Bokt.nl

**Geplaatst**: 13-02-13 16:31

Geplaatst: 13-02-13 16:31

Als ik jou was zou ik inderdaad opnieuw naar een psycholoog of coach gaan. Ga dan niet met het idee dat je zo snel mogelijk klaar moet zijn (dus zeggen wat ze 'willen horen') maar met het idee dat ze jou kunnen helpen als je eerlijk bent (vooral tegen jezelf).

Persoonlijk denk ik dat je naast een huis voor jezelf, ook een plek voor je paarden moet zoeken. Want met deze constructie heb je jezelf afhankelijk gemaakt van je vader, en dat is zowel voor hem als voor jou als voor jullie relatie niet gezond.

**Geplaatst**: 13-02-13 16:33

Geplaatst: 13-02-13 16:33

Joscaa schreef:
Bah, wat vervelend Marijke.... Snap dat het vervelend is, vooral omdat je altijd thuis-gebonden blijft zolang je paarden daar gewoon staan.
Hopen dat het gauw opknapt, keertje kickboxen?

Ja maar dat is dan toch je eigen keus?

Je kan ook op jezelf gaan wonen en je paarden ergens anders stallen/weg doen.

Bedoel als je volwassen bent heb je toch een keuze hierin, als je weet dat je vader niet gaat veranderen.
Bv vrijwilligers werk doen als je het allemaal niet trekt < dan denk ik, dan stop je daar toch mee??
Bv het huis poetsen/elke dag koken> dan doe je dat toch niet meer?

Niemand die jou dwingt dit te doen toch?

De enige die dit kan veranderen ben je zelf.. Als iets niet werkt voor jou moet je een andere richting opgaan hoe moeilijk dat ook is!
En ja hulp zoeken is een goede stap hierin, je kan jou omgeving niet veranderen maar jezelf wel.

**Geplaatst**: 13-02-13 16:34

Geplaatst: 13-02-13 16:34

Wat enorm vervelend dat je je zo kwaad bent. Is de boosheid ontstaat uit een incident... of is dit opgebouwd.... (wat mij niet raar lijkt)
Een psycholoog moet je ook niet vertellen wat hun willen horen... maar eigenlijk vertellen wat je tegen jezelf zou willen zeggen maar wat je eigenlijk niet durft.

Als ik het zo lees leef je eigenlijk al jaren in een situatie waarin je je niet echt veilig voelt (geen waardering/affectie zorgt voor weinig veiligheid m.n. op emotioneel gebied)

@mymy... ja volwassen...eigen keuzes maken..etc... maar als je "onveilig" bent opgevoed... dan ben je met je gevoel nog steeds dat kleine meisje dat waardering wil van haar ouders... en dus eigenlijk niet haar eigen grenzen kan bewaken. (en zich dus een slag in de rondte werkt voor mensen die haar geen blijk van waardering geven... en zelfs als anderen het doen... zal ze als eerste denken dat dat vast niet over haar gaat) je bent als het ware niet helemaal goed geprogrammeerd

**Geplaatst**: 13-02-13 16:38

Geplaatst: 13-02-13 16:38

mymy schreef:
Ja maar dat is dan toch je eigen keus?

Je kan ook op jezelf gaan wonen en je paarden ergens anders stallen/weg doen.

Bedoel als je volwassen bent heb je toch een keuze hierin, als je weet dat je vader niet gaat veranderen.
Bv vrijwilligers werk doen als je het allemaal niet trekt < dan denk ik, dan stop je daar toch mee??
Bv het huis poetsen/elke dag koken> dan doe je dat toch niet meer?

Niemand die jou dwingt dit te doen toch?

De enige die dit kan veranderen ben je zelf.. Als iets niet werkt voor jou moet je een andere richting opgaan hoe moeilijk dat ook is!
En ja hulp zoeken is een goede stap hierin, je kan jou omgeving niet veranderen maar jezelf wel.

Klopt dat het haar eigen keus is, maar gezien ze niet maar 1 pony heeft, is het stuk voordeliger om die aan huis te hebben, vooral als je die mogelijkheid hebt en ze daar al heel lang hebt staan.
Daarbij, vrijwilligerswerk, misschien is dat wel even iets leuks, even je hoofd legen, even iets anders doen, je gedachtes ergens anders bij neerleggen. Je kan ook thuis op je kamer gaan zitten op die momenten, maar daar word het ook niet beter van.

Natuurlijk kan ze gewoon in een keer stoppen met alles in huis doen, maar als het ook zo simpel was als het klonk, had ze dat vast allang gedaan.. De sfeer in huis zal alleen maar erger gaan worden etc dan, en je moet het ook "durven" om er helemaal mee te stoppen in een keer, want gezelliger zal het er niet op worden. Als het allemaal zo makkelijk was als het klonk, had TS dit probleem niet gehad nu.

**Geplaatst**: 13-02-13 18:54

Re: Zoveel woede, wat te doen?

Geplaatst: 13-02-13 18:54

Ik zeg ook niet dat het simpel is, geloof me ik heb zelf mijn portie ellende ook gehad dus zeker begrip

Maar er moet iets gebeuren toch anders blijf je jaren zo doorgaan.. en je kan niet altijd wachten tot je ouders mischien veranderen toch? want hoe realistisch is dat.. vaak veranderen ze niet helaas dus zal je zelf iets moeten ondernemen, hoe moeilijk ook!

**Geplaatst**: 13-02-13 19:17

Re: Zoveel woede, wat te doen?

Geplaatst: 13-02-13 19:17

Ja natuurlijk moet je zelf die bewuste stap zetten, dat klopt. Maar als je ouders vreemd doen, dan vraag je je als kind echt wel af wat je nou verkeerd doet.. want genegeerd worden is niet bepaald een pretje. Om san de vraag te stellen of de TS misschien een verkeerde toon had aangeslagen vind ik een verkeerde vraag in deze situatie.

Dat haar vader haar compleet negeert als ze geen eten kookt en op die manier min of meer een statement maakt, dan is voor mij duidelijk dat die vader het verkeerd aanpakt. En dat vind ik bijzonder treurig voor de TS.

**Geplaatst**: 13-02-13 19:25

Re: Zoveel woede, wat te doen?

Geplaatst: 13-02-13 19:25

tjee ts wat een verhaal... Ik vind het heel erg als ik het zo lees dat jij nooit genegenheid hebt gekregen van je ouders, erg triest allemaal..
Wat een druk zal er op je staan zeg, altijd eten koken en andere huishoudelijke klussen doen? werken je ouders allebei fulltime?

Probeer wat meer tijd te besteden wat je zelf super leuk vind, lekker bij je paard? Ik zelf heb een hond waarmee ik altijd helemaal tot rust kom als het allemaal even tegen zit..
Dikke knuffel voor jou en mijn pb staat voor je open hoor

**Geplaatst**: 13-02-13 19:35

Re: Zoveel woede, wat te doen?

Geplaatst: 13-02-13 19:35

Ben je aan de pil? EN zo ja, welke? (beetje raar misschien maar toen ik vroeguh ;-)

aan de pil ging kreeg ik dit ook heel erg. Iedereen gooide het op verleden etc maar uiteindelijk is er een bloedtest gedaan waarbij ze mijn hormoonhuishouding onder de loep hebben genomen en daar kwam uit dat ik teveel oestrogeen aanmaakt en dan nog de pil erbij............dat was dubbel op!En ja.........daar kan je heel boos van worden! Ik ben overgegaan op de prikil en toen waren mijn buien ook over.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 13-02-13 22:03

Geplaatst door de TopicStarter : 13-02-13 22:03

Even terug naar de brief. Deze is gelezen, maar er is daarna niet over gepraat. Ik heb geen idee of ik er zelf over moet beginnen of dat ik het gewoon af wacht, die brief schrijven en geven vond ik al gigantisch lastig. Wel is de sfeer vandaag in huis anders en had mijn vader voor de lunch (ik was vrij van school) lekkere broodjes gehaald.

@Urielle: Ik zal is gaan rond snuffelen naar verschillende therapie soorten en kijken of dat überhaupt hier in de regio is. Sporten is echt mijn ontspanningsmoment.

Vrijwilligerswerk haal ik juist veel voldoening uit, ik heb een belangrijke functie waarbij ik vaak positieve reacties krijg. Daarnaast heb ik er veel leuke sociale contacten opgedaan.

@mymy: Het is een nogal een lang verhaal, ik heb ook nog een verstandelijk beperkt broertje rondlopen en ik wil absoluut niet dat hij de dupe wordt van dit hele gebeuren. En misschien bedenk ik alleen maar slappe smoesjes waarom ik vind dat het niet kan. Wel denk ik dat je iets optimistischer bent over mijn salaris en studiekosten dan dat het in de realiteit is :')

@quintusgl: Misschien even langs de dokter om dat te laten testen, je hoort wel vaker dat mensen van de hormonen in de pil toch lichamelijk last krijgen. Ik neem aan dat je dit gewoon bij de huisarts kan laten doen zonder gedoe?

Misschien is het wel handig om te weten dat mijn ouders gescheiden zijn, er is dus geen ander vrouw figuur in huis.

**Geplaatst**: 14-02-13 13:12

Re: Zoveel woede, wat te doen?

Geplaatst: 14-02-13 13:12

Mischien op een rustig moment vragen wat ie van de brief vond? of vraag of ie er een terug wil schrijven?
Je kunt ook aan de huisarts vragen welke therapieen er zijn bij jou in de buurt!

Maar jou broertje blijft heel zijn leven dan toch afhankelijk? waarom zou het bv over 3 jaar anders zijn?
mischien een idee om ook hulp voor hem te zoeken dan?

Je hebt bepaalde dingen die je kunt krijgen als je uitwonend bent zoals vele andere die nog niet zoveel verdienen.

**Geplaatst**: 15-02-13 07:07

Re: Zoveel woede, wat te doen?

Geplaatst: 15-02-13 07:07

Wat een rot situatie dat je vader niet wil of kan praten en reageren op je brief.

Zoals eerder gezegd, zoek professionele hulp, en iemand die bij je past. Verwacht geen wonderen maar wees eerlijk tegen de hulp en vooral....tegen jezelf.

Wat ik heel erg hoop is dat het je vaders ogen opent en hij serieus er iets mee zal gaan doen. Al zal dit in kleine stapjes gaan. Maar een heel inieminie beginnetje is er, zoals je zegt hij heeft broodjes gehad. En al een x gekookt.

Heel veel sterkte TS.

**Geplaatst**: 15-02-13 09:12

Re: Zoveel woede, wat te doen?

Geplaatst: 15-02-13 09:12

ik denk dat Miss_Blimm ook wel een goed punt aansnijd

er niet over beginnen, die brief... kan heel goed een kwestie van "niet kunnen" zijn . er zijn nogal wat vaders die onwijs slecht over emotionele zaken kunnen praten, veel in het praktische blijven.
dus ipv een gesprek er over beginnen of een knuffel, of zeggen dat ie van je houd en je wel waardeert...haalt ie lekkere broodjes

zo praat ik meestal ook over praktische dingen, vraag ik hulp bij praktische zaken etc en laat het emotionele stukje op die manier blijken naar hem (ik vraag zijn hulp en waardeer zijn hulp dus, anders vroeg ik het niet

) en hij wil graag bij de praktische dingen helpen , of dingen voor je doen , want zo kan hij laten zien dat ...
zo komt het broodjes halen dingetje ook een beetje op me over waardoor ik denk dat hij de brief echt wel begrijpt...

alleen bij jou is de situatie zo dat jij een flinke belasting draagt wat betreft zorg voor huis en haard + zoals ik begrijp uit je posts ook nog ene broertje hebt waar je ook zorg om hebt ?
en dan maakt het het allemaal zoveel zwaarder...

ik denk toch dat je iemand zou moeten zoeken om je ei bij kwijt te kunnen, jij kunt de wereld niet op je schouders blijven dragen in je eentje, ook jij hebt tijd en energie nodig om in jezelf te stoppen en te ontspannen etc.

Nomineer dit bericht ×