt verontrustend? Want ik weet al precies hoe ik het ga doen als ik geen partner kan vinden. Ik heb geïnformeerd bij een adoptiecentrum.

Niet als je geen partner hebt natuurlijk. Maar als je wel een partner hebt en je hebt een flink issue en je kan daar niet over praten, dat vind ik best verontrustend.

Ik zou me als partner zijnde echt heel erg gepasseerd voelen, misschien heb ik het verhaal van TS niet goed begrepen maar volgens mij heeft de partner van TS weinig invloed gehad so far en weet ook niet van de plannen van TS. Hij heeft dus niet eens de kans om hier wel samen naar een oplossing te zoeken.

**Geplaatst**: 05-04-13 12:56

Re: Relatie of kind? Waar zou jij voor kiezen?

Geplaatst: 05-04-13 12:56

Nee maar ze heeft hem toch al een paar keer voor het blok gezet? En hij wilde bedenktijd.

**Geplaatst**: 05-04-13 13:06

Re: Relatie of kind? Waar zou jij voor kiezen?

Geplaatst: 05-04-13 13:06

Tja, hoe ik het lees heb je er heel veel en goed over nagedacht en wat Urielle zegt klopt: op vlak van wel of geen kind willen is er geen compromis mogelijk. De kinderwens bij jou is te groot om op te geven, want je wilt er je relatie voor opgeven. Dat is voor mij toch heel duidelijke taal.
Sommigen vragen "waarom nu?". Dat is toch niet zo moeilijk te begrijpen? TS heeft niet meer de leeftijd waarop je nog gemakkelijk een paar jaar kan wachten. De kansen om dan zwanger te worden, nemen aanzienlijk af en dan staat ze daar straks zonder relatie en ook zonder kind.
Je partner lijkt me ook eerder bang, ofwel verschuilt hij zich achter die zogezegde angst, terwijl hij het gewoon echt niet wil. Ik zou in elk geval heel duidelijk zijn naar hem toe en echt aangeven dat het nu het moment is om te beslissen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 05-04-13 13:12

Geplaatst door de TopicStarter : 05-04-13 13:12

_Nelleke_ schreef:
Ik zou me als partner zijnde echt heel erg gepasseerd voelen, misschien heb ik het verhaal van TS niet goed begrepen maar volgens mij heeft de partner van TS weinig invloed gehad so far en weet ook niet van de plannen van TS. Hij heeft dus niet eens de kans om hier wel samen naar een oplossing te zoeken.

Zoals ik eerder al zei: mijn partner is wel op de hoogte van mijn plan B, uiteraard niet zo gedetailleerd zoals ik het hier beschreven heb, omdat ik er met hem ook gewoon niet (meer) kan over praten... ik krijg elke keer het deksel op mijn neus met: "je weet hoe ik erover denk". Ik vind dan ook niet dat hij tot in detail moet weten wat ik met plan B wil gaan doen. Hij weet wel dat ik er dan wel alleen voor wil gaan.

Tuurlijk kan ik nog steeds iemand tegenkomen waar het mee klikt en des te beter, maar ik stel me daar (bewust) niet op in. Wat niet wil zeggen dat ik niet open zou staan voor eventueel een nieuwe relatie zodra er een punt achter gezet wordt, maar nog niet onmiddellijk.

Ik heb een sterke achterban. Mijn twee beste vriendinnen staan voor me klaar, waarvan er ééntje een zoontje heeft, en me wel met raad en daad kan bijstaan, en ze geeft ook aan dat ze er altijd voor me is als ik eens een babbel nodig zou hebben. We hebben al besproken hoe we het willen doen om elkaar te blijven zien, door bijvoorbeeld een dagje met de kids naar een speeltuin te gaan of gewoon samen gezellig wat door de stad kuieren met de koetsen ofzo.

Als het kind in het kinderdagverlijf niet zou aarden, tjah dan moet ik zoeken naar andere oplossingen. En ik weet dat 5 dagen per week je kind weg brengen een heel zware opgave is. En waarom wil ik dan een kind? Tjah omdat mijn moedergevoel gewoon zo sterk aanwezig is. Het is misschien egoïstisch, maar zijn we niet allemaal egoïstisch door een kind op de wereld te zetten? Want het kind vraagt er nooit om natuurlijk. Iedereen zet een kind op de wereld omdat hij er (denkt) beter van te worden.

Er is ook nog de jaarlijkse wettelijke vakantie van 20 dagen per jaar dat ik wel fulltime bij het kind kan zijn en achteraf kan ik ook bekijken of het financieel mogelijk is om bijvoorbeeld 4/5de te werken ofzo, het zal ook een beetje afhangen van eventuele promoties en/of loonsverhogingen... Maar daar ga ik gewoon niet onmiddellijk van uit, want je moet rekenen met wat je nu hebt en niet wat je mogelijk in de toekomst kan hebben. Alle extra'tjes zijn meegenomen.

Als alleenstaande ouder valt inderdaad ook het bedrag voor het KDV wel mee. Hier betaal je maar 8 euro per dag, en je krijgt als alleenstaande ouder verhoogd kindergeld (wat ik trouwens niet mee ingecalculeerd heb, want ik wil dat bedrag eigenlijk houden om te sparen voor het kind).

Hoe zie ik het met mijn paard? Nuja dat wordt een hele opgave. Ik denk zoals ik het nu doe. 's morgens vlug voor mijn werk de paarden gaan voeren, nadat het kindje bij mijn ouders zit of naar het KDV is, één tot twee keer per week 's avonds na het werk een half uurtje aan het werk zetten. In het weekend kan het kind wel mee, of als het niet zou kunnen kan ik mijn ouders vragen om een uurtje bij het kleintje te blijven. Moest het niet lukken qua tijd kan ik nog op zoek gaan naar een verzorgmeisje die het paard aandacht en beweging kan geven. En als het echt niet haalbaar is, dan zal ik inderdaad misschien mijn meissie moeten verkopen, maar dat is natuurlijk ook de laatste oplossing.

In de winter kan ik sowieso niets doen met mijn paard. De wei is dan te nat, dus 's winters heeft ze altijd winterrust. Dan staat ze gewoon een half jaar op de wei en ga ik er één keer per dag naartoe om te voederen.

Ik heb nooit intensief gereden. Mijn paard krijgt eigenlijk maar hooguit twee tot drie keer per week een uurtje beweging. voor de rest geeft ze zichzelf beweging door in een kudde te staan en daar te spelen.

Ik vind het heel fijn dat jullie meedenken, maar het zou ook wel fijn zijn om eens te horen wat de ervaring is van alleenstaande moeders. Hoe delen zij hun dag in? En hoe redden zij het qua tijd en financieel?
Ik heb dit topic juist geopend om ook eens wat feedback te horen van mensen die ook daadwerkelijk er alleen voor staan. Daar heb ik namelijk wel wat aan, want de theorie is vaak niet hoe het in de praktijk gaat, daar ben ik me ten volle van bewust.

**Geplaatst**: 05-04-13 13:30

Re: Relatie of kind? Waar zou jij voor kiezen?

Geplaatst: 05-04-13 13:30

Om eerlijk te zijn zou ik voor mijn eigen geluk gaan als hij het echt niet wilt.

Ik zie het bij een collega van mij. Zij wilde kinderen hij niet. Nu is ze voorbij de 40 en heeft ze spijt dat ze al die jaren bij hem gebleven is....

Zo te horen heb je overal goed ove nagedacht en is het geen opwelling.
Wel denk ik dat je gesloopt gaat zijn wat betreft je agenda

**Geplaatst**: 05-04-13 14:17

Geplaatst: 05-04-13 14:17

willeke_x schreef:
Ik vind het heel fijn dat jullie meedenken, maar het zou ook wel fijn zijn om eens te horen wat de ervaring is van alleenstaande moeders. Hoe delen zij hun dag in? En hoe redden zij het qua tijd en financieel?
Ik heb dit topic juist geopend om ook eens wat feedback te horen van mensen die ook daadwerkelijk er alleen voor staan. Daar heb ik namelijk wel wat aan, want de theorie is vaak niet hoe het in de praktijk gaat, daar ben ik me ten volle van bewust.

wat wil je weten? dag indeling en financien is echt geheel afhankelijk van jezelf. ik werk bijv al minder uren dus mijn dag indeling zal totaal anders zijn dan hoe jij het zou gaan doen. hetzelfde met de financien.
hier mijn indeling:
maandag en donderdag ben ik overdag vrij.ze word wakker op haar tijd en we vermaken ons die dag wel. ze kan mee naar de paarden (als ik niet ga rijden want ze blijft echt niet op haar plek) en anders kan ze evt een uurtje naar mn moeder zodat ik kan rijden.
s middags slaapt ze nog 2 uur. ik speel met haar of ga met haar naar de kinderboerderij, boodschappen doen of zo en probeer wat dingen in huis te doen. soms een avonddienst dus dan gaat ze naar mn moeder waar ze eet en slaapt. dinsdag heeft ze een lange dag op het kdv. ik laat de hond voor het huis uit met babyfoon in mn zak. kleine ligt dan veilig op bed. moet al aardig vroeg uit dr bed dus die blijft zolang mogelijk liggen. maak mn brood en dergelijke klaar. haar kleding ligt al de avond daarvoor klaar. toen ze klein was, was ik al minimaal een half uur bezig met een fles erin te krijgen. snel aankleden en naar oma waar ze ontbijt en die haar om 8.30 uur naar kdv brengt. deze is pas om 7.30 uur open en dan moet ik al op mn werk zijn.
ik kan haar tussen 16.00 uur en 18.30 uur ophalen. ben zelf om 13.00 uur klaar dus heb dan even de tijd om mn paard te doen en evt te rijden, hond uit te laten en wat dingentje in huis te doen waar ik even geen kind bij kan gebruiken. bijv. vuilnis naar buiten, dingen in de berging of vliering enz.
om 16.00 uur sta ik op de stoep bij kdv. thuis spelen, hond uitlaten, eten, badderen en om 19.00/19.30 uur ligt ze alweer op bed. woensdag en vrijdag gaat ze een halve dag naar het kdv. ik haal haar dan om 13.00 uur op. dan slaapt ze 2 uurtjes en voor de rest van de dag is ze "van mij".
zaterdag en zondag heb ik ook vaak ochtenddienst. ze gaat dan naar mn moeder. als ik om 13.00 uur klaar ben dan ga ik vaak nog even naar mn paard. er is een tijd geweest dat ze rond 12.30 uur op bed lag tot 14.00 uur dus ik kon dan in alle rust, zonder me schuldig te voelen, naar mn paard toe. nu slaapt ze 9 van de 10x niet dus doe ik mn paard snel of ik zet even mn verstand op 0 en probeer eraan te denken dat ze me niet mist en het leuk heeft bij mn moeder en dat ik ook af en toe wat ontspanning nodig heb om een goede mama te kunnen zijn en blijven. maar dat is moeilijk. ik houd altijd een gehaast gevoel in me dat ik naar huis moet enz.

ik heb dus bijna elke middag vanaf 13.00 uur tijd voor mn dochter en zou er dus niet aan moeten denken om haar bijv 5 dagen in de week pas vanaf 17.00 uur te zien. 2 uurtjes en ze ligt op bed..
ik heb het geluk dat ze het op het kdv geweldig vind maar oh wat was het zwaar om haar daar achter te laten en te horen wat ze allemaal wel niet kon.

qua financien, wat wil je weten? ik zal een ander loon en kosten hebben dan jouw. ik werk minder dus ws ook minder loon. ik heb een eigen auto, huurhuisje en een paard in vol pension a 250 euro per maand en een pony op een boerderij a 50 euro per maand. voor mn beesten heb ik een goedgevulde spaarrekening voor evt medische kosten. voor mn kleine spaar ik 25 euro per maand voor later. kinderbijslag gebruik ik voor kleertjes en wat overblijft staat op een spaarrekening. ik zie wel wat ik daarmee doe. evt. later voor dingen als een fiets of opleiding.
voor de 3 dagen KDV per week is de rekening 650 euro per maand waarvan ik 150 euro zelf moet betalen. meeste kleding en spullen haal ik van marktplaats af. niet dat ik het niet kan betalen maar vind het zonde om een hoop geld uit te geven voor iets wat maar kort gebruikt word. zo was ik voor de baby uitzet totaal 700 euro kwijt. dit bedrag ben je tegenwoordig alleen al kwijt aan een nieuwe kinderwagen...
ik koop op marktplaats merkkleertjes die er nog als nieuw uit zien of soms zelf nog nieuw zijn met kaartjes, voor 1/4e van de prijs.
omdat ik alleen ben krijg ik wat meer belasting voordeel maar ik wil hier niet afhankelijk van zijn dus houd hier dus ook geen rekening mee. ze kunnen gaan bezuinigen en dan moet ik zonder die dingen ook rond kunnen komen...

ik hoop dat je er wat aan hebt.

**Geplaatst**: 05-04-13 14:23

Geplaatst: 05-04-13 14:23

je verteld dat je kleine 16 jaar lang duidelijk wil maken dat het geen vader heeft en hoe het zit...
niet doen. pas duidelijk maken als ze erom vragen en dan nog hoef je niet alles "prijs" te geven. zo'n kind heeft er niets aan om dat allemaal zo vroeg te weten en kan er ook niets mee. gewoon wachten tot ze er zelf mee komen. mijn kleine is nu 2 en ziet natuuirlijk regelmatig papa's om dr heen. tegen mn zwager zegt ze ook papa omdat ze haar neefje dat hoort zeggen. we zeggen dan niet dat ze geen papa heeft maar bijv: dat is de papa van ......
en wanneer ze er wel naar gaan vragen, bijv rond een jaar of 3 dan zeggen we dat ze geen papa heeft maar wel een lieve mama, oma, broertje/zusje enz.
vaak hebben ze het er daarna al niet eens meer over. kinders hoeven niet meteen te weten dat ze van een donor zijn enz. dat komt wel als ze ouder zijn en er echt wat van snappen en er naar gaan vragen. er bestaan bijv ook boekjes waar het in kinderlijke taal uitgelegd staat hoe het zit.
de bammama's die ik ken, zeggen allemaal dat hun kinderen er nauwelijks naar vragen. ja, rond een jaar of 6-7.

**Geplaatst**: 05-04-13 14:28

Re: Relatie of kind? Waar zou jij voor kiezen?

Geplaatst: 05-04-13 14:28

wow....wat een k*t situatie, TS.

Ik heb absoluut geen kinderwens (en mijn echtgenoot gelukkig ook niet), maar ik wilde je even laten weten dat ik door een alleenstaande, werkende moeder ben opgevoed, mijn ouders zijn gescheiden toen ik 1 was. Geen vaderfiguur in mijn leven dus, en ik heb er geen enkele hinder van hoor

Ben gewoon een gelukkig mens geworden met een fijne jeugd

Success met je keuze, do what feels right.

**Geplaatst**: 05-04-13 14:32

Geplaatst: 05-04-13 14:32

Mijn man wilde ook absoluut geen kinderen. Toen wij naar Frankrijk emigreerde ben ik toch zwanger geraakt. Tja, al die spanningen en veranderingen en onregelmatigheden en het mooie weer zullen er wel bij toe gedragen hebben.
Toen ik er achter kwam dat ik zwanger was, was ik dolgelukkig. Maar mijn man niet. Hij bleef er bij, hij wilde geen kind. Toen ik er heel goed over nagedacht had stond voor mij de beslissing vast, dit kind blijf en dat zou dan maar betekenen dat wij uit elkaar gaan.
Toen ik hem dit meedeelde realiseerde hij zich pas dat hij niet zonder mij wilde en dat het krijgen van kinderen bij mij hoort. Ik ben een zorgzaam typje en dat wist hij.
Hij zei toen: Denk jij dat je bij mij wilt blijven maar dat je de zorg van de kind wel volledig op je neemt. Ik heb toen gezegd: Nee dat gaat niet. Wij wonen hier samen, wij zijn al met z'n tweetjes een gezin. Daar komt dan iemand bij. Dan krijgen we een gezin met drie personen en jullie zullen dan ook met elkaar verbonden zijn, dus zul jij ook voor hem moeten zorgen. Ik kan wel alle lichamelijke zorg op me nemen, maar niet meer dan dat.
Dat vond hij heel moeilijk, maar hij wilde mij niet kwijt en heeft mij gevraagd om hem de tijd te geven om te wennen en niet te verwachten dat hij luiers ging verschonen, kroelen, flesje geven, etc etc.
Ik ken mijn man en ook hij heeft trauma's uit het verleden. Maar ik wist hoe zorgzaam en liefdevol hij kon zijn. Dat hij al meerdere malen bewezen met andermans kinderen en onze beestenboel.
Na 9 maanden (mijn zwangerschap was daardoor wel niet één blije periode, ik vond het heel zwaar dat ik niet gesteund werd door hem) kwam ons zoontje. Het heeft ook echt een tijd geduurd voordat mijn man zich durfde open te stellen voor hem. Maar zo'n kleintje is zo weerloos en zo kwetsbaar, daar ga je automatisch van houden. Tenminste zo is het bij ons wel gegaan.
Het is bij ons wel bij één kind gebleven, alhoewel we later graag nog een aantal er bij hadden gehad ging dit om medische redenen niet.
Mijn man vindt de verantwoordelijkheid voor een kind, voor een leven wel heel groot, maar hij geniet wel heel erg van ons zoontje die inmiddels 7 jaar is. Volg je hart, dat is het enige wat ik je mee kan geven.

Nomineer dit bericht ×