Al mijn hele leven heb ik zowel last van sociale als prestatie (examens) faalangst. Op mijn opleiding een paar jaar geleden ben ik eens naar een man gegaan die mensen hierbij helpt, maar daar had ik echt helemaal niks aan!
Mijn sociale faalangst is door de jaren heen zeker verminderd. Tja, je wordt ouder en wijzer, denk ik maar. Wat mij zeker heeft geholpen hierbij is door achter de kassa gaan zitten en toch de denken van wat maakt het uit wat andere mensen van mij denken! Natuurlijk heb ik af en toe nog de gedachte van stom dat ik dat zei en wat moet diegene nu wel niet van mij denken?! Maar er volledig af komen, gaat denk ik ook niet gebeuren.
Mijn prestatie faalangst daaraantegen is een heel ander verhaal! Doordat ik ook nog eens een enorme perfectionist ben, heb ik in combinatie met mijn faalangst chronische hyperventilatie ontwikkelt. Dus je kan vast wel al raden hoe ik bij een examen zit...
Zo had ik in december een praktijk toets op mijn stage. Ze hadden alleen de verkeerde dag aan mij doorgegeven. Dus in de pauze kreeg ik heel leuk te horen dat ik een kwartier later getoets zou worden. Ja, toen was ik een zielig, hyperventilerend hoopje. Terwijl ik dan achteraf denk: waar gaat het over?!Het is echt een reactie die zo automatisch gaat! En zo moeilijk om tegen te houden!
Maar daarnaast heb ik bijvoorbeeld in de zomer een show waarin ik een solo dans voor honderden mensen en daar denk ik dan weer van kom maar op!!

)

! Ik leer mijn bijrijdpaard steeds beter kennen en dat werpt zijn vruchten af bij het springen. Heb nu het weer iets beter is weer de mogelijkheid een parcoursje in de buurt te springen en van een cm of 40 zitten we nu al aan de 70! Klinkt weinig, maar ik ben erg trots op paard en stiekem een beetje op mezelf! Wie weet overwin ik mezelf